برچسب: بازیگری

به گزارش خبرنگار مهر، نمایش «چنور» نوشته و کارگردانی قطب الدین صادقی از ۲۱ آذر ماه اجرای عمومی خود را در تالار چهارسوی مجموعه تئاتر شهر آغاز کرده است.

«چنور» نمایشی تک پرسوناژ و داستان یک جستجوی عاشقانه است. مردی پس از ۲ دهه غیبت به خاک و دیار خود باز می‌گردد اما می بیند همه چیز و همه کس تغییر کرده اند. او حتی کمترین نشانی هم از عشق از دست رفته اش نمی یابد … .

«چنور» نام گیاهی بسیار خوشبو در منطقه کردستان است که به عنوان یکی از نام های دخترانه این منطقه استفاده می شود.

این اثر نمایشی با بازی فرشید گویلی هر روز غیر از شنبه ها ساعت ۲۰ در تالار چهارسوی مجموعه تئاتر شهر به مدت زمان ۶۰ دقیقه روی صحنه می رود.

فرشید حیدری طراح صحنه، افسانه قلی زاده طراح چهره پردازی، نیوشا صادقیان طراح لباس، میثم صفری طراح نور، فرید ستاربخش طراح پوستر، اختر تاجیک عکاس، کیوان اسماعیلی عکس و گرافیست، کیوان اسماعیلی دستیار کارگردان، اهورا علیزاده و مارال علیپور گروه کارگردانی، سعید مصطفایی مدیر صحنه، محمد متحدی، حسن نصیریان، کامیار خزاعی گروه صحنه و ساخت دکور، کامبیز معماری مجری گریم، حسین اکبری مجری نور، ایوب محمد نیا، دانیال اربابی مشاور رسانه، ندا کاوندی و مهران عشریه روابط عمومی گروه اجرایی نمایش «چنور» را تشکیل می دهند.

به گزارش خبرگزاری مهر، نمایش «داستان های عامه پسند» به نویسندگی و کارگردانی احسان امانی از ۸ تا ۲۰ دی ساعت ۱۸:۴۵ در تماشاخانه شانو روی صحنه می‌رود.

در نمایش «داستان های عامه پسند» در هر اجرا یکی از ۲ اپیزود «پرتره اجتماعی» و «پرتره شهرت» اجرا می شود که هیچ ارتباطی از نظر محتوا، بازیگران و نمایشنامه با یکدیگر ندارند.

عوامل این اثر نمایشی عبارتند از نویسنده، طراح و کارگردان: احسان امانی، بازیگران پرتره اجتماعی: عماد زارعی، حسین شریعت، پریا جعفرمحمدی، پریا یعقوبی، کیان طایفه، محمدعلی مرتضوی (طاها)، علی بختیاری، آرمینا محمودی و علی حسینی خواه، بازیگران پرتره شهرت: حسین شریعت، کیمیا شاهرخی، محسن رضوی نیا، پریچهر معروفی، عماد زارعی، کیان طایفه، آرین کبیری، علی مربی، پدرام آل ابراهیمی، یاسمن حسینی و دریا کریمی، برنامه ریز و دستیار کارگردان: کیمیا شاهرخی، مدیر تولید: آرین کبیری، مدیر صحنه: سیاوش آرام، منشی صحنه: فریده نوراد، طراح و مجری گریم: الهه زین لو، ابوالفضل جمیلی، طراح گرافیک: کیان طایفه، عکاس: کسری سعادت جو، گروه ساخت تیزر: کارگردان تیزر: احسان امانی، تصویربردار: میلاد مشتاق، نورپرداز: سعید نعیمی، تدوین: میلاد مشتاق، طراح دکور: مهران سالمی، صداگذاری: محسن نیازی، تدارکات: امیر مرئی، محسن رادمنش، روابط عمومی و مشاور امور رسانه: ناصر ارباب.

