برچسب: فرهنگی و هنری>گردشگری و میراث

به گزارش ایسنا و به نقل از رویترز،‌ بقایای این کاخ عظیم که حدود ۵ متر ارتفاع، ۵۵ متر طول و ۱۵ متر عرض دارد در شهر باستانی «کوبولا» که در نزدیکی شهر مدرن و توریستی «کانکون» واقع شده است، کشف شد.

 طبق بیانیه‌ای که توسط موسسه ملی انسان‌شناسی و تاریخ مکزیک منتشر شده است، این کاخ باستانی برای دو دوره طولانی یعنی از ۶۰۰ تا ۱۰۵۰ میلادی مورد استفاده قرار می‌گرفته است.

تمدن مایاها در بازه زمانی ۲۵۰ تا ۹۰۰ میلادی یعنی درست در زمان سلطه بر مناطقی که اکنون بخش‌هایی از مکزیک، گواتمالا، بلیز و هندوراس محسوب می‌شوند، به اوج خود رسیده بود.

این کاخ باستانی در بخشی از شهر باستانی «کوبولا» کشف شد که به عنوان یک محوطه باستانی‌شناسی متعلق به دوران پیش از هیسپانیک شناخته می‌شود.

«آلفردو بررا» که یک باستان‌شناس است با انتشار ویدئویی رسمی بیان کرد :« این تازه شروع کار است؛ ما اکنون در اول راه کشف یکی از بزرگ‌ترین بناهای این منطقه هستیم.»

شهر باستانی «کولوبا» روابط تجاری مستحکمی با دیگر شهرهای مایا همچون «اک بالام» یا «چیچن ایتزا» داشت.

کاوشگران مکزیکی در کنار کشف این کاخ باستانی در تلاشند تا بقایای چهار بنای باستانی دیگر که در منطقه‌ای به اسم «گروه سی» واقع شده‌اند را نیز کشف کنند. منطقه «گروه سی» که در میدان مرکزی شهر باستانی «کولوبا» واقع شده است، بخش‌هایی از یک محراب، دو ساختمان مسکونی و یک ساختار دایره‌ای شکل که گمان می‌رود اجاقی عظیم باشد را شامل می‌شود.

متخصصان مرمت و بازسازی همچنین پروژه‌هایی برای درخت‌کاری در شهر باستانی «کولوبا»‌ را درنظر گرفته‌اند تا این مکان تاریخی را از آسیب‌های طبیعی همچون سیل و نور خورشید حفظ کنند.

مایاها یکی از بزرگ‌ترین تمدن‌های نیم‌کره غربی را که بخش‌های عظیمی از آمریکای مرکزی را دربرمی‌گرفت،  به وجود آوردند. شهرهای متعلق به این تمدن معمولا شامل معابد هرمی شکل و ساختمان‌هایی با تخته سنگ‌های عظیم بود. زراعت و صنعت ساخت فولاد، سیستم‌های آبیاری ویژه و سیستم نوشتاری هیروگلیف از ویژگی‌های این تمدن بود.

اما تمدن مایاها در فاصله بین ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ میلادی به سرعت دچار افول شد که دانشمندان جنگ، آب و هوا، بیماری و سیاست را از عوامل موثر بر این رویداد می‌دانند. با این حال شهرهایی همچون «چیچن ایتزا»  که خانه اکتشافات باستان‌شناسی زیادی است، بیش از دیگر شهرهای این تمدن پابرجا باقی ماندند.  

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، بیش از ۲۰ نفر از دوستداران میراث فرهنگی هرمزگان در نامه‌ای به فریدون همتی – استاندار هرمزگان – با یادآوری قولی که کمتر از یک سال قبل برای پیگیری‌ِ حفاظت از آثار تاریخی منطقه‌ی بستک داده بود، هفت درخواست جداگانه را برای حفاظت از میراث فرهنگی آثار تاریخی بستک مطرح کردند.

در این نامه‌ی سرگشاده آمده است: «حدود ۱۰ ماه است که از آخرین سفر جنابعالی به شهرستان بستک می‌گذرد و اهالی فرهنگ و هنر، فعالان میراث و گردشگری همچنان نگران از تخریب آثار تاریخی این شهرستان هستند که در سفر قبل به مسئولان مربوطه دستور پیگیری و حفاظت آن را داده‌اید، ولی متاسفانه وضعیت بهتری را شاهد نبوده و مرمت و حفاظتی انجام نشد و روزانه خبرهایی از تخریب این آثار توسط عوامل انسانی و محیطی شنیده می‌شود.

جناب آقای همتی ، سایت شناخته شده‌ی سنگ نگاره‌های «دهتل» از امیدهای بزرگ توسعه توریسم و گردشگری در جنوب کشور و شهرستان بستک (منطقه گوده با قرارگیری در بین دو روستای گردشگرپذیر چاهبنارد و کنچی) ظرفیت‌های زیادی برای امروز و آینده این استان داراست، تجاوز به حدود و حریم این آثار برجسته و بیش از هفت سال انتظار برای طی مراحل اداری و ثبت پرونده آن نیاز به توجه جنابعالی است.

این امری نیست که مورد چشم پوشی قرارگیرد، چرا که این موارد باعث از بین رفتن چشم‌انداز توریسم و گردشگری استان هرمزگان خواهد شد.

لذا شایسته است دستور جدی و فوری از سوی آن مقام محترم برای تسریع امور در حوزه میراث فرهنگی و گردشگری شهرستان بستک به عمل آید؛

۱ –  استدعا داریم که خانه‌های تاریخی با معماری زیبای بستکی با حمایت قاطع جناب‌عالی در شهر بستک محفوظ بماند و با تشکیل یک مجمعی از متخصصان و فعالان فرهنگی و گردشگری نسبت به مرمت و حفظ این اماکن اقدام شود.

