برچسب: جاهای دیدنی

به گزارش ایسنا، شبکه‌ی قطار شهری روسیه در سال ۱۹۳۵، یعنی بیش از ۸۰ سال پیش کلید خورد. در آن زمان، استالین، دیکتاتور معروف اتحاد جماهیر شوروی، تصمیم گرفت که این پروژه را از یک‌سو، به نماد قدرت و توسعه در جامعه‌ی کمونیستی بلوک شرق تبدیل کند، ازسوی دیگر، پس از پایان کار، آن‌را به نماد قدرشناسی در قبال انسان‌هایی تبدیل کند که به‌پای حزب کمونیسم، تا پای جان از هیچ کوشش و ایثاری دریغ نمی‌کنند. به همین دلیل، هنوز در نقطه‌هایی از ایستگاه‌های خاص، نمادها و تصویرهای مربوط به بانیان و عاملان اجرای این پروژه‌ی بزرگ و دشوار در آن زمان، به‌چشم می‌خورد.

برخی از ایستگاه‌های مترو در این دو شهر، بویژه مسکو، عملا شکل گالری‌های هنری را پیدا کرده‌اند که نه‌تنها آثاری هنری در گونه‌های نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری را در خود جای داده‌اند، بلکه با حفظ مؤلفه‌های تاریخی همچون لوسترها، به یکی از جاذبه‌ها و مقصدهای مورد توصیه برای گردشگرانی که به این شهرها سفر می‌کنند تبدیل شده‌اند. در این ایستگاه‌ها سنگ مرمرهای تراش‌خورده به‌وفور یافت می‌شوند و نیز چلچراغ‌هایی که در طراحی، هر فردی را به‌یاد خورشید در زیر زمین می‌اندازند.

اما در سنت‌ پترزبورگ، هرچند شکل و شمایل ساختار مترو و ایستگاه‌های آن، در کل به ساختار مترو مسکو شباهت بسیار دارد؛ اما علاوه بر این‌که تعداد و طول خط‌ها در این شهر شمالی روسیه محدودتر است، یک تفاوت دیگر نیز عمق بسیار زیاد ایستگاه‌های مترو در این شهر، نسبت به مسکو و دیگر شهرهای جهان است. درواقع با توجه به آن‌که این شهر در منطقه‌ای دلتایی و در محاصره و مجاورت آب‌ها (در قالب رودخانه و دریا) قرار گرفته است، به‌اجبار، خطوط و برخی ایستگاه‌های آن در عمق بسیار زیاد زمین قرار گرفته‌اند؛ تا عملا کار حفاری و محافظت از آن، مقدور باشد. همچنین در برخی از ایستگاه‌ها، محل توقف قطار و مسافران، در محفظه‌هایی طراحی شده است تا از ریزش آب جلوگیری شود.

در سن‌پترزبورگ که گفته می‌شود شمالی‌ترین شهر بالای یک میلیون نفر جمعیت جهان است، محل زندگی چهره های خاص، ازجمله در حوزه فرهنگ و ادبیات، از جاذبه های تاریخی و گردشگری محسوب می شوند. آپارتمان پوشکین که در کنار کانالی در نزدیکی مجموعه‌ی موزه‌ی هرمیتاژ (کاخ تابستانی کاترین کبیر) قرار دارد، امروزه در قامت موزه، پذیرای گردشگران از نقاط مختلف جهان است. البته مجسمه‌ای از پوشکین در مقابل موزه‌ی هنرهای معاصر پوشکین نیز نصب است که عده‌ای در سایت‌های فارسی‌زبان، آن‌را به‌اشتباه، به‌عنوان خانه‌ی پوشکین ثبت کرده‌اند. آپارتمان پوشکین در سنت‌پترزبورگ نیز به‌شکل موزه‌ای از وسایل شخصی این شاعر بنام و روایتی از زندگی تراژیک او حفظ شده است. همچنین در یکی از خیابان‌های منشعب از سر دیگر خیابان معروف نووسکی که آن‌هم به‌نام پوشکین نامگذاری شده نیز مجسمه‌ی یادمان او در میدان‌گاهی قرار دارد.

خانه‌ی «آنا آخماتوآ» – شاعر دوره‌ی حکومت استالین – و همسرش نیکلای پونین که از مبارزان آن زمان بوده نیز در نزدیکی آپارتمان پوشکین اما در باغی به‌نسبت مجلل قرار دارد. این موزه هم روایت زندگی این شاعر شناخته‌شده را به مخاطب ارایه می‌کند. اما در سوی دیگر خیابان چندکیلومتری و البته محوری نووسکی در سنت پترزبورگ و در نزدیکی خیابان و مجسمه‌ی یادمان پوشکین، خانه‌ی  «فئودور داستایووسکی»، نویسنده‌ای است که در میان مخاطبان ایرانی یکی از مشهورترین روس‌هاست. در خانه‌ی او نیز که در نبش دو خیابان فرعی قرار گرفته، علاوه بر کلاه و بارانی و دیگر وسایل شخصی، میز نویسندگی داستایووسکی را هم با ادوات نگارش او از نزدیک می‌توان دید

