برچسب: بازیگر

رهبر قنبری کارگردان سینما در گفتگو با خبرنگار مهر درباره زمان ساخت فیلم سینمایی «اویی که می‌شناسمش» که به تازگی پروانه ساخت دریافت کرده است، گفت: «اویی که می‌شناسمش» یک داستان اجتماعی دارد و روایتگر قصه مردی است که قرار است به زودی قاضی شود، او را به تهران منتقل می‌کنند و با توجه به تعجیلی که دارد به یکی از وابستگانش سفارش می‌دهد که یک خانه خوب برایش پیدا کند در این گیرودار، فاملیش گرفتاری‌های حقوقی دارد و همین امر باعث می شود او به این فکر می‌کند اگر برای این قاضی خانه ای در مجاور خانه خودش بگیرد می‌تواند مشکلات حقوقی خود را رفع کند.

وی افزود: به نظرم بهترین زمان ساخت این اثر فصل پاییز و زمستان است و اگر امکانات فراهم شود به زودی آن را جلوی دوربین می‌برم. ضمن اینکه در حال حاضر مشغول جمع آوری سرمایه برای ساخت «اویی که می‌شناسمش» هستم و قول‌هایی به ما داده شده است و اگر این موضوعات فراهم شود این فیلم را در حاشیه تهران کلید می‌زنم.

قنبری بیان کرد: با توجه به اینکه بار بزهکاری و تبهکاری در جامعه رو به افزایش است از همین رو در «اویی که می‌شناسمش» می‌بینیم که این قاضی در محله‌ای ساکن می‌شود که پر از دزد و قاچاقچی است. با توجه به اینکه این قاضی یک روحانی است من می‌خواهم توجه روحانیت را نسبت به این مسایل جلب کنم و بگویم کشور به این وضعیت رسیده و حالا چگونه باید از این بحران خارج شویم؟

این کارگردان با بیان اینکه برای این فیلم با فریدون شردل به‌عنوان فیلمبردار و طاهر امانی به‌عنوان مدیر تولید به نتیجه رسیده‌ایم، توضیح داد: این روزها به قدری بیکاری در سینما زیاد شده است که قابل باور نیست و باید فکری برای این موضوع کرد.

خبرگزاری مهر– گروه هنر: پروانه باغچه‌بان، دختر جبار باغچه‌بان که چندی پیش در بیست و ششمین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان حضور یافت از جمله نخستین افرادی است که روی صحنه بردن نمایش با کودکان ناشنوا را از سالیانی بسیار دور آغاز کرد.

وی که سال‌ها پیش از انقلاب اسلامی به تمرین تئاتر با کودکان ناشنوا پرداخته است در مرور خاطرات آن سال‌های خود به خبرنگار مهر گفت: من تا پیش از کار کردن با کودکان ناشنوا تجربه‌ای در زمینه تئاتر کودک و نوجوان نداشتم. تجربه من همان مشاهدات دوران کودکی‌ام بود؛ زمانی که پدرم در شیراز به اجرای نمایش‌هایی می‌پرداخت که در دوران خود بسیار بااهمیت بود. پدرم هم تا پیش از آن تجربه‌ای در این زمینه نداشت. او در مرند و تبریز چند نمایش برای کودکان اجرا کرد، زمانی که من حتی به دنیا نیامده بودم. پدرم در آن جا مدرسه‌ای داشت و چند نمایشنامه ترکی نوشت و توسط بچه‌های شنوا روی صحنه برد. سپس به اجبار تبریز را ترک کرد و به شیراز رفت. در شیراز موقعیت پدر نسبت به تبریز بهتر بود و شیرازی‌ها با روشن‌بینی بیشتری از حضور او استقبال کردند. کودکستانی که پدرم تاسیس کرد با استقبال بسیار مردم شیراز روبه‌رو شد و یکی از برنامه‌های مهمش اجرای نمایش‌هایی برای کودکان بود.

باغچه‌بان با پیگیری روند چگونگی فعالیتش در عرصه روی صحنه بردن نمایش با حضور کودکان ناشنوا، ادامه داد: من سه ساله بودم که در سال ۱۳۱۱ از شیراز به تهران آمدیم. در تهران پدرم به دنبال آموزش ناشنوایان و تاسیس مدرسه بودند و برنامه‌های نمایشی متوقف شده بود. بنابراین تجربه من از تئاتر کودک و نوجوان تا آن زمان، همان خاطرات بریده‌بریده یک تا سه سالگی‌ام بود. تکه‌هایی از این خاطرات را مانند قطعات شکسته آینه‌ به خاطر دارم.