۲-  احیای بافت تاریخی می‌تواند شهرستان بستک را از نظر گردشگری ملی و جهانی شهرت ببخشد و شهر را توسعه دهد کما اینکه آن سوی خلیج فارس نیز از آن بهره می‌برند.

۳ – آرامگاه دوگنبدان کوخرد با معماری خاصش این سال‌ها چندین بار خبرهایی از مرمتش منتشر شد اما فقط یکبار اقدام شد که آن هم در حال انجام، رها شده و بنای اصلی نیاز به مرمت فوری دارد، بنایی که باعث جذب گردشگران زیادی در بخش کوخرد است.

۴ – رنگین‌نگاره‌های اشکفت آهوی بستک با نقوش بی نظیرش در ایران توسط عوامل انسانی و محیطی تخریب شده و نیازمند مرمت و حفاظت فوری است.

۵ –  دستور دهید میراث فرهنگی با ارگان‌های دیگر همکاری و پیگیری لازم داشته باشند و با مساعدت نهادهای فرهنگی به جای ساخت‌وسازهای ناهمگون از میراث بزرگ معماری بستکی استفاده شود.

۶ – خواهشمند است مساعدت فرمایید که شهرداران و دهیاران ضمن حفظ حریم آثار باستانی با همکاری میراث فرهنگی آثار مکشوفه این تمدن را بشکل نمادین طراحی و به عنوان نماد هنری و تمدنی برای جذب گردشگر در شهر و روستاهایشان به نمایش بگذارند تا بازارگردشگری رونق بگیرد.

۷ – هویت تاریخی و گردشگری امروز از هویت‌های است که هر شهرستان آن را ندارد و برخی شهرها به ساختن هویت‌های جعلی روی می‌آورند در حالی که در شهرستان بستک با دارا بودن بیشترین آثار تاریخی استان و هویّت فرهنگی غنی باید قدر هویت و تاریخ و میراث موجود را دانست و با طرح‌های گردشگری ارزش‌گذاری شوند.

بنابر رسالت ما فعالان میراث فرهنگی و گردشگری استان هرمزگان، از شما و آقای مونسان وزیر میراث فرهنگی، گرشگری و صنایع دستی خواهشمندیم جهت حفظ این آثار ملی که به دلیل ویژگی‌های خاص قابلیت جهانی دارند و با تدابیر اندیشمندانه می‌توانند به یکی از اهداف گرشگری کشور تبدیل شوند و در توسعه گردشگری استان هرمزگان نیز مؤثر باشند، برای رفع تهدیدات این آثار به را دستورات لازم را اعلام کنید.»

رونوشت این نامه قرار است در چند روز آینده به دست علی اصغر مونسان – وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی – نیز برسد.

فریدون همتی حدود ۱۰ ماه گذشته در بازدید از خانه‌های تاریخی بستک، قول اختصاص اعتبار برای مرمت خانه‌های تاریخی این منطقه را داده بود.

اسامی امضاکنندگان این نامه نزد ایسنا محفوظ است.

انتهای پیام

نصرالله ابراهیمی در گفت‌وگو با ایسنا توضیح داد: قلعه کلات اهرم یا قلعه «زائر خضر خان» در شهر اهرم از توابع بخش مرکزی شهرستان تنگستان است  که در دو فاز در سال‌های اخیر اقدامات مرمتی روی آن انجام شده بود.

به گفته ی او؛ در بخش غربی قلعه دیوار حفاظتی نداشت که در سال ۱۳۸۴ با هدف حفاظت از خود قلعه، دیواری حفاظتی به صورت موقت در این بخش از قلعه طراحی شده بود.

او با بیان این‌که بر اساس طرح تهیه شده این دیوار باید در فازهای مرمتی بعدی مقاوم سازی و استحکام‌بخشی می‌شد، افزود: به دلیل نبود اعتبار کافی تا کنون عملیات مقاوم‌سازی بر روی ان انجام نشده بود، که در این زلزله متاسفانه تخریب شد.

وی علت این تخریب را این‌طور بیان کرد: به دلیل نداشتن اعتبارات کافی امکان بازسازی نبود و متاسفانه در این اتفاق با توجه به نشستِ پِی، دیوار شکم می‌کند و در این زلزله پایین می‌آید.

او با این وجود نسبت به نداشتن ارزش تاریخی این دیوار در قلعه تاکید کرد و گفت: تا این لحظه گزارش دیگری از وارد شدن آسیب‌های احتمالی به بناهای تاریخی مناطقی که درگیر زلزله شده‌اند، به میراث فرهنگی استان ارائه نشده است. اما کارشناسان میراث فرهنگی به مناطق مختلف استان اعزام شده‌اند تا آثار را بررسی و پایش کنند.

ابراهیمی افزود: خوشبختانه به نظر می‌رسد وضعیت آثار تاریخی محوطه‌های تاریخی مانند «بردک سیاه» و «چرخاب» و دیگر مناطق مناسب باشد.

معاون میراث فرهنگی استان بوشهر اما از برنامه‌ریزی‌ها برای واگذاری قلعه «کلات» به بخش خصوصی خبر داد و ادامه داد: طراحی درنظر گرفته شده برای این دیوار، یک سایت فرهنگی است، چون در کنار آن هیچ اثر تاریخی قرار ندارد.