کلیساهای سنت پترزبورگ هم از جاذبه های جدی آن هستند. کلیسای جامع اسحاق (ایساک)، از کلیساهای معروف روسیه است که در شهر سنت پترزبورگ قرار دارد. این کلیسا با بنایی عظیم و با گنبدی طلایی، در ابتدای قرن هجدهم، به سبک کلاسیک روسی ساخته و در قرن نوزدهم توسط معماری فرانسوی تجدید بنا شده است. این کلسیا به‌عنوان بزرگ‌ترین کلیسای روسیه، ظرفیت پذیرش ۱۴ هزار عابد را دارد و گردشگران برای تماشای شهر سنت‌ پترزبورگ از نمای بالا، پس از تهیه‌ی بلیت، حدود ۵۰۰ پله را برای بالا رفتن به سطوح فوقانی آن می‌توانند طی کنند. این کلیسا نیز به‌جز زمان برگزاری برخی مناسبت‌ها و عیدهای مذهبی، کارکرد موزه‌ای دارد.

کلیسای کازان، دیگر کلیسای مطرح در سنت‌پترزبورگ و روسیه است که ساختمان اولیه‌ی آن در ابتدای قرن نوزدهم توسط معماری روس بنا شده است. گویا چند سال بعد، پس از شکست لشگر ناپلئون بناپارت از روس‌ها، غنیمت‌های جنگی و پرچم‌های لشگر مغلوب در این کلیسا جمع‌آوری می‌شود.

پیکر قهرمان روسیه در آن جنگ نیز در این کلیسا دفن شده و مردم روسیه او را بسیار تکریم و سنگ مزارش را زیارت می‌کنند. تندیس‌های نصب شده در ورودی کلیسا نیز به همین قهرمان و یکی از سردارهای آن دوره مربوط است. کلیسای کازان کارکرد مذهبی خود را حفظ کرده و مردم هر روز برای انجام اعمال مذهبی به آن می‌توانند وارد شوند. درواقع سیاست دوره‌ی کمونیستی این بوده که برخی کلیساها یا مسجدها را از کارکرد مذهبی صرف خود خارج کرده، آن‌ها را در مقام موزه، کتابخانه و امثال این‌ها درآوردند. درواقع گردشگران هم در این میان، با حفظ شئونی، مجال می‌یابند که از زیبایی‌های داخلی کلیسا دیدن کنند.

اما کلیسای مطرح دیگر، کلیسای ناجی سنت پترزبورگ یا خون ریخته شده است. این کلیسا که دقیقا مشابه کلیسای سنت باسیل (واسیل مقدس) مسکو ساخته شده، مانند بیشتر کلیساهای یادشده است که گردشگران باید برای ورود به آن و تماشای زیبایی‌های معماری و تزئینی‌شان، ورودیه بپردازند.

کلیسای “بناشده بر خون” یا “قیام مسیح” از دیگر نام‌های این کلیسای ساخته شده در اواخر قرن نوزدهم است. گفته می‌شود «ساخت بنای کلیسا در سال ۱۸۸۳ به‌دستور الکساندر سوم، به‌عنوان یادبودی برای پدرش، تزار الکساندر دوم و در محل ترور او شروع شد.

تزار الکساندر دوم همان کسی بود که در سال ۱۸۶۱ قانون منع رعیت‌داری در روسیه را تصویب کرد. روند پیشرفت کار قدری کند بود و سرانجام در سال ۱۹۰۷ و در دوره‌ی نیکلاس دوم ساخت کلیسا به پایان رسید.

درواقع منع برده‌داری تنها جان «آبراهام لینکولن» را در آمریکا نگرفت، بلکه یکی از تزارهای روسیه را هم به‌شکل مشابهی به کام مرگ فرستاد. از این رو، کلیسای یادشده که به‌عنوان یادبود تزار شهید و در محل ترور او ساخته شده، کلیسای «خون ریخته‌شده» نام گرفته است. کاشی‌کاری‌ها و نقاشی‌های درون این کلیسا برای گردشگران بسیار جذابیت دارند.

در سنت‌پترزبورگ و حوالی آن، کلیساهای دیگری هم قرار دارند؛ ازجمله کلیسایی در شهر پتروف، مقابل کاخ سلطنتی پتر کبیر که تاحدودی شبیه به کلیسای واسیل مقدس در مسکو یا کلیسای خون ریخته‌شده در سنت‌پترزبورگ ساخته شده است. این کلیسا چند سالی متروکه بود و سپس بازسازی شد.

