برچسب: فرهنگی و هنری>گردشگری و میراث

به گزارش ایسنا، تلاش‌ها و ایده‌ی جوانانِ قاسم‌آبادی در همدان و راهی که برای نجات کشاورزی در این روستا باز کرده بودند،باعث شد تا ابعاد جهانی قناتِ قاسم‌آباد را کشف کنند، قناتی که به واسطه‌ی ارزش‌های تاریخی‌اش می‌تواند قدِ قنات‌های ایرانی در یونسکو را به هم‌ردیف‌های ایرانی‌اش در یونسکو برساند و اولین قنات_موزه کشور و شاید دنیا لقب بگیرد.

اما از زمان آغاز به کار جوانان همدانی و دهیار جوانِ روستای قاسم‌آباد، که با وجود نزدیکی چند دقیقه‌ای با مرکز شهر همدان، برای مردم کمتری شناخته‌شده است، مشکلات به مرور خود را به آن‌ها نشان دادند، از عبور فیبر نوری توسط شرکت مخابرات منطقه که این محوطه را تهدید به تخریب می‌کند، تا تهیه‌ طرح تفصیلی برای پیوستن روستای قاسم‌آباد به شهر همدان که موانع برای جهانی شدن قناتِ قاسم‌آباد را محکم‌تر کرده‌اند.

پس از هشدارهای زیادی که فعالان میراث فرهنگی در طول یک سال گذشته برای نجاتِ این قنات مطرح کرده‌اند، حالا پرویز پرستویی، مسعودجعفری جوزانی، احمدرضا درویش، محمدحسین حلیمی، پرویز اذکایی، امیرشهاب رضویان و مجیدبرزگر در نامه‌ای به پروانه سلحشوری – نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی – و امیر خجسته – نماینده مردم همدان و فامنین در مجلس شورای اسلامی –  درخواستِ توجه بیشتر و پیگیری برای جلوگیری از الحاق پنج روستا به خصوص قاسم‌آباد به شهر همدان را دارند.

در متن این نامه آمده است: «از این جهت نامه را خطاب به شما می‌نویسیم که پیش از این در چند و چون ماجرای قنات تاریخی روستای قاسم آباد همدان قرار گرفته‌اید، دیگر اینکه برخلاف برخی نمایندگان پیش از این نیز در مسایل مربوط به میراث فرهنگی و محیط زیست همراه مردم همدان بوده‌اید و مطالبات آنان را پیگیری کرده‌اید.

امید است همه مسئولان دولتی مرتبط به‌ ویژه استانداری و شهرداری‌ها توجه ویژه‌ای به ماندگاری عناصر فرهنگی، طبیعی داشته باشند. ما نیز خواهیم کوشید تا به عنوان نمایندگانی از وجدان بیدار جامعه، کماکان رسالت خویش را در پایش عملکردها و پاسداری از داشته‌های فرهنگی و طبیعی سرزمین‌مان ادامه دهیم. ضمن سپاس از نگاه مسئولانه‌ی شما، نگرانی خود را از توسعه‌ شهری، بدون توجه به پایداری منابع مطرح می‌کنیم، چون تجربه‌های پیشین گواهی بر این است که توسعه‌ بی‌رویه و سریع شهرها عناصر اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی شهر را دگرگون و دچار چالش می‌کند.

مدتی است مساله الحاق چهار روستای «حسن آباد»، «قاسم آباد»، «شورین» و «علی آباد» به شهر همدان مطرح شده و با فشار و پیگیری یکی از نمایندگان همدان، وزارت کشور مصوبه الحاق سه روستا را صادر کرده است. این تصمیم نه در بین مردم همدان طرفدار دارد و نه در بین ساکنان این روستاها.

مردم همدان نگران این هستند که یک شبه بیش از ۲۰ هزار نفر به جمعیت شهر اضافه شود و خدمات اندکی که از مدیریت شهری می‌گیرند نیز دچار چالش شود. ساکنان روستاها نیز نگرانند پس از الحاق به شهر خدمات و امکانات امروز را از دست دهند، به دلیل اینکه اکنون از خدمات رایگان بیمه روستایی بهره می‌برند و آب، برق، گاز و تلفن روستایی را نیز با یارانه دریافت می‌کنند و پس از الحاق، همه این‌ها را از دست خواهند داد و در مقابل به عنوان حاشیه نشین درکنار مردم شهر زندگی خواهند کرد.

کارشناسان شهری و جامعه شناسان نیز با این طرح مخالفند آنها می‌گویند پیش از این چندین روستا به شهر همدان الحاق شده اما این طرح باعث شده حاشیه‌نشینی، آسیب‌های اجتماعی و فقر دراین مناطق نهادینه شود و در مقابل  زمین‌خواری و رانت‌خواری جای رفاه شهروندان را بگیرد. اکثریت اعضای شورای شهر همدان  نیز با این طرح مخالفت کرده‌اند، اما به نظر می‌رسد نظر مردم و نمایندگان آنان اهمیتی ندارد.

امروز مهاجرت معکوس در کشورهای توسعه‌یافته مطرح می‌شود و مدت‌هاست که بحث مهاجرت از شهرها به روستاها در کشور ما نیز زبانزد شده است؛ اما سیاست‌های کلان، مانع چنین اندیشه و برنامه‌ای شده است و تلاش می‌کنیم روستاها را به صورت دستوری به شهر تبدیل یا الحاق کنیم.

الحاق روستاهای علی‌آباد، حسن‌آباد و قاسم‌آباد به شهر همدان در این زمان کار عجولانه‌ای است که حتی اگر مراحل قانونی آن طی شده باشد، شرایط پذیرش این روستاها در بحث ایجاد زیرساخت‌ها و امکانات وجود ندارد.

اما علاوه بر مسایل اجتماعی که در دراز مدت خودنمایی خواهد کرد، مساله «میراث فرهنگی و محیط زیست» است. روستای قاسم آباد که پرجمعیت‌ترین روستای استان با حدود ۹ هزار نفر جمعیت است بیشترین آسیب را از این تصمیم خواهد دید. این روستا بیش از ۴۰۰ هکتار بیشه‌زار دارد و تنها لکه سبز شمال شهر همدان به شمار می‌رود با الحاق این روستا این تنفس‌گاه سبز قربانی زمین‌خواری می‌شود.

نکته دیگر این است که قنات تاریخی روستای قاسم آباد به طول چهار کیلومتر، ارتفاع بیش از سه متر و عرض بیش از دو متر به عنوان عریض‌ترین قنات دنیا شناخته شده و سال گذشته توسط وزارت میراث فرهنگی ثبت شده است، همچنین مجوز احداث اولین قنات موزه کشور در کنار این قنات صادر شد و اکنون نیز در انتظار ثبت جهانی است که با الحاق این روستا قنات و همه مظاهر آن از بین می‌رود.

