برچسب: طلاق

قسط بندی مهریه

به گزارش دلگرم : مهریه و قسط بندی مهریه یکی از اصلی ترین موضوعاتی است که بعد از طرح پرونده طلاق پیش می‌آید. البته لزومی برای دریافت مهریه در زمان طلاق وجود ندارد و امکان دارد که خانم مهریه را قبل از طلاق هم به اجرا بگذارد. موضوع مقاله ما درباره قسط بندی مهریه است که به صورت کامل آن را بررسی می‌کنیم. همانطوری که در ابتدا عنوان کردیم مهم‌ترین موضوع بعد از مطرح شدن طلاق، رسیدگی به موضوع مهریه است که باید حتما تکلیف آن مشخص شود.

یعنی در زمان طلاق باید حتما مهریه دریافت شود، به صورت کامل بخشیده شود یا قسمتی از آن بخشیده و قسمتی از آن دریافت شود که همه چیز یا به توافقات خانم، آقا و یا قانون بستگی دارد. در حالتی که مهریه از سمت خانم بخشیده می‌شود که پرونده مهریه بسته می‌شود ولی در حالی که خانم قصد دریافت بخشی از مهریه یا همه‌ی آن را دارد موضوع رسیدگی به پرونده متفاوت است. برای اینکه بتوانیم به صورت عمیق تر به موضوعات بپردازیم باید کمی درباره بخشش مهریه و انواع آن صحبت کنیم.

انواع مهریه و روش‌های بخشیدن آن

مهریه از نظر نوع پرداخت به دو دسته عندالمطالبه و عندالاستطاعه تقسیم می‌شود. مهریه عندالمطالبه به حالتی گفته می‌شود که از زمان جاری شدن صیغه عقد، خانم می‌تواند برای مطالبه آن اقدام کند. مهریه عندالاستطاعه به حالتی گفته می‌شود که خانم فقط در زمانی که اقا استطاعت مالی داشتند، می‌تواند برای دریافت مهریه اقدام کند.خانم و آقا می‌توانند در شرایط مختلف و بنا به دلایل متفاوت برای بخشیدن مهریه اقدام کنند که همه یا بخشی از آن را ببخشند. برای این کار کافی است که خانم و آقا به دفتر ثبت اسنادی که در هر محله وجود دارد، مراجعه کنند و با نوشتن وکالت نامه‌ای خانم مکتوب کند که مهریه‌اش را می‌بخشد.

قسط بندی مهریه چگونه انجام می‌شود؟

برای توضیح درباره قسط بندی مهریه ابتدا یک روند کلی برای دریافت مهریه را توضیح می‌دهیم و در نهایت راجع به شرایط اقساطی پرداخت مهریه صحبت می‌کنیم.خانم می‌تواند در هر زمان بسته به نوع مهریه‌ش برای دریافت مهریه اقدام کند و اقا موظف است در هر شرایطی برای پرداخت آن اقدام کند. در گذشته به این صورت بود که خانم برای مهریه خود هم می‌توانست به دادگاه و هم اداره اجرای ثبت مراجعه کند و درخواست دریافت مهریه را داشته باشد.

در حال حاضر برای دریافت مهریه خانم باید به اداره اجرای ثبت مراجعه کند. برای درخواست مهریه خانم باید اسعتلامی از اموال آقا و گردش حساب‌های بانکی ایشان داشته باشد. در صورتی که آقا اموال کافی داشته باشد به اندازه مهریه از اموال ایشان توقیف و به خانم داده می‌شود. در صورتی که آقا اموال به خصوصی نداشته باشد درخواست مهریه خانم با گذشت شش ماه از زمان تشکیل پرونده به دادگاه ارسال میشود.

فقط بهتر است بدانید که در صورتی که برای درخواست پرونده مهریه خود به دادگاه مراجعه کردید دیگر امکان بازگشت مجدد پرونده به اداره اجرای ثبت وجود ندارد. وقتی که آقا اموالی برای توقیف ندارد و خانم در خواست پرداخت قسط بندی مهریه را دارد، پرونده به دادگاه فرستاده می‌شود و دادگاه رای پرداخت مهریه را می‌دهد.