کلیسای موجود در قلعه‌ی پترو پاول سنت پترزبورگ، از جهتی، جزو مهم‌ترین کلیساهای روسیه است. قلعه‌ی پتر و پاول را نخستین ساختمان و اثر معماری شهر سنت پترزبورگ می‌دانند که در ابتدای قرن هجدهم با هدف کنترل رودخانه و دسترسی به دریای بالتیک، در یکی از جزیره‌گون‌های این شهر، توسط معمارانی ایتالیایی و آلمانی بنا شد.

علاوه بر اینها، در کنار مجموعه گردشگری خیابان نووسکی و کاخ های تزارهای روسیه چون پتر، موزه مشهور هرمیتاژ، از جاذبه های درجه یک جهانی سنت پترزبورگ به حساب می آید.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، یکی از شرکت‌های معدنی فعال در سواد کوه مازندران، درست در روز یکم فروردین امسال برای بهره‌برداری بیشتر از معدن سنگ خود، اقدام به انفجار در عرصه و حریم درجه یک محوطه غار اسپهبد خورشید کرد، آن‌هم در شرایطی که برای قطع زنجیره‌ی انتقال ویروس کرونا فعالیت‌های نه چندان مهم در کشور تعطیل شده‌اند، اما متاسفانه برخی از شرکت­های معدنی بدون تعطیلی و بی­ وقفه به اقدامات خود در این محوطه به سنگ‌شکنی در دل کوه‌ها مشغول هستند.

مهدی ایزدی – معاون میراث فرهنگی اداره کل میراث فرهنگی استان مازندران – در گفت‌وگو با ایسنا می‌گوید: این اداره کل از سال گذشته با طرح شکایت از معدن‌کارانی که در عرصه و حریم مجموعه غار دژ اسپهبد خورشید فعالیت دارند، پیگیر است تا همه‌ی پروژه‌های آن محدوده متوقف شود، هر چند در حال حاضر هیچ معدنی در عرصه‌ی غار اسپهبد فعال نیست.

او از نخستین نتایج این پیگیری‌ها را صدور دستور دادستان مبنی بر تعطیلی فعالیت معادن‌کاران در این محدوده می‌داند و ادامه می‌دهد: از سوی دیگر چون تاریخ صدور مجوز فعالیت برخی از این معدنکاران قبل از تصویب حریم مصوب منطقه بوده است، دادستان مجبور به اجازه‌ی فعالیت آن‌ها شد تا در اسرع وقت جابجایی معادن و تعطیلی کامل آن‌ها اتفاق بیفتد.

وی اضافه کرد: جابجایی معادن باید از طریق منابع ملی و طبیعی انجام شود اما میراث فرهنگی در هر صورت پیگیر است تا هر چه سریع‌تر این اتفاق رخ دهد.

وی با تاکید بر این‌که فعالیت معادنی که باعث انفجار در محدوده غار دژ اسپهبد شده‌اند در طول روزهای گذشته متوقف شده است، ادامه می‌دهد: نیروهای یگان میراث فرهنگی جلو ادامه‌ی فعالیت آن‌ها را گرفتند، اما هنوز در نقاطی که جزو حریم مجموعه است و با محوطه فاصله دارد، برخی بهره‌برداری‌ها به دستور دادستانی به طور موقت و با تایید ضابطه‌های میراث فرهنگی ادامه دارد تا سریع‌تر مکان جدیدی برای آن‌ها جایگزین شود.

ایزدی با بیان این که نمی‌توان آسیب وارد شده به محوطه را در شرایط کنونی تخمین زد، تاکید می‌کند: وقتی سنگی از یک محوطه‌ی تاریخی جابجا می‌شود، نمی‌توان آسیب وارد شده به آن را حتی به ریال هم تخمین زد.

انتهای پیام

۱۲ فروردین ۱۳۹۹ / ۱۶:۰۲

مگر جز آن است که خاطره‌هایمان با قصه‌ها و حکایت‌ها پیوند می‌خورد و مگر جز آن است که آرزوهای دور و درازمان را با داستان‌ها پیوند می‌زنیم تا روح حضور خویش را در آن‌ها بازیابیم، تا هر آنچه را نایافتنی است، بدان‌ها دست یابیم؟ با نگاه به این عکس‌ها، تنهایی‌ها، سرخوردگی‌ها، شادمانی‌ها و تلخی‌های گریزناپذیرمان را در تار و پود قصه‌ها می‌ریزیم و با چشم‌اندازی خوش‌بینانه، مزرع سبزی را از قالب فرسوده ناملایمات بیرون می‌کشیم تا حدیثی دیگر از طلوعی دیگر را زمزمه کنیم؛ حدیثی با رنگ و لعاب زندگی، با خاطراتی از شهر عشق و شعر و ادب.