زلزله جمعه ۶ دی ساعت ۵:۲۳ دقیقه بامداد رخ داد که بخشی از مردم شهرها و روستاهای شهرستان‌های دشتستان و تنگستان آن را احساس کرده‌اند. مرکز این زلزله که به بزرگی ۴.۹ ریشتر بود در عمق ۱۰ کیلومتری زمین شهر کلمه واقع در شهرستان دشتستان استان بوشهر را لرزاند.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، از یک سو کمبود نیرو و نبود وسایل نقلیه برای انجام وظایف ذاتی یگان حفاظت که یکی از آن‌ها سرکشی‌های مداوم به بناهای تاریخی هر منطقه در شهرها و استان‌های مختلف کشور است و از سوی دیگر این ادعا که پرداخت هزینه‌ی سوخت وسایل نقلیه توسط کارکنان این مرکز تا پایان هر ماه که هزینه‌ها به نیروهای یگان برگردانده شود، با تاخیر روبه‌رو است؛ معمولا به عنوان مشکلات این بخش از سازمانِ گذشته‌ی میراث و وزارتخانه‌ی کنونی مطرح می‌شوند، تا وضعیتِ ۴۰ روز گذشته‌ی بنزین که خبرهای دیگری را به گوش رساندند.

مساله تخصیص نیافتن هزینه‌ سوخت برای سرکشی نیروهای یگان حفاظت به بناهای تاریخی است؛ خبری که در طول یک ماه گذشته بیشتر از سمتِ پایگاه‌های میراثی بخصوص در مناطقی که بناهای تاریخی‌شان با مرکز شهرها و استان‌ها فاصله‌ زیادتری دارد، شنیده می‌شود و بعضا به گوش رسانه‌ها نیز رسیده‌اند.

واضح‌ترین جملات بعد از اصلاح قیمت بنزین از سوی کارکنان این پایگاه‌ها، مطرح شدن این جملات است؛ «نیروهای یگان حفاظت به دلیل هزینه‌ سوخت و پرداخت نشدن اعتبارِ به‌موقع از سرکشی به بناهای تاریخی سر باز می‌زنند!»

سردار امیر رحمت اللهی – فرمانده یگان حفاظت وزارتخانه میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی – در پاسخ به خبرنگار ایسنا درباره‌ی اصلاح سهمیه‌ی بنزین و ارتباط آن با گشت‌های یگان حفاظت می‌گوید: در واقع این امر یک تصمیم عمومی است که قطعا از پشتوانه کارشناسی برخودار است و با توجه به وظائف ذاتی، نوع و ماهیت عملیاتی ماموریت برخی از دستگاه‌ها، قطعاً تمهیدات مناسب برای آن در نظر گرفته می‌شود.

او رویکرد اصلی یگان حفاظت در حفاظت از آثار تاریخی را افزایش مشارکت‌پذیری مردم و نهادهای اجتماعی می‌داند و ادامه می‌دهد: با برنامه‌ریزی و هدفمند کردن سرکشی‌ها و نظارت‌های تخصصی از اماکن و محوطه‌های تاریخی با رعایت اصل صرفه جوئی تلاش می‌کنیم خللی در ماموریت‌های یگان ایجاد نشود.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، در حالی که علی‌اصغر مونسان – وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی – همراه با دو وزیر راه و شهرسازی و اقتصاد برای جشن ملی ثبت جهانی جنگل‌های هیرکانی از صبح امروز – پنج شنبه ۵ دی – در مازندران به سر می‌برد، سالنِ سینمای هتل تاریخی رامسر به طور کامل در آتش سوخت.

مهدی ایزدی – معاون میراث فرهنگی اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان مازندران – در گفت‌وگو با ایسنا می‌گوید: همه‌ی سالن سینما در هتل رامسر متعلق به دوره‌ی پهلوی دوم در آتش سوخت.

او با اشاره به دوری راهِ مسوولان میراث فرهنگی با رامسر برای حضور در منطقه و بررسی وضعیت هتل آتش گرفته، می‌گوید: خوشبختانه هیچ آسیبی به هتل رامسر وارد نشده است، با آسیبی جزئی به بخشی از سقف طبقه‌ی بالای سالن سینما، متاسفانه همه‌ی سالن سینمای هتل به طور کامل در آتش سوخت.

وی به پیگیری‌های این معاونت برای دسترسی به آخرین وضعیت سالن سینمای آتش گرفته در رامسر اشاره می‌کند و با بیان این که تا کنون اتصال سیستم‌های برق علت آتش سوزی عنوان شده، می‌افزاید: نیروهای آتش‌نشانی هم چنان در محل مستقر هستند و کار لکه‌گیری به طور کامل انجام می‌شود تا از بروز هر گونه آسیب بیشتری به این هتل جلوگیری شود.

او همچنین زمان حضور مسوولان میراث فرهنگی استان در هتل رامسر برای بررسی وضعیت این سینمای تاریخی را به یکی دو روز بعد موکول می‌کند و علت آن را حضور وزیر میراث فرهنگی در مازندران می‌داند.

در زمان وقوع آتش‌سوزی نادر سحرخیز – رییس اداره گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع دستی رامسر – به ایسنا گفته بود: «در این حادثه پلان اصلی سالن آمفی تئاتر در آتش نسوخته و فقط سقف و صندلی‌های آن از بین رفته است. با توجه به از بین رفتن تجهیزات و امکانات داخل سالن به طور کامل برآورد خسارت در حال حاضر مشکل بوده و نیاز به بررسی متخصصان دارد.»