از تغییر برنامه‌های خشک تحصیلی تا ایجاد لذت برای کودکان ناشنوا

وی اضافه کرد: در دورانی که در مجتمع آموزشی باغچه‌بان حضور داشتم در پایان هر سال تحصیلی مراسمی برای دادن کارنامه‌های بچه‌ها برگزار می‌کردیم و فکر کردم این برنامه‌ها بسیار خشک تمام می‌شود و چه کاری می‌توان برای ناشنوایان انجام داد که برگزاری مراسم پایان سال تحصیلی برایشان لذت‌بخش شود. با خود فکر کردم چرا من نمایشنامه‌های پدرم را با این کودکان کار نکنم؟

نمایشنامه‌های پدرم را خواندم، بچه‌ها را جمع کردم و به این فکر کردم که چه کنم؟ من داستانِ نمایشنامه‌ها را برای این بچه‌ها تعریف می‌کردم و آن‌ها از شنیدن داستان بسیار لذت می‌بردنددختر زنده‌یاد جبار باغچه‌بان در توضیح بیشتر از اینکه چگونه کار آموزش تئاتر و نمایش را برای بچه های ناشنوا آغاز کرده است،  گفت: من در مجتمع آموزشی باغچه‌بان معلم بچه‌ها بودم و با زبان اشاره آشنایی داشتم. در نتیجه برایم آسان‌تر بود که بخواهم روی صحنه بردن نمایشی را با کودکان ناشنوا آغاز کنم در قیاس با کسی که زبان اشاره نمی‌دانست و بدون همزیستی قبلی با ناشنوایان می‌خواست دست به چنین کاری بزند بنابراین شروع کردم با نمایشنامه های پدرم با آنها کار کردم. نمایشنامه‌های پدرم را خواندم و دیدم این کار شدنی است، بچه‌ها را جمع کردم و به این فکر کردم که چه کنم؟ من داستانِ نمایشنامه‌ها را برای این بچه‌ها تعریف می‌کردم و آن‌ها از شنیدن داستان بسیار لذت می‌بردند.

شیوه تدریسم هم نمایشی بود

باغچه‌بان با یادآوری خاطره‌ای از نحوه تدریسش به کودکان ناشنوا ادامه داد: من شیوه درس دادنم نیز به همین صورت بود. به عنوان مثال هنگام درس دادن تاریخ از یکی از آن‌ها می‌خواستم پادشاه شود و دیگران مردمی باشند که شاه آن‌ها را دوست ندارد و از خود می‌راندشان. درس را با حالت قصه تعریف می‌کردم که بعد این طور و آن طور شد و مردم شورش کردند و الی‌آخر. درس دادن من به گونه‌ای بود که حتی با رسیدن زنگ تفریح هم بچه‌ها دوست داشتند همچنان در کلاس بمانند. من قصه‌گویی بودم که هم خودم بازی می‌کردم و هم در این بازی از مشارکت مخاطبانم بهره می‌بردم. این تجربه را تعریف کردم تا به این جا برسم که نمایشنامه‌ها را هم به همین صورت برایشان تعریف می‌کردم. همان‌طور که مثلا در کلاس تاریخ بازی در نقش هر کدام از شخصیت‌ها را به یکی از بچه‌ها می‌سپردم، این جا نیز می‌گفتم طبق داستانی که برایتان تعریف کردم الان مثلا آقاموشه باید بیاید این را بگوید و این‌ها را با زبان اشاره می‌گفتم.

ماجرای گرفتن ماسک‌های پوسیده از بیژن مفید برای یک تئاتر

وی با اشاره به خاطره‌ای از بیژن مفید افزود: کار ما آن زمان چندان جدی گرفته نمی‌شد، من خودم ترتیب دکورهایی ساده را می‌دادم و یا لباس‌هایی را درست می‌کردم. برای یک نمایشنامه که پایانش با عروسی موشک پهلوان تمام می‌شد و همه حیوانات در عروسی او شرکت می‌کردند به ماسک حیوانات نیاز داشتم. با بیژن مفید صحبت کردم و از او پرسیدم ماسک‌هایی را که در «شهر قصه» استفاده کرده است دارد؟ آن زمان سال‌ها گذشته بود و گفت ماسک‌ها در انبار خراب و پوسیده شده است. گفتم همان پوسیده‌ها را به من بدهید، چند ماسک از او گرفتم و برای مجلس عروسی موشک پهلوان بر سر بچه‌ها گذاشتم و اینگونه تئاتر را با ناشنوایان شروع کردم.

باغچه‌بان تصریح کرد: ناشنوایان روی صحنه با زبان اشاره حرف می‌زدند و در جاهایی که لازم بود خودم کنار سن می‌نشستم و دورم هم چیزی می‌گذاشتم که بقیه مرا نبینند و چیزی را که آن‌ها با زبان اشاره می‌گفتند، بیان می‌کردم. بعدها اما من و خواهرم کناره‌گیری کردیم. دیگر مجتمع آموزشی باغچه‌بان در دست ما نبود و چیزهایی که در آن جا بود از بین رفت.