اینجا یکی از پرجاذبه‌ترین مقاصد گردشگری ایران است که هر سال بویژه در نوروز انبوه گردشگران ایرانی و خارجی روانه آن می‌شوند. جذابیت‌های باستانی و طبیعی آن همانند رباینده دل‌هاست که از دیدن آن سیراب نخواهید شد. شیراز پر از زیبایی‌های تاریخ و فرهنگ ایرانی است و هر کسی را وسوسه می‌کند تا سفری به‌یادماندنی به این شهر داشته باشد؛ سفری در دالان تاریخ، از عظمت و شکوه ایران‌باستان تا معماری‌های بی‌بدیل دوران زندیه و قاجار؛ سفری با عطر بهارنارنج و طعم فالوده شیرازی و نوای شعر اصیل فارسی.

نوروز ۹۸ با تمام دشواری‌هایی که سیل فروردین به شیراز و شهروندانش تحمیل کرد، شهر مملو از گردشگر بود؛ اما نوروز ۹۹ حکایتی متفاوت دارد. حالا پای مرگ و زندگی خود و اطرافیانمان در میان است. به جای مهمانانِ هرسالۀ شیراز، امسال کرونا مهمان این شهر است؛ مهمان ناخوانده‌ای که به تمام ایران و به تمام جهان سفر کرده است.

حالا مدتی است از کمپین «در خانه می‌مانیم» صحبت می‌کنیم؛ کمپینی که باید همه‌مان رعایت کنیم. شیرازی‌ها معروفند به مهمان‌نوازی؛ اما این مهمان‌نوازی را گذاشته‌اند برای روزهایی نه‌چندان دور که دیگر خبری از شیوع ویروس نیست و «کرونا» خاطره‌ای است که تجربه‌های نه‌چندان ارزانی را برایمان آورده بود. تا رسیدن آن روزها، شیراز هم مثل جاهای دیگر، برای تداوم زندگی، از مهمان‌نوازی معذور است؛ ولو به قیمت گردِ غربتی که مدتی روی دیدنی‌هایش می‌نشیند.

در این تصاویر، تفاوت حال و هوای نوروز ۱۳۹۸ و نوروز ۱۳۹۹ را خواهید دید. شوری که بود، سکوتی که هست، امیدی که باقی‌ست.

با توجه به شیوع ویروس کرونا و توصیه های اکید مسئولین جهت مهار و جلوگیری از انتشار ویروس کرونا تصمیماتی از قبیل تعطیلی بازارها، بوستان ها، هتل ها، رستوران ها، وضع مقررات منع رفت و آمد های برون شهری گرفته شد. از اولین روزهای سال ۹۹ تمامی پاساژها، فروشگاه‌ها، دست فروش‌ها و بازار سرپوشیده و اماکن گردشگری و تاریخی سمنان بجز فروشگاه‌هایی که کالاهای اساسی عرضه می‌کنند و در روز های اخیر نیز تمامی پارک ها و تفرجگاه‌ها بطور کامل بسته شدند و اغلب مردم فقط برای خرید کالاهای مورد نیاز خود از خانه خارج می‌شوند و بعضاً تردد غیر ضروری نیز در شهر مشاهده می شود.

۱۲ فروردین ۱۳۹۹ / ۱۵:۱۹

به گزارش ایسنا، اما اتفاقات هر روزه دست به دست هم دادند تا همان برخی از مردم ثابت کنند که بهترین راه برایشان مانند تعطیلی‌های نوروزی هر سال، تعطیلات است. آن‌هم وقتی فشارها برای در خانه ماندن به هر دلیلی بیشتر از قبل باشد و حالا به نظر می‌رسد کرونا ویروس این فرصت را بهتر از هر زمان دیگری برای آن‌ها که می‌خواهند، فراهم کرده است.

سربازان فرهنگی به فکر حفاظت از آثار تاریخی کشور باشند

مهدی حجت ـ بنیانگذار سازمان میراث فرهنگی ـ هم که چند خبر ابتدایی از تخریب‌ها همزمان با آغاز قرنطینه خانگی را شنیده، از مردم درخواست می‌کند تا مانند سربازان سلامت، در نقش سربازان فرهنگی، به فکر حفاظت از آثار تاریخی کشور باشند.

او در گفت‌وگو با ایسنا، با بیان این‌که سربازان حفاظت از کشور در مقاطع مختلف فقط نام‌شان تغییر می‌کند و در هر مقطع، از جنگ گرفته تا سیل، زلزله و امروز که ویروسی جان همه را در معرض خطر قرار داده، همیشه در صحنه بوده‌اند، ادامه می‌دهد: از یک طرف انتظار داریم کسی از خانه‌اش بیرون نرود و از سوی دیگر در شرایطی که کشور دچار بحران کروناست، باید از مردم درخواست کرد تا به فکر حفاظت از مواریث تاریخی و فرهنگی کشور هم باشند.

