اثر نقاش ایرانی در کلکسیون آثار هنری موزه کره جنوبی
به گزارش ایسنا و به نقل از روابط عمومی موسسه سکو، مهین منفرد در توضیح این اثر خود نوشت: “طبیعت بخشی از ایدهای است که نقاشان همیشه به آن توجه کردهاند. طبیعتی که من میبینم بهصورت انتزاعی با رنگهایی به غیر از آنچه که هستند به تصویر در میآورم؛ دریا و صخره و آسمان این طبیعت با برداشت و نگاه شخصی خودم نقاشی شده است.”
منفرد متولد تهران است و از سال ۱۳۷۹ به طور جدی فعالیت هنری خود را در زمینه طراحی و نقاشی آغاز کرده است؛ او برگزاری چندین نمایشگاه فردی و گروهی در تهران، استانبول، پاریس، کالیفرنیا و CICA کره جنوبی را در کارنامه دارد.
او برگزیده رقابت بینالمللی FACFA لیون فرانسه، چاپ طرح اثر در مجله SPOTLIGHT و دریافت نقد هنری و انتشار در مجله JULIET ایتالیا را در کارنامه حرفهای خود دارد.
به گزارش ایسنا و به نقل از آرتدیلی، «گالری ملی سنگاپور» در کنار بسیاری از گالریها و موزههای سنگاپور درهای خود را از امروز و به مدت دست کم چهار هفته به روی مردم میبندد.
خبر تعطیلی موزهها و گالریهای سنگاپور پس از آنکه «لی هسسین لونگ» ـ نخست وزیر سنگاپور ـ روز جمعه از تعطیلی تمامی کسب و کارهای غیر ضروری در سراسر کشور خبر داد، اعلام شد.
تاکنون بیش از ۱۳۰۰ مورد ابتلا به ویروس «کرونا» و شش مورد مرگ بر اثر ابتلای به این ویروس در سنگاپور به ثبت رسیده است. سنگاپور از جمله کشورهایی بود که در کنترل شیوع ویروس بیماری «سارس» در سالهای ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۳ موفقیتآمیز عمل کرد.
ورود تمامی مسافران چین از اواخر ماه «ژانویه» به این کشور ممنوع شده بود.
مراکز تفریحی در بیست و چهارم «مارس» تعطیل شدند و موزهها اقدامات کنترل جمعیت همچون محدود کردن تعداد بازدیدکنندگان و سنجش تب تمامی بازدیدکنندگان را در دستور کار قرار دادند.
«موزه تمدن آسیایی» این کشور زمانی که آزمایش «کرونا» یکی از کارکنان آن که به تازگی از ایالات متحده بازگشته بود، مثبت شد، در تاریخ نوزدهم «مارس» به مدت دو روز تعطیل شد.
در همین راستا حسین بختیاری، رئیس هیات مدیره و مدیرعامل مجمع ملی هنرمندان و صنعتگران صنایع دستی در گفتوگو با ایسنا معتقد است که «در شرایط فعلی تنها راه ممکن اعمال کمکهای حمایتی است؛ یعنی تسهیلاتی که بتواند به عنوان راهحل مدبرانه عمل کند و نه اینکه مُسکنی داده شود که دردهای بعدی را بیشتر کند؛ به عنوان مثال متولیان و دستگاههای مسئول نباید امکاناتی را در اختیار هنرمندان قرار بدهند و سپس با درصدی بازپرداخت بگیرند. این باعث میشود که هنرمندان در آینده با چالش بزرگتری برای ادامه کارشان مواجه شوند.
او ادامه داد: در واقع باید تدبیر مسئولانه و عادلانهای اتخاذ و بسته حمایتی برای هنرمندانی که واقعا آسیب دیدهاند در نظر گرفته شود. بسیاری از تولیدکنندگان صنایعدستی نیازی به کمکهای دولتی ندارند و به همین خاطر هم باید به کسانی توجه شود که بیشتر نیاز دارند؛ بنابراین اگر متولیان امور امکانات و بودجهای دارند که کنار گذاشتهاند و میخواهند برای پروژهای هزینه کنند باید این هزینه را الان برای هنرمندان مصرف کنند.