عدم تمکن مالی در پرداخت مهریه

در زمانی که اقا استطاعت پرداخت مهریه را ندارد یا نسبت به رای دادگاه اعتراض دارد، در خواست اعسار و تقسیط در پرداخت مهریه را می‌دهد. در این زمان مهریه با توجه به دفاعیات خانم و در آمد آقا قسط بندی می‌شود. معمولا به این صورت است که یک پیش قسطی برای مهریه در نظر می‌گیرند و بعد از آن بقیه مهریه قسط بندی می‌شود. در این قسمت بهتر است بدانید قانونی تحت عنوان پرداخت ۱۱۰ سکه وجود ندارد و آقا موظف است در صورتی که خانم درخواست پرداخت مهریه را داشت تمام آن را به صورت کامل یا اقساطی پرداخت کند.

پرداخت نکردن اقساط مهریه

بعد از اینکه دادگاه حکم پرداخت مهریه را صادر کرد و آقا درخواست اعسار و تقسیط در پرداخت مهریه را داشت، مهریه قسط بندی می‌شود و آقا موظف به پرداخت آن است.در صورتی که آقا اقساط مهریه را پرداخت نکردند خانم می‌تواند طرح شکایت به دلیل عدم پرداخت اقساط مهریه را انجام دهد. بعد از بررسی‌های لازم در صورت این که آقا دلیل موجهی برای این عدم پرداخت داشته باشد به زندان فرستاده می‌شود.

اقساط مهریه برای کارمندان

یکی از شرایطی که برای کارمندانی که در شرکت‌های دولتی کار می‌کنند وجود دارد این است که می‌توان مهریه خانم را به بسته به میزان مهریه و حقوق ماهانه ایشان، از حقوق‌شان کسر کرد.برای مثال وقتی اقا کارمند دولتی است و همسر ایشان درخواست پرداخت مهریه را دارد و آقا اموالی برای توقیف ندارد، طبق درخواست خانم و نظر دادگاه بعد از بررسی میزان حقوقی آقا، هر ماه مقداری از حقوقی آقا قبل از واریز شدن به حساب خودشان کسر و به حساب خانم واریز می‌شود. معمولا این مقداری که از حقوق آقا کسر می‌کنند ماهانه یک چهارم است و قسط بندی مهریه محسوب می شود.

حتماً بخوانید:

ابراء(بخشیدن مهریه ) چیست ؟ امکان رجوع از ابراء وجود دارد ؟

بسیار پیش آمده که زوجه با اکراه یا اظرار و در کمتر موارد با رضایت خود اقدام به بخشش تمام یا قسمتی از مهریه خود کرده است. سوالی که پیش می آید این است…

اقساط مهریه در طلاق توافقی

طلاق تواقی همان‌طور که از اسمش پیداست بر پایه توافقات خانم و آقا در زمان طلاق است. یعنی خانم و آقا باید برای نفقه، حضانت فرزند و مهریه بعد از رسیدن به توافق آن را مکتوب کنند و به دادگاه تحویل دهند.اقساط مهریه در طلاق توافقی هم دقیقا به این صورت است که خانم و آقا با مشورت و صلاحدید خودشان توافق شان را به دادگاه تقدیم می‌کنند که برای مثال آقا ۵ سکه پیش پداخت مهریه را بدهد و بعد از آن هر ۶ ماه یک سکه را پرداخت کند.

قسط بندی مهریه برای افراد در زمان کرونا

کرونا ویروسی است که امروز تعداد زیادی است آدم‌ها را مبتلا کرده و همه‌ی شرایط جامعه و حتی بعضی از قوانین را تحت تاثیر قرار داده است. همان طوری که گفتیم بعد از مشخص شدن اقساط مهریه توسط دادگاه آقا موظف است که اقساط را به صورت منظم و در زمان مشخص شده به خانم پرداخت کند.در صورتی که آقا چند قسط را پرداخت نکردند خانم می‌تواند از ایشان شکایت کرده و حکم جلب آقا را بگیرد و حتی در صورتی که آقا باز هم راضی به پرداخت نشدند به زندان فرستاده می‌شوند. ولی به دلیل اپیدمی ویروس کرونا امروز سخت گیری‌ها نسبت به این موضوع کمتر شده و آقا را به زندان نمی‌فرستند.