وی با تاکید بر این‌که از سوی دیگر سربازان فرهنگی کشور باید مراقب مواریث فرهنگی کشور باشند، می‌افزاید: ممکن است این مواریث در مقاطع، شرایط و به جهات مختلف در مظان گرفتاری، حمله و آسیب قرار گیرند.

قائم مقام سابق سازمان سابق میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری، با تاکید بر این‌که انتظار نمی‌رود که در شرایط کنونی کشور کسی جسارتی نسبت به آثار تاریخی کند، می‌گوید: با این وجود به جاست که گفته شود همان‌طور که سربازان بهداشتی کشور در حال مبارزه هستند و از سلامتی مردم دفاع می‌کنند، باید سربازان فرهنگی نیز مدافع آثار تاریخی کشور باشند و از مجموعه آثار در سطح کشور حفاظت و حمایت کنند تا این مصیبت برطرف شود و بار دیگر مسوولان وظایف خود را به درستی انجام دهند.

تعطیلی‌ها نقطه‌ی خطر تخریب آثار تاریخی است

سید محمد بهشتی ـ رییس سابق پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری ـ نیز در گفت‌وگو با ایسنا شرایط امروزی جامعه را محیطی امن برای مخربان آثار تاریخی می‌داند.

او با تاکید بر این نکته که تخریب‌های مجرمانه در کشور معمولا زمانی رخ می‌دهند که کشور در شرایط بحرانی بوده و توجه‌ها معطوف به چیز دیگری است، ادامه می‌دهد: به همین دلیل همیشه نسبت به مواردی مانند حفاظت از میراث فرهنگی غفلت وجود دارد و در نهایت کسانی که اهل عمل مجرمانه مانند حفاری غیرمجاز و تخریب بنای تاریخی هستند، در کمین چنین موقعیت‌هایی وارد فعالیت می‌شوند.

وی می‌افزاید: بنابراین وزارت میراث فرهنگی همان‌طور که با عزم جدی تلاش می‌کند با تعطیلی محوطه‌های تاریخی و مراکز اقامتی و پذیرایی، سفر کمتری در کشور و به خصوص در طول نوروز انجام شود، به همان میزان نیز باید همت خود را معطوف به موضوع حفاظت کند. یعنی سرکشی‌ها را انجام دهد و محیط را به گونه‌ای ناامن کند تا برای کسانی که تخلف از جنس تخریب آثار تاریخی دارند، موقعیتی پیش نیاید.

او با بیان این‌که از یک سو همه را به خانه ماندن دعوت می‌کنیم و از سوی دیگر توقع داریم که مردم نسبت به حفاظت از سرمایه‌های اجتماعی حساسیت نشان دهند، ادامه می‌دهد: بنابراین باید نهادهای رسمی‌تر وارد این بحث شوند؛ یعنی یگان حفاظت سازمان باید فعال‌تر باشد، وزارتخانه میراث فرهنگی نیز باید در این زمینه هوشیارتر عمل کند.

بهشتی آتش‌سوزی «بیمارستان مسیح مرادیان» در کرمانشاه که شب چهارشنبه سوری، در آتش سوخت را نمونه‌ی بارزی از این اتفاق می‌داند و می‌گوید: به محض این که حواس‌ها به سمت چیز دیگری معطوف می‌شود، افرادی که در کمین این موقعیت‌ها هستند، کارشان را آغاز می‌کنند و این نقطه‌ی خطر برای همه‌ی‌ آثار تاریخی است.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، مسکو به عنوان پایتخت فدراسیون روسیه، با جمعیت حدود ۱۳ میلیون نفر، بزرگترین پایتخت اروپا محسوب می شود. این شهر قدیمی که در کنار رود مسکو ساخته شده است، علاوه بر ویژگی های اقتصادی و سیاسی، همچنین دارای جذابیتهای فرهنگی بسیاری است.

در شهر مسکو، محوطه‌ی میدان سرخ و اطراف آن بیش از هر جای آن جاذبه‌ی گردشگری دارد؛ ازجمله مجموعه کاخهای کرملین. در این میان، خیابان گردشگری آربات که به شانزلیزه‌ی روسیه معروف است و شبیه آن در کشورهای دیگری نیز وجود دارد، از شهرتی بسیار برخوردار است. این خیابان که آن را قدیمی‌ترین خیابان مسکو و نیز قدیمی‌ترین خیابان پیاده‌روی جهان نیز می‌دانند، مقر زندگی شاعران، نویسندگان و موسیقیدانان بنامی بوده که حتا پس از چند قرن، هویتش حفظ شده و اکنون نیز معبر هنری و صنایع دستی مسکو به‌شمار می‌رود.

الکساندر پوشکین، ملینیکوف و بولات اکودژاوای، از شخصیت های فرهنگی هنری ساکن و مرتبط با این خیابان بوده اند. نیکلای گوگول و لئو تالستوی، از دیگر چهره های ادبی محسوب می شوند که بخشی از هویت مسکو را تشکیل می دهند.