بختیاری همچنین درباره احتمال راهاندازی بازار مجازی صنایعدستی، خاطرنشان کرد: تصمیم خوبی است، ولی در شرایطی که فعلا مردم در کش و قوس تامین مایحتاج عمومی خودشان هستند، کسی صنایع دستی نمیخرد. الان شرایط بحرانی است و باید مدبرانه تصمیم بگیریم. پیشنهادم این است که هر چند مختصر، اما باید در شأن افراد به این هنرمندان کمکهای مالی شود. بهویژه آن قشری که در روستا هستند و جزو قشر آسیبپذیر صنایع دستی محسوب میشوند. ما نیز به عنوان تشکلها میتوانیم به این جریان کمک و هنرمندان و کارگاههایی که نیاز به کمک دارند را شناسایی کنیم و اطلاعات را در اختیار متولیان امور در استانها قرار دهیم.
رییس هیات مدیره و مدیرعامل مجمع ملی هنرمندان و صنعتگران صنایع دستی، اظهار کرد: برای انجام این امر باید در میان تصمیمگیران و متولیان اصلی همانند وزیر و معاونان انگیزه لازم وجود داشته باشد؛ حتی اگر لازم است رئیسجمهور نیز باید به این مساله ورود کند. قشر میلیونی صنایع دستی ایران امروز در مضیقه و در فشار معیشتی قرار گرفتهاند؛ قشری که بخش زیادی از آنها زنان هنرمندی هستند که سرپرستی خانواده را بر عهده دارند.
به گزارش ایسنا و به نقل از گاردین، سارقان تابلو نقاشی منظره «ونگوگ» را بامداد روز یکشنبه و پس از شکستن درب شیشهای ورودی موزه «سینگر لارن» ربودند. به نظر میرسد هیچ اثر دیگری به سرقت نرفته باشد.
آژیر سرقت به محض ورود سارقان به صدا درآمده اما آنها موفق شدند پیش از رسیدن پلیس محل را ترک کنند.
موزه «سینگر لارن» واقع در هلند این تابلو نقاشی منظره را از یک موزه هلندی دیگری به نام «گرونینگر» امانت گرفته بود. موزه «گرونینگر» در بیانیهای اعلام کرد این تابلو رنگ روغن متعلق به سال ۱۸۸۴، تنها اثر «ونگوگ» این موزه محسوب میشد.
این اثر درست همزمان با سالروز تولد «ونسان ونگوگ» ربوده شده است. در سال ۲۰۰۷، سارقان هفت مجسمه به ارزش ۱.۳ میلیون پوند را از حیاط موزه «سینگر لارن» ربودند.
یکی از تابلوهای دیگر «ونگوگ» که از لحاظ قدمت و موضوع با این تابلو منظره ربوده شده شباهت دارد، اخیرا در یکی از حراجیهای هلند به قیمت ۱۰ میلیون پوند فروخته شد.
«ونسان ونگوگ» ـ نقاش نامدار هلندی ـ اگرچه در زمان حیاتش در گمنامی کامل به سر برد، اما اکنون به عنوان یکی از تأثیرگذارترین نقاشان پساامپرسیونیسم شناخته میشود. او در ۳۰ مارس ۱۸۵۳ در ایالت برابانت هلند نزدیک مرز بلژیک به دنیا آمد.
وی فعالیت هنری خود را به عنوان طراح و نقاش از سال ۱۸۸۰ و در سن ۲۷ سالگی آغاز کرد. برخی از مشهورترین کارهای او در سه سال پایانی عمرش خلق شدند.
