به گزارش ایسنا به نقل از پایگاه اطلاعرسانی حج، علیرضا رشیدیان ـ رییس سازمان حج و زیارت ـ در جلسه شورای برنامهریزی و هماهنگی بعثه مقام معظم رهبری و سازمان حج و زیارت ـ با ارائه گزارشی از آخرین اقدامات حج ۹۹ گفت: یکی از مسائل مهم حج، موضوع هیأت پزشکی است که در روزهای گذشته دنبال شد و در نشست با هیأت پزشکی، هلال احمر و نهادهای مرتبط با این مسئله تصمیمات مناسبی اتخاذ شد.
وی با اشاره به اینکه هزینه قطعی حج آینده بزودی اعلام خواهد شد، از دریافت این هزینه در دو قسط خبر داد و افزود: با تشکیل کارگروهها و برگزاری جلسات مختلف کارشناسی مباحث حج را پیگیری کردهایم و طبق اعلام قبلی، نامنویسی حج ۹۹ از نهم اسفند ماه آغاز خواهد شد.
رییس سازمان حج و زیارت گفت: در مورد اجاره مسکن در مدینه منوره کارها انجام شده است ودر مکه مکرمه نیز ۸۵ درصد پیشرفت کاری داشتیم و همچنان به دنبال فراهم کردن شرایط بهتری برای زائران هستیم.
وی ادامه داد: درحوزه های تغذیه، تدارکات و حمل و نقل نیز اقدامات لازم انجام شده است. همچنین برای تهیه برخی اقلام درعربستان فراخوان سازمان حج در رسانههای رسمی این کشور منتشر شده و بزودی با حضور اعضای کمیسون تغذیه و تدارکات، مناقصه با شرکتهای عربستانی برگزار خواهد شد.
حجتالاسلام والمسلمین سیدعبدالفتاح نواب ـ نماینده ولی فقیه در امور حج و زیارت و سرپرست حجاج ایرانی ـ نیز در این جلسه، حضور باشکوه مردم ایران اسلامی را در راهپیمایی ۲۲ بهمن ستود و گفت: مردم سلحشور کشورمان همزمان با چهلمین روز شهادت حاج قاسم سلیمانی و در پاسداشت رشادتهای شهدای مقاومت با حضورحماسی خود در روز ۲۲ بهمن، پاسخ محکمی به دشمنان دادند و بار دیگر انقلاب اسلامی در برابر توطئه دشمنان واکسینه شد.
سرپرست حجاج ایرانی همچنین با توجه به نزدیک شدن روز انتخابات یازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی از مردم خواست همچون روز ۲۲ بهمن بار دیگر برای کشورمان افتخار دیگری را به ثبت برسانند.
دراین جلسه حجتالاسلام والمسلمین سیدحسین رکنالدینی – معاون فرهنگی بعثه مقام معظم رهبری – از کارگروه پیگیری مطالبات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار با کارگزارن حج گزارشی ارائه کرد.
وی با بیان اینکه رهبرمعظم انقلاب اسلامی دراین دیدار ۱۴ مطالبه از کارگزاران حج و زیارت داشتند، افزود: دراین رابطه بحث برگزاری نماز جماعت در موسم حج در مساجد بویژه مسجدالحرام و مسجدالنبی (ص) در کارگروه بررسی شد و سایر موضوعات نیز به صورت جداگانه پیگیری خواهد شد.
در ادامه مصوب شد: نماز جماعت حجاج ایرانی در مسجدهای نزدیک به اقامتگاههای زائران و یا مسجدالحرام و مسجدالنبی برگزار شود.
همچنین مصوب شد که مقدمات حضور زائران در مساجد، مسجدالحرام و مسجدالنبی توسط عوامل اجرایی و فرهنگی فراهم شود و روحانیان و مدیران کاروانها، زائران را به انجام این امر تشویق کنند.
به گزارش ایسنا، در آیین افتتاح هفدهمین گردهمایی سالانه باستانشناسان که نتایج فعالیتهای یک سالِ کاری باستانشناسی ایران، در کنار یافتههای یک ساله آنها از کاوشهای انجام شده ارائه میشود، جبرییل نوکنده اظهار کرد: نمایشگاه هفدهمین همایش سالانه باستانشناسی ایران با حدود ۱۲۳ شئ از محوطههای چگاسفلی، لیارسنگبن، بازههور، چهرآباد، سگزآباد، امیرآباد و آجرپزی، بازه زمانی هزاره چهارم قبل از میلاد، عصر مفرغ، عصر آهن و دوره ساسانی را پوشش میدهد.
او مهمترین شئ این نمایشگاه را نمایش یک دندان انسان نئاندرتال اعلام کرد که بیش از چهل هزار سال قدمت دارد و در اواخر دهه ۱۳۷۰ در غار «وزمه» در نزدیکی شهر اسلام آباد غرب در استان کرمانشاه کشف شد و در ادامه گفت: بررسی میکرو سی تی اسکن این دندان توسط پژوهشگران دانشگاه فرانسوی و موزه ملی نشان داد که مربوط به انسان نئاندرتال است. این کشف برای نخستین بار بطور قطعی ثابت کرد که انسان نئاندرتال در ایران نیز زندگی میکرده است.
وی از دیگر اشیای شاخص این نمایشگاه را «استل»های سنگی چگاسفلی که کهنترین استلهای منقوش پیشازتاریخ ایران است، معرفی کرد و افزود: پیکرههای شیشهای دوره اشکانی محوطه لیارسنگبن به شکل لاکپشت و مشت گره کرده و پارچهها و دستکش چرمی معدن چهرآباد زنجان و گچبریهای ساسانی بازههور خراسان که یادآور آثار بندیان درهگز هستند.
نوکنده تاکید کرد: نمایشگاههایی از این دست، باوجود پیچیدگیهایی که در برگزاری آنها وجود دارد، مانند حفاظت و مرمت اشیاء و انتقال از استانها، خون تازهای هستند که در رگهای موزههای کشور جاری میشود و موزه ملی ایران این شانس را داشته است که با مشارکت پایاپای در برگزاری کنگرههای باستانشناسی، هرساله شاهد ورود اشیائی از تازهترین کشفیات باستانشناسی ایران باشد و این فرصت برای بازدیدکنندگان و کارکنان موزه ملی ایران اهمیت زیادی دارد.
مدیرکل موزه ملی برخی از این آثار را دارای شاخصههای ملی دانست که باید در جایگاه ملی هم قرار بگیرند و ادامه داد: امیدوارم بخشی از این آثار به صورت دائم در موزه ملی ایران باقی بمانند تا نماینده فرهنگهای مناطق مختلف کشور در موزه ملی ایران باشند.
این گردهمایی قرار است تا چهارشنبه ۳۰ بهمن و در ۶ پنل تخصصی ادامه داشته باشد.
به گزارش ایسنا، ژاپن پس از پاسخ نظامی ایران به آمریکا و سرنگونی هواپیمای اوکراینی، شهروندانش را از سفر به ایران منع و به اتباعش که در ایران حضور داشتند، توصیه کرد سفر به ایران را متوقف کنند و در اسرع وقت به کشور برگردند.
در پی این اقدام، رنگ نقشه امنیتی ایران نیز «نارنجی تیره» شد. آنطور که در وبسایت وزارت امور خارجه ژاپن توضیح داده شده، رنگ نارنجی تیره با درجه ۳ امنیتی، به معنی پرهیز از سفر به این مناطق است. در این سطح به شهروندان ژاپنی که در آن منطقه و یا کشور حضور دارند، توصیه میشود سفر را متوقف و آن منطقه را ترک کنند.