ایقاع چیست و برای چه هدفی انجام می گیرد؟

پیش از آنکه به تعریف ایقاع بپردازیم بهتر است که برای تقریب به ذهن مثالی ذکر کنیم. همه‌ی ما این عبارت را شنیده‌ایم که «طلاق به اختیار و اراده‌ی مرد است.» در واقع طلاق نمونه‌ی بارز ایقاع محسوب می‫شود و البته از این عبارت مشهور که «طلاق در اختیار مرد است»

مهم‌ترین ویژگی یا به‌عبارتی هسته‌ی اصلی ایقاع مشخص می‫شود و آن هم این نکته است که ایقاع با اراده‌ی یک شخص واقع می‫گردد، درواقع برخلاف عقد یا در مفهوم کلی‌تر قراردادی مثل بیع یا اجاره که به توافق دو شخص احتیاج است، مهم‌ترین ویژگی ایقاع این نکته است که با اراده‌ی یک شخص محقق می‫شود.

به یک نوع عمل حقوقی که تنها با اراده یک فرد صورت می گیرد ایقاع گفته می شود. ایقاع برعکس قرارداد یا عقد، نیازی به توافق دو یا چند نفره ندارد. ولی احتمال دارد که با اراده فرد دیگری از بین برود.

مثال مشهور دیگر، فسخ در قراردادهاست که افراد کم‌وبیش با این مفهوم نیز آشنا هستند. در قراردادها با توجه به نوع قرارداد، معمولا شرایطی ذکر می‫شود که اگر محقق نشود، مشروط‌‌له (کسی که شرط به نفع وی شده است) می‫تواند قرارداد را فسخ نماید یا به‌عبارتی بدان خاتمه بخشد.

اینکه در متن برخی از قراردادها اینگونه بیان می‫شود که «مشروط‌له حق فسخ یک طرفه‌ی (یک جانبه) قرارداد را دارد» صحیح نیست و عبارتی زائد است، چرا که فسخ قرارداد در هر حال یک جانبه است و ایقاع محسوب می‌شود.

انواع ایقاع کدام است؟

رجوع شوهر، لعان، حیازت مباح (آبادسازی اموال بی‌صاحب)، فسخِ قرارداد (خیارات)، اعراض، ابراء (بخشش طلب)، تملک به شفعه، نذر و فرزند خواندگی هستند.

در مورد عقد یا ایقاع بودن برخی از اعمال حقوقی همچون اقرار،وصیت تملیکی و ابراء اختلاف است. این اختلاف گاه ناشی از تعریف ایقاع و گاه ناشی از تأثیر رد ذینفع در تحقق ایقاع است.

تفاوت قرداد با ایقاع چیست؟

اکنون که با چند نمونه از ایقاع آشنا شدیم باید بگویم که در دنیای حقوق، اعمال حقوقی (اعمالی که به خواست و اراده‌ی انسان انجام می‫شوند)، به دو دسته تقسیم می‫شوند: قراردادها و ایقاعات.

قراردادها مثل بیع و اجاره، با تراضی (موافقت و رضایت) حداقل دو شخص واقع می‫شوند و اثر حقوقی آنها مقصود مشترک اشخاصی است که قرارداد را منعقد کرده‌اند. مثلا دو شخصی که قرارداد اجاره را با تراضی یکدیگر منعقد می‫کنند، هدف‌شان ایجاد رابطه‌ی استیجاری است که با قرارداد محقق می‫شود.

ایقاعات با یک اراده واقع می‫شوند و مانند قراردادها همان اثری را دارند که شخص انجام‌دهنده درنظر داشته است. مثلا مردی که همسر خود را طلاق می‫دهد، درواقع خواسته‌اش انحلال رابطه‌ی زناشویی و نکاح بوده است و با طلاق خواسته‌ی وی محقق می‫شود.