در اجلاس جهانی جاده ابریشم، پیشنهاداتی برای نامزدی ثبت جهانی نظیر هگمتانه، کاروانسراهای همدان، غار علیصدر، تپه تاریخی نوشیجان، سازه‌های دستکند استان و قنات تاریخی روستای قاسم‌آباد مطرح شد، اما در این بین تنها برای قنات قاسم‌آباد، پرونده تهیه شده است.

همانطور که می‌دانید آثار پیشنهادی باید نمونه‌ برجسته‌ای از نوعی بنا، مجموعه معماری، فناوری یا منظره و همچنین سکونتگاه سنتی بشری یا استفاده از زمین که معرف یک یا چند فرهنگ است، باشد؛ به‌ویژه مواقعی که تحت تأثیر تغییرات برگشت‌ناپذیر شده است. در مجموع به طرز مستقیم یا ملموس مرتبط با رویدادها یا سنن زندگی افکار و عقاید یا آثار هنری یا ادبی واجد اهمیت والای جهانی باشد.

به نظر می‌رسد همه‌ی این شرایط در اثر تاریخی قنات قاسم‌آباد وجود دارد و اقبال وزارت میراث فرهنگی نیز به این گزینه بیشتر است. البته پیش از این، ۱۱ رشته قنات در فهرست آثار جهانی ثبت شده و به گفته وزیر و معاون میراث فرهنگی، در صورت ارسال پرونده ثبتی قنات روستای قاسم آباد، این اثر تاریخی نیز در آن فهرست ثبت خواهد شد و محتمل‌ترین گزینه ثبت جهانی در استان است.

قنات قاسم‌آباد با فرهنگ و معیشت کشاورزان روستا و زندگی اجتماعی آنان مرتبط است و از سوی دیگر، شیوه منحصر به فرد تقسیم آب در روستای قاسم‌آباد و افسانه‌ها و روایت‌های مختلف درباره این قنات که بخشی از فرهنگ شفاهی منطقه را در خود جای داده، کم‌نظیر است.

نباید فراموش کرد که اگر دخل و تصرفی در معماری این قنات یا ساختار اجتماعی مردم پدید بیاوریم، این شانس را از دست خواهیم داد و نمی‌توان پرونده را برای ثبت جهانی ارسال کرد؛ چون قنات را به نام «روستا» می‌شناسند و نه شهر، از این‌رو بهتر است در حال حاضر از تغییرات ساختاری و اجتماعی در روستا صرف‌نظر کنیم.

به گفته معاون وزیر میراث فرهنگی، پروسه ثبت جهانی تا تیرماه سال آینده به طول می‌انجامد، برای الحاق این روستا حداقل تا سال آینده دست نگه‌داریم تا در نتیجه این ثبت، پیامدهای مثبت و ارزشمند آن هم برای قاسم‌آباد و هم شهر همدان مثمرثمر باشد.

از شما نمایندگان که بارها پیگیر دغدغه‌های هنرمندان، فعالان مدنی و روزنامه نگاران در حوزه میراث طبیعی و فرهنگی بوده‌اید، درخواست می‌کنیم  تا از این تصمیم غیر کارشناسی جلوگیری کنید و برای به ثمر رسیدن تلاش‌های مردم روستای قاسم آباد برای ثبت جهانی قنات تلاش و همراهی کنید.»

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، در این رویداد که اواخر هفته گذشته در پکن، پایتخت چین برگزار شد، گروهی از هنرمندان استان فارس و یک هنرمند از استان همدان معرفی شده بودند تا سرامیک و سفال، دست‌بافته‌ها، زیورآلات، خاتم و مینای ایران را در چین معرفی کنند. چینی‌هایی که به نشست مذاکرات گردشگری نیز دعوت شده بودند اغلب نمایندگان آژانس‌های گردشگری این کشور بودند. هرچند در فهرستی که سفارت ایران در چین نیز تعیین و تایید کرده بود، نام فعالانی در حوزه جواهرات چین دیده می‌شد اما آن‌ها غایبان این نشست تخصصی گردشگری بودند. در نتیجه صنایع دستی‌ که در حاشیه این رویداد گردشگری به نمایش گذاشته شد، در چین مخاطبی نداشت.

انتخاب هنرمندان یا محصولات صنایع دستی نیز معلوم نبود بر چه اساسی صورت گرفته است. آن‌طور که مسؤولان وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی می‌گفتند، از معاونت صنایع دستی خواسته شده بود یکسری آثار هنری و صنایع دستی ایران را برای معرفی و نمایش در حاشیه نشست بازاریابی گردشگری ایران و چین انتخاب و معرفی کند که بنا به اظهارات هنرمندان حاضر در B۲B  ایران و چین، به نظر می‌رسد برای این انتخاب، از قبل مطالعه و یا بررسی‌ صورت نگرفته بود.

شاید تنها حمایت و یا اقدام معاونت صنایع دستی در این جریان، انتخاب و معرفی تعدادی از هنرمندان بود که شرایط حضور در نمایشگاه خارجی را داشتند؛ چرا که این هنرمندان با هزینه شخصی در نشست گردشگری ایران و چین شرکت کرده بودند و در مقابل معاونت صنایع دستی، هیچ اطلاعات و یا شناختی از وضعیت تولید و صادرات این بازار، چالش‌ها، سلیقه‌ها یا علایق مردم این کشور در اختیار این هنرمندان قرار نداده بود.

از آنجایی که کار این هنرمندان بیشتر تولید صنایع دستی است و نه بازاریابی و یا بازارداری در نتیجه به زعم خودشان حضور چندان اثرگذاری در جریان مذاکرات گردشگری دو کشور نداشتند و با آن‌ها برخوردی دکوری شده بود، مخصوصا آن‌که پیش‌تر به هنرمندان منتخب برای کارگاه گردشگری چین گفته شده بود: این رویداد جنبه تجاری ندارد و قرار نیست محصولی در جریان آن فروخته شود و این هنرمندان فقط به انگیزه معرفی صنایع دستی ایران در چین حاضر می‌شوند.

با وجود چنین آگاهی‌بخشی درباره ماهیت B2B گردشگری ایران و چین از سوی معاونت صنایع دستی اما هیچ تدبیر و یا برنامه‌ریزی دیگری برای معرفی این آثار انجام نشده بود، مثلا در کنار هنرمندان مترجم چینی حضور نداشت تا با مخاطب ارتباطی برقرار شود و یا هیچ محتوایی به زبان چینی تهیه نشده بود که دست‌کم هنرهای به نمایش گذاشته شده را معرفی کند.

آثار این هنرمندان در سالنی خارج از محل برگزاری مذاکرات آژانس‌های گردشگری نمایش داده شد. هرچند محل عرضه هنرهای سنتی و دستی ایران از سوی بخش خصوصی به صورت رایگان در اختیارشان قرار گرفته بود.