نقشه امنیتی ایران، پس از تشدید تنش بین ایران و آمریکا و سرنگونی هواپیمای اوکراینی. سطح امنیت ایران در این نقشه ۳ است که اکنون تغییر کرده. طبق توضیح وزارت امور خارجه، این رنگ به معنی «پرهیز از سفر به این مناطق، توقف سفر و بازگشت به کشور» است.
این اخطار که عقبنشینی آژانسها و توریستهای ژاپنی و حتی خروج نمایندگان شرکتهای بزرگ ژاپنی (سوگو شوشا) از ایران را سبب شد، انجمن صنفی دفاتر خدمات مسافرت هوایی و جهانگردی ایران را بر آن داشت در نامهای خطاب به دستیار وزیر امور خارجه کشورمان در امور آسیا و اقیانوسیه، با اشاره به بالا رفتن ریسک سفر به ایران در ژاپن و خسارتهای اقتصادی غیرقابل جبرانی که ادامه این روند به دنبال خواهد داشت و ورود گردشگران ژاپنی را تا چند سال متوقف خواهد کرد، درخواست کند برای برگرداندن امنیت ایران به سطح قبلی تعاملات و اقدامات لازم انجام شود.
پس از گذشت حدود یک ماه از این جریان، وزارت امور خارجه ژاپن در اقدام تازهای، سطح امنیتی ایران را یک درجه تغییر داده و نقشه را کمرنگتر (نارنجی) کرده است. درحال حاضر سطح ۲ برای امنیت ایران درنظر گرفته شده که در این حالت، به شهروندان ژاپنی توصیه میشود از سفر غیرضروری به این کشور پرهیز کنند.
درحال حاضر هشدار «منع سفر به ایران» از وبسایت وزارت امور خارجه ژاپن حذف شده است.
با کاهش ریسک سفر به ایران، رنگ نقشه امنیتی ایران، نارنجی و یک درجه از نقشه قبلی کمرنگتر شده است. وزارت امور خارجه ژاپن سطح امنیت کشورها را با چهار رنگ مشخص کرده است: رنگ سفید: منطقه امن است و میتوان سفر کرد. رنگ زرد، سطح یک: بااحتیاط سفر کنید. (ایران قبلا در این شرایط امنیتی تعریف شده بود) رنگ نارنجی، سطح دو: از سفر غیرضروری پرهیز کنید. (در نقشه قبلی، کرمان چنین سطحی داشت اما الان همه ایران نارنجی شده است) رنگ نارنجی تیره، سطح سه: از سفر پرهیز کنید و یا سفر در آن منطقه را متوقف کنید و بازگردید. رنگ قرمز، سطح چهار: موکدا از سفر به آن منطقه خودداری و آن کشور را تخلیه کنید.
به گفته فعالان گردشگری در ژاپن، تغییرات ریسک سفر معمولا خیلی سریع اتفاق نمیافتد؛ مثلا درباره تونس، سه ماه طول کشید تا ژاپن ریسک سفر را پایین آورد؛ بنابراین اقدام ژاپن حسن نیت این کشور را نسبت به ایران نشان میدهد.
علاوه بر این گفته میشود نمایندگان شرکتهای بزرگ ژاپنی (سوگو شوشا) که بعد از اخطار وزارت امور خارجه این کشور از ایران خارج شده بودند، کامل به توکیو بازگردانده نشدهاند، بلکه به شعبههای استانبول و یا دبی انتقال داده شدهاند و در حالت آمادهباش به سر میبرند تا با تغییر وضعیت، احتمالا به ایران برگردند.
یکی از فعالان گردشگری ژاپن نیز به ایسنا میگوید: وزارت امور خارجه ژاپن حدود یک هفته است که این تغییرات را در نقشه و توصیههای خود لحاظ کرده است و پس از آن، تعدادی از آژانسهای توریستی واکنشهای مثبتی داشتهاند و ایران را به فهرست مقاصد خود برگرداندهاند. اقدام ژاپن برای کاهش ریسک سفر به ایران، گشایش کوچکی در کار آژانسهای تخصصی و حرفهای است و برای برگشت به حالت قبل که تورهای روتین ایران برگزار شود، باید اقدامات دیگری انجام شود.
نقشه امنیتی ایران که پیش از این وقایع در وزارت خارجه ژاپن نشان داده میشد. رنگ زرد، امنیت ایران را در سطح یک قرار داده بود که توصیه آن «بااحتیاط سفر کنید» بود.
برخی کشورهای خارجی بعد از آنکه تنش میان ایران و آمریکا در پی ترور سپهبد شهید قاسم سلیمانی افزایش یافت و بهویژه پس از سرنگونی هواپیمای اوکراینی ۷۵۲، اتباعشان را از سفر به ایران منع کردند. همزمان برنامه پروازی برخی ایرلاینها به مقصد ایران لغو شد. با گذشت بیش از یک ماه از آن وقایع، اتریش و ژاپن که تا کنون سیاست معتدلی در قبال ایران داشتهاند، پیشقدم شده و هشدار منع سفر به ایران را حذف کردهاند.
اشتفان شولتز، سفیر اتریش در ایران روز گذشته در صفحه اینستاگرام خود نوشت: اتریش پس از ارزیابی مجدد و اساسی شرایط امنیتی، تذکرهای سفر به ایران را کاهش داده و هشدارهای عمومی برای اجتناب از سفرهای کماهمیت به ایران را لغو کرده است.
به گزارش ایسنا، علی صدرایی _ باستانشناس_ در صفحه شخصی خود در اینستاگرام با اعلام خبر درگذشت این باستانشناس گفت: “هنری دایسون” در فاصله سالهای ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۷ میلادی سرپرستی پروژه حسنلو در شمال غرب ایران را بر عهده داشت. پیش از آن نیز او در محوطههای “اریحا”، “نیپتون” در عراق ، شوش در ایران و جزیره بحرین در خلیج فارس به فعالیت پرداخته بود.
وی در فاصله سالهای ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۲ میلادی ریاست دانشکده هنرها و علوم دانشگاه پنسیلوانیا را عهدهدار بود. وی در سال ۱۹۸۲ میلادی به مدیریت موزه دانشگاه انتخاب شد او مقالات متعددی را در زمینه باستان شناسی ایران به ویژه محوطه تاریخی حسنلو منتشر کرده است.
بازیابی حسنلو یکی از این مقالات است که در آن دایسون به روند کشف و تفسیر مشکل نتیجه گیریهای اولیه در حفاریهای و حفاریهای تپه مرکزی حسنلو، چالشهای تفسیر ، تپه مذکور پرداخته است. “مری ویر جینیا هریس” لیسانسه دانشگاه واشنگتن و فوق لیسانس رشته تاریخ مشروطیت انگلیس از دانشگاه شیکاگو و “اسکار وایت ماسکارلا” از پژوهشگران ارشد بخش هنر خاور نزدیک باستان در موزه هنر مترو پولیتن که لیسانس خود را در رشته تاریخ از سیتی کالج نیویورک و دکتری خود را در رشته باستان شناسیکلاسیک از دانشگاه پنسیلوانیا گرفته است، در این پروژه به دایسون کمک کرده بودند.
به گزارش ایسنا، نمایشگاه صنایع دستی و گردشگری از ۲۳ تا ۲۶ بهمنماه در تهران برگزار شد. صنایع دستی و گردشگری برای نخستین بار به شکلی گسترده در یک نمایشگاه ادغام شدند. معاون صنایع دستی در نشست خبری نمایشگاه گفت که به خواست وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی این اتفاق افتاده است اما درباره علت آن دیگر توضیحی داده نشد.
