برچسب: جهانگردی

دانشمندان در دانمارک با استفاده از یک آدامس (صمغ) ۵۷۰۰ ساله، چهره دختری متعلق به عصر نوسنگی را بازسازی کردند. آن‌ها نام این دختر را لولا گذاشته‌اند. دانشمندان دانمارکی دی‌اِن‌ای (DNA) این دختر را از طریق آدامس باقی‌مانده از وی استخراج کرده‌اند و سپس به بازسازی ویژگی‌های ژنتیکی آن پرداخته‌اند. آن‌ها توانستند از این طریق ویژگی‌هایی باورنکردنی را راجع به انسان‌های ماقبل تاریخ کشف کنند. با ما در لست سکند همراه باشید تا اطلاعات بیشتری درباره این دختر متعلق به دوره نوسنگی کسب کنیم.

معمولاً در مناطق اسکاندیناوی نمونه‌های تاریخی زیادی یافت می‌شود، ولی این برای اولین بار است که یک ژنوم کامل انسانی از این نمونه در این منطقه کشف و استخراج‌ شده است. دانشمندان توانستند با بررسی DNA باستانی موجود در این آدامس، خصوصیات ژنتیکی یک دختر که احتمالاً دارای پوست تیره، موهای قهوه‌ای تیره و چشمانی آبی بوده است را کشف و شبیه‌سازی کنند.

از نظر ژنتیکی او شباهت بسیار زیادی به جامعه شکارچی-گردآورنده قسمت اصلی اروپا داشته است. همچنین از نظر غذایی اثراتی از فندق و اردک در نمونه دخترک تاریخی مشاهده‌ شده است. جالب اینجاست که لولا از نظر تغذیه‌ای به لاکتوز حساسیت داشته است.

همچنین در تجزیه‌ و تحلیل دقیق‌تر DNA او، دانشمندان کشف کردند که لولا احتمالاً بیماری لثه داشته است و با توجه به میزان بالای ویروس اپشتین– بار احتمالاً لنفوم هوچکین (لنفوم نوعی سرطان خون) نیز داشته است. همچنین نتایج ژنتیک لولا پیش بینی مهمی در رابطه با انتقال از دوران شکار به کشاورزی را نشان می‌دهد.

 بخصوص که فقدان تغذیه از غذاهای اهلی در رژیم غذایی لولا و تاریخ ژنتیکی وی نشان می‌دهد که لولا با کشاورزان اسکاندیناوی در ارتباط نبوده است. این موضوع باعث شده که استدلال شود که انتقال از دوران شکار به کشاورزی در دانمارک فرآیندی تدریجی‌تر نسبت به آنچه قبلاً تصوّر می‌شده را طی کرده است.

انتشار این نتایج دانشمندان را امیدوار کرده است که بتوانند از طریق DNA‌های موجود در سایر نمونه‌های آدامس در سراسر جهان نتایج جالبی را به دست آورند. این ماده از گرم کردن قسمتی از پوست (صمغ) درخت توس تهیه می‌شده است. ظاهراً آدامس تهیه شده از صمغ درخت توس خاصیت ضدعفونی‌کنندگی داشته است. درنهایت این بدان معنی است که ما باید در انتظار اکتشافات هیجان‌انگیز دیگری با استفاده از این روش جدید استخراج DNA باشیم. 

منبع: mymodernmet.com

در فاصله ۴۷ کیلومتری شمال جیرفت واقع در استان کرمان و در بخش سردسیر دلفارد، منطقه ای خاص قرار گرفته که در نوع خود بسیار مرموز و دیدنی است، پیشنهاد امروز ما در بخش ایرانگردی سفر به قلب کویر است. همیشه سفر هایی که با وحشت همراه است که به آن سفر سیاه نیز گفته می شود طرفداران مخصوص به خود را داشته و دارد. اما راز سفر امروز ما چیست؟ در ادامه همراه ما باشید تا در مسیر عجیب آبشار گلم دختر کش استان کرمان قدم بگذاریم.