این شکل برخورد با صنایع دستی ایران در مذاکرات گردشگری با چین درحالی رخ داد که وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی همزمان در سفری که به شهر پکن داشت در گفت‌وگو با یکی از رسانه‌های چین از حمایت معاونت صنایع دستی از هنرمندان صنایع دستی سخن گفته و اظهار کرده بود: «به دنبال گسترش بازار صنایع‌دستی در داخل و خارج ایران هستیم. سال گذشته حدود ۶۰۰میلیون دلار صادرات صنایع‌دستی داشتیم و حالا هدف‌مان رسیدن به صادرات دو میلیارد دلاری است. »

با این حال مجریان این رویداد گردشگری درباره هنرمندان معرفی شده توضیح دادند که ۴۸ ساعت پیش از آغاز سفر هیات ایران به چین مطلع شدند قرار است معاونت صنایع دستی تعدادی هنرمند را به گروه گردشگری ایران اضافه کند. درحالی‌که همه اقدامات انجام شده بود و نگرانی از بابت ظرفیت سالن وجود داشت، در آخرین لحظه تمهیداتی شد تا از سالنی که در خارج از محل مذاکرات وجود داشت برای نمایش هنرهای سنتی و دستی استفاده شود.

سیدهادی شیرازی، دبیر هیات مدیره جامعه تورگردانان ایران، تشکلی که مجری برپایی B۲B ایران در چین بود، به ایسنا می‌گوید: قرار گرفتن صنایع دستی در کنار گردشگری یک موهبت است و به آن معنی عمیق‌تری می‌بخشد اما لازم است در چنین مواقعی وزارتخانه از پیش تدبیر و برنامه‌ریزی بهتری داشته باشد و هماهنگی‌ها را انجام دهد و هزینه حضور این هنرمندان را پرداخت کند تا هنرمند بدون نگرانی از بابت تامین هزینه‌ها و یا فروش محصولاتش در رویدادهای بین‌المللی حضور داشته باشد و به صورت زنده اثر هنری را مقابل دیدگان همه پدید آورد. این شکل حضور هنرمندان به مراتب اثرگذاری بیشتری در بازارهای خارجی دارد. قطعا هنرمند صنایع‌دستی به لحاظ مالی آن‌قدر توانمند نیست که هزینه شرکت در هر رویداد بین‌المللی را بپردازد. این حمایت‌ها را وزارت میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری باید انجام دهد، این کار حتی از عهده بخش خصوصی گردشگری هم خارج است. این وزارتخانه اگر مایل است صنایع دستی را کنار گردشگری قرار دهد باید برنامه‌ریزی جامع و دقیق‌تری داشته باشد و تصمیم‌گیری درباره آن را به آخرین لحظات موکول نکند.

به باور کارشناسان گردشگری که نشست تجاری ایران و چین را در هفته گذشته تجربه کردند، نبود سنخیت و هماهنگی بین گروه گردشگری و هنرمندان صنایع دستی حاضر در این رویداد ناشی از همان شکافی است که سال‌ها بین معاونت‌های میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی وجود دارد، در نتیجه بازاریابی‌های سه بخش هم‌سو نبوده و سیاست‌گذاری مطابق نیاز سه معاونت نیست، مثل همان اتفاقی که در زمان افزایش نرخ ورودیه بلیت موزه‌ها بدون دریافت نظر قطعی معاونت گردشگری و بدون درنظر گرفتن فصل گردشگری و شرایط بازارهایی که درحال عقب‌نشینی از ایران هستند، رخ داد.

انتهای پیام

ولی تیموری ـ معاون گردشگری این وزارتخانه ـ روز بعد از اجرای طرح سهمیه‌بندی و اصلاح نرخ بنزین اعلام کرد که «از دو هفته پیش این شرایط را پیش‌بنی کرده‌ایم و به همین دلیل نامه‌ای با امضای وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی به وزیر نفت نوشته شده مبنی بر اینکه اگر قرار است بنزین سهمیه‌بندی شود، موضوع سفر و گردشگری مردم در داخل کشور مد نظر قرار گیرد.»

پس از گذشته حدود دو هفته از آن اظهارات، علی‌اصغر مونسان در حاشیه سفرش به پکن برای شرکت در کارگاه گردشگری ایران و چین و اجلاس تمدن‌های کهن، در پاسخ به پرسش ایسنا درباره نتیجه آن نامه، گفت: راجع به بنزین نامه‌ای ننوشتم. درباره حمل و نقل گردشگری نامه‌ای نوشته‌ایم و درباره «بنزین سفر» موضوعی مطرح نشده است. البته در مناسبت‌های مختلف به ویژه نوروز برای اختصاص سهمیه ویژه‌ی سفر درخواست خواهیم کرد.

او ادامه داد: ما به دنبال این هستیم که ناوگان حمل و نقل ویژه گردشگری در کشور راه‌اندازی شود؛ یعنی ماشین‌های مناسب، راننده‌های آموزش‌دیده و راهنمایان حرفه‌ای داشته باشیم. تلاش می‌کنیم ناوگان حمل و نقل گردشگری را  ارتقاء دهیم.

مونسان در پاسخ به این‌که آیا اصلا قرار است سهمیه‌ای با عنوان «بنزین سفر» اختصاص یابد؟ گفت: سهمیه بنزین سفر را باید موردی درخواست کنیم و از دولت این سهم را بگیریم.

بنزین سفر طرحی بود که در نخستین دور سهمیه‌بندی بنزین در دولت محمود احمدی‌نژاد اجرا شد و میزان سهمیه آن را هر بار روسای میراث فرهنگی و گردشگری به مردم اعلام می‌کردند. این سهمیه متغییر و معمولا حدود ۵۰ لیتر و یا کمتر از آن بود؛ چرا که مخالفان سرسختی در دولت وقت و حتی خارج از آن داشت. موضوع بنزین سفر آن‌قدر جذاب بود که حتی وعده انتخاباتی «حمید بقایی» در انتخابات ریاست جمهوری دوازدهم بود.

اکنون با اجرای دوباره طرح سهمیه‌بندی بنزین و انتشار خبری درباره نگارش نامه‌ به وزیر نفت، گمانه‌زنی‌هایی درباره بازگشت طرح سهمیه «بنزین سفر» مطرح شده اما اظهارات تازه وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی حاکی از این است که از اجرای چنین طرحی فعلا خبری نیست.