بنابراین با توجه به تعاریف فوق مهم‌ترین تفاوت عقد (قرارداد) و ایقاع آن است که در عقد به تراضی حداقل دو نفر احتیاج است، درحالی که ایقاع با اراده‌ی یک طرف محقق می‫شود. بنابراین، برای آنکه عقد اجاره‌ای محقق شود حتما باید دو طرف (موجر و مستأجر) وجود داشته باشند و رضایت هر دو به وقوع عقد اعلام شود.

هیچ‌گاه یک نفر نمی‌تواند به‌تنهایی و بدون رضایت طرف دیگر خانه‌ی خود را به او اجاره دهد و برای اینکه اجاره به‌نحو صحیحی واقع شود، حتما باید رضایت طرف دیگر نیز اخذ گردد. درحالی‌ که این مسئله درخصوص طلاق صادق نیست. مرد می‌تواند همسر خود را بدون آنکه رضایتش را کسب کند طلاق بدهد. به عبارت دیگر، برای وقوع طلاق نیازی به رضایت زن نیست و مرد به‌تنهایی می‌تواند این عمل حقوقی را انجام دهد.

از توضیحات فوق مشخص است که ایقاع عملی ارادی است و به ایجاد یا اسقاط حق (از بین بردن حق) یا تغییر موقعیت‌های حقوقی منجر می‫شود. درواقع ایقاع هم مثل قرارداد اثر حقوقی دارد .

لازم به ذکر است که ایقاع هرچند با یک اراده محقق می‫شود ولی باید اعلان شود، چراکه حقوق به رویدادهای اجتماعی می‫پردازد و شخص نیز باید به‌نحوی اراده‌ی خود را اعلام کند. مثلا در فسخ قرارداد، شخصی که قرارداد را فسخ می‫کند باید به طرف مقابل فسخ را اطلاع دهد.

طلاق، فسخ، رجوع (بازگشت مرد به همسر مطلقه‌ی خود در طلاق رجعی)، ابرا (بری کردن دیگری و گذشتن از بعضی از حقوق خود) ازجمله مصادیق ایقاع هستند که با اراده‌ی فاعل آن به وجود می‫آیند، اثر می‫کنند و اثرشان باقی می‫ماند.

تأثیر ایقاع در حقوق دیگران در وصیت عهدی (وصیتی که در آن شخص وصیت‌کننده یا همان موصی به‌موجب وصیت خود، انجام یک سری امور را به شخص دیگری که وصی نام دارد واگذار می‫کند) بیشتر آشکار می‌شود. در وصیت عهدی، همان‌گونه که از تعریف آن برمی‌آید، موصی انجام کاری را برای بعد از مرگ خود برعهده‌ی وصی قرار می‌دهد.

این نوع وصیت با رد مخاطب آن از بین می‫رود. به عبارت دقیق‌تر، وصیت عهدی با اراده‌ی موصی به‌وجود می‫آید ولی با رد وصی در زمان حیات موصی از بین می‫رود. البته باید درنظر داشت که حق رد، مخصوص وصیت عهدی است و در سایر ایقاعات جاری نیست.

همچنین بخوانید:

هر آنچه باید در مورد حق طلاق بدانید !

معرفی کامل انواع خیارات در قانون مدنی

هر آنچه باید در مورد طلاق خلع و مبارات بدانید !

حضانت فرزند دختر تا چند سالگی با پدر است؟

کودک‌ برای‌ رشد کامل‌ و متعادل‌ شخصیتی‌ خود می‌بایست‌ در محیط‌ خانواده‌ و در فضایی‌ مملو از خوشبختی‌، محبت‌ و تفاهم‌ بزرگ‌ شود. نهاد خانواده بیش از آن که در مقدمه کنوانسیون حقوق کودک برجسته شده باشد در اسلام و قوانین کشورمان مورد توجه قرار گرفته و به عنوان شایسته ترین و مهم‌ترین بستر رشد کودک معرفی شده است.

اما گاهی کودک به دلایلی از جمله جدایی والدین، الزامآ از این محیط جدا شده و لذا حق نگهداری از کودک برای یک طرف و یا طرفین و ملاقات والدین با فرزندان تابع قوانین و مقررات می‌شود. حفظ و مراقبت کردن، پرورش دادن و تنظیم روابط طفل با دنیای خارج که در قوانین با عنوان “حضانت” از آن یاد می شود، در موادی از قانون مدنی و همین طور فصل پنجم قانون جدید حمایت خانواده تصریح شده است.