هتل تاریخی رامسر را از معدود هتل‌هایی می‌دانند که در فهرست آثار ملی ثبت شده است. ساخت این هتل حدود سه سال طول کشیده و اروپایی‌ها و به ویژه آلمانی‌ها در ساخت هتل نقش مهمی داشته‌اند. گفته می‌شود این هتل مجموعه‌ای از سلیقه‌های آلمانی، انگلیسی و ایتالیایی را در خود دارد. طراحی داخلی هتل توسط انگلیسی‌ها انجام شد و ایتالیایی‌ها نیز طراحی محیط بیرونی آن را انجام داده‌اند. گفته می‌شود در ساخت این اثر تاریخی از آهن استفاده نشده و تمام مصالح آن از آجر، بتن و سیمان است. در حالی اطلاعات نسبتا کاملی می‌توان از هتل قدیمی رامسر به دست آورد که تقریبا در هیچ کدام از این منابع به سالن سینمای ساخته شده در دوره پهلوی دوم در این هتل تاریخی اشاره نشده است.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، این خانه‌ی تاریخی که مدتی قبل توسط یک شخص حقیقی خریداری شده، تا کنون چند بار دچار آتش‌سوزی شده و ساکنان قبلی آن نیز خانه را به حال خود رها کرده‌اند و این خانه‌ی قاجاری تقریبا به صورت متروکه به حال خودرها شده است.

دوستداران میراث فرهنگی استان فارس ایجاد شدن این حفره‌ی بزرگ در ضلع غربی دیوار خانه‌ی رسولی را هشداری دانسته‌اند که احتمال ریزش این خانه را با سرعت بیشتری فراهم می‌کند.

به گفته‌ی آن‌ها مالک خانه در پاسخ به اعتراضِ میراث فرهنگی برای به وجود وضعیت کنونی در خانه‌ی «رسولی» اعلام کرده که که «این حفره را افراد ناشناس در دیواره ایجاد کرده‌اند!»

خانه‌ی قاجاری “رقیه رسولی” در بافت قدیم شیراز و پشت مسجد جامع عتیق قرار دارد، این خانه را میراث فرهنگی دهم خرداد ۱۳۸۲ به شماره ۸۷۰۶ در فهرست میراث ملی به ثبت رسانده است.

خبرنگار ایسنا در تماس با مصیب امیری – مدیر کل میراث فرهنگی استان فارس- قصد بررسی آخرین وضعیت این خانه‌ی تاریخی را داشت، اما موفق به صحبت با وی نشد.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، یک قطعه پارچه به شکل صلیب که تمام سطح آن به وسیله طلا، نقره و ابریشم به یشمی، سبز روشن، زرد، آبی، نارنجی، قهوه ای و سفید بر زمینه طلایی دوخته شده و متعلق به دوره‌ی صفویه است، در موزه مادر ایران معرفی شد.

نقوشِ دوخته شده روی این پارچه «پنج دایره محاط در مربع، در شکل چلیپایی که دایره مرکزی تمثال عیسی مسیح(ع) و در چهار طرف تمثال حواریون بدر هیت مردان بالدار و کتاب به دست» دیده می شوند.

این قطعه پارچه از اصفهان و مربوط به سده‌ی یازدهم هجری قمری است که به شماره‌ی ۲۰۸۱۶ در بخش اسلامی موزه‌ی ملی ایران نگهداری می‌شود.

انتهای پیام

همزمان با برگزاری آیین نکوداشت «حسین کریمان» به عنوان نخستین پیش‌نشست همایش ری باستان، که سوم دی در دانشگاه شهید بهشتی برگزار شد، قدیر افروند – باستان‌شناس – در یادداشتی اختصاصی با عنوان «ما و “ری” و کریمان» که در اختیار ایسنا قرار داد، درباره‌ی وضعیت ری باستان و بی‌توجهی‌هایی که متولیان و مدیریت شهری به این منطقه‌ی مهم و حساس تاریخی دارند، نوشت.

در این یادداشت آمده است: «دو روز قبل (سوم دی) گروه باستان شناسی دانشگاه شهید بهشتی برای شادروان دکتر کریمان ری شناس بزرگداشتی نیکو برپاداشت و اساتیدی از جنس استاد از دوستان و همکاران دانشگاهی‌اش، از ویژگی‌ها و خصایل نیکوی استاد کریمان به خوبی و ظرافت و زیبایی سخن راندند و در پایان هم متخصصان و پژوهشگرانی چند از آثار ماندگار و همت بلند و تلاش مجنون وار او بر گرد تاریخ و باستان شناسی ری روایت و حکایت کردند.

استاد کریمان که خود زاده آهار در شمیران و قصران و تحصیلاتش در زبان و ادبیات پارسی ست، بدلیل نامعلومی – که شاید جذابیت و شیرینی یا نیل به حقیقت شیرین ارزش و اهمیت دانش تاریخ باشد- به تاریخ ری این کهن شهر پرآوازه پرداخت و مهمترین اثر تحقیقی‌اش را در اواخر دهه ۴۰ آفریده، در دو مجلد به زیور طبع آراست. با گذشت ۴۰ سال از انتشار این کتاب نه تنها مورخان که باستان‌شناسان و پژوهندگان فرهنگ پیشین همچنان بدان دلبسته و وابسته‌اند.

دختر گرامی« پدردوست» استاد هم در این نشست پیامی عاشقانه داد که شنیدنی و دلنشین بود.هم او همیشه در این نشست‌ها و هرگاه و هرجا که به احترام «پدر» مجلسی برقرار می‌شود، حضوری آشنا و گرم دارد و امروز که دیگر استاد در میان ما نیستند حضور این فرزند فرهیخته مصداقی ست از؛ « بوی گل را از چه جوییم؟ از گلاب»

آقای خلیل آبادی – عضو شورای اسلامی ابر شهر تهران و رییس شورای شهرستان ری – که خود رازی و دلبسته زادگاهش است دردلنامه‌ای از ری برخواندند و با بیانی راستین، بحق پرده از مهجوریت و مظلومیت این شهر تاریخی‌تر از هر شهری! برداشتند و برای احقاق حق و احیای میراث تاریخی ری اعلان “آمادگی” دادند و از ری شناسان و ری پژوهان در این راه مدد خواستند.