شرکت ملی پخش فرآورده‌های نفتی ایران ۲۴ آبان‌ماه از سهمیه‌بندی بنزین و اصلاح نرخ آن خبر داد و اعلام کرد: سهمیه اختصاص یافته به خودروهای شخصی بنزینی ۶۰ لیتر و دوگانه سوز ۳۰ لیتر تعیین شد. قیمت هر لیتر بنزین سهمیه‌ای ۱۵۰۰ تومان و نرخ هر لیتر بنزین آزاد سه هزار تومان شد.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، مهدی رهبر – سرپرست هیات کاوش محوطه باستانی «نقاره‌چی» – خبر داد:‌ در کاوش‌های انجام شده در تپه نقاره‌چی به عنوان یکی از استثنائات باستان‌شناسی کشور، شواهدی از یک دالان به عرض ۸۰ سانتی‌متر و یک طاق آجری که وسعتی بیش از دو متر را پوشش می‌داده، به دست آمده است.

او با اشاره به این‌که گزارش کاوش‌های ابتدایی در این محوطه‌ی باستانی، در خاطرات سفر ناصری به وسیله محمد حسن خان اعتماد السلطنه و دکتر فوریه پزشک مخصوص شاه آمده است، درباره‌ی تاریخچه شروع کاوش‌های باستان شناسی در تپه نقاره‌چی شهرستان نهاوند گفت: تپه باستانی نقاره‌چی در سال ۱۲۹۸ هجری قمری در زمان برداشت خاک برای زراعت توسط کشاورزان کشف شد و بار دوم در سال ۱۳۰۹ هجری قمری و در زمان مسافرت ناصرالدین شاه به نهاوند و به دستور او کاوش شد.

وی با بیان این‌که گزارش کاوش‌های ابتدایی در خاطرات سفر ناصری به وسیله «محمدحسن خان اعتماد السلطنه» و دکتر «فوریه» پزشک مخصوص شاه آمده است، اظهار کرد: به معماری تپه نقاره‌چی لطمه جدی وارد شده است. در سال‌های ابتدایی و بعد از آن تا چند سال قبل نیز با وجود تاکید بر نبود هیچ شی با ارزشی به جز چند قطعه استخوان در داخل تابوت کشف شده در این محوطه؛ قاچاقچیان عتیقه چندین و چند بار این تپه را زیر و رو کردند .

این باستان‌شناس پیشکسوت با اشاره به این‌که هر چند یقینا قاچاقچیان هیچ شی تاریخی به دست نیاوردند، اما آن اتفاق، باعث تخریب و لطمه جدی به معماری این تپه شد، بیان کرد: تپه نقاره چی یکی از استثنائات در باستان شناسی ایران است، به همین دلیل تقاضای کاوش این تپه به پژوهشکده باستان‌شناسی ارائه و مورد موافقت قرار گرفت و دور جدید کاوش در این تپه انجام شد.

سرپرست هیئت کاوش باستان شناسی تپه نقاره‌چی همچنین درباره‌ی ساختار این تپه گفت: تپه نقاره چی قطری برابر ۴۰ متر و ارتفاع حدود پنج و نیم دارد که از نظر ساختاری پدیده جدیدی است، چون بر اساس گزارش‌های زمان ناصری، در این تپه با بنایی دارای یک دالان کم عرض و  طویل که در انتهای آن به فضای دایره شکلی با طاق آجری منتهی می‌شود، مواجه هستیم که تمام حجم تپه تا حدود پنج متر به وسیله گل ورز داده و آهک پر شده است.

وی با اشاره به این‌که در دور جدید کاوش تا چند روز پایانی زمان کاوش هیچ موفقیتی در دستیابی به محل گور حاصل نشد، اظهار کرد: در آخرین هفته کاوش شواهدی از یک دالان به عرض ۸۰ سانتی متر به دست آمد که دیواره‌های آن با سنگ لاشه و گل آهک ساخته شده بودند. همچنین مطالعه روی دیوارهای کشف شده نشان می‌داد که این دیوارها حدود ۱۰۰ سانتی متر ارتفاع داشته و وجود چند قطعه آجر به صورت موردی در سطح بالای دیوارها وجود طاق آجری را روی دالان به اثبات می‌رساند.

این باستان‌شناس با بیان این‌که، قاچاقچیان بخش زیادی از دالان را تخریب کرده‌اند، گفت: با این حال در انتهای غربی دالان در عمق ۴۱۰ سانتیمتری از نقطه صفر یک طاق آجری کشف شد که وسعتی بیش از دو متر را پوشش می‌داده است.

رهبر همچنین از تداوم کاوش‌های این هیئت در فصل آینده خبر داد و گفت: خسارت ناشی از آسیب پذیری سقف که زیر توده عظیمی از گل آهک قرار داشت، پایانِ زمان کاوش ادامه کار روی این گورپشته‌ای را به فصل بعد موکول کرد.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا به نقل از دیلی میل، این اکتشاف در «گلا»‌ شهری در جنوب «سیسیل» رخ داد. بیش از ۲۰ اثر باستانی از جمله تکه‌های ظروف سرامیکی و سفالین در کنار بقایای  یک نوزاد در این گورستان که باستان‌شناسان معتقدند یک گورستان یونان باستان است، کشف شده‌اند.

این اکتشاف برای تاریخ‌دانان از اهمیت زیادی برخوردار است، چراکه به کشف بقایای نخستین مهاجران این منطقه و نمونه‌ای از برترین نوع ظروف‌ سرامیکی که توسط آن‌ها ساخته شده، منجر شده است.

قدمت آثار کشف‌شده به ۷۰۰ تا ۶۵۱ سال پیش از میلاد تخمین زده شده است. این بازه زمانی کمی پس از مهاجرت یونانیان باستان به سیسیل و سکونت دائمی آن‌ها است.

اما بقایای نوزاد کشف‌شده از دیگر آثار این گورستان بسیار قابل توجه‌تر است، چرا که استخوان‌های او در نوعی کوزه که در گذشته معمولا برای نگهداری آب استفاده می‌شده،‌ قرار داده شده بود. هنوز مشخص نیست چرا یونانیان بقایای یک نوزاد را درون یک کوزه قرار داده‌ و سپس آن را دفن کرده‌اند اما با توجه به نتایج اکتشافات اخیر در این منطقه می‌توان نتیجه گرفت اعتقادات خاص و خرافات بسیاری درباره مرگ در بین یونانیان باستان وجود داشته است.

در سال ۲۰۱۵، محققان یک گورستان تاریخی یونانی را در شهر «کامارینا» که تنها ۲۰ مایل با «گلا» فاصله دارد، کشف کردند. در این گورستان بقایای انسان‌های بزرگسال و کودک درحالی کشف شدند که  سنگ‌های بزرگی برای له کردن یا به دام انداختن اجسادشان روی آن‌ها قرار داده شده بودند.

«کری سولوسکی»‌ که یک باستان‌شناس است معتقد است، ترس از مُرده مفهومی است که از دوران نوسنگی در فرهنگ یونان وجود داشته است.