تحول در زندگی بچه‌هایی که گوشه‌گیر و خجالتی بودند

باغچه‌بان در مورد نتایج کار کردن با کودکان ناشنوا ادامه داد: من اولین نفری بودم که این کار را کردم. نمی‌دانم الان این مسیر چقدر توسعه پیدا کرده و پیشرفت کرده است و آیا ناشنوایان تشکیلاتی دارند یا خیر. نتایجی که از روی صحنه بردن تئاتر با کودکان ناشنوا به دست می‌آمد اتفاقی بود که در درون بچه‌ها رخ می‌داد. من هنوز هم با بعضی از این بچه‌ها در ارتباطم و یکی از آن‌ها می‌گفت وقتی به من پیشنهاد کردید که نقشی داشته باشم، چون بسیار خجالتی و گوشه‌گیر بودم نمی‌خواستم چنین کاری را انجام دهم، اما شما مرا تشویق کردید که تو می‌توانی و این کار را انجام می‌دهی و من این کار را انجام دادم و وقتی شروع به تمرین کردید من متوجه شدم از چنین توانی برخوردارم و این اتفاق تحولی در زندگی من ایجاد کرد و اعتماد به نفس، جرات و شهامت پیدا کردم.

کار آسانی نیست که شما هم به بچه‌ها درس بدهید و هم بخندانیدشان و این مسئله‌ای بود که پدرم در نمایشنامه‌هایش بسیار به آن توجه می‌کردوی اضافه کرد: این اتفاق چیز کوچکی نیست و مسئله‌ای است که می‌تواند با تئاتر کار کردن چه در مورد کودکان ناشنوا و چه در مورد کودکان شنوا اتفاق بیفتد. نکته دیگری که باید به آن اشاره کنم این است که پدرم نمایشنامه‌هایشان را طوری می‌نوشتند که بچه‌ها بتوانند گروهی هم روی صحنه بیایند. چون بعضی از بچه‌ها خجالت می‌کشند به تنهایی روی صحنه بیایند، موقعیت‌هایی مانند سرود دسته‌جمعی خواندن یا های‌وهوی دسته‌جمعی کردن در حالی که بیل و کلنگ در دست دارند فرصت‌هایی ویژه این کودکان بود. کار آسانی نیست که شما هم به بچه‌ها درس بدهید و هم بخندانیدشان و این مسئله‌ای بود که پدرم در نمایشنامه‌هایش بسیار به آن توجه می‌کرد که هم مخاطبش را سرگرم سازد و هم آموزش دهد.

باغچه‌بان در پاسخ به این که آرزویش برای تئاتر کودک و نوجوان چیست، گفت: آرزو دارم که روزبه‌روز اصولا هنر و بخشی از آن، هنر تئاتر و بخشی از این بخش، تئاتر کودک و نوجوان در کشور ما ترقی کند و وضع طوری باشد که دست‌وبال گردانندگان و زحمت‌کشان برای پیاده کردن برنامه‌های مدنظرشان باز باشد. آزادی و امکانات بیشتر آرزوی من برای این عزیزان است. نظر من این است که هنر برای شکوفا شدن نیازمند آزادی است، اگر محدودیت داشته باشد شکوفا نمی‌شود. بنابراین اگر دست کارگردان، دست نمایشنامه‌نویس، دست طراح، دست هه عوامل باز باشد شاهد اجرای بهتری خواهیم بود تا این که محدودیت داشته باشیم.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از کانون فیلم خانه سینما، در ویژه برنامه ای به مناسبت سالروز تولد زنده یاد یدالله صمدی، با حضور خانواده، دوستان و همکاران او، یاد و خاطره اش را گرامی می‌دارد.

در این برنامه که با طراحی و اجرای پدرام اکبری برگزار می شود، هنرمندانی چون ستاره اسکندری، حسین زندباف، تورج منصوری، فرشته طائرپور، محسن امیریوسفی، علیرضا خمسه، احمد طالبی نژاد، خسرو دستگیر، یوسف صمدزاده و فرهاد قائمیان صحبت می کنند.

همچنین علاوه بر صحبت و سخنرانی هم، چند فیلم کوتاه و کلیپ درباره وی به نمایش درمی آید.

این مراسم روز یکشنبه ۲۶ آبان، ساعت ۱۸، در سالن سیف الله داد برگزار می شود و علاقه مندان می توانند به نشانی خیابان بهار، خیابان سمنان، شماره ۲۹، خانه سینما، مراجعه کنند.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی این جشنواره تلویزیونی مستند، مراسم اختتامیه جشنواره مستند چهارشنبه ۶ آذر ماه ساعت ۱۸ تا ۲۱ با حضور علی عسکری رییس رسانه ملی در مرکز همایش های بین المللی صدا و سیما برگزار می شود.

در این مراسم برگزیدگان ۳ بخش فیلم، عکس و مستند نگاری معرفی می شوند و مورد تقدیر قرار می گیرند.

جشنواره مستند سیما از ۱۵ تیر با پخش مستندهای پذیرفته شده در بخش مسابقه کار خود را در شبکه مستند آغاز کرد و پخش آثار تا ۲۰ شهریور ماه ادامه داشت.