اما در این میان چند نکته حایز اهمیت باز طرح و یادآوری عمومی است.

۱ – ری که در اسطوره و افسانه نخستین شهر (پس از آفرینش دماوند توسط “کیومرث شاه”) بدست هوشنگ پیشدادی است و  “مادر” و “قبله” و “ریشه” و … تهران یا هرآنچه از این دست، شهرت یافته امروزه طفیلی و وابسته و وصله ناتنی و شهرک و منطقه‌ای از زوایای این ابرشهر بی در و پیکر بیش نیست، آن هم به گونه ای کوچک و تحقیرآمیز و “جنوب شهری!”

۲- متاسفانه حقیقت پیشینه شهریت ۲۷۰۰ سال ری همان اندازه ناشناخته و تقریبا” باور نکردنی است که امروزه ما باستان شناسان تلاش می‌کنیم با وجود کشفیات و یافته‌های گونه‌گون پیش از تاریخی مولوی و … ، پیشینه ۸هزارساله تهران را به مردم متذکر شویم و آنها- چون همواره قدمت ۴۰۰ ساله تهران را شنیده‌اند- بهت زده و ناباورانه از کنارمان بلادرنگ می‌گذرند!

۳- صدها هکتار محدوده‌ی محوطه باستانی و بزرگ دژ رشکان ری و مجموعه نقاره‌خانه و گورستان ایلخانی و .. درست در داخل شهر ری امروزین و منطقه ۲۰  شهرداری ابرشهر تهران قرار دارد و همه این جاها که می‌توانند و باید پر رونق‌ترین و جذابترین گردشگاه‌های پایتخت باشند و صدها و هزاران توریست در روز در جای جای آن و در زوایای ابنیه و آثار تاریخی – و همچنین تاسیسات خدمات گردشگری فرضی‌اش- بلولند و لذت ببرند، اینک به پناهگاه امن معتادان و متروک و مهجورترین و شاید از جمله ناامن‌ترین نقاط باستانی کشور تبدیل شده‌اند.

۴- علاوه برآن بطور ماهانه یا سالانه بخش‌های قابل توجهی از ضخامت ۶-۷ متری لایه‌های باستانی سطح شهر که در پهنه شهر و درست زیر یکایک خانه‌ها و املاک و زمین ری از روستای هفت دستگاه در شرق و قلعه گبری در جنوب و فلکه اول دولت آباد در شمال گرفته تا حدود میدان شهید غیبی و حرم حضرت در غرب و جنوب غربی شهر، جدا و تخریب و نابود شده و می‌شوند و هیچ کسی متوجه نعره‌های دلخراش تاریخ از جراحت تکه پاره شدن پیکره سترگش نمی‌شود!

۵- اگر در طول هزاره‌ها، ده‌ها زلزله و بیماری و قحطی و خشکسالی و حملات مکرر عرب و غز و مغول و … ری را نابود کرده و از پس هر نیستی، دوباره هست شد و قد برافراشت و “کشور ماه” و ” ماه جان ” و “ام البلاد” و “عروس” شهرهای جهان شد اما درست در آستانه عصر صنعت و مدرنیته هزاره دوم آثاری چون کوه صفاییه و “سرسره” (تفرجگاه معروف قاجاری) و نقش برجسته فتحعلیشاهی و چند بنای آرامگاهی سنگی و قلعه طبرک با انفجارات کوه‌خوار شب…. زنجیره کارخانه سیمان ری و سرانجام باعنوان شیک توسعه و عمران در دهه دوم آغازین هزاره سوم تیغه ویرانگر بولدزر شهرداری تهران آنچنان بی سر و صدا بزرگراهی عریض وطویل درست از میانه این پهنه باستانی عبور داد و قلب تاریخی‌اش را به دو نیمه مساوی پاره کرد که کوچکترین آهی از نهاد باصطلاح دلسوزان سینه چاک میراث فرهنگی هم برنیامد .

اگر همین روند بی اعتنایی به میراث فرهنگی ری ادامه یابد، بی‌گمان در آینده نه چندان دور از ته مانده میراث ری تنها نقشه و طرح و عکس‌هایی در آرشیوها و نیز دنیای پررونق مجازی باقی خواهد ماند.

پس خوشبینانه به اقداماتی چون برگزاری ” همایش ری باستان ” از سوی دانشگاه شهید بهشتی در سال ۹۹ ، قول انرژی بخش و همت عضو رازی شورای شهر تهران و نیز توجه، تحرک و تمرکز احتمالی وزارت میراث فرهنگی و گردشگری بر موضوع میراث فرهنگی ری به ویژه با تصویب پایگاه ملی ری باستان ، تاسیس بنیاد پژوهشی ری شناسی (با مشارکت شهرداری و…)، حمایت از سرمایه گذاری گردشگری و دیگر موارد این چنینی، و همراهی و حمایت نخبگان و سرمایه های اجتماعی ری، امید خواهیم بست.

 پرواضح است که اگر این مجموعه صدها هکتاری تاریخی احیاء شده و با مشارکت دستگاه‌های مرتبط و سرمایه‌گذاری بخش خصوصی به بهره‌برداری گردشگری برسد از آن پس دیگر ری نه تنها شاهد خیل نیروی بیکار و هجمه فقر و اعتیاد و محرومیت نخواهد بود که گردش چرخ صنعت گردشگری بی‌تردید به رونق دوباره همه جانبه “ملک ری” و بهره‌مندی و اقناع رازیان بسیار شکیبا و نجیب، خواهد انجامید.