«پرتره اجتماعی» درباره نویسنده گمنام کلمبیایی، گابریل لوپه سیناروز است که چهار داستان را برای مخاطب روایت می کند و «پرتره شهرت» درباره سه شخص از سه قشر مختلف جامعه است که  هرکدام داستانی از زندگی خود را روایت می‌کنند.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی تماشاخانه «دیوار چهارم»، متین اوجانی که در کارنامه هنری خود کارگردانی آثار نمایشی و تلویزیونی همچون «یه اتفاق ساده»، «عاریه»، «چمدانهای خالی»، «ملکه های فرانسه»، «رام کردن زن سرکش» و … را دارد این بار به سراغ پرداختی نو از نمایشنامه «خرس» نوشته آنتون چخوف رفته است.

اوجانی در رابطه داستان این اثر عنوان کرد: در افسانه ها چنین آمده است که سلطان کئوک و همسرش شمشیری جادویی را از استاد کوندور به عنوان هدیه پذیرفتند و آن را ذوب کردن و در قالبهای جدید ریختند یکی را اژدها کش و دیگری را ستاره گیر نام نهادند؛ هر که مالک هر دو شود بر جهان هنرهای رزمی فرمان می راند؛ البته همگان هر دو شمشیر را با هم می خواستند و اینگونه شد که نبردهایی میان فرقه های مختلف شکل گرفت و … .

وی همچنین در مورد روند اجرایی و ویژگی «رهایی از شائولین» افزود: این نمایشنامه نیم نگاهی به اثر زیبای انتوان چخوف به نام «خرس» دارد. فضا سازی و جغرافیای کار مربوط به معابد چینی هنرهای رزمی به نام «شائولین» است؛ اسیر شدن انسان کنونی در یک سری مقررات و قوانین خود ساخته باعث می شود تا روزی او را به فکر فرو ببرد و دنبال بهانه ای باشد برای فرار از دست عادات و حساسیتهای مصنوع دست خودش؛ اتمسفر یا بهتر بگویم ژانر نمایش روانشناسی؛ رئال؛ فانتزی است. استفاده از رنگهای اصلی در نورپردازی و بازی با صداهایی که از هنجره ی بازیگران روی صحنه در می آید یکی از نقاط خلاقه و زیبای کار به حساب می آید که بارها مورد توجه قرار گرفته است.

پیش فروش نمایش «رهایی از شائولین» در سایت تیوال آغاز شده است و علاقه مندان جهت تهیه بلیت این اثر، می توانند به نشانی تهران، میدان فلسطین، خیابان طالقانی غربی، ببین سرپرست و فریمان، پلاک ۵۴۴ مراجعه کنند. 

به گزارش خبرگزاری مهر، «جشن تولد خورشید» شامگاه جمعه ۲۹ آذر در مجموعه تئاتر محراب برگزار می شود. در این برنامه جواد انصافی در نقش حاجی فیروز، آیین‌های ایرانی شب یلدا که این روزها از یادها رفته‌اند و کمتر در آیین‌های شب یلدای خانواده های استفاده می‌شوند را معرفی و تعدادی از آن‌ها را اجرا می‌کند.

همچنین نمایش خیمه شب بازی «ننه سرما» به کارگردانی علی جباری، هنرمند روشندل اجرا می‌شود.

در بخش دیگری از مراسم حسین ظاهری، مجلس نقالی برپا می‌کند و نقل نبرد فریدون و ضحاک را می‌خواند.

این آیین ساعت ۱۶ در مجموعه تئاتر محراب واقع  در تقاطع خیابان ولیعصر و امام خمینی، روبه‌روی موزه قرآن، آغاز می‌شود.

ورود برای عموم آزاد است.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی استودیو هورخش، انیمیشن ایرانی «آخرین داستان» به نویسندگی و کارگردانی اشکان رهگذر به عنوان یکی از ۳۴۴ فیلم واجد شرایط به بخش رقابتی بهترین فیلم نود و دومین دوره جوایز سینمایی اسکار راه یافت.