به گزارش ایسنا، پرهام جانفشان با بیان اینکه شرایط خاص امروز را باید به فرصتهای رشد و ارتقای مهارتهای آموزشی هنرمندان صنایع دستی در حوزههای بازاریابی، تبلیغات و بستهبندی تبدیل کنیم، اظهار کرد: تولید محصولات هنری بر اساس سلیقه و نیاز بازارهای داخلی و خارجی با حفظ اصالت و هویت ایرانی یکی از اهدافی است که باید بیشتر مورد توجه قرار گیرد.
جانفشان افزود: با افزایش مهارتهای بازاریابی و بستهبندی قطعا فروش و صادرات صنایع دستی رشد چشمگیری خواهد داشت.
او گفت: برنامههای آموزش مجازی و نحوه دسترسی به آن از طریق معاونت صنایع دستی استان به هنرمندان اطلاعرسانی میشود.
به گزارش ایسنا، وَنسان وَنگوگ (Vincent van Gogh) فقط در دو ماه پایانی عمرش، ۹۰ نقاشی از خود باقی گذاشت که مهمترین آنها در سه سال آخر حیاتش خلق شدند. گرچه او در زمان حیاتش در گمنامی کامل به سر میبرد، اما سالهاست که به عنوان یکی از تأثیرگذارترین نقاشان پساامپرسیونیسم شناخته و امروز آثارش در معتبرترین موزههای جهان و با نهایت دقت نگهداری میشود.
او در دوران زندگی کوتاهمدت خود جزو طبقه کارگر به حساب میآمد و از آن دسته هنرمندانی بود که تا زمان حیاتش هنرش شناختهشده نبود و آثارش به قیمتهای بسیار پایینی به فروش میرسید. هرچند سالها بعد آثار او را با گرانترین رقمها در رویدادهای هنری خرید و فروش کردند، اما هنر ونگوگ برای خودش حاصلی نداشت.
ونگوگ که از بیماری روانی رنج میبرد در بخشی از یکی از نامههای خود به بردارش، خودش و بیتوجهی به آثارش را اینگونه توصیف کرده بود که «من در دید اغلب مردم چگونه به نظر میرسم؟ یک فرد متوهم، یک فرد عجیب و غریب یا یک انسان نامطبوع، یا کسی که هیچ جایگاهی در جامعه ندارد و نخواهد داشت و خلاصه اینکه بیارزشترین موجود ممکن. حتی اگر کاملا هم اینگونه باشد، یک روز کارهایم نشان میدهد که یک انسان عجیب و غریب و بیهویت چهها در قلب خود داشته است.»
خالق آثار معروف و ماندگار «شبهای پرستاره» و «گلهای آفتابگردان» که ۳۰ مارس ۱۸۵۳ (مصادف با ۱۰ فرودین ماه) در شهر کوچکی در کشور هلند به دنیا آمد، در تاریخ ۲۹ جولای ۱۸۹۰ در سن ۳۷ سالگی از در میان کشتزارها بر اثر شلیک گلولهای که عموما گفته میشود خودش آن را شلیک کرده، زخمی شد و روز بعد هم درگذشت.
از نبوغ تا جنون/برای سالروز تولد ونسان ونگوگ
به گزارش ایسنا، وَنسان وَنگوگ (Vincent van Gogh) فقط در دو ماه پایانی عمرش، ۹۰ نقاشی از خود باقی گذاشت که مهمترین آنها در سه سال آخر حیاتش خلق شدند. گرچه او در زمان حیاتش در گمنامی کامل به سر میبرد، اما سالهاست که به عنوان یکی از تأثیرگذارترین نقاشان پساامپرسیونیسم شناخته و امروز آثارش در معتبرترین موزههای جهان و با نهایت دقت نگهداری میشود.
او در دوران زندگی کوتاهمدت خود جزو طبقه کارگر به حساب میآمد و از آن دسته هنرمندانی بود که تا زمان حیاتش هنرش شناختهشده نبود و آثارش به قیمتهای بسیار پایینی به فروش میرسید. هرچند سالها بعد آثار او را با گرانترین رقمها در رویدادهای هنری خرید و فروش کردند، اما هنر ونگوگ برای خودش حاصلی نداشت.