حضانت را نباید با ولایت یا حتی تربیت یکی دانست؛ ولایت به معنای قدرت و اختیاری است که قانون برای اداره امور کودک به پدر و جد پدری می‌دهد تا بر اساس مصلحت کودک عمل کنند. این حق پس از مرگ با وصیت قابل انتقال است. تربیت نیز بیشتر امری معنوی‌ است. در حالی‌که حضانت عموماً ناظر بر نگهد‌اری از جسم کودک است، هرچند که حضانت به طور عام شامل ترییت نیز می‌شود.

حضانت فرزند دختر چگونه است؟

سوال کاربر عزیز : ببخشید اگه فرزند دختر نزد مادر باشد و اگه زن ازدواج کند آیا در صورت ازدواجش حضانت فرزند به پدر داده می شود.البته حضانت فرزند بخاطر بخشش مقداری از مهریه می باشد که زن داده شده است؟

پاسخ : حضانت فرزند دختر از پایان ۷ سال تا پایان ۹ سال با پدر می باشد بعد از این سن فرزند خودش انتخاب می نماید که نزد کدامیک از پدر یا مادر زندگی نماید.

اهمیت مسئله ی نگهداری و تربیت اطفال بر هیچکس پوشیده نیست و این امر مورد عنایت خاص همه ی قانون گذاران و مصلحان اجتماعی است؛ چرا که خوشبختی و پیشرفت جامعه در گرو نگهداری درست و آموزش و پرورش صحیح کودکان است. لذا در این نوشته نیز سعی بر آن است تا بررسی دقیق قوانین در این حوزه کاربردی ترین نکات درباره ی حضانت بیان شود.

سلب حضانت از دارنده ی حق اولویت

• اثر جنون پدر یا مادر در حضانت طفل
• اثر شوهر کردن مادر در حضانت

شخصی که حضانت را بر عهده می گیرد چه شرایط کلی ای باید داشته باشد؟

حضانت عبارت است از نگه داشتن طفل، مواظبت و مراقبت او و تنظیم روابط او با سایر اشخاص که حق ملاقات با خویشان نیز در همین مقوله می‌گنجد. بنابراین، حضانت بیشتر ناظر به حمایت جسمی از کودک است؛ هرچند که حمایت روحی و اخلاقی هم مدنظر می‌باشد.

ماده ی ۱۱۷۳ قانون مدنی نیز به جنبه ی معنوی و اخلاقی حضانت اشاره می کند. زیرا این ماده مقرر می کند که هرگاه در اثر عدم مواظبت یا انحطاط اخلاقی پدر یا مادری که طفل تحت حضانت اوست، تربیت اخلاقی طفل در معرض خطر باشد، دادگاه می تواند هر تصمیمی را که درباره ی تربیت طفل مقتضی بداند، اتخاذ کند.

خارج کردن طفل از کشور

تکلیف مقرر در تبصره ی یک ماده ی ۱۴ قانون حمایت از خانواده مصوب سال ۱۳۵۳ بیان می دارد که:

«پدر یا مادر یا کسانی که حضانت طفل به آنها واگذار شده نمی‌توانند طفل را به شهرستانی غیر از محل اقامت مقرر در بین طرفین و یا غیر‌ از محل اقامت قبل از وقوع طلاق و یا به خارج از کشور بدون رضایت والدین به فرستند مگر در صورت ضرورت با کسب اجازه از دادگاه».بنابراین، برای انتقال طفل تحت حضانت به شهر دیگر یا به خارج از کشور رضایت والدین لازم است. اما هرگاه بین والدین در این زمینه اختلاف رخ دهد، تشخیص امر با دادگاه است.

حضانت حق است یا تکلیف؟

حضانت هم حق است و هم تکلیف؛ بنابر این دارنده ی حضانت نمی‌تواند آن را اسقاط یا منتقل کند، یا عوض در طلاق خلع قرار دهد. مادری که حضانت طفل با اوست چون وظیفه ی خود را انجام می‌دهد نمی تواند در ازای آن اجرت مطالبه کند.