هرچند این ادغام به عقیده برخی مقامات این وزارتخانه، اتفاق مبارکی بود اما آشفتگی در غرفهآراییها، چینش استانها در هر سالن، پراکندگی و چندپاره شدن اجزای برخی استانها و سنخیت نداشتن برخی محصولات با موضوع نمایشگاه، باعث شد برخی از متخصصان گردشگری و صنایع دستی و حتی بازدیدکنندگان، فضای آن را گیجکننده، درهم، آشفته و چیزی شبیه چندشنبه بازار توصیف کنند؛ فضایی که حتی نتوانست طرفداران صنایع دستی و گردشگری را از تصمیم تازه برای ادغام، راضی کند.
تبلیغات و اطلاعرسانی درباره این نمایشگاه که حداقل در حوزه گردشگری مهمترین رویداد کشوری به حساب میآید، همانند دورههای گذشته در ضعیفترین حالت ممکن صورت گرفت. تا چند کیلومتر آنطرفتر از محل نمایشگاه بینالمللی تهران به سختی میشد یک بنر تبلیغاتی که سریع نظر مخاطب را جلب کند، پیدا کرد. خیابان جنوبی و جنوب غربی نمایشگاه بینالمللی کامل در قُرق تبلیغات تورهای خارجی یک آژانس مسافرتی بود. ترافیک در خیابانهای منتهی به نمایشگاه بینالمللی تهران در در روزهای پایان هفته، این امید را میداد که بیشتر این خودروها راهی نمایشگاه صنایع دستی و گردشگری هستند اما ورودیهای خلوت، حدیث دیگری را نَقل میکرد.
بیشتر بازدیدکنندهها از آنچه قرار بود در این نمایشگاه عرضه شود، اطلاعی نداشتند. خیلیها از طریق شبکههای اجتماعی یا بخشهای خبری تلویزیون در جریان این نمایشگاه قرار گرفته بودند و از روی علاقه، خود را به آن رساندند، شاید برای همین نمایشگاه در آغاز و خاتمه، خلوتترین روزهای خود را سپری و تنها در تعطیلات پایان هفته ازدحامی از جمعیت را تجربه کرد.
برگزارکنندگان هم با علم به اینکه اجرای گروههای موسیقی هر سال با استقبال مواجه شده است، امسال هم از ریتم و نوای این گروهها، درحالی که برخلاف دروههای پیشین از همراهی زنان محلی محروم شده بودند، استفاده کرد؛ تا بازدیدکنندههای بیشتری را جذب کند، به طوری که برخی از غرفهداران میگفتند: نمایشگاه شاید شلوغ و پر بازدید بود اما کیفیت نداشت و بیشتر آنها آمده بودند تا اجرای گروههای اقوام و موسیقی محلی را تماشا کنند و یک کاسه آش و یک سیخ کباب هم بخورند. این شکایت از ناحیه فروشندگان صنایع دستی که برای نخستین بار ادغام در نمایشگاه گردشگری را تجربه میکردند، بیشتر مطرح شد.
یکی از غرفهداران صنایع دستی میگفت، تحت تاثیر تبلیغ و تعریف دیگر هنرمندان استان به نمایشگاه تهران آمده اما در چهار روز، فروش خوبی نداشته است. بقیه هنرمندان به همین اندازه از فروششان ناراضی بودند، درحالیکه همیشه از نمایشگاه صنایع دستی تهران تعریف میکردند.
او که برای اجاره غرفهاش در نمایشگاه بینالمللی تهران حدود یک و نیم میلیون تومان پرداخته بود، از برگزارکننده یا مجری نمایشگاه ناراضی بود و میگفت که حضور در تهران برای هنرمند صنایع دستی با این حجم فروش، گران تمام میشود. «مجری نمایشگاه، این یک و نیم میلیون تومان را برای اجاره غرفه، یک میز و صندلی گرفته و هیچ خدمات دیگری نداده است، به هر وسیله دیگری نیاز داشتیم حتی لامپ باید پول میدادیم و حتی روزهای نخست برای ورود به نمایشگاه باید بلیت میخریدیم».
غرفههایی هم بودند که در سالن جای مناسبی داشتند و قیمت اجارهشان به بیش از چهار میلیون تومان میرسید، اجارهکنندگان این غرفهها هم نسبت به سطح خدماتی که گرفته بودند، شکایت داشتند.
این نارضایتی از برگزارکننده و کیفیت بازدیدکنندگان وقتی بیشتر به چشم میآید که اغذیهفروشیها هم با آن صف طولانی و استقبالکننده به جرگه ناراضیان نمایشگاه صنایع دستی و گردشگری بپیوندند. دختری که سوغات شیراز را میفروخت، میگفت، کارش شرکت در نمایشگاههای این چنینی است، هر جای تهران باشد شرکت میکند، اما نمایشگاه صنایع دستی و گردشگری جزو گرانترهایشان بوده است. او برای غرفهای ۳۰ متری بیشتر از چهار و نیم میلیون تومان داده بود که با تعدادی سوغاتی فروش دیگر در آن حضور داشت، میگفت: درآمدی که بهدست آوردیم، سر به سر با هزینهای بود که پرداخت کردیم. مردم آمده بودند اما بیشتر گشت میزدند.
زنی میانسال از استان کرمانشاه هم ناراحت بود که بخش زیادی از روغنها، شیرههای خرما و سوغاتیهایی که به تهران آورده را باید به شهرش برگرداند. او فکر میکند اوضاع اقتصادی روی انگیزه و خرید مردم اثر گذاشته بود، میگفت: خیلیها با ذوق میآمدند قیمت میپرسیدند، بعد لبخند میزندند و میرفتند. مردم قدرت خرید ندارند. سالهای قبل اینطور نبود، امسال بیشتر این صحنهها را دیدم.
در این بین، غرفهدارانی هم بودند که با حمایت سازمان میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان در نمایشگاه شرکت کرده و در غرفهای رایگان حضور داشتند، آنها شاید راضیترین شرکتکنندگان این نمایشگاه به حساب میآمدند، چون پولی نداده بودند، خسارتی هم متحمل نشده بودند یا رویابافی از بابت حضور پر سود در تهران نداشتند.
کیفیت پایین محصولات صنایع دستی، قیمت بالا، عرضه محصولات غیرصنایع دستی در غرفهها یا آثار تلفیقی که صنایع دستی محسوب نمیشود، تفکیک نشدن غرفههای صنایع دستی از هتل، آژانس و ایجاد فضای تلفیقی و کمبود محصولات خلاق و متفاوت، از جمله انتقادهای وارده برخی کارشناسان صنایع دستی و بازدیدکنندگان بود. در چهار روز برپایی نمایشگاه، حضور ناظران، بازرسان و حتی متولیان صنایع دستی در نمایشگاه نیز کمرنگ بود. مشخص نبود معیار تعیین قیمت محصولات چه بود و چه کنترلی روی کیفیت محصولات صورت گرفته بود. از طرفی با وجود ادغام صنایع دستی در نمایشگاه گردشگری برخی از فعالان و کارشناسان این حوزه بر این عقیده بودند که صنایع دستی به حاشیه رانده شده و حتی کارگاههای آموزشی به آن اختصاص داده نشد.
