۳۰ سال پیش که تدریس در کلاسهای مقطع ابتدایی را در مناطق محروم آغاز کرد احتمالاً فکر نمیکرد آنقدر شیفته آموختن به دانشآموزان شود که برای روزهای پایانی خدمت هم آموزش در مناطق محروم را انتخاب کند. «یدالله سلحشور» ۵۰ ساله راهبر آموزشی دانشآموزان مناطق محروم و دورافتاده بخش لاریجان شهرستان آمل است. برای حضور در محل خدمت پس از طی مسیرهای کوهستانی به روستاهای مختلف برسد.
روستاهایی که نه اینترنت دارند و نه در برخی از مناطق آن سیگنالهای شبکه آموزش دریافت میشود تا دانشآموزان در روزهای کرونایی از خدمات آموزشی تلویزیون بهره بگیرند. این روزها که آموزگاران از خدمات آموزش آنلاین استفاده میکنند، سلحشور روستا به روستا میرود تا درسهای دانشآموزان را به آنها بیاموزد و مرور میکند. راهبر آموزشی در مناطق محروم نقش پررنگی در آموزش دارد؛ جایی که زیرساختهای آموزشی وجود ندارد و این روزها نیز کرونا امکان برگزاری همان چند ساعت کلاس را نیز از دانشآموزان گرفت. سلحشور ناچار است برای رعایت نکات بهداشتی در فضای باز با دانشآموزان درسها را مرور کند. در طبیعت زیبای روستاهایی که پای خوشنشینها به آنها باز نشده است. روستاهایی جذاب و زیبا و بکر که پشت زیباییهایشان محرومیتهای زیادی وجود دارد و سهم ساکنان از این زیباییها، دیده نشدن محرومیتهاست. امثال سلحشور سعی میکنند بخشی از این محرومیت را برطرف کنند.
با شیوع و گسترش ویروس کرونا در سراسر جهان صنعت گردشگری دچار بحرانی سخت شده است پروازها لغو و بسیاری از کشورهایی که سالانه درآمدهای زیادی از طریق گردشگر بدست میآوردند را دچار مشکل کرده است. در این بین یکی از ارکان صنعت گردشگری، هتلها هستند که سالانه در ایران و جهان میزبان میلیونها مسافر بودند اما با اپیدمی شدن بیماری کرونا این روزها حال خوبی ندارند. بسیاری تعطیل کردند و بسیاری نیز تنها با یک ظرفیت محدود به حیات خود ادامه میدهند. در این بین علاوه بر ضررهای مالی که به صنعت هتل داری وارد میشود بسیاری از کارکنان هتلها نیز بی کار شدهاند که این امر علاوه بر ایجاد مشکلات اقتصادی موجب بالا رفتن آمار بیکاری نیز میگردد.
چهره های پنهان
ویروس کرونا ۶۰ روزی است که مهمان ناخوانده کره آبی رنگ ما شده و آنرا خاکستری کرده، مردمان بسیاری در کل دنیا با کووید ۱۹ درگیر هستند و روزانه عدهای جان خود را در اثر ابتلاء به این بیماری از دست میدهند. این موجود میکروسکوپی روابط اجتماعی و بسیاری از مناسبتهای اقتصادی در کل دنیا را تغییر داده، دیگر حتی پدر و مادرها فرزندان خود را با احتیاط میبوسند، هراسی بزرگ از آیندهای نامعلوم این ویروس، نگرانی که به راحتی میتوان در چهره مردمان این روزگار دید. وقتی از خیابانها و کوچههای شهر وارد بیمارستانها و بخشهای ویژه بیماران کرونا میشوید این هراس و نگرانی بیشتر و بیشتر میشود. صدای آژیر آمبولانسها و سرفههای پی در پی بیماران و نفسهایی که در اثر جنگی سخت با کرونا به شماره افتاده، لحظهای شما را به یاد فیلمهای آخرالزمانی میاندازد. ساختمانی دیگر و درهای شیشهای که با کاغذهای بزرگ بر روی آنها نوشته شده بخش ویژه عفونی، بیماران کرونا، ورود ممنوع…
اما وقتی از این درهای شیشهای عبور میکنیم و وارد بخشهای ویژه میشویم ابتدا احساس میکنیم وارد کرهای دیگر از این عالم هستی شدهایم، سکوتی خاص، مردمانی با لباسهای عجیب… زنان و مردانی که قابل تشخیص از یکدیگر نیستند، لباس مخصوص، کلاه، عینک، محافظ صورت، دستکش، و رو کفشی از آنها هیبتی فضایی ساخته و تشخیصشان را از یکدیگر بسیار سخت، صدای سرفهها و نالههای بیماران سکوت فضا را می شکند ترس بار دیگر خودنمایی میکند، اما آنها گویی بر ترس غلبه کردهاند، مومنانه به سراغشان میروند با صبر به آنها رسیدگی میکنند. از پشت عینکهای بخار گرفته چهره هاشان سخت تشخیص داده میشود، اما گویی هرچه این موجود کوچک قدرت نمایی بیشتری میکند آنها نیرومند تر و مصممتر برای شکستش میشوند، کادر درمانی بیمارستانها منجیانی هستند که در این روزگار سخت نجات بخش جانهای خسته از بیماری کرونا هستند .
