برچسب: فرهنگ>موسیقی

خوش‌خدمتی این خوانندگان و شبه‌هنرمندان به رژیم جنایتکار و مرتجع سعودی در حالی است که همین طیف در مقاطع دیگر ادعای ایران‌دوستی، آریایی‌گری (در مقابل اسلام) دارند اما سر بزنگاه‌ها معلوم می‌شود سر در آخور عناصر مرتجع سعودی دارند.

واکنش‌ها به رسمیت‌بخشی این جماعت به نمایش فرهنگی آل سعود شاید حتی از حد تصور خود آن‌ها هم خارج بود. ایرانیان در شبکه‌های اجتماعی خوانندگان حاضر در جشنواره سعودی را به‌دلیل ضدایرانی بودن حکومت عربستان، وطن‌فروش نامیدند و از کلیدواژه وقاحت بدون مرز استفاده کردند. این میان شادمهر عقیلی به خاطر خواندن ترانه‌ای در این جشنواره با این مضمون که در رؤیای او دنیایی است که در آن موشکی نیست و کودکی هدف موشک قرار نمی‌گیرد، شدیداً مورد سرزنش قرار گرفت. برخی کاربران فضای مجازی روی صدای او هنگام خواندن این ترانه در خاک عربستان، تصاویر پیکر بی‌جان کودکان یمنی را که به خاطر حملات موشکی عربستان جان باخته‌اند، گذاشتند. لیلا فروهر هم کنسرت خود را با آرزوی آزادی برای زنان آغاز کرد و این سؤال را به وجود آورد که آزادی برای چه؟ برای اجرای شو مقابل ولیعهد سعودی؟!

مهم‌ترین و اصلی‌ترین انتقاد کاربران نسبت به نفس حضور خوانندگان لس‌آنجلسی در این برنامه است. آنها به‌طور مثال می‌گویند، چرا ابراهیم حامدی که آهنگی مانند «خلیج فارس» را خوانده، حاضر شده در مراسمی که سعودی‌ها آن را ترتیب داده و این روزها دشمنی‌شان با ایران کاملا مشخص است، حضور پیدا کند. یا مثلا شادمهر عقیلی که آهنگ ضدجنگی به نام «من رویایی دارم» را در کارنامه خود دارد، آن را در این برنامه و در کشوری که خودش یکی از مسببین جنگ‌افروزی‌های منطقه است، اجرا کرد.
صندلی‌های خالی از دیگر نکته‌های این مراسم بود. با وجود آنکه در پخش زنده این مراسم به هیچ عنوان تصویری از جایگاه تماشاگران منتشر نشد اما با بررسی تصاویر و ویدئوهای دیگر می‌توان دریافت، نهایتا ۲۰ نفر در حال تماشای این برنامه بودند!
پوشش گسترده رسانه‌های فارسی‌زبان سعودی از این مراسم جزو نکات حاشیه‌ای آن بود.شبکه«ام.بی.سی پرشیا» آن را به‌طور زنده و کامل پخش کرد. شبکه «ایران اینترنشنال» در خبرهای خود دائما به این فستیوال اشاره و بخش‌هایی از آن را پخش می‌کرد و سایت «ایندیپندنت فارسی» نیز که متعلق به سعودی‌هاست،گزارش‌های نوشتاری بسیاری درباره این برنامه منتشر کرد. این را هم باید اضافه کرد که عموم اجراها در این جشنواره از کیفیتی بسیار پایین برخوردار بود که حتی در میان علاقه‌مندانشان هم بازتاب بسیار بدی داشته است.

۲۳۳۰۲

هوشنگ ظریف شنبه (۱۷ اسفند ماه) پس از گذراندن دوره‌ای بیماری در سن ۸۱ سالگی بر اثر ایست قلبی درگذشت.