گورستان‌های کشف‌شده نیز می‌تواند گواهی بر این موضوع باشد چرا که گورستان‌های بزرگ اغلب در فاصله‌ای بسیار دور از شهرهایی که جمعیت بسیاری در آن‌ها سکونت داشته‌، ساخته می‌شدند.

انتهای پیام

  

به گزارش ایسنا، بعد از هشدارهای مکرر فعالان میراث فرهنگی نسبت به خطراتی که بافت تاریخی و نخستین سکونتگاه انسان در کرمان را تهدید می‌کرد، محمدحسن طالبیان – معاون میراث فرهنگی کشور – که او را می‌توان متولی بناهای تاریخی کشور بعد از وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی دانست، خرداد امسال در سفر به کرمان، مواردی را نسبت به لزوم حفاظت از این محوطه‌های تاریخی در کرمان مطرح کرد؛ صحبت‌هایی که در آن زمان به عنوان تعیین تکلیف این بناهای تاریخی در این شهر باستانی عنوان شد و خوشحالی فعالان میراثی را به همراه داشت.

طالبیان در آن زمان برای پروژه‌ هتل بام کرمان و منظر فرهنگی نخستین سکونتگاه کرمان – شیوشگان – و پروژه‌ ساخت مجتمع تجاری در وسط بافت تاریخی دستورهای لازم را داد.

او گفت: «من از همان روز اول اعلام کرده‌ام با ساخت‌وساز بالای کوه که منظر آن‌جا را به هم می‌زند مخالفیم و امروز هم در جلسه با استاندار محترم کرمان، خیلی روشن این موضوع را مجدد گفتم. این کوه منظر فرهنگی شهر هم هست، ولی تاکنون آن‌جا جاده‌ تله‌کابین را اجرا کرده‌اند که ای کاش از لحاظ مهندسی طرح بهتری را اجرا کرده بودند. کسی مخالف این نیست ‌که مردم از آن‌جا چشم‌انداز شهر را ببینند و دسترسی داشته باشند. البته می‌شد دسترسی پیاده‌ خوبی از پشت منظر این کوه ایجاد کنند و اگر این‌طور می‌شد خیلی ایده‌آل بود اما متاسفانه این اتفاق به شکل دیگری رخ داده است و در این شرایط، با کم‌ترین دخالت باید این دسترسی را به اتمام برسانند ولی نباید چیزی بالای کوه ساخته شود.»

اما به نظر می‌رسد هیچ‌کدام از این خوشحالی‌ها بیشتر از چند ماه دوام نیاوردند…

روز گذشته یعنی ۱۱ آذر،‌ مصطفی آیت‌الهی‌موسوی  – معاون هماهنگی امور عمرانی استاندار کرمان – در جلسه بررسی پروژه‌های عمران شهری اعلام کرد: «زمانی که تله‌کابین شهر کرمان به بهره‌برداری برسد، مردم را به بالای کوه می‌رساند لذا یک امکان جدید برای آن درنظر گرفتیم تا ارتباط بین دو کوه (شیوشگان یا صاحب الزمان) که اکنون تنها راه دسترسی به آن از طریق کوهنوردی و هوایی است، از طریق یک پل معلق ایجاد شود.

او در بخش دیگری از این جلسه با اشاره به وضعیت تله‌کابین شهر کرمان با بیان این‌که تا پایان سال جاری ایستگاه‌های تله‌کابین پایین و بالای کوه به بهره‌برداری خواهد رسید، بیان کرد: فضای سبز پروژه تله‌کابین نیز حداکثر تا عید نوروز کامل خواهد شد، ضمن آن‌که تجهیزات مورد نیاز این پروژه به‌صورت کامل خریداری شده و مشکلی در این خصوص وجود ندارد.»

اما نکته‌ جالب توجه، حضور فریدون فعالی – مدیر کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان کرمان – در این جلسه است که به جای دفاع از موضع میراث فرهنگی برای حفاظت از محوطه‌ تاریخی شیوشگان و نخستین سکونتگاه انسان در کرمان، فقط به اعلام خبر «واگذاری شش خانه قدیمی به جهادنصر برای مرمت و احیا» اکتفا کرده است.

مجتمع تجاری در دل بافت تاریخی تاریخ کرمان را نادیده می‌گیرد

از سوی دیگر صبح روز گذشته ۱۱ آذر موحد – رئیس کل دادگستری استان کرمان – نیز در حالی از سرعت گرفتن اجرای پروژه احداث مجتمع اداری، فرهنگی، تجاری، تفریحی صاروج پارس در مجاورت بافت تاریخی شهر کرمان با ورود دستگاه قضا خبر داد که طالبیان در همان زمان نیز درباره‌ این پروژه که همان وقت هم ارتفاع آن از بازار تاریخی شهر کرمان بالاتر رفته بود، اعلام کرد؛ «در دولت گذشته درباره‌ این پروژه توافقاتی صورت گرفته است. ما براساس همان توافقات که ارتفاع نباید از بازار تاریخی بالاتر باشد اقدام می‌کنیم. این پروژه نقشه‌های خیلی روشنی در شهرداری دارد که باید طبق آن اجرا شود اما اکنون ارتفاع بالاتر رفته و من بعید می‌دانم سرمایه‌گذار اصلی پروژه هم راضی به این تخلفات باشد.»

او حتی در صحبت‌های بعدی با خبرنگاران اعلام کرد «با وجود هزینه‌ سرمایه‌گذار عمانی برای این پروژه، اما موقعیت قرارگیری این مجتمع تجاری، این الزام را به وجود می‌آورد تا ارتفاع این سیتی سنتر کاهش پیدا کند».

اما موحد در صحبت‌های روز گذشته خود اظهار کرد: «در راستای حمایت‌های لازم برای رفع مسائل و مشکلات حقوقی و قضایی سرمایه‌گذاری و تسریع در اجرای پروژه احداث مجتمع اداری، فرهنگی، تجاری، تفریحی صاروج پارس در پی برگزاری جلسات متعدد، شهرداری و سازمان میراث فرهنگی استان کرمان موظف به همکاری و مساعدت لازم دراین رابطه شدند. با توجه به نبود یک مجتمع چندمنظوره در شهر کرمان، افتتاح این مرکز در قلب تجاری شهر و در کنار بافت تاریخی و بازار کرمان باعث جذب گردشگران داخلی و خارجی، ایجاد اشتغال پایدار و در نتیجه رونق بازار و بافت تاریخی می‌شود.»