ونگوگ که از بیماری روانی رنج میبرد در بخشی از یکی از نامههای خود به بردارش، خودش و بیتوجهی به آثارش را اینگونه توصیف کرده بود که «من در دید اغلب مردم چگونه به نظر میرسم؟ یک فرد متوهم، یک فرد عجیب و غریب یا یک انسان نامطبوع، یا کسی که هیچ جایگاهی در جامعه ندارد و نخواهد داشت و خلاصه اینکه بیارزشترین موجود ممکن. حتی اگر کاملا هم اینگونه باشد، یک روز کارهایم نشان میدهد که یک انسان عجیب و غریب و بیهویت چهها در قلب خود داشته است.»
خالق آثار معروف و ماندگار «شبهای پرستاره» و «گلهای آفتابگردان» که ۳۰ مارس ۱۸۵۳ (مصادف با ۱۰ فرودین ماه) در شهر کوچکی در کشور هلند به دنیا آمد، در تاریخ ۲۹ جولای ۱۸۹۰ در سن ۳۷ سالگی از در میان کشتزارها بر اثر شلیک گلولهای که عموما گفته میشود خودش آن را شلیک کرده، زخمی شد و روز بعد هم درگذشت.
اسلحهای که گمان میرود ونگوگ با آن خود را کشته در حراجی در پاریس ۱۶۲۵۰۰ یورو به فروش رفت
عمر حیات ونگوگ اگرچه کوتاه، اما پر از فراز و نشیب بود. پدرش پیشوای روحانی پروتستان بود و سه عمو داشت که کسب و کارشان فروش آثار هنری بود. سالهای نخست زندگی چندان باب میلش نبود. بعد از اینکه از کار کردن در فروشگاه عمویش و دلالی آثار هنری خسته شد، مسیر زندگی را به عنوان یک کشیش پروتستانی ادامه داد.
علاقه شدید او به مذهب باعث شد که در سالهای نخست جوانی به عنوان مبلغ دین مسیحیت به میان کشاورزان و کارگران کشور بلژیک برود. در همین دوره نیز شروع به کشیدن طرحهایی از مردم محلی کرد و به این ترتیب به دنیای بزرگ و بیمرز هنر پا گذاشت. در همان دوره و در سال ۱۸۸۵ اثر «سیبزمینیخورها» را که به عنوان اولین کار مهم او شناخته میشود کشید.
ونگوگ اثر «سیبزمینیخوران» را به جبران حمایتهای برادرش تئو برای او فرستاد و در بخشی از نامهای که به همراه اثر فرستاده بود، نوشت: «من تلاشم را کردهام که تأکید کنم این آدمهایی که در نور چراغ مشغول خوردن سیبزمینی هستند، با همان دستانی که در ظرفها گذاشتهاند، زمین را کندهاند و این تابلو از کار سخت آنها و اینکه چگونه غذایشان را بهدست میآورند سخن میگوید.»
اثر «سیبزمینیخواران»
در واقع میتوان گفت که او نقاشی را با حمایتهای مالی بردارش به صورت حرفهای در بروکسل و پاریس یاد گرفت. در مارس ۱۸۸۶ به پاریس رفت و بعدا به شهر آرل در جنوب فرانسه نقل مکان کرد.
زندگی در پاریس تأثیر بسزایی در زندگی هنری ونگوگ داشت. درست در زمانی که پاریس مهد هنر شده بود، او در این شهر زندگی و مهمتر از همه به صورت جدی و متعدد نقاشی میکرد. در این دوره آثار ونگوگ متأثر از محیطی که در آن قرار گرفته بود، روشنتر و خوشرنگتر میشد. او با استفاده از تکنیک بازی رنگها، رنگهای متضاد و جیغ را در کنار هم قرار میداد و همین موضوع هم بعدها منجر به منحصر به فرد شدن آثارش شد.