یکی از کارشناسان صنایع دستی میگفت: خیلی خوب است که صنایع دستی و گردشگری کنار هم قرار گرفتهاند شاید این باعث شود مثلا هتلها و بومگردیها از صنایع دستی اصیل بیشتر استفاده کنند یا دستکم با آن آشنا شوند، تا محصولات اصل و تقلبی را از یکدیگر تمییز دهند؛ اما آشفتگی در غرفهها و سالنها باعث میشد مشخص نباشد این نمایشگاه، صنایع دستی است یا گردشگری، همه چیز درهم عرضه شد، فیروزهتراشی کنار تجهیزات هتلی قرار گرفت، حتی دقت و توجه نشد چه محصولی در کنار چه خدمات گردشگری قرار داده شود.
یک کارآفرین در زمینه توانمندسازی زنان روستایی از طریق صنایع دستی نیز نظرش بر این بود که اصالت و هویت صنایع دستی در این نمایشگاه حفظ نشده است. او بیان کرد: به نظر میرسد یکسری هنرمند را گردهم آورده بودند تا محصولاتشان را در آستانه عید بفروشند. تاسفآور است که در جریان این ادغام نمایشگاهی، اصالت صنایع دستی در کالاهای عرضه شده کمتر مورد توجه قرار گرفت. خیلیها متوجه این موضوع نمیشوند و کالایی را به اسم صنایع دستی میخرند. باید ناظر و بازرس در نمایشگاه میبود تا اجازه نمیداد محصولات بیکیفیت و بیهویت فروخته شود.
اما در بخش گردشگری، نظر متخصصان و فعالان گردشگری بر این بود که سطح نمایشگاه نسبت به دورههای پیشین تنزل پیدا کرده است، حضور آژانسهای مسافرتی و بازدیدکنندگان و هیاتهای خارجی به شکل محسوسی کمتر شده و نمایشگاه از حالت تخصصی خارج شده و از استانداردهای بینالمللی فاصله گرفته بود و رویکرد بینالمللی نداشت. اگرچه نمایندگانی از ترکیه، اسپانیا و سوئیس در جریان برگزاری نمایشگاه حضور داشتند اما کیفیت بهرهبرداری از آنها همانند دورههای پیشین نبود، آنچنان که برخی از آژانسداران میگفتند اصلا متوجه حضور این نمایندهها نشدند.
گردشگری به واسطه تعلیق و لغو سفر گردشگران خارجی به ایران پس از حوادث سیاسی اخیر و کاهش حجم سفرهای داخلی به دنبال سهمیهبندی بنزین، روزهای بحرانی را میگذارند، فعالان آن انتظار بیشتری برای به بلوغ رسیدن این نمایشگاه، پس از دوازده دوره برگزاری داشتند، اما حالا در مقام منتقد ظاهر شدهاند. در نظرسنجی که برخی اصناف گردشگری مثل هتلداران راه انداختهاند، نمایشگاه امسال امتیاز پایینی را گرفته است. نظر منتقدان نمایشگاه امسال بر این بود که گردشگری به حاشیه رانده شده و بیشتر از خدمات، لوازم و تجهیزات سفر، این صنایع دستی و غذا است که به چشم میآمد.
صاحب یکی از بومگردیها در استان آذربایجان غربی، غیبت جامعه مختصص را نقطه ضعف نمایشگاه گردشگری امسال دانست و آن را بیرمقتر از گذشته توصیف کرد.
یکی از فعالان گردشگری در بازار چین هم میگفت: محوطه نمایشگاه چهره نامناسبی را از گردشگری ایران معرفی میکرد. انبوهی از غرفه برپا شده بود که آجیل، خشکبار، نان روغنی، کباب، آش و ادویه و شیرینی محلی میفروخت، البته اینها هم بخشی از ظرفیت و جذابیت گردشگری است اما واقعی نیست، کار بیشتر آنها شرکت در نمایشگاههای این چنینی است. تعداد بومیها و محلیهایی که حرفهشان توریسم عشایر یا خوراک است و از استانها دعوت شده بودند تا مثلا خوراک محلیشان را معرفی کنند، به انگشتان دو دست هم نمیرسید. در واقع ما افرادی را با عنوان عشایر در این نمایشگاه معرفی کردیم که خیلی وقت است تغییر هویت دادهاند. بینظمی در معرفی چادرهای عشایری هم ملموس بود. این موضوع درباره غرفهها هم صدق میکرد. بازدیدکنندگان زیادی را سردرگم یافتم. خیلیها تا وارد سالن نمیشدند نمیدانستند قرار است چه چیزی را ببینند، اطلاعرسانی نمایشگاه تا این حد ضعیف بود.
محوطه نمایشگاه را تقریبا دود کباب و بوی روغن سوخته فرا گرفته بود، شلوغترین غرفههای نمایشگاه شاید غذافروشیها بودند، با این حال خیلی از بازدیدکنندگان از کیفیت خوراکی که خریده بودند، رضایت نداشتند. یکی از آنها به وضعیت بهداشت این غرفهها اشاره کرد و گفت که انگار نظارتی نیست، همه چیز آلوده است. ما فکر میکنیم غذای محلی میخوریم ولی در اصل نمیدانیم چه چیزی خریدیم.
تعداد غرفههای اغذیه فروشی بیشتر از دورههای قبل بود. یکی از مسؤولان گردشگری که خواست نامش منتشر نشود، گفت: ما در دورههای پیشین سعی کردیم تعداد این غرفهها را کم کنیم و به نمایشگاه گردشگری حالت تخصصی بدهیم، بنابراین بخش مجزایی را به سوغات و خوراک محلی اختصاص دادیم، اما مجری جدید چند پله پایینتر رفت، امسال تعداد غرفههای غذا و سوغات خیلی بیشتر شد، نمایشگاه گردشگری و صنایع دستی بوی کباب و ذغال گرفته بود، ظاهرا برای این غرفهها فراخوان داده بودند و کنترلی صورت نگرفته بود.
وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی پس از دوازده دوره، مسؤولیت سیزدهمین نمایشگاه گردشگری و سیوسومین نمایشگاه ملی صنایع دستی را به شرکت مادر تخصصی توسعه ایرانگردی و جهانگردی واگذار کرد که آن هم طی فراخوانی، شرکت خصوصی را به عنوان مجری نمایشگاهها در نظر گرفت. تجربه نخست این شرکت خصوصی در آخرین روز برپایی نمایشگاه در نشستی با برخی غرفهداران به چالش و اعتراض کشیده شد.
بعضی از شرکتکنندگان که فضای نمایشگاه امسال را غیرتخصصی و حضور فعالان گردشگری را در آن کمرنگ ارزیابی کردند، از ظهر روز شنبه (۲۶ بهمنماه) غرفههایشان را جمعآوری و خالی کردند. با آنکه ساعت نمایشگاه در آخرین روز یک ساعت بیشتر و تا ۱۸ عصر تمدید شد اما برخی غرفهها ساعت ۱۶:۳۰، تخلیه و تعطیل شده بودند و عملا آخرین روز نمایشگاه، نیمهتعطیل بود.
نمایشگاه صنایع دستی و گردشگری به لحاظ حجم زباله تولیدی و هدر رفت کاغذ و نایلون نیز که با توسعه پایدار گردشگری در منافات است، انتقادهای زیادی را نیز از سوی برخی فعالان گردشگری به همراه داشت.
