برچسب: ستاره شناسان

  • یک ستاره غول پیکر ناپدید شد

    یک ستاره غول پیکر ناپدید شد

    به گزارش روزنامه دیلی میل، ستاره شناسان می گویند این اولین بار است که مشاهده می کنند یک ستاره بدون اینکه ابتدا به یک ابرنواختر تبدیل شود در یک سیاه چاله فرو رفته است. این ستاره بزرگ که ۲.۵ میلیون بار درخشان‌تر از خورشید است، در کهکشان کوتوله کینمن (Kinman Dwarf Galaxy) قرار داشت، اما اکنون دیگر قابل مشاهد نیست.

    هنگامی که محققان سعی داشتند با رصد این ستاره درباره چگونگی مرگ ستاره های عظیم اطلاعاتی به دست آورند. دریافتند این ستاره ناپدید شده است . به گفته ستاره شناسان این ستاره در فاصله زمانی سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۱ میلادی ناپدید شده است. محققان هنوز علت ناپدید شدن این ستاره را نمی دانند.

    یک تئوری این است که این ستاره دور دست توسط گرد و غبار محو شده باشد، اما تئوری دیگر نیز می تواند این باشد که این ستاره بدون اینکه به یک ابرنواختر تبدیل شده، در یک سیاه چاله فرو رفته است.

    «اندرو آلن» ستاره شناسی که ریاست این گروه تحقیقاتی را بر عهده دارد، گفت: اگر این تئوری درست باشد در آن صورت این اولین کشف مستقیمی خواهد بود که «چنین ستاره هیولایی، زندگی خود را به این شیوه به پایان می رساند.

    کهکشان کوتوله کینمن در صورت فلکی «آکواریوس» قرار دارد. این صورت فلکی به اندازه ای از زمین دور است که ستاره شناسان نمی توانند ستارگان را به طور دقیق ببینند. در عوض آنها نشانه هایی خاص از هر ستاره را رصد می کنند. یکی از نشانه ها این بود که این ستاره  ۲.۵ میلیون بار درخشان تر از خورشید بود.

    محققان «کالج ترینیتی دوبلین» گفتند برای درک آنچه اتفاق افتاده است به مطالعات بیشتری نیاز است، اما همچنین ممکن است نیاز باشد که منتظر بمانند تا تلسکوپ فوق العاده بزرگ رصدخانه جنوبی اروپا در سال ۲۰۲۵ فعالیت خود را آغاز کند.

    این تلسکوپ اروپایی، یک تلسکوپ بسیار بزرگ زمینی در محدوده نور مریی و فرو سرخ است که توسط رصدخانه جنوبی اروپا در بیابان «آتاکاما» در شمال شیلی در حال ساخت است. این تلسکوپ دارای آینه انعکاسی اصلی به قطر ۳۹٫۳ متر و آینه دوم به قطر ۴٬۲ متر است که توسط اپتیک سازگار و دیگر ابزارها پشتیبانی می‌ شود. انتظار می ‌رود این تلسکوپ بسیار بزرگ قادر به برآورد مراحل نخستین پیدایش سامانه ‌های سیاره‌ای و تشخیص آب و مولکول‌ های ارگانیک در قرص ‌های پیش سیاره‌ای پیرامون ستاره‌ ها باشد.

    منبع : خبرگزاری ایرنا

  • آیا دستگاه آفرینش پایانی دارد؟

    آیا دستگاه آفرینش پایانی دارد؟

    آیا دستگاه آفرینش پایانی دارد؟

    آیا دستگاه آفرینش پایانی دارد؟

     

    ایسنا/خراسان رضوی آیا تاکنون با خود اندیشیده‌اید که فضا به کجا ختم می‌شود و نقطه پایانی کائنات کجاست؟

    زمانی که ستاره‌شناسان واژه «فضای بیکران» را به کار می‌برند، مقصود آن‌ها فضا و کل کائنات و اجرام آسمانی است که در آن قرار دارند. البته واقعیت امر این است که هنوز اندیشه بشریت نمی‌تواند این دستگاه عظیم آفرینش را درک کند.

    با این وجود برای این‌که تصویر روشن‌تری از این موضوع داشته باشیم، باید مطلب زیر را مد نظر نظر داشت. یک سال نوری تقریباً معادل ۹.۵ میلیارد کیلومتر (۶ میلیارد مایل) است. کهکشان ما حدود یکصد هزار سال نوری طول دارد. در فضای بیکران میلیون‌ها کهکشان دیگر نیز وجود دارد و یکی از این کهکشان‌ها که به ما نزدیک‌تر است تقریباً ۲ میلیون سال نوری از ما فاصله دارد.

    دورترین کهکشان‌ها میلیاردها سال نوری از ما دور هستند، البته آنچه که گفته شد فقط قسمتی از این فضای بیکران است که ما درباره آن‌ها هیچ‌گونه آگاهی نداریم.

    بنابراین هنوز اسرار فراوانی در این فضای لایتناهی وجود دارد که پشت پرده ابهام باقی مانده است. با وجود پیشرفت‌های روزافزون بشر، ستاره‌شناسان عقیده دارند که ماورای آن قسمت از فضای لایتناهی که با تلسکوپ‌ها و دیگر ابزار نجومی قابل رویت بوده فقط قسمتی از تمامی فضای لایتناهی است.

    حال این پرسش پیش می‌آید که انتهای این فضای بیکران تا کجا ادامه دارد؟

    هنگامی که ستاره‌شناسان تلاش می‌کنند تا پاسخ این سوال را بیابند با طبیعت و ماهیت خود فضا سر و کار پیدا می‌کنند. طبق نظریه‌های موجود، فضا به صورت یک منحنی است. یعنی این‌که شما نمی‌توانید از فضا خارج شوید، زیرا مسیر شما پیوسته منحنی است. بنابراین از همان نقطه که شما آغاز کردید به همان نقطه دوباره بر می‌گردید.

    برای نمونه هنگامی که شما سوار بر هواپیما شده و از مشهد به سمت تهران به پرواز در آیید، در حقیقت در خط مستقیمی پرواز نمی‌کنید، زیرا مسیر شما منحنی است و اگر هواپیمای شما در خط مستقیمی حرکت کند در زمانی که می‌بایست در تهران باشید بدون شک چندین هزار کیلومتر در اوج فضا خواهید بود. بنابراین پرواز هواپیما پیوسته در یک مسیر منحنی خواهد بود و اگر هواپیما به پرواز خود در همین مسیر ادامه دهد بالاخره به همان نقطه مبدا حرکت یعنی مشهد خواهید رسید.

    ستاره‌شناسان عقیده دارند که منحنی‌های فضائی شکل‌های ویژه‌ای دارند که به سادگی منحنی زمین نیستند و نمی‌توان آن‌ها را به راحتی بروی کاغذ ترسیم نموده و برای این کار باید از مسائل پیچیده ریاضی استفاده کرد و از رایانه و نرم‌افزارهای ویژه رایانه‌ای کمک گرفت.

    منبع: برگرفته از مجموعه کتاب‌های «باز هم بمن بگو چرا»، اثر آرکدی لئوکوم، ترجمه دکتر سید محمد هاشمی؛ با کمی تغییر و اضافات

    انتهای پیام