در دره ای شرقی – غربی و مملو از چنار، آبشاری قرار گرفته است که در عین زیبایی شما را به شک می اندازد. آبشار گلم دختر کش از آن دسته جاذبه هایی است که دیدن آن را نباید از دست داد. در زبان محلی به حوضچه های آبی، گلم گفته می شود اما چرا گلم دختر کش ؟! شاید این اسم به سبب غرق شدن دختری در گلم های آبشار باشد یا داستانی شبیه به آن ولی در مورد آن سندی موجود نیست.

در این آبشار ۴ حوضچه یا همان گلم وجود دارد. دومین گلم بزرگتر از بقیه است. برای رسیدن به گلم دوم باید از دیوار سمت چپ آبشار عبور کنید که تداعی کننده کاسه سنگ زیبایی است. ارتفاع آبشارها زیاد نیست و مجموعا حدود ۲۰ متر تخمین زده می شود. در ادامه، تصاویر دیگری از این آبشار عجیب را باهم تماشا می‌کنیم. آیا قبلا تجربه‌ی بازدید از این آبشار را داشته‌اید؟

قایقی که وظیفه دارد در اعماق دریا غرق شود! + تصاویر

 

شاید در وهله اول به نظر برسد که این قایق را از فیلم جیمز باند بیرون کشیده‌اند اما این ایده می‌تواند بخشی از آینده روند تبدیل‌ شدن قایق‌های بادبانی به زیردریایی باشد. طرح اولیه این قایق که هم می‌تواند روی دریا و هم زیر آن حرکت کند، متعلق به یک معمار نیروی دریایی ایتالیایی یعنی آلن ناپی بوده است.

این زیردریایی که نام آن کاراپاس است، هر بار می‌تواند به مدت ۱۰ روز در عمق ۹۸۵ پایی دریا فرو رود و چشم‌اندازی دیدنی از زندگی زیر آب در اختیارتان بگذارد. از نظر ناپی که پس از سال‌ها تجربه تحقیقی، به ایده طراحی چنین قایقی رسیده، این قایق نشان‌دهنده دسته جدیدی از قایق‌های بزرگ است که در عین لوکس بودن، حریم خصوصی یک زیردریایی را نیز حفظ می کند.

کشتی ترکیبی

طرح اولیه کشتی ترکیبی کاراپاس که می‌تواند به یک زیردریایی تبدیل شود.

به گفته ناپی: «جهان زیردریایی‌های لوکس یکی از آخرین مرزها در حیطه آزمایش‌هاست و احتمالاً این ترکیب، زبان آینده خواهد بود. اغلب اوقات صاحبان این قایق‌ها به دنبال ارائه چیزی ویژه به دوستان و خانواده خود هستند که مسلماً داشتن قایقی که بتواند به عمق آب فرو رود واقعاً کمتر دیده‌ شده است.»

کاراپاس که با برق دیزلی و سیستم سلول سوختی کار می‌کند دارای بدنه آلومینیمی سبک و طول ۲۵۶ پا می‌باشد. این قایق دارای سه عرشه با کابین‌های ویژه، یک سالن و کلوپ ورزشی است.

هدف ناپی کرایه دادن این قایق برای سفرهای خصوصی و جلسات کاری است که بسیار محرمانه هستند. گرچه هنوز هزینه‌های تمام شده برای این قایق مشخص نشده اما برای خریداران صدها میلیون دلار آب خواهد خورد.

در حال حاضر این قایق تنها در حد یک ایده است و طبق پیش‌بینی‌های ناپی مدت‌ها طول خواهد کشید تا چیزی شبیه به این قایق روی آب‌ دیده شود.