این صحبت‌ها در حالی مطرح می‌شوند که ابلاغ «سند حفاظت از بافت‌های تاریخی ۱۶۸ شهر» در  ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۶ توسط شورای عالی معماری و شهرسازی انجام شد. بر اساس این ابلاغ مصوبه‌ای در ۱۳ بند به عنوان رویکردهای اصلی تهیه سند واحد حفاظت از بافت‌های تاریخی و فرهنگی ۱۶۸ شهر به تصویب رسید. بنابراین قرار بود تا این سند هفت بخش؛ تدوین مقدمه و کلیات سند، تعاریف و مفاهیم پایه و مشترک، راهبردها و سیاست ها، نظام‌نامه نحوه اقدام، شیوه‌نامه (شرح خدمات) تهیه برنامه‌ها و طرح‌ها، نظام و ساختار مدیریت هماهنگ و یکپارچه و دستورالعمل را نهادینه‌سازی کند.

اما به نظر می‌رسد هیچ‌کدام از این دستورالعمل‌ها و سندهای ابلاغ‌شده کرمان و بافت‌های تاریخی‌اش را در برنمی‌گیرد یا شاید برای مسوولان شهری آن اهمیتی ندارد.

حتی اعتراض محمدمهدی زاهدی – رئیس کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس، نماینده مردم کرمان و راور در مجلس شورای اسلامی – که اوایل امسال در دیدار با تعدادی از طلاب جوان کرمان اعلام کرد «از قوه قضائیه پیگیر موضوع تخریب کوه‌های چندهزارساله مسجد صاحب‌الزمان (عج) به بهانه اجرای برخی پروژه‌ها خواهم شد، چرا که آیندگان در مورد تخریب محیط زیست و سرمایه‌های ملی ما را مواخذه می‌کنند» نیز تا کنون نتیجه‌ای نداده است.

آخرین وضعیت محوطه‌ تاریخی شیوشگان کرمان روی کوه‌های صاحب‌الزمان (عج)

دیگر چه نیازی به وجود میراث فرهنگی است؟

امید ابراهیمی –  فعال میراث فرهنگی کرمان – نیز در گفت‌وگو با ایسنا نسبت به اظهارنظرهای مطرح‌شده توسط مسوولان شهری و قضایی کرمان اظهار نگرانی می‌کند.

این دانش‌آموخته مرمت بناهای تاریخی با اشاره به صحبت‌هایی که در طول مدت زمان مطرح شدن این پروژه بارها گفته شده است، می‌گوید: با آغاز اعتراض‌ها و هشدارها، بارها اعلام کردند که آن یک طبقه روی سیتی سنتر حذف می‌شود و ارتفاع باید مناسب باشد، حتی گفتند هتل روی کوه صاحب‌الزمان (عج) (شیوشگان) اجرایی نمی‌شود، اما اکنون همه‌ آن اتفاقات بدون درنظر گرفتن ابلاغ‌ها و قول‌ها عملیاتی می‌شوند.

او با بیان این‌که مشخص نیست با این اقدامات می‌خواهند چه تاریخ و هویتی برای کرمان باقی بگذارند، ادامه می‌دهد: با اجرایی شدن این پروژه‌ها دیگر چه نیازی به وجود میراث فرهنگی در استان کرمان است؟ بعد از آن می‌توانند به راحتی این اداره کل را تعطیل کنند.

او با بیان این‌که چرا مسوولان از ابتدا حرف و عمل‌شان را یکی نکردند، اظهار می‌کند: در این میان هر بار همه تقصیرات را گردن نفر قبلی – مدیر قبلی میراث فرهنگی – می‌اندازند و کارشان را ادامه می‌دهند، اما به نظر نمی‌رسد حتی قانون سراغ آن افراد رفته باشد تا با مجازات کردن‌شان، دیگران به راحتی تفاهم‌نامه‌ نابودی بافت تاریخی و هویت شهر کرمان را امضا نکنند.

این فعال میراث فرهنگی کرمان با اشاره به تصویب قانون حفظ بافت‌های تاریخی سراسر کشور، می‌گوید: در صحبتی که با مدیر کل میراث فرهنگی استان کرمان داشتم، درباره‌ تخلف در حال انجام روی پروژه‌ بام کرمان که معاون میراث فرهنگی نیز نسبت به کوتاه شدن ارتفاع آن در حد یک طبقه هشدار داده بود، صحبت کردم، اما او در جوابم گفت که «چون مدیر کل قبلی نظر داده و کار را تایید کرده است، اخلاقی نیست روی آن حرف بزنم.» مشخص نیست کارها باید قانونی انجام شوند یا فقط به اخلاق بسنده کنیم، کافی است؟

او حتی به ساخت‌وسازهای جدید روی کوه شیوشگان اشاره می‌کند و می‌گوید: علاوه بر هتل و تله‌کابینِ در حال ایجاد روی کوه، دکلِ مخابراتی صداو سیما و چند ساخت و ساز جدید نیز در همان منطقه در حال انجام است، اتفاقی که به طور دائم هشدار دادیم که با هر ساخت و سازی، تسهیلات لازم برای آن‌ها نیز باید تامین شود.

ابراهیمی اظهار می‌کند:‌ در حال حاضر سطح اشغال زمین نسبت به زیربنا در این پروژه بر اساس قرارداد اولیه نیست، چون در طرح اولیه ۶۰ درصد ساخت‌وساز بود و باید ۴۰ درصد فضای باز وجود می‌داشت، اما آن نسبت اکنون تبدیل به ۸۰ درصد ساخت و ساز و ۲۰ درصد فضای باز شده است.

او همچنین از تخلفی دیگر در این پروژه خبر می‌دهد و می‌گوید: «براساس نقشه‌های اولیه باید از لبه‌ خیابان طالقانی ساختمان سه طبقه ارتفاع داشته باشد، اما در دیگر نقاط نباید ساخت و سازی با این ارتفاع باشد تا عرصه و حریم بافت تاریخی شکسته نشود، ولی در حال حاضر در بخش‌های دیگر پروژه نیز سه طبقه ساخت‌وساز انجام شده است، در حالی که بر اساس توافق انجام‌شده با میراث‌فرهنگی ساخت طبقه سوم خلاف مقررات است، در واقع می‌توان گفت نقشه‌ در دست اجرای کنونی، خلاف مقررات میراثی است.»

نخستین سکونتگاه انسان در کرمان زیر پای مسوولان شهری کرمان می‌افتد؟

انتهای پیام

حسین اله‌بداشتی که در حاشیه کارگروه گردشگری ایران در پکن با ایسنا گفت‌وگو کرد، با اعتقاد بر این‌که راه سفر تجار به ایران و مناطق آزاد از طریق گردشگری باز می‌شود، گفت: مناطق آزاد با توجه به معافیت مالیاتی و گمرکی موقعیت خوبی برای گردشگران تجاری دارد؛ یعنی می‌توان از طریق گردشگری پای تجار و بازرگانان را به این مناطق باز کرد. یکی از طرح‌های مناطق آزاد نیز تقویت گردشگری تجاری است که درحال مطالعه و بررسی آن هستیم. باید بازارهای مختلفی را مطالعه کنیم تا متوجه شویم مناطق آزاد برای کدام یک از کشورها جذاب است. بستر گردشگری تجاری در مناطق آزاد آماده است. باید متناسب با میزان استقبال برای آن برنامه‌ریزی کنیم.