نقشه راه توسعه و رونق گردشگری ری به لطف یک عمر تلاش عاشقانه استاد کریمان و استمرار آن به دست توانمند شاگردان خلف او و نخبگان و فرزندان شایسته این کهن شهر فراروی ماست و چشم جهانیان به حسن انتخاب و اراده و همت‌مان. «پس: بسم‌الله!» »

انتهای پیام

محمدابراهیم لاریجانی ـ مدیرکل بازاریابی و تبلیغات وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی ـ که پیگیر ثبت چنین روزی در تقویم ملی بوده است، درباره فرایند آن در گفت‌وگو با ایسنا، ‌توضیح داد: با آن‌که ۲۷ سپتامبر در جهان به نام روز گردشگری شناخته می‌شود و سال‌ها ست همزمان با آن در ایران مراسم و جشن‌هایی برگزار می‌شد، اما در تقویم رسمی کشور چنین عنوان و یا روزی وجود نداشت و چون ما هر سال درگیر گرامی‌داشت این روز همزمان با مناسبت جهانی آن بودیم، از پیگیری برای ثبت آن در تقویم رسمی کشور غافل مانده بودیم.

او ادامه داد: ۲۲ مردادماه سال ۹۷ با دبیر شورای فرهنگ عمومی کشور مکاتباتی داشتیم تا با توجه به اهمیت گردشگری و اثرات سیاسی، اجتماعی  و اقتصادی آن و همچنین اثرگذاری در رونق صنایع دستی، حفظ میراث فرهنگی و حفاظت پایدار، روزی به نام گردشگری در تقویم رسمی کشور همزمان با روز جهانی آن ثبت شود. متعاقب آن، شورای فرهنگ عمومی فرمی را فرستاد تا درباره اهمیت و ضرورت‌های چنین درخواستی، اطلاعات داده شود.

لازم بود یک روزِ تقویم به نام گردشگری شود تا توجه مقامات در سطوح عالی و حتی افکار عمومی به گردشگری جلب شوددر این فرم که شورای فرهنگ عمومی کشور برای اداره کل بازاریابی و تبلیغات گردشگری فرستاد، این اطلاعات ثبت شده است؛ عنوان پیشنهادی: «روز ملی گردشگری»، روز پیشنهادی: «پنجم مهر همزمان با ۲۷ سپتامبر روز جهانی گردشگری»، پیشنهاد دهنده: «معاونت گردشگری»، هدف از نامگذاری: «تبیین جایگاه گردشگری در عرصه ملی، ایجاد همگرایی در بین مسؤولان نسبت به مقوله گردشگری، تقویت گردشگری به عنوان یکی از مولفه‌های ملی، ایجاد و تقویت عزم ملی در حوزه گردشگری، تجلیل از فعالان عرصه گردشگری در سطح ملی»، ضرورت نامگذاری: «ضرورت توجه به این مقوله از طریق نامگذاری یک روز خاص، تبیین ضرورت توجه به مقوله گردشگری در سطح مدیریت کلان کشور به عنوان مقوله‌ای میان بخشی، ضرورت اهتمام جدی مسؤولان نسبت به اهمیت و کارکرد نهاد گردشگری، گستره وسیع موضوع گردشگری در سطح کشور و محدود نبودن به یک منطقه جغرافیایی خاص، اهمیت گردشگری به عنوان یکی از ابزارهای مهم در تقویت توسعه پایدار و حفظ و گسترش میراث فرهنگی و اصالت‌های بومی و سنتی، تاثیرگذاری حوزه گردشگری در کیفیت زندگی قشرهای مختلف مردم، ارزش و اعتبار مقوله گردشگری به عنوان جایگزین اقتصاد نفتی و اهمیت آن در حوزه اقتصاد مقاومتی، جایگاه ایران به لحاظ ظرفیت‌های گردشگری و تنوع وسیع جاذبه‌ها در سطح کشور و ارج نهادن جایگاه گردشگری و برجسته کردن آن در سطح افکار عمومی»، برنامه‌های پیشنهادی برای این روز: «برگزاری مراسم بزرگداشت روز ملی گردشگری، تجلیل از فعالان حوزه گردشگری، رونمایی از تمبر یادبود روز ملی گردشگری با حضور رییس‌جمهور و بزرگداشت این روز همزمان با استان‌ها با برنامه‌های متنوع»، تلاقی و تشابه با روزها و مناسبت‌های دیگر: «شسکت حصر آبادان در عملیات ثامن‌الائمه در سال ۱۳۶۰»، نامگذاری مشابه در سطح جهانی و روزهای تعیین شده در داخل کشور: «۲۷ سپتامبر روز جهانی گردشگری».

لاریجانی ادامه داد: شورای فرهنگ عمومی در ۳۰ مردادماه سال ۱۳۹۷ در نامه‌ای اعلام کرد که ثبت «روز ملی گردشگری» در تقویم ملی در دستور کار این شورا قرار گرفته و در جلسات آتی مطرح خواهد شد. در این مدت ما نیز پیگیری‌ها و جلسات متعدد داشتیم. در تاریخ ۳۰ شهریورماه همزمان با تبدیل سازمان به وزارتخانه میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی مکاتبه دیگری با این شورا داشتیم تا در ثبت این روز تعجیل کنند و بتوانیم در پنجم مهرماه جشن بهتری برگزار کنیم که پاسخ دادند ‌اول مردادماه امسال در شورای فرهنگ عمومی کشور ثبت روزی به نام گردشگری در تقویم رسمی تصویب شده و با قید فوریت به شورای عالی انقلاب فرهنگی فرستاده شده که پس از صدور مصوبه به معاونت گردشگری ابلاغ می‌شود که سرانجام سوم دی‌ماه شورای انقلاب فرهنگی آن را مصوب کرد.