حضور «آخرین داستان» در رقابت اسکار بهترین فیلم در حالی اتفاق افتاده است که این انیمیشن ایرانی پیش از این به لیست آثار رقابت‌کننده در بخش بهترین انیمیشن مراسم اسکار ۲۰۲۰ نیز راه یافته بود.

تاکنون نمایندگان سینمای ایران در رقابت آکادمی اسکار تنها در بخش فیلم خارجی زبان حضور داشته‌اند. این نخستین بار است که فیلمی از سینمای ایران در بخش اصلی شاخه بهترین فیلم اسکار پذیرفته می‌شود.

آکادمی علوم و هنرهای سینما لیست ۳۴۴ اثر واجد شرایط برای رقابت در بخش بهترین فیلم سال را دیروز سه‌شنبه ۱۷ دسامبر منتشر کرده است و در آن آثار بزرگی چون «مرد ایرلندی»، «جوکر»، «انتقام‌جویان: پایان بازی» و «کاپیتان مارول» وجود دارد.

داستان این فیلم برداشتی آزاد از داستان «ضحاک» شاهنامه فردوسی است. پرویز پرستویی، لیلا حاتمی، حسن پورشیرازی، اشکان خطیبی، بیتا فرهی، حامد بهداد، شقایق فراهانی، اکبر زنجانپور، باران کوثری، حسن پورشیرازی، ملیکا شریفی‌نیا، بانیپال شومون، روزبه فرخ‌نعمتی، بیتا فرهی، مجید مظفری، زهیر یاری صداپیشگان انیمیشن «آخرین داستان» هستند.

تولید این اثر که نزدیک به ۱۰ سال طول کشیده است و کمپانی «sky entertainment ۷» در کنار استودیو هورخش پخش جهانی انیمیشن آن را برعهده دارند.

به گزارش خبرگزاری مهر، مینا وحید بازیگر سینما و تلویزیون که چندی پیش با فیلم کوتاه «کرمچاله» برنده جایزه بهترین بازیگر زن از جشنواره مادرید شد قرار است در نمایش «دزدان شماره ۴۳» به ایفای نقش بپردازد.

این اثر نمایشی به کارگردانی شاهین صادقیان بر اساس نمایشنامه «همه دزدها که دزد نیستند» اثر داریو فو نویسنده شناخته شده ایتالیایی نوشته شده است.

«دزدان شماره ۴۳» از اول دی‌ماه در پردیس تئاتر سپند به نمایش درمی‌آید.

وحید پیش از این با بازی در فیلم‌هایی مثل «دوران عاشقی» و «کفش‌هایم کو» و سریال‌های «بانوی عمارت» (که در حال پخش از آی‌فیلم است) و «شهرزاد» بازی در سینما و تلویزیون را تجربه کرده است.

به گزارش خبرنگار مهر، به مناسبت روز جهانی مهاجران، مراسم رونمایی چهار اثر از گروه تئاتر «نقش خیال» به سرپرستی حسن علیکرمی و با مدیریت هانیه تجریشی پنجشنبه ۲۸ آذر از ساعت ۱۳ تا ۱۶ در کتابخانه و موزه ملی ملک برگزار می‌شود.

این چهار رونمایی شامل موارد زیر می‌شود:

۱- افتتاح نمایشگاه ۶۰ تابلوی عکاسی از نمایش «مهاجران» که به مدت ۲ هفته از ۲۸ آذر تا ۱۲ دی از ساعت ۸ تا ۱۶ به غیر از جمعه‌ها دایر خواهد بود. عکس های نادر پیرزاده، شهرام سلیمی‌نژاد، محمد نظری، مریم اصلانی، امیررضا هرمزی، علی اصغر اظهاری خوشکار، فرهاد مقامی اصل و فرناز محمد در این نمایشگاه به نمایش گذاشته می شود.

۲- رونمایی از نمایشنامه «مهاجران» که توسط نشر افراز منتشر شده است و علاوه بر متن اثر شامل عکس های رنگی اجرای این نمایشنامه هم می شود که در پایان کتاب به چاپ رسیده است.