علی رهبری ـ موسیقیدان و رهبر ارکستر ـ که چندین سال با هوشنگ ظریف دوست و همکار بوده است، درباره‌ی او چنین می‌گوید: «هر چند وقت یک بار یکی از اساتید موسیقی ما از دنیا می‌رود و تازه متوجه می‌شویم به این افراد در زمان حیاتشان توجه نشده است. هوشنگ ظریف نیز جزو همان هوشنگ استوارها و دهلوی‌ها بود که در این مملکت به آنها رسیدگی نشد.»

هوشنگ ظریف رفتاری پدرانه با من داشت

علی رهبری در ابتدا می‌گوید: خبر فوت آقای ظریف خیلی مرا ناراحت کرد؛ زیرا ایشان از اولین موسیقیدان‌هایی بود که در دوران نوجوانی با او آشنا شدم. من هم در هنرستان عالی موسیقی ملی با آقای ظریف همکاری داشتم و به‌هم نزدیک بودیم.

او ادامه می‌دهد: اولین باری که با آقای ظریف آشنا شدم، در ارکستر آقای فرامرز پایور بود؛ زمانی که شاگرد استاد رحمت‌الله بدیعی بودم و حدود ۱۲ سال داشتم. در آن زمان آقای پایور به دنبال کسی بودند که نت‌های ارکستر را برایشان بنویسد و بتواند آن نت‌ها را برای ساز آلتو و کلارینت انتقال دهد؛ به همین دلیل با آقای دهلوی صحبت کردند که ایشان گفتند علی رهبری می‌تواند این کار را انجام دهد. البته به یاد دارم آقای فرامرز پایور (نوازنده سنتور) گفتند که من سن کمی دارم و کوچک هستم ولی آقای حبیب‌الله بدیعی (موسیقیدان و نوازنده ویولن) گفتند که من می‌توانم این کار را انجام دهم. به این ترتیب من هر هفته باید به ارکستر آقای پایور می‌رفتم؛ ارکستری که آقای حسین تهرانی در آن تنبک می‌زد، آقای رحمت‌الله بدیعی نوازنده ویولن بود و آقای ظریف هم نوازنده تار.

رهبری در ادامه صحبت‌هایش درباره هوشنگ ظریف می‌گوید: آقای ظریف در آن زمان حدود ۲۴ سال سن داشت و خودشان نیز خیلی جوان بودند. او از همان ابتدا خیلی با محبت مانند یک پدر با من رفتار می‌کردند و یک صمیمیت بخصوصی به من نشان می‌دادند. من در آن زمان و در آن سن کم برای اینکه درآمدی هم داشته باشم باید در کنار درس و مدرسه، شب تا صبح آن نت‌ها را می‌نوشتم و به موقع به ارکستر آقای پایور می‌رساندم. به همین ترتیب رابطه من با آقای ظریف به گونه‌ای شد که حتی وقتی به هنرستان عالی موسیقی ملی می‌رفتم، یک نزدیکی بین ما وجود داشت، گرچه که حدود ۱۰ سال از من بزرگتر بودند؛ البته ایشان استاد بودند و من شاگرد.

او تصریح می‌کند: زمانی هم که ۱۴ سال داشتم در ارکستر صبا که آقای دهلوی رهبر آن بود ویولن می‌نواختم. در آنجا نیز مدام با آقای ظریف ملاقات داشتم؛ چون ایشان در آن ارکستر تار می‌نواخت.

ظریف یکی از ستون‌های هنرستان موسیقی بود

این رهبر ارکستر سپس درباره ارتباط خود با ظریف در زمان مدیریتش در هنرستان عالی موسیقی ملی گفت: زمانی که در ۲۵ سالگی رییس هنرستان عالی موسیقی ملی شدم، ایشان یکی از ستون‌های قوی و مهم هنرستان با داشتن بهترین شاگردان بود. در آن زمان در هنرستان عالی ملی موسیقی اساتیدی همچون آقای پایور (که شاگردان بسیار زیادی در سنتور داشتند)، آقای ظریف (در تار) و آقای رحمت‌الله بدیعی (در ویولن) حضور داشتند و در آنجا تدریس می‌کردند. اینها افرادی بودند که بر موسیقی ایران و موسیقی سنتی تأثیر بالایی گذاشتند و خیلی از شاگردان آنها با کمک خیلی زیاد حسین دهلوی به جایگاه بالایی رسیدند. اینها ستون‌های اصلی هنرستان عالی موسیقی ملی بودند. البته افرادی همچون محمد حیدری و خانم ارفع اطرایی در آموزش سنتور از دیگر استادان بسیار خوب هنرستان بودند.