به طور کلی به تصویر کشیدن طبیعت و بهویژه مزرعههای گل آفتابگردان، زندگی مردم در شهر و کافهها و کشیدن پرتره بخش زیادی از آثار ونگوگ را به خود اختصاص داده بود.
اثر «مزرعه ذرت با سروها»
اثر «شکوفههای بادام»
«گلهای آفتابگردان»، از جمله آثاری است که در دوران مثبتاندیشی ونگوگ کشیده شده است نیز از معروفترین آثار او و مهمترین نقاشیهای تاریخ هنر جهان محسوب میشود.
این تابلو زمانی که ونگوگ منتظر «پل گوگن» بود تا با همراهی او به عنوان استاد، یک گروه هنری راه بیندازد، خلق شد. «گلهای آفتابگردان» قرار بود بهعنوان نماد دوستی، گوگن را تحت تأثیر قرار دهد، اما شرایط بهگونهای که ونگوگ هرگز تصور نمیکرد، پیش رفت.
«گلهای آفتابگردان» اهمیت ویژهای برای ونگوگ داشت. او هفت نسخه از این تابلو را کشید. برای او رنگ زرد به معنی شادی و خوشبختی بود. گل آفتابگردان در ادبیات هلند، نمادی از فداکاری و وفاداری است. این گل در مراحل مختلف پژمرده شدن، چرخه زندگی و مرگ را به مخاطب یادآوری میکند.
اثر «گلهای آفتابگردان»؛ محققان بلژیکی و هلندی در نتایج پژوهش دوساله خود به این نتیجه رسیدهاند که ونگوگ در این اثر از تکنیکی جالب استفاده کرده که در آن رنگ گلبرگها و ساقههای آفتابگردان به تدریج و در طول سالها از زرد به رنگ زیتونی قهوهای تغییر شکل داده و ظاهری پژمرده به نقاشی میدهد
«هواخوری زندانیان» از دیگر آثار مشهور ونگوگ است که به نوعی فکر ناآرام و مغشوش خودش را به تصویر کشیده است. این اثر در سال ۱۸۹۰ و در زمانی خلق شد که ونگوگ به شدت افسرده بود.
حلقهای از زندانیان که در حیاط زندان آهسته قدم برمیدارند در حالی که چندین نفر بر اعمال آنها نظارت میکنند به بهترین نحو ممکن طرز فکر هنرمند را که درگیر روزمرگی شده القا میکند. تصویر به حدی گویاست که حتی میتوان صدای کشیده شدن پوتینهای روی زمین را شنید.
نکتهای که در این نقاشی بیش از هرچیزی جلب توجه میکند حضور یک فرد در میان حلقه زندانیان است که با صورت بیمارگونه خود به بینندگان نگاه میکند؛ این فرد در حقیقت خود «ونسان ونگوگ» است.
اثر «هواخوری زندانیان»
ونگوگ در فوریه ۱۸۸۸ درست زمانی که از تنهایی شدید رنج میبرد، به «آرل» سفر کرد. او قصد داشت یک گروه از هنرمندان را در خانه زردرنگی که اجاره کرده بود، گردهم آورد. او در بهار همان سال از «پل گوگن» نقاش پستامپرسیونیست فرانسوی، برای پیوستن به این طرح دعوت کرد.
ونسان تابستان را به کشیدن نقاشیهای متعدد سپری کرد تا به گوگن نشان دهد چه توانمندیهایی دارد. گوگن سرانجام در اکتبر به آرل رسید، اما اتفاقها آنطور که ونگوگ تصور میکرد، پیش نرفت؛ با اینکه گمان میرفت آنها زوج هنری مناسبی برای هم باشند، به این نتیجه رسیدند که خیلی کم با هم تفاهم دارند.
گوگن درباره رابطهاش با ونگوگ گفت، مسلماً در زمینه نقاشی با هم به تفاهم نمیرسیم. ونگوگ نیز انتقادهای گوگن را «عذابآور» دانست و همین باعث شد او ثبات روانی خود را تا حد زیادی از دست بدهد. اما بدتر از آن، این بود که گوگن او را در ماه دسامبر رها کرد و رفت.