۷۰۰  مستند به دبیرخانه جشنواره رسیده بود که از این بین ۶۷ مستند ساخته مستندسازانی از سراسر کشور به نمایش درآمد و با بخش انتخاب مردمی نیز، مخاطبان امکان رای دادن به آثار منتخب خود را داشتند.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی جشنواره جهانی فیلم پارسی، مستند سینمایی «در جستجوی فریده» به کارگردانی آزاده موسوی و کورش عطایی نماینده ایران در اسکار، «فریاد رو به باد» به کارگردانی سیاوش جمالی، عطا مهراد، مثل «اسمم پگاه» به کارگردانی سودابه بیضایی، «خرامان» به کارگردانی آرش اسحاقی، «دلبند» به کارگردانی یاسر طالبی و «دیدن و بودن» به کارگردانی علی شیلاندری در این دوره برای کسب تندیس غزال طلایی رقابت می‌کنند.

مهرداد اسکویی فیلم های این بخش را انتخاب کرده است.

هشتمین جشنواره جهانی فیلم پارسی از ۱۳ تا ۱۷ آذرماه امسال با دبیری امین پلنگی در سینما پالاس سیدنی و در سه بخش رقابتی فیلم بلند داستانی، کوتاه و مستند برگزار می‌شود.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی اوما فیلم، مراسم رونمایی از مستند «ترانه من» به کارگردانی مسعود کارگر با موضوع تالاسمی عصر روز گذشته ۲۳ آبان در مجموعه فرهنگی شهدای سرچشمه برگزار شد.

در ابتدای این مراسم مهدی شادنوش رییس مرکز مدیریت پیوند و درمان بیماری‌های وزارت بهداشت گفت: بیماری تالاسمی در استانی مثل گیلان بیشتر است اما با یک کار فرهنگی می‌شود از بروز موارد جدید جلوگیری کرد در کنار این، استان هایی داریم که اهالی آنها به توصیه ها توجه نمی کنند یا اطلاع رسانی به آنها ضعیف است به همین دلیل همچنان با بروز موارد جدید مواجه هستیم و این می تواند نگران کننده باشد.

وی بیان کرد: نفوذ رسانه، دادن اطلاعات به افراد و حتی پخش یک فیلم می تواند باعث شود که افراد در انتهایی ترین نقطه یک روستا نسبت به خود و آینده جامعه مسئولیت‌پذیر شوند از همین رو از انجمن تالاسمی و سازمان اوج که با ساخت چنین فیلم هایی می‌خواهد به مردم آموزش بدهد تشکر می‌کنم چرا که اینچنین، می‌شود در آینده از بروز موارد جدید کاست. امیدوارم عوارض این تحریم های ظالمانه هم کاهش یابد و شاهد اقتدار ایران بیش از پیش ایران باشیم.

در ادامه یونس عرب دبیر انجمن تالاسمی ایران گفت: ما حدود ۲۳ هزار بیمار تالاسمی در کشور داریم که نیاز به تزریق مادام العمر خون دارند. از آنجایی که این تزریق باعث می شود سطح آهن بدن بالا برود آنها باید داروهایی مصرف کنند که سطح آهن بدنشان کاهش یابد. من جزو بچه های تالاسمی هستم و می‌دانم که در حال حاضر سخت ترین دوران را سپری می‌کنیم. من یک دهه شصتی هستم و باید بگویم در زمان جنگ در نقطه صفر مرزی عراق و ایران یعنی در شوش خوزستان زندگی می‌کردیم. در آن دوران اصلا به ما خون نمی دانند و این موضوع باعث شده بود مثل یک آدم بی جان باشیم اما الان شرایطی را تجربه می کنیم که حتی از آن موقع هم بدتر است.

وی توضیح داد: این دولت بیشترین ظلم را در حق بچه های تالاسمی کرده است. یک جای این فیلمی که ساخته شده جای تامل دارد چرا که می‌بینیم یک انسان در مرکز درمان می‌خواهد خودکشی کند و این تکان دهنده است به طور کلی وقتی بریده بریده به بیمار دارو می‌رسد این بیمار به خودکشی فکر می‌کند البته به برخی بیماران هم داروی بی کیفیت می دهند و آنها هم خودکشی اجباری می کنند یک مشکل دیگر این است که ما تا صحبت می‌کنیم، معاندان سواستفاده می کنند.

وی بیان کرد: به نظرم باید شرایط را جدی بگیریم. اگر این بیماران همین داروهای محدود را استفاده نکنند آمار مرگ و میر افزایش پیدا می کند. هرکسی در هر جایی و هر پستی که هست این پیام را به دولتمردان برساند که ما هیچ نقشی در به وجود آمدن این بیماری نداریم. صدای ما را به گوش دولتمردان برسانید.

در ادامه حمیدرضا پگاه بازیگر تلویزیون روی صحنه آمد و گفت: احساس می کنم با حضور در اینجا به دردی خورده‌ام. آرزوی بهترین ها را برایتان دارم.

شجاع خلیل زاده بازیکن فوتبال هم در ادامه پشت تریبون قرار گرفت و عنوان کرد: از دیدن شما لذت می‌برم. هر کمکی از دستمان بر می‌آید انجام دهیم و امیدوارم هرچه زودتر مشکلات شما حل شود.