این نمایشگاهها با وجود ضعفها و انتقادها، برخی بازدیدکنندگان را به خاطر جزئیات استانها به وجود آورد، مثلا یک تاجر که برای خرید به این نمایشگاه آمده بود، میگفت: داد و ستد در این فضا جریان دارد، این واقعا جذاب است که همه چیز را از هر نقطه کشور یکجا میتوان دید، فقط باید به این نمایشگاه نظم و برنامه داده شود. و یا امید را در بعضی فعالان و سرمایهگذاران به خاطر متوقف نشدن جریان گردشگری با وجود تنشهای سیاسی زنده کرد. هرچند که کفه این خوشبینیها و مثبتاندیشیها در ترازوی نمایشگاه گردشگری و صنایع دستی، سبکتر بود و بیشتر از آنکه رنگ دفاع به این رویداد بدهد، خلاء جشنوارههای شاد و نیاز مردم به آن، کمبود محتوا و اطلاعات از جزئیات جاذبههای گردشگری و صنایع دستی استانها، نبود تعامل بین حوزهای، محرومیت از دیدگاههای کارشناسی در رویدادها و ناتوانی در شناسایی و جذب مخاطبان واقعی، را نشان میدهد.
غذا در داخل غرفهها سرو میشد و فضای بیشتر سالنها بوی غذا میداد
علیاصغر مونسان در پاسخ به پیگری ایسنا درباره اختصاص سهمیه بنزین سفر برای نوروز ۹۹، گفت: این پیشنهاد به دولت داده شده و سخنگوی دولت درباره آن اطلاعرسانی میکند.
او درباره میزان سهمیه پیشنهادی برای بنزین سفر، اظهارنظری نکرد و تعیین تکلیف در این خصوص را نیز به دولت و اطلاعرسانی آن را به سخنگوی دولت سپرد.
بیژن زنگنه ـ وزیر نفت ـ پس از ابزار بیاطلاعی مکرر از موضوع سهیمه بنزین سفر و شانه خالی کردن وزارت نفت از آن، سرانجام دیروز به خبرنگاران گفت که «(بنزین سفر) در دولت مطرح شده و من هم منتظرم بگویند. این موضوع را در دولت مطرح کردم و آقای رییسجمهور دستور دادند پیشنهادها برای تعیین میزان سهمیه بنزین سفر ارائه شود. اگر این پیشنهادها بیاید، درباره آن تصمیمگیری میشود.»
او درباره برخی مخالفت ها با اختصاص سهمیهای برای سفر، اظهار کرده است: «علت مخالفت این است که منابع یارانهای کم میشود؛ پول افزایش قیمت بنزین، تماما با دستور رییس جمهور و تصمیم سران قوه، به بخشی از خانوادههای دارای مشکل پرداخت میشود، اما اگر قرار باشد ۱۰۰ لیتر سهمیه بنزین به ۱۸ میلیون خودروی سواری که در کشور وجود دارد، تخصیص پیدا کند یعنی باید یک میلیارد و ۸۰۰ میلیون لیتر بنزین به خودروها سهمیه نوروزی داده شود که اگر این رقم را در ۱۵۰۰ تومان ضرب کنیم، نزدیک ۳ هزار میلیارد تومان از منابع برای تخصیص به افراد مشمول کم میشود.»
وزیر نفت درباره احتمال تصویب نشدن سهمیه بنزین سفر با این حساب و کتاب هم گفته که نمیتواند الان چیزی بگوید اما موضوع (سهیمه بنزین سفر) در دولت مطرح است.
او در عین حال به زمزمه هایی که در هیأت دولت برای تخصیص سهمیه بنزین نوروزی شکل گرفته اشاره کرد، اما این را هم تاکید کرد که «به طور قطع مجلس باید این درخواست را به دولت ارسال کند، اما هنوز هیچ درخواستی به صورت رسمی و مکتوب به هیأت دولت داده نشده است و در صورت ابلاغ نهایی، وزارت نفت آماده اجرای آن برای نوروز خواهد بود. »
او این نکته را هم یادآور شد که «بنزین سفر برای گردشگری است، نباید فقط مختص نوروز باشد، سفر که فقط به نوروز محدود نیست.»
دادههای مرکز آمار نشان میدهد: بیشترین سفر ایرانیها با خودروی شخصی انجام میشود. در بهار سال ۱۳۹۷ تردد حدود ۶۹ میلیون خودروی شخصی بین شهرها ثبت شده است که با احتساب ۱۳ میلیون ۲۲۱ هزار و ۸۵۱ خودروی شخصی متعلق به دیگران و ۱۶ میلیون و ۸۴۷ هزار و ۳۵۲ سواری کرایهای، نقش این وسیله نقلیه در سفرهای مردم مشخص میشود. سهمیه بندی بنزین این بیم را ایجاد کرد که سفرهای داخلی و به دنبال آن سفرهای نوروزی کاهش یابد و یا برخی شهرها و مسیرها را از دسترس مسافران خارج کند. چنان که ۱۰ روز پس از سهمیه بندی بنزین، مدیر مرکز مدیریت راههای سازمان راهداری و حملونقل جادهای اعلام کرد: «بر اساس ارزیابیهای صورتگرفته، تردد انواع خودروها در شریانهای اصلی و جادههای کشور طی این ۱۰ روز، ۱۶ درصد نسبت به مدت مشابه سال گذشته و ۳۰ درصد نسبت به مدت مشابه قبل از اجرای این تصمیم، کاهش داشت. »
بنزین سفر طرحی بود که در نخستین دور سهمیهبندی بنزین در دولت محمود احمدینژاد اجرا شد و میزان سهمیه آن را رؤسای میراث فرهنگی و گردشگری به مردم اعلام میکردند. این سهمیه متغیر و معمولا حدود ۵۰ لیتر و یا کمتر از آن بود؛ چرا که مخالفان سرسختی در دولت وقت و حتی خارج از آن داشت. موضوع بنزین سفر آنقدر جذاب بود که حتی وعده انتخاباتی «حمید بقایی» در انتخابات ریاست جمهوری دوازدهم شد. با سهمیهبندی بنزین در آبان ۱۳۹۸ ایده بنزین سفر بار دیگر و با وجود مخالفانی سرسخت در کابینه این دولت نیز، احیا شد.
ولی جهانی، در گفتوگو با ایسنا با تاکید بر اینکه احتمال سقوط بهمن در مسیر بازدیدکنندگان از قلعه رودخان وجود دارد، توضیح داد: تعدادی از درختان در مسیر دسترسی به قلعه روی زمین افتادهاند، همچنین بارش برف به پنلهای خورشیدی قلعه آسیب وارد کرده است. در این شرایط، میراث فرهنگی استان گیلان به مردم پیشنهاد میکند تا زمانی که شرایط به حالت عادی برنگشته است، از حضور در منطقه و بازدید از قلعه رودخان خودداری کنند.
او با تاکید بر اینکه امکان بازدید برای موزه میراث روستایی گیلان تا زمان برفروبی و باز گشایی مسیرهای بازدیدکنندگان امکانپذیر نیست، ادامه داد: بازدید از سایر موزههای وابسته به میراث فرهنگی مانند موزه رشت و موزه چای لاهیجان فراهم است.
وی با بیان اینکه بارش بیش از یک متری برف در موزه روستایی گیلان در روزهای ۲۱ و ۲۲ بهمن باعث آسیب رسیدن به فقط ۳ بنای تاریخی از ۳۶ بنای تاریخی «موزه روستایی گیلان» شده است، افزود: این آسیبها جزیی و بین ۵ تا ۱۰ درصد بوده است، و خوشبختانه ۳۳ بنای تاریخی موزه میراث روستایی گیلان سالم ماندهاند.
معاون میراث فرهنگی استان گیلان، اما درباره اظهارنظر مطرح شده مبنی بر «تخریب ۷۰ درصد ابنیه در موزه روستایی گیلان» در بارش برف چند روز گذشته گفت: فضاهای جانبی در این موزه مانند مسیرهای رفتوآمد، چپرها، لانه پرندگان و طویله دامها به دلیل داشتن سازه سبک و موقتی خسارت دیدهاند، اما از سوی دیگر این سازهها به دلیل سبک بودن هرساله قابل احیاء هستند.