۳- رونمایی از فیلم تئاترِ «مهاجران» به همراه نسخه زیرنویس انگلیسی.

۴- رونمایی از نمایشنامه جدید حسن علیکرمی با عنوان موقت «کلاه های او» که بر اساس داستانی از هوشنگ مرادی کرمانی نوشته شده است.

این مراسم از ساعت ۱۳ تا ۱۶ ادامه دارد که شامل بازدید از موزه (ساعت ۱۳ تا ۱۳:۴۵)، مراسم رونمایی (۱۳:۴۵ تا ۱۵) و بازدید از گالری عکس، خرید کتاب و پذیرایی (۱۵ تا ۱۶) خواهد بود.

این مراسم در تهران، بین میدان امام خمینی و خیابان سی تیر، داخل سر درِ باغ ملی، کتابخانه و موزه ملی ملک برگزار می‌شود.

خبرگزاری مهر– گروه هنر- محمد صابری: هرچند تب و تاب واکنش‌های مثبت و منفی اولیه نسبت به مستند «ایکسونامی» فروکش کرده است اما این مستند هنوز در ابتدای راه عرضه فراگیر و مواجهه با گروه‌های هدف مخاطبانش قرار دارد؛ مستندی که کارگردانش صراحتاً می‌گوید آن را با هدف‌گیری مخاطبان عام ساخته و حتی به فکر اکران عمومی آن در سینماها است.

محسن آقایی کارگردان «ایکسونامی» همزمان با هفته‌های نخست رونمایی از این مستند، به خبرگزاری مهر آمد تا در گفتگویی صریح درباره بخشی از مسائل مرتبط با متن و حاشیه این مستند توضیحاتی ارائه کند.

آقایی در بخش نخست این گفتگو به دلایلی غیبت «ایکسونامی» در جشنواره «سینماحقیقت» به‌عنوان مهمترین ویترین رسمی سینمای مستند پرداخت و همزمان درباره انتخاب شعار حاشیه‌ساز «خاطرات یک پورن استار» برای این مستند، مباحثی را مطرح کرد.

بخش دوم و پایانی گفتگوی خبرگزاری مهر با محسن آقایی کارگردان مستند «ایکسونامی» را در ادامه می‌خوانید؛

* اشاره‌ای به این مسئله داشتید که چون در آمریکا زندگی نکرده‌اید، مبتنی‌بر مطالعاتتان به یک تحلیل نسبت به جامعه آمریکا رسیده‌اید. از این منظر فکر می‌کنید چقدر روایت شما در «ایکسونامی» از تحولات اجتماعی آمریکا می‌تواند دقیق باشد؟

طبیعتاً من در آن جامعه زیست نکردم اما از نتایج و تحقیقات افرادی استفاده کرده‌ام که در آنجا زیسته‌اند. تمام داده‌هایی که در فیلم ارائه شده است، یا از مراکز و ارگان‌های رسمی ایالات‌متحده است که برخی از آن‌ها حتی نشانی اینترنتی‌شان به دات جی او وی (gov.) ختم می‌شود که یعنی یک مرجع دولتی و رسمی هستند. بخش دیگری از داده‌ها هم برآمده از تحلیل و جمع‌بندی جامعه‌شناسان و مردم‌شناسانی است که در آمریکا به دنیا آمده‌اند، زندگی کرده‌اند و برخی هم مرده‌اند!

* با توجه زمان بلندی که صرف تحقیق بر روی این سوژه کرده‌اید، از چه مرحله‌ای بود که احساس کردید می‌توان براساس این داده‌ها مستندی ساخت…

از ابتدا دورنمای من ساخت مستند بود. زمانی که آن کتاب تحقیقی درباره انقلاب جنسی در آمریکا را خواندم، مهم‌ترین چالشم این بود که چرا وقتی این حجم از دیتا و اطلاعات پژوهشی در این زمینه وجود دارد، هنوز ملت ما چیزی درباره آن نمی‌دانند. به این جمع‌بندی رسیدم که مشکل اصلی در مدیوم ارائه این تحلیل‌ها و داده‌ها است. شروع کار من در حوزه رسانه، براساس «مسئله» بوده است. من از جنس «هنر برای هنر» نیستم. قائل به این هستم که هنر رسالتی دارد و از آنجایی که ما مستندساز بودیم، از ابتدا می‌دانستم که باید براساس این داده‌ها مستندی ساخته شود.