سپس مسعود کارگر کارگردان «ترانه من» گفت: در «ترانه من» چیزی که دوست داشتم دیده شود، «مرگ آگاهی» سوژه فیلم بود چراکه می‌بینیم یک نفر می تواند خودش را به مرگ نزدیک ببیند ولی امید هم داشته باشد در حالی که همزمانی این ۲ دیر انجام می‌شود.

در این برنامه احسان حق‌شناس به اجرای قطعاتی پرداخت همچنین محمدجواد رضایی استندآپ کمدی ای را به حضار تقدیم کرد.

به گزارش خبرگزاری مهر، حسن معجونی کارگردان و بازیگر تئاتر و سینما و سرپرست گروه تئاتر «لیو» قرار است با نمایش «اختراع والس» به کارگردانی سارا افشار در مقام بازیگر به ایفای نقش بپردازد.

«اختراع والس» از نیمه اول آذر در پردیس تئاتر شهزراد روی صحنه می‌رود.

معجونی طی حدود ۳ دهه حضور درخشان خود در عرصه بازیگری تئاتر در کارنامه کاری خود بازی در نمایش‌های متعددی از جمله «عروسی خون»، «یادگار سال‌های شن» و «در مصر برف نمی‌بارد» علی رفیعی، «روز رستاخیز» و «دیر راهبان» فرهاد مهندس‌پور، «منهای دو» زنده‌یاد داود رشیدی، «ایوانف»، «در میان ابرها» و «سالگشتگی» امیررضا کوهستانی را ثبت کرده است.

وی همچنین در فیلم‌هایی چون «از رئیس جمهور پاداش نگیرید»، «خیابان‌های آرام» و «ما همه با هم هستیم» کمال تبریزی، «اشباح» داریوش مهرجویی، «برف روی کاج‌ها» پیمان معادی و «کنعان» و «خوک» مانی حقیقی به ایفای نقش پرداخته است.

سارا افشار نیز پیش از این نمایش‌ «صندلی‌ها» و «married in a white dress, buried in a white shroud» را در مقام کارگردان را سال ۲۰۱۸ در کشور استرالیا به صحنه برده است.

وی همچنین در نمایش‌های «راهزنان» علیرضا کوشک‌جلالی، «باغ آلبالو» حسن معجونی، «دیده‌بانان» محمدرضا خاکی، «خانه برناردا آلبا» علی‌اکبر علیزاد و «اسم» لیلی رشیدی به ایفای نقش پرداخته است.

به زودی فروش بلیت‌های نمایش «اختراع والس» در سایت ایران‌نمایش آغاز می‌شود.

معرفی دیگر بازیگران و عوامل این اثر نمایشی نیز متعاقبا اعلام می‌شود.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی تماشاخانه سنگلج، نمایش کمدی «لباس جدید پادشاه» به نویسندگی فرزاد فخری‌زاده و کارگردانی لادن نازی از دوشنبه ۲۷ آبان‌ماه در تماشاخانه سنگلج روی صحنه خواهد رفت.

ایمان سلگی، حسین دیوان، بهرام عباسی فرد، میرنادر مظلومی، علی قربانخانی، مهبد قناعت پیشه، سمیه قهرمانی، یکتا طبیبی، سپیده زینالی، حسین قاسمی هنر، آندیا حمیدی، مبینا افشار، شکیبا رمضانعلی، عسل عبدالرزاق، ناعمه علمی نژاد بازیگران این نمایش هستند.

در خلاصه این نمایش که هرشب ساعت ۱۹:۳۰ به صحنه می رود، آمده است: در ایران قانون منع استعمال البسه خارجی توسط مجلس ملی تصویب شده است و همزمان با تصویب این قانون احمد قاجار به انگلستان سفر کرده است.

دیگر عوامل «لباس جدید پادشاه: عبارتند از: دراماتورژ: محسن خیمه دوز، دستیار کارگردان: میثم لهاک، برنامه‌ریز: مائده ندیمی، طراح لباس: مهرناز عباسی، طراح صحنه: حامد جلالی منش، طراح نور: حسین رودباری، طراح گریم: فریبا شعاع حسینی، آهنگساز: امیر سلامی، طراح و سازنده عروسک: لادن مهران زاده، طراح لوگو و پوستر: آزاده حسین‌مردی، روابط عمومی: محمد لهاک، گروه صحنه: پدرام محمدی، رامین کریمی، فرناز ثابت زاده.

به گزارش خبرگزاری مهر، سی‌وششمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران، شب گذشته جمعه شب ۲۴ آبان با برگزاری آیین اختتامیه در مرکز همایش‌های برج میلاد تهران و معرفی برگزیدگان این دوره، به کار خود پایان داد.

به نقل از روابط عمومی جشنواره فیلم کوتاه تهران، حسین انتظامی رییس سازمان سینمایی در این مراسم، گفت: از آقای موسوی و همکارانش در ستاد برگزاری و انجمن سینمای جوانان ایران، هیأت‌های انتخاب و داوری، همچنین همه کسانی که در برگزاری این جشنواره باشکوه که اعتبارش شما جوانان هستید تشکر می‌کنم. این جشنواره به همت شما عزیزان مهم‌ترین جشنواره فیلم کوتاه در خاورمیانه و غرب آسیا است.