مدیرکل بازاریابی و تبلیغات گردشگری درباره اثرات و ضرورت ثبت چنین روزی در تقویم رسمی کشور، اظهار کرد: اضافه بر اهداف و ضرورت‌هایی که به شورای فرهنگ عمومی کشور گفته شد، لازم بود روز گردشگری در تقویم رسمی کشور ثبت شود تا توجه و اهتمام مقامات در سطوح عالی و حتی افکار عمومی به گردشگری جلب شود، هرچند که روزی جهانی برای آن وجود داشته باشد.

وی افزود: بسیاری از مردم توجهی به مناسبت‌های بین‌المللی ندارند و تقویم ملی معیار مهمی برای آن‌ها است، با این علم جلب توجه افکار عمومی به موضوع گردشگری برای ما اهمیت زیادی داشت و اختصاص ندادن یک روز ویژه به گردشگری در تقویم رسمی کشور، غفلتی چندین ساله به شمار می‌آمد.

لاریجانی گفت: این روز در تقویم رسمی ایران مطابق با روز جهانی آن است، گرچه می‌توانست مجزا و همراه با پسوند و پیشوند اضافی مثل گردشگری و زیارت، گردشگری سلامت و یا انواع دیگر باشد، ولی این اتفاق نیافتد. ممکن بود با اضافه شدن هر یک از این واژه‌ها بخشی از مخاطبان خود را از دست بدهیم، ضمن این‌که گردشگری موضوعی بین‌المللی با مخاطبانی جهانی است و انتخاب یک واژه کلی همه انواع آن را در برمی‌گیرد.

او اضافه کرد: ۲۷ سپتامبر به عنوان روز جهانی گردشگری با منطق درستی انتخاب شده است؛ در این تاریخ، فصل سفر به مناطق سردسیر تمام می‌شود و زمان سفر به مناطق گرمسیر فرا می‌رسد. چنین استدلالی برای ثبت روز ملی گردشگری در تقویم رسمی ایران، کاملا با جغرافیا و نیاز کشور ما هماهنگ است. ما سال‌هاست طرح تعطیلات زمستانی را پیگیری می‌کنیم اما به نتیجه‌ای نرسیده‌ایم، شاید اختصاص چنین روزی با این استدلال بتواند به تصویب طرح تعطیلات زمستانی کمک کند.

سال‌هاست طرح «تعطیلات زمستانی» را پیگیری می‌کنیم اما به نتیجه نرسیده‌ایم، شاید ثبت روز ملی گردشگری در تقویم رسمی کشور به تصویب این طرح  کمک کندمدیرکل بازاریابی و تبلیغات گردشگری درباره جایگاه افکار عمومی در گرامی‌داشت روز ملی گردشگری پس از ثبت آن در تقویم با توجه به این‌که در گذشته برنامه‌های این مناسبت غیرمردمی و بیشتر حالتی تشریفاتی و دولتی داشت، اظهار کرد: ثبت روز ملی گردشگری در تقویم رسمی کشور یک گام رو به جلو است. هرچند که ما قبل از این همزمان با روز جهانی در پنجم مهرماه مراسمی را به این مناسبت برگزار می‌کردیم، اما پس از انتقاد رسانه‌ها به رویکرد تشریفاتی آن، از سال گذشته به همه استان‌ها ابلاغ کردیم در تدوین هر گونه برنامه مناسبتی روز جهانی گردشگری، استفاده و سلیقه عموم مردم درنظر گرفته شود و از هر گونه برنامه تشریافتی و دولتی در سالن‌های سرپوشیده پرهیز شود.

لاریجانی گفت: از تاثیر این دستور در برنامه‌های روز گردشگری سال گذشته گزارش دقیقی ندارم اما انتقاد رسانه‌ها را به جشن‌های تشریفاتی و غیرمردمی این مناسبت قبول دارم و در بخشنامه سال گذشته هم به این موضوع توجه شد. بیشتر استان‌ها یک جشن مردمی برگزار کردند، برخی موزه‌ها، هتل‌ها و رستوران‌ها نیز به این مناسبت تخفیف‌هایی دادند. چنین اقداماتی باید تقویت شود. مخصوصا حالا که یک روز از تقویم رسمی کشور به گردشگری اختصاص داده شده است. زمانی که این روز جهانی بود مخاطبان خاصی همچون آژانس‌دارها، هتلدارها و راهنمایان تور داشت اما حالا که در سطح ملی به آن نگاه شده باید نیاز مردم در آن تجلی یابد.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا به نقل از روابط عمومی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی، محمدحسن طالبیان در نخستین نشست تخصصی کمیته‌های مدیریت بحران و حفاظت پیشگیرانه موزه‌ها که با حضور مدیران موزه‌های ستادی تهران چهارم دی ۹۸ در وزارت میراث‌فرهنگی برگزار شد، با بیان این‌که مجموعه آتش‌نشانی برای آموزش به کارشناسان و مدیران موزه‌ها اعلام آمادگی کرده به‌طوری‌که چند روز پیش این آموزش‌ها از موزه ملی آغاز شد و این روند ادامه خواهد داشت، گفت: دو سال است به طور جدی به موضوع بحران پرداخته‌ایم، پیشگیری از موضوع بحران بسیار مهم‌تر و ارزان‌تر است.

او با اشاره به این‌که در سال‌های گذشته تمام کشورها، آموزش و توانمندسازی‌های خود را روی موضوع پیشگیری قرار دادند تا بدانند در زمان وقوع بحران چه کارهایی باید انجام دهند، افزود: مهم این است که همکاران ما در این خصوص آموزش کامل دیده باشند و با این مباحث آشنا شوند. تا کنون همکاری نزدیکی با سازمان آتش‌نشانی و بخش امدادی برای آشنایی آن‌ها با وضعیت موزه‌ها داشته‌ایم و به این منظور چندین کارگاه در این زمینه برگزار شده است.