همچنین نمایشگاه کتاب سالانه مسکو را که از سال ۱۹۷۷ آغاز شده، مهم‌ترین رویداد فرهنگی این کشور بزرگ و به‌نسبت پرجمعیت دنیا می‌دانند.

علاوه بر متروی مسکو که پس از مترو توکیو، پرمسافرترین خط راه آهن شهری محسوب می شود و برخی از ایستگاه های آن، خود مانند یک موزه هستند، کلیساهای مسکو نیز از جاذبه های گردشگری و میراث فرهنگی و هنری این کلانشهر به شمار می آیند.

کلیسای اعظم دورمیشن با پنج قبه‌ی طلایی که در حدود سال ۱۵۰۰ میلادی ساخته شده، محل تاج‌گذاری تزارهای روسیه بوده و در محوطه‌ی کاخ کرملین و میدان سرخ قرار دارد.

یکی از ویژگی‌های کلیساهای روسیه، علاوه بر استفاده از رنگ‌های تند و گرم، استفاده از قبه و گنبدگونه‌هایی است که اصطلاحا به آن‌ها گنبدهای پیازی‌شکل گفته می‌شود؛ همانند آن‌چه که در کلیسای سنت‌ باسیل در محوطه‌ی میدان سرخ مسکو و در مجاورت کاخ کرملین قرار دارد و عموم گردشگران روسیه، حتما با آن عکس یادگاری دارند؛ همان کلیسایی که تصویرش زمان بازی های جام جهانی فوتبال ۲۰۱۸ روسیه بیش ازهر زمان دیگری در دنیا دیده شد.

کلیسای سنت باسیل در مرکز مسکو، تا چند قرن پیش بلندترین بنای این شهر به‌شمار می‌رفته اما در جریان سکولاریزم دوره‌ی کمونیستی، در قامت موزه درمی‌آید. این کلیسا در مجموعه‌ی میدان سرخ مسکو، در سال ۱۹۹۰ در فهرست آثار میراث جهانی روسیه قرار می‌گیرد.

این کلیسا در بلندی و در یک موقعیت استراتژیک، به میمنت پیروزی «ایوان مخوف» بر تاتارها ساخته می‌شود. طبق حکایتی، وقتی ایوان مخوف برای جنگ با تاتارها از مسکو می‌خواسته خارج شود، درحالی‌که تصور عمومی بر احتمال بیشتر شکست او بوده است، مردی تهیدست، از پیروزی او سخن می‌گوید و پیش‌بینی می‌کند که سه روز پس از پیروزی پسرش را می‌کشد. می‌گویند وقتی این پیش‌بینی که در زمان مطرح شدن جدی گرفته نشده بود، به واقعیت تبدیل می‌شود، ایوان مخوف دستور می‌دهد این کلیسا به افتخار آن فرد که گفته می‌شود محل زندگی یا حتا مزارش در اینجا قرار داشته، ساخته شود و از آن زمان به کلیسای واسیل مقدس مشهور می‌شود.

همچنین این افسانه مطرح است که وقتی ایوان مخوف از معماران کلیسا می‌پرسد آیا همانند این بنا را می‌توانید بسازید و آن‌ها با خوشحالی پاسخ مثبت می‌دهند، چشم‌های آن‌ها را از حدقه خارج می‌کند؛ تا هیچ‌وقت نتوانند چنین کاری انجام دهند. هرچند که حدود ۳۰۰ سال بعد مشابه این کلیسا در شهر سنت‌ پترزبورگ ساخته می‌شود.

ضمن آن‌که در قرن نوزدهم، امپراتور فرانسه یعنی «ناپلئون بناپارت» دستور تخریب این کلیسا را صادر می‌کند اما ارتش فرانسه پیش از آن‌که مهلت این کار را پیدا کند، به عقب رانده می‌شود.

از جاذبه های میدان سرخ مسکو، علاوه بر محویه کیلومتر صفر مسکو، مزار یا همان محل نگهداری جسد مومیایی شده لنین، تئورسین اعظم کمونیسم است که شش روز هفته، سه چهار ساعت برای بازدید رایگان اما محدود عموم، قابل دسترسی است.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا و به نقل از گاردین، سارقان تابلو نقاشی منظره «ون‌گوگ» را بامداد روز یکشنبه و پس از شکستن درب شیشه‌ای ورودی موزه «سینگر لارن» ربودند. به نظر می‌رسد هیچ اثر دیگری به سرقت نرفته باشد.

آژیر سرقت به محض ورود سارقان به صدا درآمده اما آن‌ها موفق شدند پیش از رسیدن پلیس محل را ترک کنند.

موزه «سینگر لارن» واقع در هلند این تابلو نقاشی منظره را از یک موزه هلندی دیگری به نام «گرونینگر» امانت گرفته بود. موزه «گرونینگر» در بیانیه‌ای اعلام کرد این تابلو رنگ روغن متعلق به سال ۱۸۸۴، تنها اثر «ون‌گوگ» این موزه محسوب می‎شد.