وی بیان کرد: امسال برای اولین بار بودجه جذب شده حمایت از فیلمسازان جوان در شهرستان‌ها به نسبت سال گذشته ۵ برابر شده و امیدوارم کمک کند تا مثل گذشته بتوانند چهره‌های بزرگی از این استعدادها به سینما معرفی شود. امیدوارم زمینه استفاده تلویزیون و رسانه‌های جدید از این شیوه گفتمان‌سازی بیشتر مورد توجه قرار گیرد.

رییس سازمان سینمایی گفت: فیلم کوتاه می‌تواند فکورانه‌تر باشد و ما می‌توانیم به مردم کمک کنیم تا از این قاب سینمایی استفاده بیشتری کنند. فیلم کوتاه به عنوان قاب تولید باید بازارسازی و با توجه به اقتصاد سینما برای خود ماندگاری بیشتری ایجاد کند. سازمان سینمایی هم از ظرفیت خود و فضای هنر و تجربه استفاده کرده است و در عین حال باید آن را گسترش داد.

معرفی برگزیدگان

در این مراسم که با حضور حسین‌انتظامی؛ رئیس سازمان سینمایی، سیدصادق موسوی؛ دبیر جشنواره و مصطفی کاظمی؛ مشاور عالی و مدیر کل حوزه ریاست شهرداری تهران، جمعی از مسؤولان سینمایی، سینماگران جوان و علاقه‌مندان فیلم کوتاه برگزار شد، برندگان رشته‌های مختلف بدین شرح معرفی شدند:

جایزه بهترین فیلم در بخش مسابقه سینمای ایران؛ از میان «عزیز»، «دابُر»، «بی‌ریختی»، «امتحان» و «جونده»، تندیس جشنواره و مبلغ ۲۰۰ میلیون ریال به (تهیه‌کننده حقیقی) برای فیلم «عزیز» ساخته «سیدمهدی موسوی بَرزُکی» از کاشان.

جایزه ویژه هیأت داوران؛ در بخش فیلم‌های داستانی، شامل تندیس جشنواره و مبلغ ۱۵۰ میلیون ریال به «سعید نجاتی» برای فیلم «دابُر».

در بخش بهترین کارگردانی فیلم داستانی؛ از میان فیلم‌های «عزیز»، «دابُر»، « بی‌ریختی»، «امتحان» و «جونده» تندیس جشنواره و مبلغ ۱۲۰ میلیون ریال به «سیدمهدی موسوی بَرزُکی» از کاشان برای کارگردانی فیلم «عزیز».

در بخش بهترین کارگردانی فیلم تجربی؛ «برف‌های سپید سرگردان»، «به سبک زمین»، «وقتی زنی کنار گلدان پرگلی نشسته، بعد از ۱۵۴ سال خسته می‌شود» و «لذت‌های گناه‌آلود» تندیس جشنواره و مبلغ ۱۲۰ میلیون ریال به «پیام رضایی» از تهران برای کارگردانی فیلم «به سبک زمین» اهدا شد. همچنین هیأت داوران در این بخش، دیپلم افتخار بهترین فیلم تجربی و مبلغ ۱۰۰میلیون ریال به فیلم «وقتی زنی کنار گلدان پرگلی نشسته، بعد از ۱۵۴ سال خسته می‌شود» به کارگردانی «شهریار حنیفه» از تهران اهدا کردند.

در بخش بهترین کارگردانی فیلم مستند؛ از میان فیلم‌های «آهسته و آرام» به کارگردانی دلاور دوستاییان، «جلیل و خلیل» به کارگردانی روح‌الله اکبری، «آنجا که باد می وزد» به کارگردانی مینا مشهدی تهرانی، «لِسِک» به کارگردانی محمدرضا وطن‌دوست و «گالین» به کارگردانی عزت‌الله پروازه، تندیس جشنواره و مبلغ ۱۰۰میلیون ریال به فیلم مستند «آنجا که باد می‌وزد» به کارگردانی مینا مشهدی مهدی از تهران.

در بخش بهترین کارگردانی فیلم پویانمایی؛ از میان «آقای گوزن»، «کلاف»، «گرسنگی»، «سیم ششم» و «فرفره»، تندیس جشنواره و مبلغ ۱۰۰میلیون ریال به انیمیشن «کلاف» به کارگردانی «ملیحه غلام‌زاده» از تهران. همچنین هیأت داوران در این بخش دیپلم افتخار و مبلغ ۸۰ میلیون ریال را به انیمیشن «گرسنگی» به کارگردانی «زهرا رستم‌پور» از تهران اهدا کردند.

در بخش بهترین فیلم‌نامه؛ از میان فیلم‌های «گرسنگی»، «عزیز»، «امتحان»، «دابر» و «بی‌ریختی»، تندیس جشنواره و مبلغ ۱۰۰میلیون ریال به «سونیا حداد» و «فرنوش صمدی» از تهران برای فیلم «امتحان».