ونگوگ در طول زندگی دورههای افسردگی و حملات عصبی بسیاری را پشت سر گذاشت. گفته میشود نشانههایی که در او مشاهده میشد، علائم اختلال دوقطبی بود.
او در ۲۳ دسامبر ۱۸۸۸ با تیغ به سمت گوگن حمله کرد، اما ناگهان ایستاد و راهش را عوض کرد. گفته میشود همان شب، گوش خود را برید و اگر مردم پلیس را خبر نکرده بودند، از خونریزی جان خود را از دست داده بود. برخی دیگر از تاریخپژوهان هنر بر این باورند که ونگوگ گوش خود را در دوئل با دوستش از دست داد.
فوریه سال ۱۸۸۹ مردم آرل از مقامات خواستند تا ونگوگ در یک آسایشگاه روانی بستری شود. به این ترتیب، ونگوگ بدون اینکه وسیلهای برای نقاشی یا کتاب در اختیارش باشد، در یک اتاق حبس شد. اما مدتی بعد ونگوگ را به آسایشگاه روانی دیگری منتقل کردند و او توانست تا اندازهای توهمات خود را کنترل کند.
برخی از معروفترین نقاشیهای ونگوگ در طول سه سالی که در این بیمارستان بستری بود خلق شدند که از جمله آنها میتوان به اثر «شب پرستاره» اشاره کرد.
ونگوگ «شب پرستاره» را که اکنون یکی از شاهکارهای پرطرفدارش است، با نگاه کردن به آسمان شب از پنجره آسایشگاه روانی کشید؛ اما همیشه از آن بهعنوان یک اثر ناموفق یاد میکرد. او در نامههایی که به برادرش نوشت، درباره این اثر گفت: «این اثر با من حرف نمیزند، حتی یک ذره هم خوب نیست.»
این در حالی است که اثر «شبهای پرستاره» این هنرمند هماکنون یکی از شاهکارهای هنری جهان محسوب و بهعنوان یکی از نمادهای هنر نوگرای اروپا نیز شناخته میشود.
اثر «شب پرستاره»؛ اثری که گفته میشود ونگوگ در سالهایی که به دلیل به بیماری روانی در بیمارستان بستری بوده آن را خلق کرده است
جدال میان ونگوگ و جنونی که گریبانگیرش شده بود در نهایت به نفع بیماریش تمام شد و به همین خاطر هم روز به روز فرورفتگی و افسردگی او عمیقتر میشد. سرانجام در ۲۹ جولای ۱۸۹۰ در سن ۳۷ سالگی در میان کشتزارها، گلولهای به سینه او شلیک شد و روز بعد در مهمانسرای «روو» درگذشت. تصور عمومی بر این است که او خود گلوله را به سینهاش شلیک و خودکشی کرده است.
«گوجینو» نام این گروه است که هماکنون بیش از ۱۵۰ نفر از زنان هنرمند روستاهای بخش شهداد کرمان در آن عضو هستند و با تولید صنایع دستی هم زنان روستایشان را توانمند کردهاند و هم درصدی از فروش محصولاتشان را صرف مرمت و احیای قناتهای روستا میکنند.
پتهدوزی، حصیربافی و گزچینی از جمله هنرهای اصلی صنایع دستی این روستاها محسوب میشود که البته چند سالی است ساخت عروسکهای سنتی این منطقه نیز به جمع این هنرهای سنتی اضافه شده است. «لوپتو» نام عروسک دستساز پارچهای است که روزگاری نه چندان دور، همراه و همدم دختران روستاهای کرمان بود، اما به مرور زمان در هیاهوی زندگی شهری گم شد.
عروسک «لوپتو» یا همان «لعبتو» که در گویش مردمان جنوب کرمان به معنی بازیچه یا عروسک است از هنرهای منسوخشده این استان به حساب میآمد؛ تا اینکه چند سال پیش برخی از زنان جوان روستاهای کرمان تصمیم به احیای این هنر زیبا گرفتند.