به گفته او: «اگر مقایسه‌ای با بخش اتومبیل داشته باشیم، می‌توان به‌ راحتی درک کرد که این‌گونه قایق‌ها هنوز مسیری بسیار طولانی پیش رو دارند. اولین ماشین برقی در سال ۱۸۸۴ ساخته شد و حالا وارد بازار شده است، بنابراین بعید به نظر می‌رسد که قایق بی‌ضرری مانند کاراپاس زودتر از ۱۰۰سال دیگر وارد بازار شود.»

ناپی در حال حاضر به‌عنوان طراح در یک شرکت کشتی‌سازی مشغول به کار است اما این شرکت در طراحی پروژه کاراپاس دخالتی نداشته است.

منبع: CNN

مکان‌های مرموز و ترسناک همیشه علاقمندان خاصی را به خود جذب می کنند، مخصوصا اگر داستانی هیجان انگیز پشت آن‌ها باشد، به راحتی می توانند گردشگران زیادی را به سمت خودشان بکشانند. در بخش ایرانگردی امروز، ما شما را با یکی از مرموزترین و در عین حال ترسناک ترین مکان های ایران آشنا می کنیم: قبرستان تاریخی سفیدچاه در استان مازندران!

همانطور که گفته شد در استان مازندران و در شهر بهشهر، در روستای سفیدچاه، گورستانی در انتظار شماست که بسیار پر رمز و راز است. این گورستان به نام خود روستا خوانده می‌شود و نیز به گورستان سپید نیز معروف است که عده ای عقیده دارند وجود خاک سپید دلیل انتخاب این اسم بوده است.

گورستان سفیدچاه مربوط به زمان تیموریان است و حتی به عنوان اولین گورستان ایران نیز نام برده شده است. در این روستا رسم بر این بود که سنگ قبر مردگان را بر اساس شغل آنها حکاکی می‌کردند. در این منطقه کسی را پیدا نمی کنید که از داستان های شگفت انگیز گورستان تاریخی این روستا نشنیده باشد. مردم گلوگاه از ۵۰ پارچه آبادی دور و اطراف، مرده‌های خود را به این گورستان می‌آورند، چراکه معتقدند که خاک سفید اینجا مردگانشان را نمی پوساند.

از مهمترین کسانی که در این گورستان دفن شده‌اند می توان ۳ نواده امام موسی بن جعفر(ع)، ابراهیم(ع)، منصور(ع) و عبدالرحمان(ع) که از ظلم و جور خلفای مستبد فراری شدند را نام برد. از جمله دیدنی‌های مقبره این ۳ تن، صندوقچه‌ای چوبی است که اهالی روستا از آن محافظت می‌کنند. در ادامه، تصاویر دیگری از این گورستان مرموز را باهم می‌بینیم.

کشتی گالون سان خوزه قرن‌ها کف اقیانوس آرمیده بود، اما اکنون بر سر مالکیت آن اختلاف نظر وجود دارد و چندین گروه بر ثروت‌های مانده از آن مدعی هستند. روز هشتم ژوئن سال ۱۷۰۸ بود که یک کشتی گالون اسپانیایی به نام سان خوزه در نزدیکی ساحل کارتاگنای کشور کلمبیا طعمه آتش شد. این کشتی از آخرین دقایق بعدازظهر آن روز با بریتانیای آن دوره جنگیده بود و با ۶۲ توپی که داشت تا شب در دریای مدیترانه محو شد. تقریباً ۶۰۰ نفر و تا ۲۰ میلیارد دلار طلا، نقره و جواهرات نیز همراه با آن در آب غرق شدند.

کشتی گالون سان خوزه قرن‌ها گم شده بود و کف اقیانوس آرمیده بود، اما راز این کشتی در سال ۲۰۱۵ به‌ تدریج فاش شد و دولت کلمبیا رسماً اعلام کرد که آن را یافته است. اکنون با گذشت چهار سال، کشتی هنوز در عمق ۶۰۰ متری آب‌های کشور کلمبیا خفته است و اختلاف مالکیت فراوانی را میان گروه‌هایی که بر ثروت‌های سان خوزه ادعا دارند برانگیخته است.