این اثر درست همزمان با سالروز تولد «ونسان ون‌گوگ» ربوده شده است. در سال ۲۰۰۷، سارقان هفت مجسمه به ارزش ۱.۳ میلیون پوند را از حیاط موزه «سینگر لارن» ربودند.

یکی از تابلوهای دیگر «ون‌گوگ» که از لحاظ قدمت و موضوع با این تابلو منظره ربوده شده شباهت دارد، اخیرا در یکی از حراجی‌های هلند به قیمت ۱۰ میلیون پوند فروخته شد.

«ونسان ون‌گوگ» ـ نقاش نامدار هلندی ـ اگرچه در زمان حیاتش در گمنامی کامل به‌ سر برد، اما اکنون به‌ عنوان یکی از تأثیرگذارترین نقاشان پساامپرسیونیسم شناخته می‌شود. او در ۳۰ مارس ۱۸۵۳ در ایالت برابانت هلند نزدیک مرز بلژیک به دنیا آمد.

وی فعالیت هنری خود را به‌ عنوان طراح و نقاش از سال ۱۸۸۰ و در سن ۲۷ سالگی آغاز کرد. برخی از مشهورترین کارهای او در سه سال پایانی عمرش خلق شدند.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، پس از آن که بسته حمایت از صنعت گردشگری در بحران ویروس کرونا رونمایی شد، برخی فعالان گردشگری به نقد آن پرداختند و محتویات آن را در شرایطی که صنعت گردشگری با ۱۰۰در صد ضرر (طبق گزارش وزارت صنعت) مواجه شده، چندان کارآمد و موثر ندانستند.

این بسته شامل امهال سه ماهه مالیات، اعم از مالیات بر درآمد و مالیات بر ارزش افزوده است. تعویق سه ماهه بازپرداخت اقساط تسهیلات بانکی. امهال پرداخت ۲۳ درصد حق بیمه کارفرمایی پرسنل شاغل در واحدهای گردشگری. تعویق پرداخت قبوض حامل های انرژی (آب، برق، گاز) به مدت سه ماه و پس از آن به صورت اقساطی. امکان استفاده از اوراق سرمایه در گردش طرح «گام» (گواهی اعتبار مولد با هدف تامین نقدینگی بنگاه‌های مالی بدون افزایش تورم) امکان استفاده از تسهیلات بانکی با نرح ۱۲ درصد، است

جامعه هتلداران ایران اما در نامه ای خطاب به معاون گردشگری، پیشنهادهای دیگری را برای جبران خسارت ناشی از شیوع ویروس کرونا و لغو سفرها، مطرح کرده است.

در این نامه که نسخه ای از آن در اختیار ایسنا قرار داده شده، آمده است: «تقریبا از ابتدای اسفندماه سال گذشته (۱۳۹۸) بسیاری از واحدهای اقامتی کشور در حالت تعطیلی به سر می برند.

براساس برآوردهای انجام شده، بیش از سه هزار میلیارد تومان ضرر و زیان به حوزه اقامتی کشور (۲۰۵۰ واحد) طی ماه های اسفند و فروردین وارد شده است.

بیش از ۸۰ هزار نفر به طور مستقیم در حوزه هتلداری کشور فعالیت می کنند که بحران موجود تاثیر بسیاری بر اشتغال ایشان خواهد داشت.

به نظر می رسد مهمترین بخش بسته حمایتی دولت از صنعت گردشگری، می تواند کمک بلاعوض برای پرداخت حقوق کارکنان واحدها براساس فهرست بیمه تامین اجتماعی باشد.

تسهیلات کم بهره نیز می تواند بخشی از هزینه های جاری و خسارات واحدهای اقامتی را جبران کند که پیشنهاد می شود به صورت استانی و بر اساس تعداد تخت، درجه و هزینه های جاری واحدها، بدون درنظر گرفتن تضامین ملکی و با اخذ چک و سفته، تخصیص داده شود.

امید است با همفکری و همدلی بیش از پیش دست اندرکاران صنعت گردشگری کشور، شاهد بازگشایی دوباره واحدها و فعالیت مجدد فعالان این صنعت باشیم. »

در نامه جمشید حمزه زاده به ولی تیموری اشاره شده که این پیشنهادها حاصل اجماع نظر هیأت مدیره جامعه هتلداران ایران و جوامع هتلداری استان ها، بوده است.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، صحبت‌های سرپرست هیات باستان‌شناسی چهارباغ اصفهان بعد از کشف لایه‌های تاریخی جدید در ۲۳ بهمن سال گذشته، خبر از وجود محوطه‌ای تاریخی و مهم در تقاطع چهارباغ و خیابان آمادگاه اصفهان داشت. او در آن زمان با اعلام این‌که در لایه‌نگاری عمیق در چهارباغ «بقایایی از هزاره‌ی چهارم پیش از میلاد، یعنی شش هزار سال قبل و همچنین بقایایی از دوره ساسانی را پیدا کردیم و این کشفیات به ما نشان می‌دهد که شهر اصفهان به لحاظ تاریخ شهرسازی چگونه بوده است»، سرنوشت کشفیات جدید در آمادگاه و میدان انقلاب را جورِ دیگری و برخلاف سرنوشت امروز آن توصیف کرد.