* به فکر چرخه اداری دریافت مجوز برای این مستند هم بودید؟

واقعیت این است که غیر از تلویزیون که ملاحظات عجیب‌وغریب قومی، ملی، سیاسی و حاکمیتی دارد و محیط خاصی بر آن حاکم است، معتقدم در فضای رسانه‌ای ایران هر آن کسی که ریگی به کفش نداشته باشد، هر کار که بخواهد می‌تواند انجام دهد. هر محتوای سالمی را در ایران می‌توان تولید و توزیع کرد. بماند که برخی محتواهای ناسالم هم در این سال‌ها تولید و پخش شده و آب هم از آب تکان نخورده است!

* در هیچ مرحله‌ای برای ساخت «ایکسونامی» اقدام به درخواست مجوز از هیچ نهادی نداشتید؟

هیچ مستندی برای ساخت نیاز به هیچ مجوزی ندارد، مگر اینکه فرآیند تولید آن مانند یک فیلم سینمایی آن‌قدر بیگ‌پروداکشن و عظیم باشد که به ریسک آن نیرزد که بدون پشتوانه مجوز ساخت، بخواهید آن را بسازید. در این موارد معمولاً برای تضمین پخش، بهتر است مجوز ساخت هم اخذ شود.

* با این تعبیر «مجوز» برای مستندسازی یک انتخاب است نه یک الزام قانونی.

بله. شما همین امروز بروید ارشاد و تقاضای فرم دریافت پروانه ساخت برای یک فیلم مستند بدهید، فکر نمی‌کنم چنین فرمی وجود داشته باشد! البته شخصاً هیچ‌وقت مراجعه نکرده‌ام اما فکر می‌کنم آن‌قدر درخواست شاذی است که کمتر مستندسازی برای آن اقدام می‌کند. حتی خیلی‌ها برای نمایش هم مجوزی دریافت نمی‌کنند…

* اما درباره مستند «ایکسونامی» ماجرای نداشتن پروانه نمایش و انتشار نامه‌ای به امضای آقای فرجی (مدیرکل دفتر عرضه و نمایش فیلم سازمان سینمایی) حاشیه‌هایی را به همراه داشت. واقعاً برای نمایش اقدام به دریافت مجوز نکرده بودید؟

واقعیت این است که آن‌قدر از نظر پیش‌فرض برایمان بدیهی بود که نیازی به مجوز نیست که حتی نمی‌دانستیم باید اقدامی در این زمینه داشته باشیم. اساساً مراسم رونمایی از یک مستند که یک رویداد واحد است و در یک نوبت تمام می‌شود، حکم اکران ندارد و آن‌قدر عرف حاکم این‌گونه بوده که فیلمی در یک جمعی نمایش داده شده و بعد هم مراسم تمام شده، که فکر نمی‌کردیم نیاز به مجوزی باشد. حتی جالب است بدانید در همان روز رونمایی از «ایکسونامی» دو فیلم دیگر هم رونمایی داشتند و حتی در فضای رسانه‌ای نامشان هم مطرح نشد. کسی هم روحش خبردار نشد. آن‌قدر این مسئله در میان مستندسازان عرف است که واقعاً نمی‌دانستیم برای رونمایی نیاز به چنین مجوزی است.