کشتی گالون سان خوزه در روزهای آخر ماه مِی سال ۱۷۰۸ شهر بندری پورتبِلو از کشور پاناما را ترک کرد. این کشتی پر از طلا، نقره و سنگ‌های قیمتی بود که از کشور پِرو تحت کنترل اسپانیا استخراج شده بودند و به پول امروز چیزی بین ۱۰ میلیارد تا ۲۰ میلیارد دلار ارزش داشتند. این ثروت‌ها قرار بود به دست پادشاه فیلیپ پنجم اسپانیا برسند؛ پادشاهی که برای تأمین مالی جنگ از جانشینی اسپانیا به منابعی که از مستعمراتش به دست می‌آمد، تکیه می‌کرد.

کاپیتان این کشتی گالون خوزه فرناندِس دِسانتیلیان می‌دانست که بریتانیایی‌ها آماده بودند تا با کشتی‌هایشان در کارتاگنا به او حمله کنند؛ با این‌ وجود قرار بود این شهر توقفگاه کوتاهی باشد که سان خوزه بتواند پیش از حرکت به شهر هاوانای کوبا و سپس به اسپانیا در آن تعمیر شود. اما کاپیتان به حرکتش ادامه داد و تا عصر هشتم ژوئن جنگ بر سر گنجینه سان خوزه آغاز شد. به گفته موزه‌دار موزه دریای کارائیب در کارتاگنا، گونزالو زونیگا، نیروی دریایی بریتانیا که به تپانچه، شمشیر و چاقو مسلح بود، سه بار تلاش کرده بود تا به گالون وارد شود و آن را از آن خود کند.

البته آشکار است که هیچ‌یک از دو طرف نمی‌خواسته‌اند این گالون و گنجینه‌هایش در آب فرو بروند. زونیگا باور دارد کاپتان کشتی به‌جای تسلیم کردن سان خوزه و دست‌ خالی بازگشتن به اسپانیا، خودش آن را با باروت به آتش کشیده و منفجر کرده است.

اگرچه سان خوزه در کشور کلمبیا یافت شد، اما هیچ تضمینی نیست که درون مرزهای این کشور بماند. چندین ملیت مانند کشور اسپانیا و یک قوم بومی بولیوایی به نام کوارا کوارا که محموله از سرزمین آن‌ها استخراج شده بود، روی آن ادعاهایی دارند. همچنین یک شرکت نجات آمریکایی به نام ناوگان جستجوی دریایی SSA ادعا کرده است که نخستین بار آن‌ها کشتی را در دهه ۸۰ میلادی یافته‌اند و با دولت وقت کلمبیا توافقاتی بر سر آن داشته‌اند. با این‌ وجود رئیس‌جمهور سابق کلمبیا خوآن مانیوئل حین اعلام یافته شدن کشتی در سال ۲۰۱۵ اعتباری برای این شرکت قائل نشد. ضمناً دولت کلمبیا با یک شرکت خصوصی برای استخراج کشتی سان خوزه قرارداد بسته است و ممکن است تا ۴۵% محتوای کشتی را به آن‌ها ببخشد.

نویسنده و تاریخ‌دان، فرانچسکو مونیوز که از متخصصین کشتی سان خوزه است باور دارد این کار به زیان بشر تمام خواهد شد. او می‌گوید: «جامعه بشری حق دارد تا از جزئیات سان خوزه مطلع باشد و کاملاً آن را بشناسد. کلمبیا می‌بایست به‌عنوان یک امانت‌دار وفادار برای جهان در زمینه این ارزش تاریخی عمل کند.»

بدین منظور، باید موزه‌ای در کارتاگنا بازگشایی شود و ثروت‌های سان خوزه را کاملاً به نمایش بگذارد؛ چیزی که دولت نیز آن را پیشنهاد داده است. مونیوز می‌گوید: «کیست که نخواهد از چنین نمایشگاه ویژه‌ای بازدید کند؟ بازدیدکنندگان غرق داستان‌هایی خواهند شد که سان خوزه برای گفتن دارد.»