در بخش بهترین تحقیق و پژوهش در فیلم مستند؛ تندیس جشنواره و مبلغ ۷۰ میلیون ریال به فیلم «آنجا که باد می وزد» به کارگردانی «مینا مشهدی مهدی» از تهران.

در بخش بهترین صدای فیلم(صدابرداری)؛ از میان فیلم‌های «عزیز»، «مادر برفی»، «زوزه مرد»، «سیم ششم» و «فیلمرغ»، تندیس جشنواره و مبلغ ۷۰ میلیون ریال به «مصطفی بهمنی» صدابردار فیلم «عزیز».

در بخش بهترین تدوین، از میان فیلم‌های «بی‌ریختی»، «آنجا که باد می‌وزد»، «زوزه مرد»، «جونده» و «عزیز»، تندیس جشنواره و مبلغ ۷۰ میلیون ریال به «اسماعیل علیزاده» برای تدوین فیلم «بی‌ریختی».

در بخش بهترین فیلمبرداری؛ از میان فیلم‌های «اشغال»، «لاور»، «جونده»، «بی‌ریختی» و «دابر»، تندیس جشنواره و مبلغ ۷۰ میلیون ریال به «مسعود امینی‌تیرانی» برای فیلم‌برداری فیلم «جونده».

در بخش بازیگری؛ ضمن تقدیر از بازیگران پیشکسوت (گلاب آدینه، بابک کریمی، ترانه علیدوستی و…) جهت حمایت از فیلم کوتاه و تقدیر از بازی «صدف عسکری» بازیگر جوان فیلم «امتحان»، دیپلم افتخار بهترین بازیگر زن و مبلغ ۵۰ میلیون ریال به «یاسمن نصیری» برای بازی در فیلم «عزیز».

در بخش بهترین دستاورد فنی-هنری؛ دیپلم افتخار و مبلغ ۵۰ میلیون ریال به «مجتبی موسوی» برای انیمیشن «آقای گوزن».

در بخش بهترین موسیقی فیلم؛ دیپلم افتخار  و مبلغ ۵۰ میلیون ریال به «هومن راد» برای ساخت موسیقی انیمیشن «کلاف».

در بخش بهترین فیلم با موضوع هویت ملی؛ دیپلم افتخار و مبلغ ۵۰ میلیون ریال به «بهرام عظیمی» کارگردان و تهیه‌کننده انیمیشن «سیم ششم».

در بخش بهترین فیلم با موضوع انسجام ملی و سرمایه اجتماعی؛ دیپلم افتخار و مبلغ ۵۰ میلیون ریال به «محمدرضا وطن‌دوست» برای فیلم «لِسِک» اهدا شد.

در بخش بهترین فیلم با موضوع نشاط و امید به آینده؛ دیپلم افتخار و مبلغ ۵۰ میلیون ریال به «رضا جمالی» از اردبیل برای فیلم «اینجا جایی برای فرود نیست».

همچنین گروه هنر و تجربه از میان فیلم‌های «اکو»، «پنهان»، «شوفر»، «جونده»، «عزیز» و «کلاف» تندیس هنر و تجربه و مبلغ ۶۰ میلیون ریال جایزه نقدی را به «ملیحه غلام‌زاده» برای کارگردانی انیمیشن «کلاف» و لوح تقدیر و مبلغ ۳۰ میلیون ریال جایزه نقدی به «سیدمهدی موسوی‌برزکی» برای کارگردانی فیلم داستانی «عزیز» اهدا کرد.

در بخش دیگر تندیس آسیفا و جایزه نقدی ۲۰ میلیون ریالی به «سمانه شجاعی» برای کارگردانی انیمیشن «جسم خاکستری» اهدا شد. انجمن صنفی کارگردانان سینمای مستند نشان انجمن صنفی خود را به «روح الله اکبری» برای مستند «جلیل و خلیل» اختصاص داد. ایسفا (انجمن فیلم کوتاه تهران) هم مدال ایسفا و لوح تقدیر به همراه ۵۰ میلیون ریال به فیلم «به سبک زمین» ساخته «پیام رضایی» اهدا کرد. یونیسف (صندوق کودکان سازمان ملل متحد) هم تندیس این سازمان به همراه لوح تقدیر و دوربین ۵d mark ۴  را به «مریم زارعی» کارگردان فیلم «مگرالن» اختصاص داد.

همچنین در پایان ایسفا، تندیس جشنواره، لوح تقدیر و مبلغ ۱۰۰ میلیون ریال به‌عنوان جایزه بهترین فیلم از نگاه تماشاگران را به فیلم «کوچه» ساخته محمدرضا مصباح اهدا کرد. گفتنی‌است سینما تیکت از فیلم بعدی این کارگردان تا مبلغ ۳۰۰ میلیون ریال حمایت خواهد کرد.

سی‌وششمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران که از ۱۸ تا ۲۳ آبان‌ماه در پردیس سینماگالری ملت برگزار شد، ۲۴ آبان‌ماه در سالن همایش‌های برج میلاد به کار خود پایان داد.