ماده ی ۱۱۶۸ قانون مدنی مقرر می دارد:

«نگاهداری اطفال هم حق و هم تکلیف ابوین است.»

ماده ی ۱۱۷۲ نیز بیان می دارد:

«هیچ یک از ابوین حق ندارند در مدتی که حضانت طفل به عهده آنها است از نگاهداری او امتناع کند در صورت امتناع یکی از ابوین‌ حاکم باید به تقاضای دیگری یا به تقاضای قیم یا یکی از اقرباء و یا به تقاضای مدعی‌العموم نگاهداری طفل را به هر یک از ابوین که حضانت به عهده او‌ست الزام کند و در صورتی که الزام، ممکن یا موثر نباشد حضانت را به خرج پدر و هرگاه پدر فوت شده باشد به خرج مادر تامین کند.»

قانون حمایت خانواده ی مصوب سال ۱۳۹۱ نیز در ماده ی ۵۴ برای کسی که از انجام تکالیف حضانت خودداری کرده، مجازات در نظر گرفته است : «هرگاه مسئول حضانت از انجام تکالیف مقرر خودداری کند یا مانع ملاقات طفل با اشخاص ذی حق شود، برای بار اول به پرداخت جزای نقدی درجه هشت و در صورت تکرار به حداکثر مجازات مذکور محکوم می شود.»

چه کسانی عهده دار حضانت دختر هستند؟

حضانت در درجه ی اول حق و تکلیف طبیعی و قانونی پدر و مادر است که طفل را به دنیا آورده اند. این تکلیف تا زمانی که طفل به سن بلوغ نرسیده است، باقیست. اما باید دانست که اولویت با کدام است.

طبق ماده ی ۱۱۶۹ (اصلاحی سال ۱۳۸۲ مجمع تشخیص مصلحت نظام):

«برای حضانت و نگهداری طفلی که ابوین او جدا از یکدیگر زندگی می کنند، مادر تا سن هفت سالگی اولویت دارد و پس از آن با پدر است.
تبصره – بعد از هفت سالگی در صورت حدوث اختلاف، حضانت طفل با رعایت مصلحت کودک به تشخیص دادگاه می باشد.»بنابراین حضانت طفل (اعم از دختر یا پسر) تا سن هفت سالگی بدون در نظر گرفتن جنسیت وی با مادر است.

سلب حضانت از دارنده ی حق اولویت

در قانون مدنی بر اساس فقه امامیه و با توجه به مصلحت طفل، امکان سلب حضانت از کسی که اصولا باید دارای اولویت باشد، وجود دارد.

بر اساس ماده ی ۱۱۷۳ قانون مدنی (اصلاحی سال ۱۳۷۶):

«هرگاه در اثر عدم مواظبت یا انحطاط اخلاقی پدر یا مادری که طفل تحت حضانت اوست، صحت جسمانی و یا تربیت اخلاقی طفل در معرض خطر باشد، محکمه می تواند به تقاضای اقربای طفل یا به تقاضای قیم او یا به تقاضای رئیس حوزه قضائی هر تصمیمی را که برای حضانت طفل مقتضی بداند، اتخاذ کند.

موارد ذیل از مصادیق عدم مواظبت و یا انحطاط اخلاقی هر یک از والدین است:

1. اعتیاد زیان آور به الکل، مواد مخدر و قمار
2. اشتهار به فساد اخلاق و فحشاء
3. ابتلا به بیماریهای روانی با تشخیص پزشکی قانونی
4. سوء استفاده از طفل یا اجبار او به ورود در مشاغل ضد اخلاقی مانند فساد و فحشاء، تکدی گری و قاچاق
5. تکرار ضرب و جرح خارج از حد متعارف.
6. اثر جنون پدر یا مادر در حضانت طفل

در صورت حدوث جنون حضانت از دارنده ی آن سلب می گردد. ماده ی ۱۱۷۰ قانون مدنی در این باره بیان می دارد:

«اگر مادر در مدتی که حضانت طفل با او است مبتلا به جنون شود یا با دیگری شوهر کند حق حضانت با پدر خواهد بود.»البته در ماده از جنون پدر سخنی به میان نیامده که باید به پای مسامحه ی قانونگذار گذاشت چرا که جنون مادر خصوصیتی ندارد.