البته تا زمانی که این کشتی بالا آورده نشده است، نمی‌توان با اطمینان از تأسیس یک موزه برای اهالی کارتاگنا و دیگر بازدیدکنندگان سخن گفت و کشور کلمبیا هنوز نتوانسته ‌است سان خوزه را از آن خود کند و درون مرزهایش نگه دارد. بازدیدکنندگان کارتاگنا و جزایر روزاریو تنها این روزها فرصت دارند که به دوردست‌های دریا بنگرند و کشتی را به شکل امروزی‌اش در ژرفای اقیانوس تصور کنند: آرمیده در کف اقیانوس و نگهبان خفته ثروت‌هایش.

منبع: bbc.com

هتل کنراد (Conrad) جزیره مالدیو به‌عنوان نخستین برند بین‌المللی هتل در جزیره مالدیو اقدام به تأسیس اقامتگاهی در زیر آب کرده است، همچنین اولین رستوران زیر دریا نیز متعلق به این هتل است. درواقع ۲۱ سال پس از افتتاح رستوران زیر دریا، هتل کنراد از طریق راه‌اندازی موراکا (Muraka) خدمات شگفت‌انگیز و لوکس خود را گسترش داده است. این هتل در انتهای یک اسکله ۳۰۰ متری و دقیقاً در جزیره رنگالی قرار گرفته است، موراکا در زبان محلی به معنی مرجان است. با ما در لست سکند همراه باشید تا بیشتر با این اقامتگاه خارق‌العاده آشنا شویم.

ساختمان موراکا در سنگاپور ساخته‌ شده است و توسط مهندسین نیوزلندی و کارشناسان فن‌آوری آکواریوم شرکت ام جی مورفی طراحی‌ شده است و درنهایت به آب‌های گرم مالدیو انتقال پیدا کرده است. در این سازه ۶ تنی و دوطبقه، طبقه فوقانی به اتاق نشیمن، آشپزخانه، ناهارخوری، باشگاه و استخر اختصاص دارد و از طریق یک ‌راه‌پله مارپیچی به اتاق‌خواب طبقه زیرین دسترسی پیدا می‌کند. قسمت زیر دریای این اقامتگاه نیز (یکی از اتاق‌خواب‌ها) در عمق ۵ متری زیر آب قرارگرفته است.

شرکت طراحی یوجی یامازاکی که در نیویورک آمریکا مستقر است طراحی داخلی موراکا را بر عهده داشته است و تئوری تیم آن‌ها هنگام طراحی به این صورت بوده است که بیان می‌کردند: «مردم برای دیدن تئاتر به یک تئاتر نمی‌روند، بلکه برای دیدن نمایش به تئاتر می‌روند.»

در طراحی مدرن طبقه فوقانی پس‌زمینه سفیدرنگ را با استفاده از مواد طبیعی و مبلمانی ساده به کار گرفته‌اند. پنجره‌های این بخش به‌صورت تمام‌قد است که چشم‌انداز کاملی از اقیانوس را در اختیار مهمانان قرار می‌دهد.

ازجمله خدماتی که در این هتل خاص ارائه می‌گردد، می‌توان به ۱۲ نوع نوشیدنی به همراه غذای روزانه، اسپای مخصوص و سرآشپز شخصی در دسترس اشاره کرد. همچنین قابلیت دسترسی به قایق‌های تفریحی بادبانی از دیگر امکانات تفریحی است که در کنار این هتل لوکس قرارگرفته است.