او درباره انگیزه حضور در این رویداد که از سوی بخش خصوصی ایران همزمان با سفر وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی به پایتخت چین برگزار شد، اظهار کرد: مناطق آزاد هم دنبال سهم خود از گردشگری چین است. البته خیلی دیر از برگزاری این کارگروه و دیدار دو جانبه آژانس‌های ایرانی و چینی مطلع شدیم، برای همین فرصت اطلاع‌رسانی به بخش خصوصی فعال در مناطق آزاد را نداشتیم اما خود را به این نشست رساندیم تا درباره جاذبه‌های گردشگری این مناطق در چین اطلاع‌رسانی کنیم.

وی درباره این‌که آیا حضور مناطق آزاد در بازار چین با مطالعه بوده است، گفت: مطالعه و بررسی آغاز شده اما این حضور بیشتر جنبه شناسایی بازار و سلیقه سفر مردم چین را داشته است. شنیده‌ایم گردشگران چینی به آثار تاریخی و مسیر کلاسیک ایران مانند شیراز و اصفهان بیشتر علاقه دارند. فکر می‌کنیم آن‌ها از دیگر جاذبه‌های ایران و حتی سواحل آن مطلع نیستند. هرچند فعلا محتوایی را به زبان چینی تولید نکرده‌ایم اما فیلم‌هایی را از جذابیت‌های مناطق آزاد در اختیار آن‌ها قرار دادیم.

اله‌بداشتی ادامه داد: لغو روادید یکی از مزیت‌های مناطق آزاد است اما چون ویزای ایران کلا برای چینی‌ها لغو شده، این مزیت مناطق آزاد دیگر برای چینی‌ها جذاب نیست و خیلی نمی‌توانیم روی این موضوع مانور دهیم. اما شاید معافیت‌های مالیاتی و گمرکی مناطق آزاد برای چینی‌ها جذاب باشد.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، محمد رکنی – مدیر پایگاه میراث فرهنگی آسبادهای ایران – با بیان‌که تا کنون ۱۲۴ آسباد در شهرستان خواف شناسایی شده که ازاین تعداد ۱۰۷ آسباد به صورت اضطراری مرمت شده‌اند، از در دستور کار بودن مرمت تدریجی این آثار تاریخی خبر داد و افزود:‌ ۱۲دستگاه از آسبادها ثبت شده در فهرست آثار ملی نیز تا کنون به طور کامل احیا شده‌اند.

او با اشاره به ثبت موقت آسبادهای ایران در فهرست میراث جهانی و انجام مراحل ثبت جهانی این اثر تاریخی، افزود: مرمت و احیای این آثار تاریخی در شهرستان خواف، می‌تواند نقش مهمی در جذب گردشگر داشته باشد.

بنا بر گزارش روابط عمومی اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی خراسان رضوی، همچنین محمود باعقیده – مدیر اداره میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی شهرستان خواف؛ نیز با اشاره به ثبت ملی آسبادهای قرار گرفته در روستاهای “خرگرد”، “تیزاب”، “برآباد” و شهر “سنگان” با هفت شماره مختلف در فهرست آثار ملی بیان کرد: از آنجایی که این آثار تحت حفاظت و نظارت اداره میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی قرار دارد، هرگونه دخل و تصرف یا اقدام عملیاتی که منجر به تخریب یا تغییر هویت آن‌ها شود، برابر مواد ۵۵۸ تا ۵۶۹ قانون مجازات‌های اسلامی، تعزیرات و مجازات‌های بازدارنده، جرم محسوب می‌شود و مرمت و بازسازی آن‌ها فقط با تأیید و نظارت اداره میراث فرهنگی انجام می‌شود.

آسبادهای نشتیفان خواف یا همان آسیاب‌های بادی در نشتیفان مشهد، یکی از بزرگترین مجموعه‌های خشت، گل و چوبی تاریخی کشور و از مجموعه آسبادهای تاریخی جهان محسوب می‌شود که از دوران پیش از تاریخ اسلام در ایران باقی مانده است. این مجموعه‌ی تاریخی در شهر نشتیفان دست در ۶ سده‌ی گذشته نیز با همین نام در بین مردم شهرت داشته است.

سوزنی سمرقندی در بارهی این تاریخی ارزشمند نوشته است: «آل مظفر یکی از سلسله پادشاهان و حکام ایرانی اهل نشتیفان بوده‌اند و شاه شجاع از بزرگان این شهر سال‌ها بر شیراز و فارس حکمرانی کرد که در زمان حکومت وی اندیشمندان و شاعران فراوانی مانند حافظ در تاریخ ایران ماندگار شدند و شهر نشتیفان در اوایل قرن نهم هجری شناخته شده و معمور بوده است.

ریشه‌ی نام شهر نشتیفان به قصه‌ای عامیامه در خود شهر برمی‌گردد. نام این شهر نیز ترکیبی از دو کلمه‌ی «نش» که محلی شده «نیش» به معنای نیش عقرب است، کلمه‌ی «تیفان» نیز محلی شده «توفان» است که در تمام روزهای سال این منطقه یعنی نشتیفان وزش بادهای موسمی را داشته است، با توجه به شرایط جغرافیایی که منطقه نشتیفان دارد، مردم آن از گذشته‌های دور به فکر بهره‌برداری از این شرایط طبیعی بوده‌اند تا با احداث آسیاب بادهایی، از نیروی جنبشی آن برای آرد کردن گندم نیز استفاده کنند. از این شاهکار مهندسی هم چنین در کارهای دیگر مانند پمپ کردن آب استفاده کرد که به آن پمپ بادی گفته می‌شود.

در کتاب جغرافیای تاریخی ولایت زاوه درباره‌ی نحوه‌ی کارکرد این اثر تاریخی این طور نوشته شده است: «چرخ و پره‌های غول آسایی که ۴۸ بال و ۳۲ پر و ۸ درگاه دارد و بر بام آسیاب و جهت وزش باد قرار گرفته‌اند. اندام این چرخ و پر از خرپلی سنگین و محکم ساخته شده‌اند و باد با عبور از دروازه‌ای بادگیری با زوایای درگاه‌های هشت‌گانه می‌رسد و چرخ و پر را به حرکت در می‌آورد. از حرکت چرخ و پر نیرویی به تیر آسیاب منتقل می‌شود و چون سر دیگر به سنگ رویی آسیاب متصل است، لاجرم سنگ هماهنگ با گردش تیر باید بچرخد و می‌چرخد.»