جهانی تاکید کرد: برنامهریزی برای تعیین خسارت و مرمت از سازه ها در دستور کار معاونت میراث گیلان قرار گرفته است.
به گزارش ایسنا، در این مراسم علی اصغر مونسان (وزیر میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری)، محمد حسین ایمانی خوشخو (عضو هیات علمی و رییس پارک ملی علوم و فناوریهای نرم و صنایع فرهنگی جهاد دانشگاهی و عضو شورای عالی میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری)، حمیدرضا طیبی (رییس جهاد دانشگاهی) و سعید هاشمی (رییس دانشگاه علم و فرهنگ) حضور داشتند.
ایمانی خوشخو در این مراسم گفت: در ۴۰ سال نخست انقلاب به مساله فرهنگ و صنایع دستی توجه زیادی نشد و در ۴۰ سال دوم انقلاب عصر توسعه فرهنگی خواهد بود. ما منابع فرهنگی زیادی داریم که باید امکانات بهرهبرداری از آنها فراهم شود تا پیشرفت در این زمینه حاصل شود.
حمیدرضا طیبی ـ رییس جهاد دانشگاهی ـ نیز تبدیل شدن سازمان میراث فرهنگی و گردشگری به وزارتخانه را مساله مهمی دانست که باعث پیشرفت در این زمینه میشود و افزود: باید از سندیکاها و صنوف در حل مشکلاتشان کمک بگیریم زیرا آنها خودشان مشکلاتشان را بهتر میشناسند و در جهت پیشرفت گام برمیدارند.
وزارت میراث و صنایع دستی، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری، جهاد دانشگاهی و دانشگاه علم و فرهنگ اعصای سیاستگذاری این جایزه و این رویداد هستند.
در خلال مراسم به مناسبت ولادت حضرت فاصمه(س) و روز زن از پویا محمودیان معاون صنایع دستی وزارت میراثفرهنگی، گردشگری و صنایع دستی و لادن حیدری معاون پشتیبانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تقدیر شد.
جعبه قرآن از شرکت ققنوس یکی از محصولاتی بود که در نخستین دوره جایزه ملی طراحی بستهبندی در صنایع فرهنگی برنده این جایزه شد.
معرفی برگزیدگان بخشهای مختلف بخش دیگر مراسم آیین پایانی نخستین دوره جایزه ملی طراحی بستهبندی در صنایع فرهنگی بود.
به گزارش ایسنا، حرف و حدیثها زیاد است، حتی بعد از اینکه میراث فرهنگی در یک هفته گذشته، انحراف از محور برج طغرل را عملا امکانپذیر میداند، هرچند مربوط به ۲۰ سال قبل. اما از سوی دیگر خلیلآبادی – رییس کمیته میراث فرهنگی شورای شهر تهران – پنج روز قبل، کجشدگی برج را رد میکند، آنهم در حالیکه حتی تا زمان اظهارنظرش به پای برج هم نرفته است و میگوید «برج طغرل کج نشده و همانطور که بوده، مانده است.»
دانشجویان یک ریشناس در شهر باستانی ری از تصاویری که در دورههای مختلف آموزشی خود از برج تاریخی طغرل گرفته بودند، فرضیهای جدید را مطرح کردند. اظهارنظری که هرچند برای فعالان و دوستداران میراث فرهنگی یک شوک بود و حتی دانشجویان دانشگاه نزدیک به برج هم در صحبتهای درگوشی دوستانهشان از آن صحبت میکردند، اما گویا این نظریه میراث فرهنگی را زیاد شوکزده نکرد، هرچند این بار به جای متولیان میراثی، متولیانی در شورای شهر وظیفه آنها را برای تکذیب خبر به دوش کشیدند و البته که زودتر میراث فرهنگی اعلام موقعیت کرده بود، به حدی که گفتند یک سال است در حال بررسی روی این بحثاند.
در این بین حرکت دستگاههای مختلف گودبرداری از جمله برای مترو که پایش را روی گلوگاه آب چشمهعلی گذاشته بود، انفجارهای پی در پی در کارخانههای اطراف در دل زمینِ باستانی «ری» و در نهایت ساخت مجتمعی فرهنگی که در طول چند سال گذشته ساختش آغاز شده و به دلیل گودبرداری عمیقش، تا کنون باعث چند فرونشست در سطح منطقه شده، قابل توجهاند.
مجتمع فرهنگی در دست ساخت در حریم برج طغرل
اگر این برج فروبریزد تاریخ این سرزمین فرومیریزد
احمد ابوحمزه – ریشناس – که به واسطه تصاویر دانشجویاناش این هشدار را برای نخستینبار مطرح میکند، در گفتوگو با ایسنا میگوید: برج طغرل افتخاری برای مردم ایران و جهان است که از گذشته و جایگاه ایران حرف میزند، یکی از برجهای باقی مانده از دوره سلجوقی که شاید بتوان گفت بعد از برج گنبد قابوس، دومین برج مطرح ایران است، برجی آرامگاهی که از حدود ۱۰۰۰ سال پیش تا کنون پابرجاست.
او با بیان اینکه از سال ۱۳۷۰ تحقیقاتی روی برج انجام داده و نظریاتی را درباره آن مطرح کرده است، ادامه میدهد: هرساله تصاویری که من و دانشجویانم از این برج ثبت میکنیم، با تصاویر دورههای دیگر مقایسه میشوند. امسال در بررسیها به این نتیجه رسیدیم که تغییراتی روی سازه برج در حال به وجود آمدن است، اما این را که کج شده و از محور خود تغییر کرده باشد نمیتوانیم به صورت دقیق و با اطمینان مطرح کنیم.
وی با تاکید بر اینکه باید نگاه به این برج تغییر کند و حفاظت و نگهداری از آن در اولویت قرار گیرد، اظهار میکند: در طول سالهای گذشته فشارهای زیادی به این برج وارد شده است، از زلزله نسبتا مهیب دوره زندیه گرفته تا زلزله دوره صفویه. آنهم در شرایطی که برج طغرل در زمان زلزله مانند میخی داخل چوب عملمیکند، یعنی در زمان لرزش با چوب حرکت میکند، با این وجود این برج تا کنون سرپا باقی مانده است.
او اما وضعیت امروزی برج طغرل را که در سال ۱۳۱۰ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده، بد ارزیابی میکند و ادامه میدهد: پروژههای عمرانی جدیدی که در شهرری فعال شدهاند، به مرور باعث وارد شدن آسیبهایی به این برج تاریخی میشوند و در نتیجه آن، برج به مرور کج شود، آسیب میبیند یا عمرش کوتاهتر میشود.
ابوحمزه با اشاره به فعالیت تونلهای مترو و گودبرداری و ساخت مجتمع فرهنگی در نزدیکی برج طغرل ادامه میدهد: زمینهای شهرری زمینهای خاصی هستند، هر جای آن را که حفر کنند، احتمالا به یکسری از سازهها میرسند. زمین شهرری به طور کامل سفت نیست، ویرانیها روی یکدیگر قرار گرفتهاند، آبهای کنونی که در زیر شهر روان هستند، نیز برج را نمدار میکنند و به همین دلیل در بسیاری از نقاط رطوبت دیده میشود، حتی ساختمانسازیها در اطراف آن به برج فشار میآورد.
