برچسب: رزمی

اردن میزبان رقابت‌های گزینشی بوکس المپیک شد

به گزارش ایسنا به نقل از سایت رسمی فدراسیون بوکس، در حالی که قرار بود رقابت‌های گزینشی المپیک در قاره آسیا از تاریخ ۱۴ بهمن به میزبانی شهر «ووهان» در کشور چین برگزار شود، به علت شیوع ویروس کرونا در چین، این مسابقات به تعویق افتاد و محل برگزاری آن تغییر کرد.

طبق برنامه جدید IOC کمیته بین‌المللی المپیک، این مسابقات از ۱۲ اسفند به مدت هشت روز در شهر اَمان پایتخت اردن برگزار خواهد شد.

انتهای پیام

امیررضا احمدی: درباره دوی صد متر افسانه ای هست که می‌گوید: مدت‌ها رکورد ۱۲ثانیه برای دوی صدمتر رکوردی دست نیافتنی بود. سرانجام بعد از اینکه اولین نفر در این زمان یعنی ۱۲ثانیه توانست صدمتر را بدود، به فاصله کمتر از یک ماه این رکورد در مدارس دو و میدانی هم ثبت می‌شد. رکوردی که همان افسانه ها می گویند چند ده سال طول کشیده بود تا شکسته شود. این داستان احتمالا غیرواقعی اما از یک بخش موجود در ذهن ما پرده برمی دارد؛ اینکه شکست باورها چه قدر سریع می تواند عملکرد ما را دگرگون کند. حالا دیگر برای رسیدن به فینال المپیک، صد متر را باید زیر ده ثانیه بدوید.

این موضوع بی‌شباهت به سرنوشت هانیه عاشوری نیست. دخترکِ جوانِ اسلام آبادی از دیار کرمانشاه، با کم‌ترین تجربه و بدون سابقه‌ی حضور در مسابقات بین ‌المللی، گام به مسابقات جهانی آلیش نهاد اما ‌توانست کاری کند کارستان؛ او توانست همه‌ی حریفان خود را از دم تیغ بگذراند و مدال با ارزش طلا را بر سینه بزند. این در حالی‌ست که از سال ۸۳ که کشتی آلیش در کشورمان دایر شده تا کنون کسی به مدال طلای جهان دست نیافته.

عاشوری با کسب این مدال، نشان داد که زیر پوست ورزشِ این مرز و بوم چه استعداد های نابی در بخش بانوان نهفته که با کمترین توجهی بالفعل می شوند و می توانند در میادین مختلف پرچم ایران را سرفراز کنند. او در واقع تابوی عدم موفقیت بانوان در گام آخر در مسابقات کشتی را شکست.

هانیه حالا پرچمدار یک نسل است؛ نسلی جدید از بانوان و دختران ورزشکار که این سال ها عزم خود را جزم کرده اند تا نشان دهند در شرایط سخت و نامساوی هم می‌توانند بذر استعدادشان را بارور کنند؛ نسلی که نشان داده اند در مصاف با رقبای خارجی که هرکدام از بهترین امکانات بهره می‌برند پا پس نمی کشند و برای سرافرازی ورزش ایران از جان مایه می‌گذارند. او حالا الماس تراش خورده ای‌ست در دامان کشتی بانوان؛ الماسی ناب که نیازمند توجه و فراهم کردن امکانات است تا بتواند سال های سال برای این سرزمین افتخار آفرینی کند.

اوج شاهکار بانوانی چون هانیه عاشوری، زهرا یزدانی، فاطمه فتاحی جویباری و بانوان سایر رشته‌ها همچون زهرا نعمتی و فرشته کریمی و غیره وقتی مشخص می‌شود که بدانیم آن‌ها  برای کسب موفقیت چه راه پر پیچ و خمی را پشت سر گذاشته اند. داستانی که شباهت ‌زیادی به فیلم‌های سینمایی دارد. همچون فیلم هندی دنگال با بازی آمِر خان در نقش پدر خانواده. مردی که به دنبال محقق کردن تحقق رویاهایش با پسر خود است اما وقتی پسری نصیبش نمی‌شود، یک روز به این فکر می‌کند که دختران او هم می‌توانند رویایش را محقق کنند.
شاه بیت این فیلم را می‌توان در این دیالوگ ماهاویر سینگ پوگات-آمرخان- خلاصه کرد که می‌گوید: «من همیشه با خودم فکر می‌کردم که اگر پسر می‌داشتم برای کشور در کشتی طلا می‌آورد. اما نمی‌دانستم طلا، طلا است؛ چه پسر آن را به دست بیاورد و چه دختر.» داستان فیلم و این دیالوگ پر معنی، درست داستان ورزش بانوان و کشتی بانوان در کشور ماست.