او ادامه داد: زمانی که رییس هنرستان عالی موسیقی ملی شدم، دو تن از افرادی که خیلی از آمدن من استقبال کردند، گذشته از آقای دهلوی و مصطفی پورتراب که مرا برای این کار انتخاب کردند، آقای پایور و آقای ظریف بودند و از همان ابتدا صمیمیتی ایجاد شد. ما خیلی به هم نزدیک بودیم، هر سال امتحانات زیادی را در کنار هم برگزار و برنامه‌های مختلفی را برای سازها و رشته‌های مختلف تنظیم می‌کردیم. زمانی که آقای حسین علیزاده و داریوش طلایی (نوازندگان تار) از بچه‌های خیلی خوب هنرستان در آنجا بودند، حتی خودم تشویق شدم قطعاتی برای گروه تار بنویسم. سه سالی که در هنرستان عالی موسیقی ملی بودم از بهترین دوران عمر من بود و بیشترش در کنار آقای ظریف، پایور و بدیعی بود. با از دست دادن هوشنگ ظریف، یک مرد بزرگ از دست رفت. او تنها یک نوازنده‌ی تار یا بهترین معلم تار نبود، او از موسیقیدان‌ها و درخت‌های پر بار هنر ایران بود و به هیچ عنوان بخل نداشت و خواهان موفقیت دیگران بود. هر کس دیگری هم که او را می‌شناخت حتما همین را خواهد گفت.

دیدار رهبری و ظریف در وین

علی رهبری سپس به خاطرات خود با هوشنگ ظریف در دوران پس از انقلاب اسلامی ایران گذری می‌زند و اظهار می‌کند: من سه سال قبل از انقلاب اسلامی، ایران را ترک کردم و این دوستان را ندیدم. یک سال بعد از انقلاب در پاریس زندگی می‌کردم و به شهر وین دعوت شده بودم که ارکستر سمفونیک‌ تون کنستلر وین را برای فستیوال تابستانه کارن سیای اتریش آماده کنم. درست به یاد دارم که در حال رهبری یکی از قطعات استراوینسکی به نام پتروشکا در سالن طلایی وین بودم که دیدم چهره خیلی آشنایی در سالن نشسته است. وقتی که تمرین تا حدودی تمام شد و می‌خواستیم تنفس دهیم، به یک باره دیدم آقای ظریف جلو آمد. نمی‌دانید که چقدر خوشحال شدم، البته ایشان هم خیلی خوشحال بودند. آقای ظریف با خوشحالی جمله‌ای به من گفت که هیچ گاه فراموش نمی‌کنم، او گفت که «آقای رهبری فکر نمی‌کردم شما ارکسترهای بزرگ را هم به این صورت رهبری می‌کنید». آن زمان چند روزی در وین در خدمت ایشان بودم. بعد از آن حدود ۲۷ سال که به ایران نیامدم ایشان را ندیدم، تا اینکه سال ۱۳۹۴ در جشنواره موسیقی جوان کنار ایشان نشسته بودم و این آخرین باری بود که ایشان را ملاقات کردم و باز هم خیلی به من لطف داشتند. همان موقع احساس کردم متأسفانه از چیزی رنج می‌برند و پس از آن دیگر ایشان را ندیدم.