فلسفه وجودی و کارکرد «مجوز» چیست؟‌ فلسفه وجودی‌اش این است که یک محتوای مورد تأیید و فاقد مسمومیت‌های فرهنگی به دست مخاطب برسد. برای تشخیص این سلامت، مستند «ایکسونامی» را پیش‌تر برای افراد و مراکزی که حساسیت‌هایشان به‌مراتب بیشتر از ارشاد است اکران کرده بودیم و آن‌ها تأیید کرده بودندکجا قضیه درباره این فیلم حاشیه‌ساز شد؟ آنجا که برخی براساس انگیزه‌هایی که واقعاً نمی‌دانم از سر لجبازی بود و یا حتی شاید با نیت‌های خیر، شروع به فضاسازی علیه فیلم کردند. قصه این است که براساس عرف، حتی مایی که چندین سال است مستندسازی می‌کنیم، نمی‌دانستیم که قانونی وجود دارد که هر نمایشی از فیلم مستند ولو یک بار نیاز به مجوز دارد…

* یعنی چنین قانونی وجود داشت؟

بله وجود دارد. نکته مهم‌تر اما این است که ما بنای دور زدن قانون را نداشتیم. اگر یک درصد احساس می‌کردیم در این زمینه ممکن است ارشاد ورود کند و ان‌قلتی داشته باشد، حتماً پیش از آن اقدام به دریافت مجوز می‌کردیم. چه اینکه مطمئن هستیم این فیلم کاملاً قابل پخش است و باید هم به آن مجوز داده شود.

* در حال حاضر اقدام کرده‌اید؟ در چه مرحله‌ای است؟

بله اقدام کردیم. فقط یک محدودیتی در نظر گرفته‌اند و آن اینکه «نسخه نهایی نهایی» فیلم را باید برای دریافت مجوز ارائه کنیم و با توجه به اینکه برخی مباحث فنی کارمان هنوز نهایی نشده،‌ طبیعتاً منتظر نهایی‌شدن نسخه هستیم. درباره آن جلسه رونمایی هم که به نامه آقای فرجی اشاره کردید،‌ واقعیت این بود زمانی آن نامه منتشرشد که ما دعوت‌ها را انجام داده بودیم و مردم هم آمده بودند و امکان لغو برنامه نبود. به نظر خودم لغو برنامه حاشیه‌ها را پررنگ‌تر می‌شد. مضاف بر اینکه دوستان قبل از برنامه‌ریزی به‌صورت تلفنی هماهنگی انجام داده بودند و به تعبیری مجوز شفاهی صادر شده بود.

یک نکته دیگر را هم بد نیست اشاره کنم و آن اینکه اساساً فلسفه وجودی و کارکرد «مجوز» چیست؟‌ فلسفه وجودی‌اش این است که یک محتوای مورد تأیید و فاقد مسمومیت‌های فرهنگی به دست مخاطب برسد. برای تشخیص این سلامت، مستند «ایکسونامی» را پیش‌تر برای افراد و مراکزی که حساسیت‌هایشان به‌مراتب بیشتر از ارشاد است اکران کرده بودیم و آن‌ها تأیید کرده بودند. از روحانیان صاحب‌نظر تا کارشناسانی که نظرشان برایمان موضوعیت داشت. همه این کار را دیدند و نکاتشان را هم گفتند.

* از منظر مخاطب خودتان فکر می‌کنید، «ایکسونامی» با توجه به محتوایی که دارد برای عرضه به مخاطب عمومی مناسب است یا باید اکران آن محدود به محافل و گعده‌های تخصصی باشد؟

مطلقاً نمی‌خواستم فیلمی برای صرف کارشناسان بسازم. مضاف‌بر اینکه فیلم من سطح‌بندی‌هایی دارد تا با سطوح مختلف ارتباط برقرار کند. گاهی برخی مخاطبان می‌گویند بخش‌هایی از روایت گنگ است، می‌گویم بله و می‌پذیریم چون تعمداً نقطه‌گذاری‌هایی در فیلم دارم که هدفش مخاطبان نخبه‌تر و کارشناس است. با این فیلم به‌دنبال گفتگو و دیالوگ با خیلی از گروه‌ها هستیم اما حتماً آن را برای عموم مخاطبان ساخته‌ام.