سعید داخ کارگردان نمایش «نینوچکا» که در تماشاخانه دیوار چهارم روی صحنه است در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به اینکه این نمایش یک کمدی تمیز است، گفت: هدف، مسئله ذهنی و ایده اصلی برای روی صحنه بردن «نینوچکا» فارغ از تمام اتفاقات معمول امروز تئاتر، این بود که در این نمایش بیشتر به جای کلمات، به دنبال موقعیت‌هایی باشم که کمدی را به وجود بیاورند.

وی ادامه داد: این اثر برگردانی از یک فیلمنامه است؛ در این فیلم، داستان اصلی عشق میان لئون و نینوچکا است در حالی‌که در این نوشته ما بیشتر به سراغ جواهرات و اتفاقات دیگر رفته‌ایم و آن ماجراها را نمایان‌تر کرده‌ایم. بدون شک این اثر با فیلم کاملا متفاوت است، چرا که صحنه با تصویر تفاوت بسیاری دارد.

داخ با بیان اینکه چند نقش از نمایشنامه حذف شده‌اند، خاطرنشان کرد: در دنیای تئاتر کارگردان می‌بایست براساس امکاناتی که دارد صحنه‌هایی خلق کند، بنابراین دچار یک سری محدودیت‌هایی است اما در تصویر به هرحال دست کارگردان بازتر است و می‌توان داستان را با جزئیات بیشتری برای مخاطب بازگو کرد. این نمایشنامه براساس آنچه که در توان بوده نوشته شده است.

این بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون افزود: در این نمایش تقسیم‌بندی بین بازیگران برای خنداندن مخاطب وجود ندارد چراکه در درجه اول آنچه حائز اهمیت است به وجود آمدن یک سری لحظات شاد است بنابراین به‌عنوان کارگردان کاری نکرده‌ام که مخاطب بخندد و اصراری نیز به خنده مخاطب نداریم. ممکن است در یک اجرا مخاطب تنها با یک لبخند از سالن خارج شود اما لحظه شادی را گذرانده باشد.

وی تصریح کرد: موقعیت‌هایی در نمایش وجود دارد که ممکن است مخاطب به آن بخندد اما اینکه بخواهیم بگوییم طراحی کار به گونه‌ای بوده که مخاطب می‌بایست حتما در این زمان بخندد، خیر این اتفاق رخ نداده است. موقعیت‌ها شکل گرفته است و اگر آن موقعیت بابت میل مخاطب باشد قطعاً می‌خندد. این اتفاق دقیقا همان تفاوت ما بین کمدی موقعیت با سایر کمدی‌های فعلی است.

داخ ابراز کرد: تمامی اجزا این نمایش اعم نور، لباس، صحنه و … از نگاه بنده فعالیت ویژه‌ای دارند که باید به درستی انجام شود بنابراین بسیار حائز اهمیت است و سعی شده تا در «نینوچکا» به بهترین شکل ممکن از آن استفاده شود. آنچه متاسفانه در فضای فعلی تئاتر باعث شده است تا کمتر به این اجزا توجه شود، هزینه‌ای است که می‌بایست گروه برای آنها بپردازد، بنابراین نمی‌توان ایرادی به این موضوع گرفت.

وی با اشاره بر حضور چهره‌ها در عرصه تئاتر، بیان کرد: به هیچ عنوان مخالف این موضوع نیستم، چراکه معتقدم افراد می‌توانند به یکدیگر کمک کنند. زمانی‌که حضور یک چهره به تئاتر جان می‌دهد و باعث می‌شود تا مخاطب برای تماشای اثر به سالن تئاتر بیاید اتفاق خوبی است و نباید با آن مخالفت کرد.

این بازیگر و طراح حرکت در پایان صحبت هایش عنوان کرد: در این اثر نمایشی چهره، بازیگر تئاتری و هنرجو در کنار یکدیگر در حال فعالیت هستند و از نگاه من ترکیب درستی شکل گرفته است. علاوه‌ بر این چهره‌های حاضر در این اثر نیز از اهالی قدیمی تئاتر هستند و فعالیت‌های بسیاری در این عرصه داشته‌اند. ما یک خانواده هستیم و در کنار یکدیگر مشغول به کاریم و می‌توانیم از این موضوع لذت ببریم. بنده و گروه «نینوچکا» این اثر را برای همه افراد جامعه به صحنه برده‌ایم و امیدواریم همه‌ افراد جامعه به تماشای آن بنشینند.

«نینوچکا» عنوان نمایشی است از سعید داخ به نویسندگی مجتبی کاظمی براساس فیلمنامه‌ «نینوچکا» اثر بیلی وایلدر و تهیه کنندگی انوشه زاهدی که از ۸ آبان ماه با نقش آفرینی ارژنگ امیر فضلی، کامبیز امینی، کتانه افشاری نژاد، امیر تیموری، جوانه دلشاد، علی داوری، پردیس رفیعی، شبنم ندیمی، زهرا بهرامی، فاطمه دهقانی در تماشاخانه دیوارچهارم روی صحنه رفته است.