معصومه مهدیآبادی، هنرمند جوانی که در استان کرمان به ساخت عروسکهای «لوپتو» مشغول است، در این زمینه به ایسنا میگوید: «لوپتو» عروسک دختران نسلهای گذشته ما بود. البته کمی با آنچه که امروز تولید میشود تفاوت داشت؛ تا اندازهای بزرگتر بود و چشم و ابرو هم نداشت. اما عروسکهای «لوپتو» امروز بهروزتر شدهاند و بسیار خیلی طرفدار دارند.
او ادامه میدهد: تقریبا پنج سال است که این عروسک احیا شده است. بسیاری از مردم به یاد قدیمها برای خودشان و فرزندانشان میخرند و برخی از ما تشکر هم میکنند که خاطرات کودکیشان را برایشان زنده کردهایم.
مهدیآبادی که از جمله زنان هنرمند عضو گروه «گوجینو» است، درباره فعالیتهای این گروه نیز توضیح میدهد: حدود ۱۵۰ نفر از زنان هنرمند روستاهای بخش شفیعآباد کرمان دور هم جمع شدهاند و درصدی از فروش محصولاتشان را برای احیای قناتهای منطقه میفرستند. به هر حال ما در روستا و با آب قنات زندگی میکنیم و واقعا زندگی ما به آب قناتها وابسته است.
او خاطرنشان میکند: تاکنون حدود پنج قنات را احیا کردهایم که اغلب آنها نیز ثبت ملی هستند، اما تعداد قناتهایی که باید احیا شوند خیلی زیاد است. شیوه کار ما به این صورت است که با مردم روستا صحبت میکنیم و به عنوان مثال به این نتیجه میرسیم که در هفته پنج روز ما به لایروبی قناتها کمک میکنیم و دو روز را هم خودشان به صورت خودیاری این کار را انجام میدهند.
به گزارش ایسنا و به نقل از آرتنیوزپیپر، وزارت فرهنگ اسپانیا در قالب بیانیهایی از تعطیلی موقت موزههای دولتی واقع در مادرید برای محافظت از مردم خبر داد.
تعطیل شدن این موزهها از دوازدهم مارس آغاز شده است و تا اطلاع ثانوی نیز ادامه خواهد داشت.
در شهر «بارسلون»، کلیسای «ساگرادا فامیلیا» که از جاذبههای گردشگری این شهر هم محسوب میشود نیز شمار بازدیدکنندگانش را به هزار نفر در هر بازدید کاهش خواهد داد.
در «بیلبائو» نیز، موزه «گوگنهایم» هنوز بسته نشده است. در وبسایت رسمی این موزه آمده است:
«درهای موزه «گوگنهایم بیلبائو» به روی بازدیدکنندگانی که میخواهند زمانشان را صرف هنر بکنند، همچنان باز است.»
با این حال سخنگوی موزه هنرهای معاصر «بارسلون» اعلام کرد این موزه فعلا فعالیتش را ادامه میدهد.
تا روز دوازدهم مارس بیش از ۲۷۷۰ نفر مبتلای به ویروس «کرونا» و ۶۴ مرگ در اثر ابتلای به این ویروس در اسپانیا گزارش شده است.
به گزارش ایسنا و به نقل از نیویورکتایمز، مراکز فرهنگی مهم نیویورک از جمله «موزه هنر متروپولیتن»، «موزه هنر مدرن»، «موزه هنر آمریکایی ویتنی»، سالن «اپرای متروپولیتن»، «سالن کارنگی» و «سالن فیلارمونیک نیویورک» روز پنجشنبه اعلام کردند در راستای کنترل شیوع ویروس «کرونا» درهای خود را به طور موقت به روی علاقهمندان بسته نگه خواهند داشت.