عکس یادگاری در تخت جمشید

علی رهبری درباره‌ی خانواده هوشنگ ظریف هم می‌گوید: خانواده آقای ظریف موسیقیدان‌های بسیار خوبی هستند. خاطرات خوبی از همکاری‌ام در دوران نوجوانی با برادرشان، همسر برادرشان و همسر خود آقای ظریف داشتم که در ارکسترهای مختلف مانند ارکستر گل‌های رادیو آقای معروفی همدیگر را می‌دیدیم. ۱۵ سال پیش هم که بعد از ۳۰ سال دوری به ایران آمدم، خانواده ظریف اولین افرادی بودند که به منزل استاد حسین دهلوی به دیدن من آمدند.

او ادامه می‌دهد: حدود ۴۰ سال پیش با آقای ظریف، آقای دهلوی، آقای بدیعی و ارکستر صبا به شیراز رفتیم و در تخت جمشید نیز عکسی به یادگار گرفتیم و این آخرین خاطرات من با ایشان در قبل از انقلاب بود.

من به همه تسلیت می‌گویم و موسیقی ایران مرد بزرگی را از داد.

۲۴۱۲۴۱

 به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، پیکر هوشنگ ظریف هنرمند پیشکسوت موسیقی ایرانی ساعت ۱۰ صبح دوشنبه ۱۹ اسفند ماه در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده می شود.

خانواده استاد ضمن سپاسگزاری از تمامی هموطنان، علاقه‌مندان و هنرمندانی که با اعلام همدردی و ارسال پیام ابراز محبت کردند خواست در شرایط بحرانی فعلی حتی الامکان در خانه‌های خود بمانند و در صورت تمایل به حضور با رعایت کامل هشدارهای ایمنی و بهداشت فردی مراقب سلامتی خود باشند.

لازم به ذکر است، یادبود و بزرگداشت زنده یاد هوشنگ ظریف ‌سال آینده در فرصتی مناسب و طی مراسمی در شان این هنرمند برگزار می‌شود.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، معاون او و مدیرکل دفتر موسیقی، در پیام‌هایی، درگذشت هوشنگ ظریف، استاد پیشکسوت موسیقی کشورمان را تسلیت گفتند.

سیدعباس صالحی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در رثای هوشنگ ظریف نوشت:

«درگذشت استاد پیشکسوت موسیقی اصیل ایرانی، مرحوم هوشنگ ظریف را به جامعه هنری کشور تسلیت می‌گویم.
آن مرحوم که جایگاهی شایسته در هنر موسیقی سنتی داشت، با فروتنی و وقار مثال‌زدنی علاوه بر خلق آثار ماندگار، نقش موثری در تربیت شاگردان و انتقال این هنر ارزشمند به نسل امروز ایفا کرد.
از خداوند متعال رحمت واسعه برای آن عزیز از دست رفته و صبر و بردباری برای بازماندگان محترم خواستارم.»

در پیام سیدمجتبی حسینی، معاون امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی هم آمده است:

«چه نغمه‌ دلپذیری بود و چه قانع‌کننده، نه شعر و کلام می‌خواست و نه سازی به همراهی. مضراب‌های متشخص و موقر، انگار می‌شد تماشایشان کرد، نواختنی اصالتِ توآمان سلامت در آن آشکارا …
من اما این‌ها را نمی‌دانستم، تنها شوری برآمده از استسقا و شوقی غریب به شنیدن آن اصفهان و دشتی می‌کشاندم. بارها و بارها و بارها… نمی‌دانم چندین و چندبار آن کاست جلد سیاه را که چهره‌ مردی متین در میانه داشت شنیدم. محو می‌شدم انگار در مضراب‌ها، و هر بار مواجهه همانقدر تازگی داشت برایم که نوبت پیشین!
چقدر خوب بود که «کانون» برای حفظ و معرفی موسیقیِ درست آثارِ راست و حسابی را حمایت می‌کرد یا پدید می‌آورد با نگاهی به فردا …
نام هوشنگ ظریف از آنجا آشنای من و همسالانم شد.آشنایی که بعدها ابعاد دیگری یافت. زوایایی از وجودی کار آگاه و خبره و ممتاز …
ستایش استادی چون او را، شاید که مجربان و استادان موسیقی بگویند با این حال علاقه‌مند ساده‌ای چون من می‌تواند از امتیاز «معلمی» او نکته‌ها بیاموزد.
در عالم هنر، به دلیل جذابیت‌های نهفته در شیوه‌ها و طرزها، به خاطر تعدد و تنوع سبک‌ها و به دلیل کرشمه و لطایف وجودیِ استادان، هنرجو یا به خاطر علاقه به شیوه‌ای، جذب استادی می‌شود و یا به خاطر جذابیت استادی، به فراگرفتنِ طرزی می‌پردازد.
از این‌رو انگشت شمارند استادانی که شاگردانشان مشابهت‌های گسترده به یکدیگر نداشته‌باشند. استادانی که شاگردان بزرگ بپرورند، در عین اینکه آنان مطابق یک الگو نباشند بلکه موافق طبع و ویژگی های خود قد برافرازند. ویژگی دشواری که بیش از هر نشانه‌ دیگر موءید سلطه و توانایی استاد است در«معلمی».
شش/هفت سال پیش به یاد استاد سیدحسین میرخانی چند سطری نوشتم و در آن نوشتم که او از آن‌جهت استاد استادان بود که در مکتبش هم غلامحسین امیرخانی بالید و هم رضا مافی برآمد و هم کیخسرو خروش راه خود یافت و هم شماری دیگر… گمان می‌کنم به روزگار ما، استاد ظریف نیز چنین بود.
بسا بزرگان و استادانِ تارِ امروز در مکتب او نکته‌ها آموختند اما نه تکرار استاد شدند و نه مکرر کننده‌ یک شیوه.
استاد هوشنگ ظریف مرد آراسته و استوارِ موسیقی به لطف سازِ دلکش و آثاری درخشان در تاربخ موسیقی نقشی ارجمند دارد و بجاست که در شناخت چنین شخصیتی،نه تنها مضراب‌ها که قلم‌ها به کار آید.
امشب وقتی خبر سفر ابدی استاد را شنیدم آن نغمه‌های خوشش باز در من آویخت، آن سرمستی آلبوم‌ «کانون» آن وقار و تمامی مضراب‌ها و آن سلامت نفس. در دل گفتم این سفر در آستانه‌ روز پدر رمزی دارد برای هرآنکه از هنرش حظی برده و از محضرش نکته‌ای آموخته. بزرگا مردا …»

محمد اله‌یاری فومنی، مدیرکل دفتر موسیقی، درگذشت هوشنگ ظریف را چنین تسلیت گفت:

«انا لله و انا الیه راجعون/ باز هم ارغنون هستی در تلالویی از مشیت‌های خداوندی نغمه‌ای غمگنانه سرداد و از هجرت هنرمند بزرگی همچون استاد هوشنگ ظریف موسیقیدان و نوازنده  چیره‌دست تار از عالم خاک به افلاک خبرداد.
دانش گسترده، بینش عمیق و منش انسانی در کنار پنجه توانا و نوای دلنشین تار هوشنگ ظریف با تربیت چندین نسل، جمع دلدادگان به استاد را در طول یک عمر فعالیت هنری افزود و فقدان وی، همه دوستان، شاگردان و ارادتمندان وی را به سوگ نشاند.
بی‌شک تاثیر هوشنگ ظریف در عرصه موسیقی انکارناپذیر است و نوای تار او هرگز از ذهن پاک نمی‌شود.
اینجانب با عرض تسلیت به خانواده آن مرحوم بالاخص همسر ارجمندشان سرکار خانم صالحی و جامعه هنری کشور  و ارادتمندان ایشان از خداوند بزرگ علو درجات و حیات هنر معنوی آن هنرمند ارجمند را مسالت دارم.»

۵۷۵۷