با توجه به ماده ی ۱۱۷۰ که پیشتر ذکر شد، هرگاه مادری که حضانت طفل با وی است ازدواج کند، نگاهداری طفل به پدر باز خواهد گشت. زیرا در این گونه موارد مادر نمی تواند وظیفه ی نگهداری طفل را چنانکه باید انجام دهد و جمع بین وظایف ناشی از حضانت و تکالیفی که ازدواج بر دوش وی می نهد، دشوار است. اما اگر شوهر اول فوت کند و بعد مادر با کسی ازدواج کند حضانت با مادر خواهد بود.

شخصی که حضانت را بر عهده می گیرد چه شرایط کلی ای باید داشته باشد؟

بلوغ
عقل
توانایی عملی
شایستگی اخلاقی
عدم تجدید فراش (فقط در رابطه با مادر)
اسلام (اگر طفل مسلمان باشد)
آزاد بودن و برده نبودن

اصل بر بقای حضانت است و دلیلی بر سقوط حضانت به صرف ابتلای شخص به یک بیماری واگیردار نیست به ویژه آنکه ممکن است بیمار مباشرت در نگاهداری طفل نداشته باشد و اقدام لازم برای جلوگیری از سرایت بیماری به عمل آورد.مثلاً پرستاری استخدام کرده باشد. البته اگر بیماری مسری بسیار خطرناک باشد دادگاه می تواند با رعایت مصلحت طفل، حضانت را به شخص دیگری واگذار کند.

آیا شیر دادن طفل جزیی از حضانت است؟

قانون مدنی در ماده ی ۱۱۷۶ مقرر می دارد: «مادر مجبور نیست که به طفل خود شیر بدهد مگر در صورتی که تغذیه طفل به غیر شیر مادر ممکن نباشد.» چون اصولا مادر مکلف به شیر دادن به فرزند خود نیست، می تواند برای این کار اجرت مطالبه کند. در این صورت، اگر طفل دارایی داشته باشد، این اجرت از دارایی خود طفل برداشته خواهد شد. وگرنه پرداخت این مال از باب نفقه بر عهده ی پدر و در صورت فقر یا فقدان پدر بر عهده ی جد پدری و در صورت فقر یا فقدان جد پدری برعهده ی مادر از باب نفقه است.

ملاقات فرزند در طلاق توافقی چه قانونی دارد ؟

طلاق توافقی چیست ؟

طلاق توافقی همانگونه که از نام آن پیداست، بر اساس توافق طرفین صورت می‌گیرد. زوجین قبل از حضور در دادگاه بایستی در مورد کلیه حقوق و وظایف خود بعد از طلاق تصمیم‌گیری نمایند که عبارتند از مهریه، نفقه، اجرت المثل زوجه، جهیزیه زوجه، هدایای قبل از ازدواج، مسائل مالی، حقوق، حضانت و ملاقات فرزند مشترک و نفقه وی.

تا قبل از صدور رای طلاق توافقی (گواهی عدم امکان سازش) هر کدام از زوجین حتی اگر توافق نامه، وکالتنامه یا دادخواست را امضاء کرده باشند، در صورت پشیمانی رای طلاق توافقی صادر نمی‌ شود.

اما پس از صدور رای طبق ماده ۳۵ و ۳۶ قانون حمایت خانواده اگر زوج (مرد) پشیمان شود و به دفترخانه برای ثبت طلاق نیاید امکان ثبت طلاق وجود نخواهد داشت مگر این که زن از مرد در دادگاه وکالت گرفته باشد.

طلاق توافقی: مراحل طلاق توافقی چگونه است ؟

طلاق توافقی ثبت توافق های زن و شوهر در مورد مهریه، حضانت، نفقه، جهیزیه و اجرت المثل است.