* برنامه‌ریزی هم برای اکران آن بر پرده سینماها هم دارید؟

افق اولیه‌مان این بود که سراغ اکران عمومی هم برویم چرا که با توجه به ظرفیتی که فیلم دارد فکر می‌کنیم ‌می‌تواند گیشه موفقی هم داشته باشد. هنوز هم این ایده را داریم. بد نیست یک نکته بامزه درباره انتخاب بازیگر این فیلم هم بگویم که پیش‌تر جایی مطرح نکرده بودم؛ زمانی که تصمیم گرفتیم برای کاراکتر اصلی بازیگری انتخاب کنیم، سراغ سایت‌هایی رفتیم که برای همین کار طراحی شده و بازیگران به همراه تصاویر و رزومه کاری در ‌آن‌ها معرفی شده‌اند.

وارد سایت شدم و محدودیت‌هایی که می‌خواستم از نظر محل سکونت و رنج سنی را اعمال کردم. در میان پیشنهادها یک بازیگر چشمم را گرفت و احساس کردیم به فضای کار ما هم می‌خورد. با آژانس مرتبطش تماس گرفتیم اما دیدیم خیلی بد جواب و سر بالا جواب می‌دهند. بعد از چند بار پیگیری احساس کردم می‌خواهند بپیچانند! سرچ دیگری کردیم درباره آن بازیگر و متوجه شدیم همسر دوم دونالد ترامپ است! (می‌خندد) دورخیز هم کردیم که بدون هماهنگی آژانس با خودش وارد مذاکره شویم اما از جایی به بعد احساس کردم شدنی نیست و پیگیری را متوقف کردیم.

* به‌عنوان جمع‌بندی اگر فکر می‌کنید نکته‌ای از قلم افتاده بفرمایید.

این نکته مهمی برای خود من است که می‌خواهم مطرح کنم. برای مستند «ایکسونامی» حواشی و فضاسازی‌هایی شکل گرفته که به نظرم بخشی از آن طبیعی هم بود،‌ اما بخش عمده و بزرگی از آن با یک هدف مشخص شکل گرفت و آن اینکه «ایکسونامی» دیده نشود! می‌خواستند فیلم برچسب بخورد و مخاطب با پیش‌داوری به تماشای آن بنشیند. این اتفاق هم عمدتاً از طرف کسانی صورت گرفت که اهل قبیله‌گرایی‌های سیاسی هستند. «ایکسونامی» اما درباره یک تحولی دارد هشدار می‌دهد که اگر اتفاق بیفتد دیگر چپ و راست نمی‌شناسد. به معنای واقعی کلمه این سونامی می‌تواند یک جامعه را دچار آسیب‌های سنگین کند.

ما امروز هم از امثال «کیهان» فحش می‌خوریم که چرا سراغ فلان کاراکتر رفته‌ایم و هم از طرف مقابل؛ شخصاً اهل این قبیله‌گرایی‌ها نیستم چرا که به‌شدت معتقدم همین قبیله‌گرایی‌ها باب گفتگو را در کشور ما بسته استما امروز هم از امثال «کیهان» فحش می‌خوریم که چرا سراغ فلان کاراکتر رفته‌ایم و هم از طرف مقابل؛ شخصاً اهل این قبیله‌گرایی‌ها نیستم چرا که به‌شدت معتقدم همین قبیله‌گرایی‌ها باب گفتگو را در کشور ما بسته است. کافی است مسئله‌ای مانند «حجاب» مطرح شود؛‌ اساساً نمی‌توان درباره این موضوع گفتگو کرد. فضای کشور تبدیل به استادیوم فوتبال شده است و این اتفاق بسیار بدی است.