موزه «متروپولیتن» که یکی از بزرگترین موسسات هنری جهان محسوب میشود، بیانیه تعطیل شدندش را در حالی منتشر کرد که در آستانه جشن صد و پنجاهمین سالگرد تاسیسش است. در هفته جاری موزه «متروپولیتن» تصمیم گرفت نمایشگاه سالگرد این موزه با عنوان «خلق متروپولیتن ۲۰۲۰-۱۸۷۰» را به تعویق بیاندازد.
مدیر موزه «متروپولیتن» نیویورک در بیانیهای اعلام کرد: «اولویت موزه «متروپولیتن» حفاظت و حمایت از کارکنان، داوطلبان و بازدیدکنندگان است.»
خبر تعطیل شدن این مراکز پس از آنکه شهرهایی در اروپا، در کنار «سانفرانسیسکو» و «سیاتل» از برگزاری رویدادهای مرتبط با اجتماعات بزرگ خودداری کردند، اعلام شد.
موزههای هنری مهم «بوستون» از جمله موزههای هنری «هاروارد»، «موسسه هنر معاصر» و موزه هنرهای زیبا این شهر نیز از تعطیلی موقت خود خبر دادند.
گالری ملی هنر «واشنگتن»، موزه هنر «های» در آتلانتا و موزههای «اسمیتسونین» در واشنگتن و نیویورک، موزه «بروکلین» و موزه آمریکایی تاریخ طبیعت نیز از جمله مراکزی هستند که برای مدت موقتی تعطیل خواهند ماند.
به گزارش ایسنا و به نقل از فرانس۲۴، این نمایشگاه پس از سالها برنامهریزی در نهایت روز چهارشنبه در موزه «Scuderie del Quirinale» واقع در شهر «رم» آغاز به کار کرده بود.
قرار بود این نمایشگاه که شامل ۲۰۰ اثر از این نقاش و معمار مشهور میشود تا دوم ژوئن به فعالیت خود ادامه دهد؛ اما مسوولان برگزاری این نمایشگاه روز یکشنبه با انتشار بیانیهای در وبسایت رسمی این موزه اعلام کردند این نمایشگاه تا اطلاع ثانوی تعطیل خواهد بود.
در وبسایت رسمی «Scuderie del Quirinale» آمده است : «در پی حکم صادر شده از سوی نخست وزیر در هشتم مارس ۲۰۲۰، این موزه تا زمان صدور مجوز دولت تعطیل باقی خواهد ماند. از فردا با افرادی که از پیش برای بازدید از این نمایشگاه بلیت خریداری کردهاند تماس گرفته خواهد شد.»
علاقهمندان این هنرمند از ماهها پیش از سراسر جهان حدود ۷۰ هزار بلیت برای بازدید از این نمایشگاه خریداری کرده بودند.
گسترده شدن شیوع ویروس «کرونا» در ایتالیا سبب شده تا مقامات این کشور در اقدامی بیسابقه از قرنطینه شدن نواحی شمالی این کشور که شامل ۱۵ میلیون نفر میشود، خبر دهند.
در راستای این اقدامات، دولت ایتالیا اقدام به تعطیل کردن موزهها و سایر مراکز فرهنگی این کشور تا سوم آوریل کرده است. ممکن است این مراکز در چهارم آوریل بازگشایی شوند یا اینکه دولت با صدور حکمی جدید مدت زمان تعطیلی این مراکز را افزایش دهد.
در دو هفته اخیر، حدود ۶ هزار نفر در ایتالیا به ویروس «کرونا» مبتلا شدهاند و ۲۳۳ نفر جان خود را در اثر ابتلا به آن از دست دادهاند.
موزههای واتیکان به همراه گالری «اوفیتزی» تعطیل شدهاند. طبق بیانیه منتشرشده در وبسایت رسمی گالری «اوفیتزی»، این گالری تا پایان سوم آوریل ۲۰۲۰ بسته خواهد شد.»
سایر مقاصد گردشگری «رم» نیز به دلیل شیوع ویروس «کرونا» تعطیل شدهاند.