اما اگر زوجه (زن) بعد از صدور رای طلاق توافقی (گواهی عدم امکان سازش) پشیمان شود زوج می‌تواند بدون حضور او به یکی از دفاتر ثبت طلاق مراجعه کند و طلاق را ثبت نماید البته باید دانست که در صورتی که طلاق خلعی باشد زوجه می تواند در ایام عده (سه ظهر) از زمان ثبت طلاق به آنچه بذل کرده از مهریه یا غیر آن، مراجعه کند.

در طلاق توافقی خلعی اگر زن باکره و یا یائسه نباشد، از فاصله ثبت طلاق تا پایان عده می‌تواند به آنچه بذل کرده رجوع کند. برای جلوگیری از این کار می‌بایستی از دادگاه خواست که در رای گنجانده شود که زن حق رجوع به ما بذل ( آنچه را که بذل کرده) را از خود ساقط کرده است. اما اگر زن دوشیزه و باکره باشد زمان عده ندارد و بنابراین حق رجوع ندارد.

قوانین ملاقات فرزند در طلاق توافقی

طبق قانون حضانت فرزند تا ۷ سالگی با مادر است. حضانت دختر از ۷ تا ۹ سالگی و حضانت پسر از ۷ تا ۱۵ سالگی با پدر است. اما متاسفانه قانون در خصوص حضانت پس از سن بلوغ، تعیین تکلیف نکرده و این را می‌توان به این منزله دانست که خود فرزند می‌تواند انتخاب نماید که با مادر زندگی کند و یا پدر.

روشن است که هریک از زوجین که حضانت فرزند را به عهده ندارد، حق ملاقات فرزند خود را دارد و می‌تواند وی را ملاقات نماید. این قانون ملاقات فرزند در طلاق توافقی نیز وجود دارد.

باید به این امر توجه کرد که مطلب پیش گفته فقط مربوط به پس از طلاق نیست بلکه ممکن است هنوز به دادگاه و طلاق توافقی نکشیده باشد اما زوجین جدا از یکدیگر زندگی کنند.

منع از ملاقات فرزند چه تبعاتی دارد ؟

اگر هریک از طرفین که حضانت فرزند با ایشان است مانع ملاقات طرف دیگر شود، آن طرف می‌تواند با تقدیم دادخواست از طریق دفاتر خدمات قضایی به دادگاه مراجعه نماید و تقاضای ملاقات فرزند را داشته باشد.

روش کار دادگاه در این مورد به این شکل است که ابتدا میتوان دستور موقت فوری ملاقات فرزند را از دادگاه تقاضا کرد.

مسلما دادگاه خانواده با رعایت مصلحت طفل می‌ باید حق ملاقاتی برای خواهان مشخص نماید. اما شایان ذکر است که طبق ماده ۵۴ قانون حمایت از خانواده ممانعت از ملاقات فرزند جرم است و فرد ممانعت کننده از نظر قانون مجرم شناخته شده و قابل پیگیری است.

این ماده بیان داشته است: هرگاه مسئول حضانت از انجام تکالیف مقرر خودداری کند یا مانع ملاقات طفل با اشخاص ذی حق شود، برای بار اول به پرداخت جزای نقدی و در صورت تکرار به حداکثر مجازات مذکور محکوم می شود.

ماده ۴۰ قانون فوق الذکر نیز تعیین تکلیف کرده که هرکس از اجرای حکم دادگاه در مورد حضانت طفل استنکاف کند یا مانع اجرای ان شود و یا از استرداد طفل امتناع ورزد، حسب تقاضای ذی نفع و به دستور دادگاه صادر کننده رای نخستین، تا زمان اجرای حکم بازداشت می‌شود.

در خصوص ماده فوق الاشعار باید دقت داشت که این ماده به دادگاه مجوز بازداشت فردی را که مانع اجرای حکم دادگاه و استرداد فرزند می‌شود را داده است و در خصوص ممانعت از اجرای دستور موقت فوری ملاقات اجرا نمی‌شود.

در نظریه مورخ ۵/۱/۹۲ شماره ۵۰۳۹۲/۱۶۱۹-۸۲۲/۷ پاسخ داده است که ضمانت اجرای ماده ۴۰ قانون حمایت، مختص حکم است و نه دستور موقت که در قالب قرار صادر می‌شود و نهایت زمان بازداشت تا وقتی است که علت بازداشت مرتفع گردد.