دخترانی که به همراه پدر خود، برای تحقق آرزوی دیرینه، افتخار آفرینی برای کشورشان و دست یافتن به آنچه در ذهن دارند، یک تنه با عقاید و خرافات قدیمی کشتی می‌گیرند و تابوها و ساختارهای نابخردانه را می‌شکنند و طعنه‌ی همه را به جان می‌خرند اما در آخر، «پیروزی از آن آنهاست». و روزی می‌رسد که همان‌هایی که به طعنه به آنها نگاه می‌کردند، آن‌ها را تمام‌قد تشویق می‌کنند.

می‌توان از این داستان که بر اساس واقعیتِ زندگی دو کشتی گیر پر افتخار هندی به نام‌های گیتا و بابیتا نوشته شده، برای خود یک الگو درست کرد و آن‌را سرلوحه کار قرار داد؛ بذر تلاش را که بکاری، و با تمامِ جان از آن محافظت کنی و در راه به ثمر نشاندن نهال موفقیت از خار و خس و خاشاک-تابو ها، ساختارهای بیهوده، سیاست های بدرد نخور و طعنه‌های دیگران- هراسی نداشته باشی، می‌توانی از قله‌های موفقیت بالا بروی و کاری کنی که همان‌ها که به تو می‌خندیدند در مقابل موفقیت تو تعظیم کنند.
دقیقا همان راه پر پیچ و خمی که بانوان ورزشکار ایرانی پیش رو دارند و باید نه تنها با حریفان خارجی، بلکه با یک لشگر حریف فرضی و سرسخت همچون خرافات و عقاید قدیمی، تابوها و ساختارهای ناهنجار و فتواهای بیهوده بجنگند تا به هدف خود برسند ونشان دهند طلا، طلا است و یک دختر هم می‌تواند آن را بدست آورد. نشان دهند پیروزی از آن آنهاست؛ از آن بانوان ایرانی.

۲۵۴ ۴۳

 این رقابت‌ها روز گذشته با حضور ۴۴۵ جودوکار از ۶۷ کشور به میزبانی چین در شهر «کینگ دائو» آغاز شد. سعید ملایی جودوکاری که بعد از رقابتهای جهانی توکیو، تصمیم گرفت به ایران بازنگردد، در دومین مبارزه خود بعد خود بعد از خروج از ایران، توفیقی نداشت و خیلی زود حذف شد. 

وی که دوم آذرماه در رقابت‌های گرنداسلم «اوزاکا» و با نام فدراسیون جهانی با دو شکست برابر «فوجی وارا» و «دی ولت» جودوکاران ژاپن و هلند از دور رقابتها کنار رفته بود، در این مسابقات با پرچم مغولستان به میدان رفت و بعد از یک دور استراحت، در نخستین مبارزه خود برابر «کریستین پارلاتی» جودوکار ۲۱ ساله ایتالیا با رنکینگ ۲۸ دنیا باخت و حذف شد. 

این مسابقات به مدت سه روز در چین ادامه خواهد داشت.

۲۵۵ ۴۱

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ افتخاری دیگر برای رضامهماندوست و البته برای ایران.سال هاست که رضا سرمربی تیم ملی آذربایجان است و آنقدر در این تیم تاثیر گذار بوده که امسال عنوان بهترین مربی سال ۲۰۱۹ را به او اختصاص دادند.با این حال مهماندوست همان اول مصاحبه این افتخار را تقدیم همه ایرانی ها می کند و می گوید:«من ایرانی هستم و افتخاری که به دست آمده متعلق به من نیست،متعلق به ایران است.»او این را گفت و ادامه داد:«این افتخار برای من نبود،برای ایران بود.من هم به عنوان یک ایرانی از این اتفاق خوشحال هستم و در واقع افتخاری که من کسب کردم برای ملت ایران است.»