انتهای پیام

کامیار عبدی – باستان شناس – که در طول ۲۰ سال گذشته بارها این کتیبه‌ی ساسانی را از نزدی دیده، هفته‌ی گذشته نیز به سراغ این کتیبه‌ی تاریخی رفته است، او اما وضعیت این کتیبه را بسیار بد و ناهنجار توصیف می‌کند.

وی در گفت‌وگو با ایسنا با بیان این‌که کتیبه شاپور در اشکفت حاجی‌آباد در استان فارس را کمتر کسی می‌شناسد، کتیبه‌ای تاریخی در فرورفتگی در دل صخره کوه که شاهِ ساسانی این کتیبه را در آن نقطه ایجاد کرده است، می‌گوید: از ۲۰ سال قبل تا امروز که به این کتیبه سرکشی کرده‌ام وضعیت آن هر روز بدتر از بازدیدهای قبلی است. سیاهی‌های شبیه به روغن سوخته روی کتیبه‌ی شاپور، از باکتری‌هایی است که در سنگ آهک رشد می‌کنند.این سنگ پر از کلسیم است، به همین دلیل محل رشد باکتری‌هاست، که با مُردن آن‌ها در هر سال، سنگ به مرور سیاه می‌شود و همین اتفاق علاوه بر زشتی ظاهری باعث خوردگی سنگ می‌شود.

او با بیان این‌که سنگِ آهک، سنگِ صخره‌ای طبیعی کوه است که روی آن‌ها باکتری رشد می‌کند، اظهار می‌کند: به مرور زمان باکتری‌ها ، سنگ‌ها را می‌خورند و آن سنگ و کتیبه‌ای روی آن را از بین می‌برند.

وی اما با اشاره به این‌که قطعا راه‌هایی برای پیشگیری وجود دارد تا بتوان آن لکه‌های سیاه را برطرف کرد، می‌گوید: با باکتری زدایی سنگ‌ها و ایجاد پوششی روی ان‌ها، می‌توان از سبز شدن باکتری‌ها روی این سنگ‌ها جلوگیری کرد.

عبدی با اشاره به صحبت‌هایی که مسوولان بنیاد پارسه پاسارگاد و پایگاه تخت جمشید درباره‌ی حفاظت از این کتیبه مطرح می‌کنند، اظهار می‌کند: می‌گویند با کسانی صحبت کرده‌اند و نمونه برداشته‌اند تا باکتری‌ها از این اثر تاریخی حذف شوند، حتی آزمایش‌هایی ناجام شده‌اند، اما در طول ۲۰ سال گذشته، هر بار که این اثر را می‌بینم، آن بدتر از گذشته است.

او با اشاره به نبود تابلوی معرفی و مشخص نکردن مسیر راه برای حضور گردشگران در کنار این اثر تاریخی، اظهار می‌کند: هر چند در طول چند سال اخیر دور این اثر را حصار کشیده‌اند، اما باز هم عده‌ای هستند که به آن سنگ و گلوله می‌زنند و باعث تخریب بیشتر این اثر شده‌اند. از سوی دیگر مدتی است که فنس‌ها سوراخ شده و مردم به راحتی به داخل کتیبه رفت‌وآمد می‌کنند، یعنی امکان نزدیک شدن بیشتر به کتیبه توسط وندالیسم‌های احتمالی هم بیشتر می‌شود.

وی حتی از تبدیل محوطه‌ی اطراف این اثر تاریخی به زباله‌دانی خبر می‌دهد و می‌گوید: اگر این کتیبه نیز در محوطه‌ی نقش رستم بود، به دلیل گردشگران زیادی که هر روز از این محوطه‌ی باستانی دیدن می کنند، حتما به این کتیبه نیز توجه کامل می‌شد، اما یکی از دلایل بی‌توجهی‌های کنونی را نبود تابلوی اطلاعات و معرفی و نبود مسیر راه می‌توان دانست که باعث شده کمتر کسی سراغ این اثر تاریخی برود.

عبدی از سوی دیگر به جاده‌ی خاکی و مالرویی که به این اثر باستانی منتهی می‌شود، اشاره می‌کند و می‌گوید: پشت صخره‌ای که این کتیبه روی آن قرار گرفته میدان تیر نیروهای نظامی است که در زمان تمرین مشق تیر، محوطه‌ی اطراف آن بسته می‌شود و بعد از پایان کار نیز چیزی از صخره می‌بینیم، سوراخ‌های باقی مانده از گلوله‌ها روی بدنه‌ی این اثر تاریخی است.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا و به نقل از دیلی‌میل، این مجموعه نقاشی‌ها در منطقه صخره‌ای «سان خوآن» واقع در غرب « باداخوس» یکی از شهرهای اسپانیا کشف شده‌اند.

 هر کدام از نقاشی‌های کشف‌شده حدود ۱۰ سانتی‌متر طول دارند،‌ و به شکل انسان یا  نمادهای همچون تیر خلق شده‌اند. این اشکال توسط یک محقق تاریخی به نام «آگوستین پالومو» حین جست و جو برای یک مقبره باستانی کشف شدند.

«پالومو»‌ به سرعت متوجه اهمیت این نقاشی‌های دیواری شد ؛چراکه محل کشف آن‌ها با محل اکتشاف غارنگاره‌های مهم اخیر فاصله چندانی ندارد.

مطالعه و بررسی این مجموعه غارنگاره‌های ۵ هزار ساله حدود یک سال زمان برده است و نتایج آن یکم دسامبر در ژورنال   « Extremeño Studies » به چاپ رسیده است.

سطح دندانه‌دار و ناهموار دیواره‌های غار یکی از دلایلی است که این دیوارنگاره‌ها تاکنون از چشم‌ها پنهان مانده‌اند.

تاکنون اکتشافات مختلفی در حوزه غارنگاره‌ در منطقه «اکسترمادورا»‌ غرب اسپانیا رخ داده که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به کشف ۷۱ اثر دست در غار«مالتاراویسو»  Maltravieso در دهه ۹۰ میلادی اشاره کرد.

غارهای «مالتاراویسو»  برای نخستین‌بار در سال ۱۹۵۱ کشف شدند و گواهی از تجمع انسان در اواسط دوران پارینه‌سنگی (حدود ۳۰ هزار الی ۳۰۰ هزار سال پیش) محسوب می‌شوند.

فقط در سال گذشته، سه نمونه مختلف از هنر در اعماق سه غار که حدود ۴۳۴ مایل با یکدیگر فاصله دارند و در شمال، مرکز و جنوب اسپانیا قرار دارند، ‌کشف شده است .

قدمت خلق غارنگاره در غار « La Pasiega » واقع در شمال اسپانیا به  بیش از ۶۴ هزار سال پیش بازمی‌گردد. این یعنی این غارنگره‌ها توسط «نئاندرتال‌ها»‌ خلق شدند و قدمتی بسیار بیشتر از مجموعه نقاشی‌های کشف‌شده توسط «پالومو» دارند.

انتهای پیام