او کم شدن آب چشمهعلی و آبهای زیر سطحی شهرری را نیز عاملی در فرونشستهای زمین میداند و بیان میکند: این فرونشستها قطعا به مرور به برج آسیب میزند، آن هم اثری تاریخی که هویت، گذشته و تاریخ این سرزمین است، بنابراین اگر این برج فرو بریزد، تاریخ این سرزمین نیز فرو میریزد و یکی از دورههای مهم تاریخ ایران نیز از بین میرود.
این پژوهشگر ری باستان با اشاره به نگاهِ متولیان در میراث فرهنگی، شهرداری، استانداری و شورای شهر به ری و آثار نفیس آن مانند «برج طغرل» ادامه میدهد: به ایجاد یک نگاه متمرکز و ملی به برج طغرل نیاز داریم، چون اگر نگاهمان یک نگاه کلی برای حفاظتِ این اثر در آینده آن باشد، هر سال هر وضعیت برج را اندازهگیری میکنیم، ترازها و زوایای برج نیز برایمان مهم میشوند.
او با اشاره به افتادن چند سنگ از دیواره برج در نوروز چند سال گذشته، اظهار میکند: همان زمان به متولیان برج تذکر دادم، اما شرایط امروزی این اثر نفیس، آنقدر مهم است که امروز به یک نگاه ملی در کنار بودجهای ملی برای برج نیاز داریم تا بتوان آن را حفظ کرد، هر چند میراث فرهنگی نیز زحمت خود را میکشد. چند نفر از مسوولانِ آن اعلام کردهاند که وضعیت برج به زودی بررسی میشود و متخصصان قرار است برنامهریزیهای مناسبی را براساس وضعیت آن داشته باشند.
ساختوسازهایی که طغرل را با خود به زیرزمین میکشند!
ابوحمزه اما عللِ وارد شدن آسیب به این برج را موارد مختلفی میداند و ادامه میدهد: تمام این عوامل باید با یکدیگر دیده شوند، حفاریهای مترو، ساختوساز کنار برج و گودبرداریها همگی به برج فشار وارد میکنند. در کنار رطوبت زمین، حتی کارخانه سیمان که هر چند ساعت یک بار بخشی از کوه ری را منفجر میکند، باعث وارد شدن آسیب نه تنها به مقبره «بیبی شهربانو» بلکه به زندان هارونالرشید و برج طغرل میشود.
او با اشاره به اینکه در طول سالهای گذشته به واسطه ساخت خانههای مسکونی در اطراف برج، قطعا لولههای آب زیادی در اطراف این محوطه اضافه شدهاند، به حدی که در حدود ۱۵ سال قبل یک لوله آب ترکیده و رطوبت به برج وارد شده بود، بیان میکند: دستکم از امروز دیگر باید به این اتفاق فکر شود که برای نگهداری از برج باید با هر کدام از دستگاههای متولی خدماترسانی به مردم مانند شرکتهای آب، برق و گاز تفاهمنامههایی امضا شود تا در عملیاتی کردن پروژههای عمرانی خود بیشتر مراقب باشند.
این ریشناس ایجاد هر نوع شرایط ناگوار برای آثار تاریخی را مانند پست گازی که در عرصه برج طغرل و چسبیده به دیوار برج ایجاد شده، میداند و ادامه میدهد: ممکن است هر لحظه در هر شرایطی حتی انفجاری کوچک در این پست گاز رخ دهد و نخستین اتفاقی که به این واسطه رخ میدهد، وارد شدن ضربه ناشی از آن به برج خواهد بود.
ابوحمزه تاکید میکند: از دستگاههای دولتی میخواهم این برج را فرزند خود ببینند، ارثی برای آیندگان که باید در نخستین قدم به حفاظت از ان فکر کرد. باید درباره حریم برج طغرل تقیه کرد تا مانند گذشته به حریم آن پایبند باشند.
مرمت دوره قاجار چه تاثیری روی انحراف از مجور برج طغرل داشته؟
امیرمصیب رحیمزاده – مدیر اداره میراث فرهنگی شهرستان ری- در گفتوگو با ایسنا میگوید: این مساله در یک سال اخیر از سوی کارشناسان باستانشناس و مرمت سازه پیگیری شده و بررسیهای مورد نیاز روی آن در حال انجام است.
او با بیان این که براساس شرح خدماتِ این برج و بررسیهای انجام شده در آن، مقدار انحرافی که در طرح مرمت سال ۷۹ دیده شده، به مرمت اصلی دوره قاجار برمیگردد، اظهار میکند: در آن پلان و براساس تحقیقات انجامشده روی مرمتهای برج، منتظر ارائه شدن شرح خدمات هستیم تا با تامین اعتبار و تجهیزات لازم یا اصلا تغییرِ رخداده روی برج را یا انحراف از محور را ثابت کرد.
وی با اشاره به بیشتر شدن توجهها به سمت برج طغرل بعد از انتشار نخستین خبرها در این زمینه، بیان میکند: این اتفاق اولویت ما را دوچندان کرده تا ما نسبت به این مساله پشتکار بیشتری داشته باشیم. در این مدت زمان گذشته نیز (حدود ۱۵ روز) تاکنون سه بازدید کارشناسی از سوی کارشناسان میراث فرهنگی و حوزه شهرداری تهران انجام شده است تا حتما مطالعات آن برای ما آغاز شود و نتایج پژوهشهای علمی ونتیجهگیریها بعد از بررسیهای نهایی اعلام شوند.
او با وجود همه این صحبتها تاکید میکند: کارشناسان سازه و بنای میراث فرهنگی تاکنون شواهد سطحی را بازدید کردهاند که آن نشست باعث ترک جدیدی روی برج بوده است یا نه که براساس مشاهدات اولیه این موارد نبوده است، اینها نیاز به تحقیقات و پژوهشهای علمی دارند که باید حتما انجام شوند و کارشناسان ما روی آن تحقیقات نظر میدهند که بعد از اعلام آن، وضعیت برج نیز رسانهای میشود.
عبور مترو و ساخت مجتمع فرهنگی نزدیک به برج و تاثیر روی آن
رحیمزاده اما عبور مترو از شهرری را در ایجاد وضعیت امروزی برج طغرل بیتاثیر میداند و میگوید: خط ۶ مترو قرار بود از بین برج طغرل و ابن بایویه رد شود، اما با برگزاری جلسات مختلف، مسیر خط ۶ تغییر کرد، یعنی از خیابان بسیج به خیابان غیوری و جاده سوم تا حرم حضرت عبدالعظیم حسنی (ع) تغییر مسیر داد.
او با تاکید بر اینکه فاصله خط ۶ موازی با برج طغرل حدود ۴۰۰ مترمربع است، ادامه میدهد: این در حالی است که فاصله قبلی با برج حدود ۶۰ تا ۷۰ متر بود، بنابراین معتقدیم اکنون حفاری مترو دلیل بر ایجاد این انحرافات نیست و آن متعلق به سال ۷۹ نیز بوده است.
مجتمع فرهنگی در عرصه برج در زمان تصویب حریم جانمایی شد
او اما درباره پروژه رو به اتمام ساختِ مجتمعی فرهنگی در عرصه و حریم برج طغرل اظهار میکند: گودبرداری این پروژه از سال ۱۳۸۴ آغاز شده و با فاصله ۶۰ متری هیچ گودبرداریای در این منطقه انجام نشده است. هر گودبرداری برای این مجتمع فرهنگی که رخ داده در فاصله ۶۰ متری از دیوار برج طغرل بوده است، یعنی از حدود ۷۰ متری سازه برج طغرل.