وی اعلام کرد که «قسمت‌های مهم، مثل بخشی که روبه‌روی خیابان آمادگاه و میدان انقلاب به‌دست‌آمده، داخل شیشه خواهد رفت و باید به‌ صورت ابدی در این ویترین باقی بماند؛ ضمن اینکه اطلاعات مربوط به این کشفیات و آن دوره را به‌ صورت نوشتاری و با چند زبان و همراه با عکس ارائه خواهیم داد تا مردم بتوانند در حین عبور از چهارباغ این اطلاعات را ببینند و وقتی به این قسمت‌ها می‌رسند برای آن‌ها این علامت سؤال ایجاد شود که تاریخ چهارباغ چه بوده است.»

اما اکنون و بعد از گذشت کمتر از دو ماه، یکی از فعالان میراث فرهنگی اصفهان در صفحه مجازی خود در توییتر خبر از پر شدن این محوطه‌ی تاریخی می‌دهد.

احسان رعنایی ـ فعال میراث فرهنگی اصفهان ـ بعد از انتشار این پست در صفحه شخصی خود در فضای مجازی، به خبرنگار ایسنا گفت: با اتفاقی که روز یک‌شنبه (۱۰ فروردین ماه) برای محوطه‌های تازه کاوش شده در چهارباغ اصفهان شاهد بودم، هر چند این محوطه‌ها نسبت به سطح خیابان بسیار کوچک‌تر هستند اما به نظر می‌رسد کاوش‌های انجام شده صرفا یک نمایش برای اعتراضاتی بوده که سال گذشته در بی‌توجهی به این محوطه‌ی تاریخی مطرح شده بود.

وی ادامه داد: بتون ریزیِ ادامه‌ی سنگفرش و روی مصالح در بخش‌های کاوش شده‌ی هر چند کوچک در محوطه، نشان می‌دهد در این میان ظاهرسازی‌هایی برای به سرانجام رساندن برخی هدف‌های دیگر انجام شده است.

این فعال میراث فرهنگی با بیان این‌که از سوی میراث فرهنگی هیچ برنامه‌ی از پیش تعیین شده‌ی مصوب و کارشناسانه‌ای برای محوطه‌ی کشف‌شده تا قبل از پوشاندن این بخش تاریخی مطرح نشده بود، افزود: آخرین تصاویر و گزارش‌ها قبل از پوشاندن این محوطه متعلق به ۲۳ بهمن سال گذشته است که خبرگزاری‌ها از کشف این محوطه خبر داده بودند، اما بعد از گذشت این مدت زمان ناگهان متوجه این اتفاق در منطقه شدیم.

انتهای پیام

بر اساس اعلام روابط عمومی اداره کل میراث فرهنگی استان مرکزی، علیرضا ایزدی افزود: مردم در قالب یک سنت قدیمی در ایام نوروز بازدید از مناطق تفریحی و گردشگری را در برنامه خود قرار می دهند، اما امسال با توجه به شیوع کووید ۱۹ و ماندن در خانه این امکان مسیر نیست و برای پرکردن اوقات فراغت بهره گیری از فضای مجازی در بخش گردشگری استان مورد توجه قرار گرفته است.

وی اظهار کرد: با راه‌اندازی این سامانه می‌توان از فرصت ایجاد شده برای بازدید مجازی از موزه ها، ابنیه تاریخی و مراکز تفریحی در قالب تور مجازی برخوردار شد.

مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان مرکزی گفت: مردم با مراجعه به پیج اینستاگرامی اداره کل میراث فرهنگی به آدرس Markazi_cthh   می توانند با مکان‌های گردشگری و تاریخی استان آشنا شوند.

ایزدی، مکان‌های ارائه شده دیدنی و گردشگری استان را شامل مسجد جامع ساوه، حمام و موزه چهار فصل اراک، بازار تاریخی اراک، قنات جهانی ابراهیم آباد، گنبد چارسوق، قلعه سالار محتشم خمین، موزه مفاخر اراک، موزه سنگ و جواهر، موزه آشتیان، تفرش، فراهان، ساروق، کمیجان عنوان کرد.

گفتنی است بیش از دو هزار جاذبه گردشگری در استان مرکزی شناسایی شده که ۸۷۳ اثر تاکنون در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است.

انتهای پیام