او با اشاره به وجود مباحث نظری و تئوری در خصوص حفاظت پیشگیرانه اضافه کرد: با این وجود معتقدیم راهکارهای عملی مهم‌تر هستند.

او با تاکید بر این‌که دستورالعمل حفاظت پیشگیرانه موزه‌ها تدوین و کمیته‌های بحران در تمام موزه‌ها و استان‌ها تشکیل شده است، گفت: تعدادی از استادان دانشگاه و دستگاه‌های مربوطه در این نشست حضور دارند تا به تبادل اطلاعات بپردازیم و به یک اولویت‌بندی مشخص برای انجام کارهای عملیاتی بیشتر برسیم.

طالبیان با اشاره به احتمال بروز حوادثی مانند آتش‌سوزی در همه جای دنیا، اظهار کرد: این سوانح فقط مربوط به ایران نیست بلکه به همه جای دنیا اختصاص دارد. می‌توان به آتش‌سوزی موزه برزیل، کلیسای نوتردام، حسن‌آباد، مسجد جامع ساری، بازار تبریز و… اشاره کرد. خوشبختانه در ایران پس از وقوع این حوادث به‌سرعت کار بازسازی آغاز شد و این نشان دهنده آمادگی همکاران ما است، هر چند این آمادگی باید در بخش پیشگیری نیز وجود داشته باشد.

موزه‌ها باید براساس دستورالعمل‌های ابلاغ‌شده به حفاظت پیشگیرانه بپردازند

محمدرضا کارگر ـ مدیرکل موزه‌ها و اموال منقول تاریخی ـ نیز در افتتاح این برنامه، مدیریت بحران در کشور را یکی از موضوعات مهم دانست و افزود: هر موزه باید کمیته بحرانی داشته باشد و براساس دستورالعمل‌هایی که به آن‌ها ارسال می‌شود باید عمل کنند.

او افزود: شرح وظایف درخصوص حفاظت پیشگیرانه موزه‌ها وجود دارد و مدیران آن‌ها باید براساس آن اقدام کنند.

شناخت بحران در موزه‌ها از طریق بازرسی دوره‌ای

فاطیما محسنی ـ دبیر کمیته مدیریت بحران و حفاظت پیشگیرانه موزه‌های کشور ـ هم در این نشست گفت: وحدت فرماندهی، تشکیل مدیریت بحران و مرکز کنترل اضطراری، تشکیل کارگروه‌های تخصصی بر اساس نیازها، شناخت بحران و ریسک در موزه‌ها از طریق بازرسی دوره‌ای، اطلاعات پایش و چک لیست‌ها از جمله وظایف این کمیته اصلی است.

او افزود: بخشی از دستورالعمل در فاز پیشگیری شامل تهیه، تدوین مقررات و ضوابط برای اطمینان از تأمین مقاومت و امنیت در طراحی و ساخت موزه‌های جدید و مقاوم‌سازی، اصلاح و رفع معایب بالابرنده ریسک در موزه‌ها در معماری، مکانیکال، الکتریکال، مطالعه شناخت و شناسایی خطرهای اقلیمی، بافت، آسیب‌های سازه‌ای و غیر سازه‌ای موزه و تکمیل چک لیست‌ها، مقاوم‌سازی تأسیسات و معماری موزه‌های موجود در مقابل حوادث بر اساس ضوابط و مقررات است.

در معماری بناها باید راه فرار تعبیه شود

محمود قدیری ـ معاون حفاظت و پیشگیر از حریق سازمان آتش‌نشانی ـ درباره پیشگیری و واکنش مناسب در برابر آتش‌سوزی در موزه‌ها گفت: سازمان آتش‌نشانی بر دو اصل حفاظت از جان انسان‌ها و حفاظت از اموال و سرمایه آن‌ها استوار است. در بخش موزه‌ها نگاه فنی و تخصصی داریم.

وی افزود: ساختمان‌ها اگر سیستم آتش‌نشانی و پوشش مقاومت حریق داشته باشند فرو نمی‌ریزند. باید استانداردهای بین‌المللی را از جنبه‌های مختلف نگاه کنیم. در معماری یک ساختمان باید راه فرار وجود داشته باشد و سیستم به گونه‌ای طراحی شده باشد که ایمن باشد.

علائم کنونی برای نشان دادن راه فرار در مواقع بروز حوادث کم‌اند / لزوم توجه به چیدمان آثار برای زمان کمک‌رسانی

علی طهرانچی ـ رییس کارگروه میراث‌فرهنگی سازمان آتش‌نشانی ـ نیز در سخنانی گفت: در پیشگیری از حریق دو رویکرد عامل و غیرعامل داریم. رویکردی که باید برای میراث‌فرهنگی داشته باشیم، رویکرد عملکردی کارامحور است. این رویکرد پس از پیشرفت علوم پایه مرتبط با حریق و شناخت بیشتر رفتار حریق از حدود دهه ۱۹۷۰ میلادی با ایمن‌سازی ساختمان‌ها با نگاه دقیق‌تری نسبت به شرایط خاص پروژه همراه شد.

او تاکید کرد: در راستای پیشگیری، کاهش آسیب‌پذیری از حریق و حوادث، باید با توجه به مقیاس و اهمیت بنا یا مجموعه، تیمی متشکل از راهبر و اعضا آن با تخصص‌های مورد نیاز تشکیل داد به طوری‌که نقش هر کدام از افراد نیز مشخص، مکتوب و ابلاغ شود.

طهرانچی با بیان این‌که علائم گرافیکی در برخی از موزه‌های تهران برای نشان دادن راه فرار در مواقع بروز حوادث، کم است، اظهار کرد: باید به چیدمان اشیا توجه کرد تا امکان امداد رسانی به مجموعه‌ها وجود داشته باشد.

انتهای پیام