مهماندوست با بیان اینکه فراموش نمی کند از کجا آمده ادامه داد:«من فراموش نمی کنم که از کجا آمده ام.من یک ایرانی هستم و همیشه و در همه حال تمام تلاشم این بوده که پرچم ایران را بالا ببرم و برای کشور افتخار آفرین باشم.امروزه شرایط اقتصادی مردم ایران بد است و اگر این افتخار باعث می شود تا ذره ای از فشارهای آنها کم شود من خوشحال می شوم.»

سرمربی اسبق تیم ملی تکواندو ایران البته هیچ وقت به این چیزها فکر نمی کند:«من هیچ وقت به این چیزها فکر نمی کنم.برای  خودم چارچوبی دارم و مطابق آن چارچوب حرکت می کنم.آنچه برای من اهمیت دارد این است که همیشه  به سمت هدفی که ترسیم کرده ام حرکت کنم و با پشتکار و جدیت به سمت آن بروم.بقیه مسائل هم با خدا.اگر من انتخاب شده ام بدون شک لطف دوستان بوده است.باز هم می گویم اگر حتی یک نفر در دل ایران از این اتفاق خوشحال شده باشد برای من کافی است.من همیشه به حمایت مردم کشورم نیاز دارم و امیدوارم به زودی خنده روی لب همه آنها بیاید.»

از او درباره اوضاع تیم ملی آذربایجان سوال کردیم که مهماندوست گفت:«از کدام مشکلات بگویم؟احساس می کنم ما را رها کرده اند.الان شاید اینجا جای انتقاد نباشد اما سه سال می شود که نه حقوق درست و حسابی می دهند و نه امکانات.نمی خواهم رفیق نیمه راه باشم.در مرام من نیست که وسط راه،کار را ول کنم و بروم.احساسم این است که چشم امید این بچه ها به من است.دلم نمی خواهد ناامیدشان کنم.»

مهماندوست اشاره ای هم به وضعیت تیم ملی ایران می کند و می گوید:«عالی  بودند.بچه ها همه شان خوب بودند و با قدرت دو سهمیه المپیک کسب کردند.امیدوارم مردانی هم در گرند پری های بعدی بتواند سهمیه دیگری را برای ایران کسب کند.فریبرز عسکری هم که عالی.موفقیت همه آنها آرزوی من است.می دانم که آنها حسابی تلاش کرده اند و حالا دارند مزد زحمات شان را می گیرند.»

۲۵۶ ۲۵۱

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛رضا مهماندوست بعد از کسب عنوان بهترین مربی سال ۲۰۱۹ دنیا گفت:« این عنوان را به همه مردم ایران تقدیم می‌کنم و امیدوارم روزی برگشته و در کنار مردم عزیز و برای همه آنها در مسیر موفقیت تلاش کنم.»

او این را گفت و ادامه داد:«همیشه خود را یک ایرانی می‌دانم و خیلی خوشحالم که این عنوان اول توسط یک ایرانی کسب شده است. این افتخار برای ایران است، نه برای رضا مهماندوست.»

او در پاسخ به این سوال که فکر می‌کرد به عنوان بهترین مربی سال ۲۰۱۹ انتخاب شود، گفت:«هیچ وقت به این فکر نکردم که بهترین مربی جهان شوم و همیشه کار خود را با جدیت و پشتکار انجام دادم و بقیه مسائل را به خدا واگذار کردم. انتخاب بهترین مربی سال جهان با نظر رؤسای فدراسیون‌ها، مربیان، داوران، کادر اجرایی WTF و ورزشکاران تیم‌های سراسر جهان برگزار شد و از میان ۸ مربی کاندیدای این عنوان، با لطف دوستان انتخاب شدم.»

۲۵۱ ۲۵۱