بالارفتن کرکره بازار تهران
طی مکاتبات و پیگیریهای مستمر اتاق اصناف تهران از ستاد ملی کرونا، مصوب شد تا پاساژها و بازارهای مسقف از تاریخ یکم اردیبهشت ماه فعالیت خود را آغاز نمایند.
ساعت فعالیت پاساژها و بازارهای مسقف تا ساعت ۱۸ (۶ بعد از ظهر) خواهد بود و این مراکز باید پس از این ساعت، واحدهای خود را تعطیل نمایند.
تمامی واحدهای صنفی کم خطر مستقر در بازار تهران، پاساژها و بازارهای مسقف باید نسبت به ثبت نام در سامانه salamat.gov.ir اقدام و کد مجوز بهداشت را دریافت و در واحد صنفی خود نصب کنند.
با اعلام رسمی وزارت بهداشت جمهوری اسلامی ایران از ۳۰ بهمن ۹۸ وجود ویروس منحوس کرونا در کشور قطعی شد. با توجه به ناشناخته بودن این ویروس از ابتدا مشخص نبود چه مدت مهمان ناخوانده کشور ماست، بنابراین عادت به شرایط جدید برای مردم و کشور به دلیل عدم حضور در اجتماع، دعوت به قرنطینه خانگی و رعایت زیاد و شاید غیر معمول بهداشت و از همه مهمتر خطرناک بودن این ویروس، دشوار به نظر میرسید اما با گذشت دو ماه، مردم تا حد زیادی به زندگی با کرونا عادت کرده اند. بسیاری از رفتارهای فردی و اجتماعی تغییر کرده است و عادتهای جدیدی شکل گرفته است.
دانش آموزان یکی از مدارس منطقه ۳ تهران با پخت روزانه ۱۵۰۰ وعده غذای گرم با کمک والدین خود در منزل اقدام به پخش این غذاها در کوره پز خانهها و مناطق حاشیه نشین تهران مینمایند.
یکی از قشرهای آسیب دیده در بحران ناشی از گسترش ویروس کرونا در ایران، کارگران روزمزد هستند. با تعطیلی کارگاههای ساختمانی و بیکاری کارگران فصلی، این قشر در گذران معیشت خود دچار مشکلات عمدهای شده اند.
خانم زمان فشمی، معلم کلاس سوم دبستان مدرسهای در شهر اوشان است. این روزها و با توجه به شیوع کرونا او نیز مانند تمامی معلمان کشور، کلاس درس خود را به صورت مجازی برگزار میکند و به دانش آموزان خود درس میدهد. خانم زمان فشمی یک فرزند کلاس اولی هم دارد که در کنار کار معلمی در خانه، وظایف مادری خود را نیز انجام میدهد.
در روزهایی که ویروس کرونا مردم و کشور را درگیر کرده است، علیرغم اعلام عدم فعالیت مشاغل خدماتی غیر ضروری، برخی کاسبان و صاحبان مغازهها بر خلاف قانون فاصله گذاری اجتماعی با کرکرههای نیمه باز، کسب درآمد میکنند.
دغدغه تهیه مایحتاج اولیه خانواده، اجاره مغازه، اجاره مسکن، بدهی و… از جمله مسائلی است که برخی اصناف برای توجیه در خطر قرار دادن جان خود و دیگران با آن درگیر هستند.