نظر شما درباره اقامت در چنین هتل‌هایی با طراحی و امکانات خاص چیست؟ به نظرتان روزی می‎رسد که این امکان برای هر کسی فراهم شود؟

منبع: wallpaper.com

در مجمع‌الجزایر مه‌آلود آزور (Azores) غذایی محلی با طبخی خاص آماده می‌شود. سوزیدو داس فورناس (cozido das Furnas) خورشت گوشتی است که در دل زمین دفن می‌شود و با استفاده از حرارت طبیعی زمین طبخ می‌شود. با ما در لست سکند همراه باشید تا بیشتر با این خورشت سنتی کشور پرتغال آشنا شویم.

سائو میگوئل (São Miguel) بزرگ‌ترین جزیره از مجمع‌الجزایر آزور در کشور پرتغال است که جاذبه‌ای بسیار خاص و منحصربه‌فرد دارد. احتمالاً تابه‌حال در مورد این جاذبه چیزی نشنیده‌اید و تقریباً در هیچ مقصد گردشگری دیگری نیز با آن روبه‌رو نخواهید شد. اگر کنجکاوید بدانید درباره چه صحبت می‌کنیم، پاسخ، خورشت پخته‌ شده با آتش‌فشان است، بله درباره خورشتی صحبت می‌کنیم که با حرارت آتش‌فشان پخته‌ شده است.

این جزیره سرسبز که از انرژی زمین‌گرمایی استفاده می‌کند، به دلیل غذای سنتی خود با نام سوزیدو داس فورناس شناخته می‌شود. این غذای سنتی از طریق دفن گوشت و سبزیجات مختلف در زمین‌های آتشفشانی پخته می‌شود. با وجود اینکه این روش پخت طبیعی بسیار کارایی بالایی دارد، ولی خب طبیعت محدودیت‌هایی نیز به همراه دارد که باعث می‌شود استفاده از آن مستلزم صبر بسیار زیادی باشد، ازجمله اینکه، در این روش اهالی سائو میگوئل قدرت کم یا زیاد کردن میزان حرارت و گرما را ندارند.

 برای پخت، آشپز ابتدا مواد لازم را آماده می‌کند و سپس آن را در قابلمه‌ای مخصوص قرار می‌دهد، این مواد شامل؛ چندین تکه برش گوشت، سوسیس‌هایی با روده گوسفند و سبزیجاتی شامل سیب‌زمینی، کلم و هویج است. در کنار این مواد اولیه مایع دیگری اضافه نمی‌کنند و محتویات قابلمه هنگامی‌که کنار بخار گرم آتشفشانی قرار می‌گیرد، پخته می‌شود.

حدوداً ساعت ۴ صبح قابلمه‌ای که محتویات آن از قبل آماده‌ شده است را در حفره‌ای به عمق ۱ متر و در نزدیکی چشمه آبگرم دریاچه فورناس (Furnas Lake) قرار می‌دهند. خورشت سنتی پرتغال بعد از ۶ تا ۷ ساعت در دمای حدوداً ۱۰۰ درجه سانتی‌گراد می‌پزد و آماده سرو می‌شود.

اهالی سائو میگوئل غذای سنتی خود را (سوزیدو داس فورناس) چیزی بیش از یک غذای خوشمزه و زمان‌بر می‌دانند، آن‌ها این غذا را جزئی از فرهنگ و میراث خود قلمداد می‌کنند. قدمت این خورشت حدوداً ۸۰ تا ۹۰ سال است و روش پخت آن توسط خانواده‌های ساکن این منطقه به‌صورت سینه‌به‌سینه به نسل‌های مختلف انتقال پیدا کرده است.

قبلاً سوزیدو داس فورناس بیشتر به‌عنوان غذای جشن‌ها و بخصوص جشن شب کریسمس استفاده می‌شده است، ولی امروزه و با گسترش صنعت گردشگری در این منطقه، اهالی سائو میگوئل غذای محلی و منحصربه‌فرد خود را هر روزه برای عرضه به بازدیدکنندگان و گردشگران آماده می‌کنند.

شما غذای سنتی و خاص دیگری را که به‌عنوان یک جاذبه گردشگری معرفی شود، می‌شناسید؟

منبع: bbc.com