مدیر اداره میراث فرهنگی شهرری با تاکید بر اینکه با این وجود در این شرایط نمیتوانیم هیچ چیز را بابت این حفاری تکذیب کنیم، بیان میکند: آنچه شواهد به ما نشان میدهد با فاصله ایجادشده، گودبرداری زیاد مکانیزه نبوده است که در برج طغرل اتفاقی رخ دهد.
او اضافه میکند: خانههایی که اکنون برای ساخت مجتمع فرهنگی در حریم برج طغرل تملک و تخریب شدهاند، حتما زیرزمین داشتهاند، اما گودیای که اکنون برای ساخت مجتمع فرهنگی وجود دارد، باید توسط کارشناسان بررسی شود، بنابراین هنوز نمیتوان در این زمینه نظر قطعی داد.
رحیمزاده همچنین درباره فرونشستهای زمین در حدود صد متری برج طغرل و بعد از مجمتع فرهنگی در حال ساخت، اظهار میکند: فرونشست در سطح شهر زیاد است، گودبرداری یک هتل در ضلع جنوبی شرقی حرم، روی سه پلاک خانه تاثیر گذاشته بود که باعث ترک روی آنها شده بود، ولی با حضور کارشناسان آتشنشانی و شهرداری وضعیت بررسی شد. در این شرایط میتوان گفت شاید یکی از دلایل ممکن استان شرایط کنونی باشد یا وضعیت دیگری، اما در نهایت باید آنها را بررسی کرد.
مدیر اداره میراث فرهنگی شهرری با بیان اینکه در زمان تهیه نقشه حریم برج طغرل، ساخت مجموعه فرهنگی در دست ساخت در آن دیده شده بود، ادامه میدهد: قبل از ساخت این مجتمع خانههای چندطبقه ساخته شده بود. از سوی دیگر برای رعایت کردن حریم برج طغرل، عرشه پلِ مجتمع فرهنگی نسبت به نقطه برج بررسی شد، همچنین چندین بار طرحِ سازه اصلی آن در سالهای ۸۸ و ۸۹ همراه با نقشههای تهیهشده برای بررسی حریم منظری در کمیته فنی میراث فرهنگی استان تهران در دستور کار قرار گرفت تا سرانجام تصویب شد تا آن در این حد ارتفاع عملیاتی شود.
به گفته او، عرشه پل نیز با فاصله ۴۰ متری با پل به صفر صفر محدوده نزدیک شد تا زیاد به حریم برج طغرل نزدیک نشود.
پست گاز ایجادشده در عرصه برج طغرل
حتی اگر صفر درصد هم آسیب نزند، باید جابهجا شود
رحیمزاده اما درباره پست گازِ قرارگرفته در عرصه برج طغرل نیز توضیح میدهد: این کار غیرکارشناسی از سوی مدیران پروژه در این نقطه جانمایی شده است، حتی اگر آنها معتقد باشند که این پست گاز صفر درصد هم احتمال آسیب به برج را ندارد، برای ما قابل قبول نیست. اداره کل میراث فرهنگی استان تهران در مکاتبات زیادی که با شهرداری داشته به آنها تذکر داده تا این پست از محل دیواره برج طغرل جابهجا شود.
محمدحسین ایمانی خوشخو در گفتوگو با ایسنا، با بیان اینکه جایزه ملی طراحی به عنوان یک روش برگزیده و تجربه شده در تمام دنیا شناخته شده و به عنوان بهترین راه برای رسیدن و شناسایی ایدههای نوآورانه و راهحلهای نو و با هدف قدردانی از تلاشهای طراحان خبره و دارای فکر نو مورد استقبال طراحان و صنعتگران قرار میگیرد، ادامه داد: آشنا نبودن و گاه بیرغبتی صنعتگران و تولید کنندگان صنایع دستی و محصولات فرهنگی نسبت به اهمیت، ضرورت و ارزش آفرینی بسته بندی، کمبود دستگاههای صنعتی پیشرفته و ضعف تکنولوژی به روز، عدم رعایت استانداردهای لازم در طراحی و تولید بسته بندی محصولات فرهنگی و… از جمله ضعف های کشور ما در این حوزه است.
عضو هیئت علمی و رییس پارک ملی علوم و فناوریهای نرم و صنایع فرهنگی جهاد دانشگاهی برگزاری این رویدادها و ارزیابی بستهبندی صنایع فرهنگی را قدم سازندهای در جهت نیل به اهداف برشمرد و تاکید کرد: با این اقدام میتوان رقابتی سالم و حقیقی را برای محصولات ازجهت اکرام مشتری و احقاق حقوق آنها رقم زد. بسیار پیش آمده که محصولی با وجود کیفیت پایینتر به دلایل متعدد مانند تبلیغات از توجه بیشتری در بازار برخوردار میشود و محصولی با کیفیت بالا تنها به دلیل عدم برنامهریزی و ضعف در معرفی در دست مصرف کنندگان قرار نمیگیرد و در نهایت این ظلم به مشتری و در دید کلی به ضرر تولید ملی خواهد بود.
او ادامه داد: با برگزاری سالیانه این جایزه ملی، ارزیابی درستی از بستهبندی محصولات فرهنگی انجام میشود و باعث رونق تولید در حوزه بسته بندی و نیز رقابت سالم و عملی بین محصولات میشود که این اتفاق میتواند در آیندهای نزدیک باعث اعتماد مصرفکنندگان داخلی به محصولات تولیدی توسط تولید گنندگان ایرانی شود و رونق و بالندگی را برای تولید ملی به ارمغان آورد. در این راستا، از تیر ماه امسال آثار هنرمندان به دبیرخانه ارسال شده و هیئت داوران پس از بررسی، آثار برگزیده در دو بخش ایدههای نو در بستهبندی و محصولات بستهبندی را معرفی خواهند کرد که به صاحبان آثار منتخب جوایزی اهدا خواهد شد.
ایمانی خوشخو درباره نحوه برگزاری و میزان استقبال از این رویداد نیز توضیح داد: از ۱۵ تیرماه امسال دریافت آثار از ۱۱ استان کشور، در دو بخش ایدههای نو و محصول و چهار محور بستهبندی سوغات خوراکی، بستهبندی صنایعدستی، بستهبندی اسباب بازی و کتاب و بسته بندی محصولات هنری و دیجیتال آغاز شد و تا ۳۰ مهر ادامه داشت. همچنین در بخش ایدههای نو بیشترین تعداد اثر متعلق به حوزه بسته بندی سوغات خوراکی با ۵۸ اثر و بعد از آن، به حوزه صنایع دستی با ۳۸ اثر و در نهایت حوزه اسباب بازی و کتاب و محصولات هنری و دیجیتال هر کدام با ۶ اثر اختصاص داشت. سه استان تهران با ۵۰ اثر، اصفهان و خراسان رضوی با ۱۷ اثر، بیشترین میزان مشارکت در ارسال آثار را داشتهاند.همچنین در بخش محصول بالغ بر ۲۵۰ اثر به دبیرخانه ارسال شد که در روز پایانی از برگزیدگان در بخش ایده و محصول تجلیل به عمل خواهد آمد.
آیین پایانی نخستین دوره جایزه ملی طراحی بستهبندی در صنایع فرهنگی، در راستای رشد و بالندگی اقتصاد فرهنگی کشور شنبه ۲۶بهمن، با حضور علی اصغر مونسان وزیر میراث فرهنگی،گردشگری و صنایعدستی و تعدادی از اهالی فرهنگ و هنر در سالن همایشهای دانشگاه علم و فرهنگ برگزار میشود.