اشاره کردم در جامعه آمریکا هم همین دوقطبی‌های احمقانه شکل گرفته و به آن‌ها آسیب زده است. برای همین در مواردی اساساً گفتگوهایشان پیش نمی‌رود. اساساً گزاره‌های مشترک در گفتگوها نیست. کسی ادعا می‌کند بنزین باید ۳ هزار تومان شود تا عدالت برقرار شود، در مقابل دیگری می‌گوید این تصمیم غلط است به یک دلیل کاملاً بی‌ربط دیگر! این چه مدل مباحثه‌ای است؟ چرا گزاره‌های مشترک نداریم در گفتگوها؟ از این منظر مهم‌ترین دغدغه‌ام درباره «ایکسونامی» هم این است که آدم‌ها بدون توجه به تبلیغات و حواشی فیلم را ببینند تا بتوانیم درباره آن گفتگو کنیم. اصلاً‌ شاید به این نتیجه رسیدید که فیلم خزعبلی است، اما ابتدا بیایید فیلم را ببینید بعد درباره آن گفتگو کنیم.

«آزادی بیان» اگر منجر به «شنیدن» نشود چه فایده‌ای دارد؟ شما تصور کن در پیاده‌رویی که مته‌ها مشغول سوراخ کردن زمین هستند، همه آزاد باشند آواز بخوانند و هیچ‌کس هم جلوی کسی را نگیرد، اما آیا این آزادی به درد می‌خورد؟‌ همه صداها در این هجمه و هیاهو گم می‌شود. امروز متأسفانه این هیاهوها خیلی زیاد هم شده است به‌خصوص از طرف کسانی که اتفاقاً سینه چاک می‌دهند برای «آزادی بیان»!‌ چرا باید مدعیان آزادی در مواجهه با یک فیلم تصمیم به «بایکوت» و «سرکوب» بگیرند؟

همین شبکه «بی‌بی‌سی فارسی» که در میان رسانه‌های آن ور آبی بیشتر ادای طمأنینه را در می‌آورد، در مواجهه با این فیلم یک برنامه می‌گذارد و برای فیلم دیده نشده ۲۰ دقیقه کارشناسانش تحلیل ارائه می‌دهند! تماسی هم با من داشتند که بیا روی آنتن و درباره «ایکسونامی» صحبت کن که نپذیرفتم. اما واقعاً اگر این اتفاق برعکس می‌افتاد و مثلاً در تلویزیون ما برنامه‌ای می‌گذاشتند و درباره یک فیلم هنوز اکران نشده در هالیوود ۲۰ دقیقه کارشناسانش تحلیل و نظر ارائه می‌کردند، آن‌ها را زیر سؤال نمی‌بردیم!؟ نامش هم این است که بی‌بی‌سی رسانه‌ای حرفه‌ای است!

* استدلالتان برای مصاحبه نکردن با بی‌بی‌سی ناظر به ملاحظه اخلاقی و ارزشی خاصی بود؟

نامش ملاحظه اخلاقی نیست. درباره کلمه «ارزش» هم که بنده اساساً قائل به آن نیستم و فکر می‌کنم ما در دنیای واقعی و سرشار از گزاره‌های واقعی زندگی می‌کنیم. در این دنیای واقعی،‌ عقلانیت حکم می‌کند با رسانه‌ای که تمام‌وقت هدفی جز نابودی تو ندارد، وارد گفتگو نشوی. ورود به چنین گفتگویی موجب مشروعیت بخشی به چنین رسانه‌ای می‌شود. حاضرم با آن خبرنگار در صفحه شخصی‌اش در شبکه‌های اجتماعی درباره فیلمم گفتگو کنم اما با آن رسانه وارد گفتگو نمی‌شوم.

* حالا که صحبت از رسانه‌های خارجی شد بد نیست این سوال را هم مطرح کنم؛ مدیر تولید خارج از کشور مستند «ایکسونامی» گفتگویی با شبکه «ایران اینترنشنال» داشت که به نظر گزاره‌هایی را علیه فیلم مطرح می‌کرد. درباره این فرد و گفته‌هایش نکته‌ای ندارید؟

ایشان مدیر تولید ما در خارج از کشور بود و به‌نظر نکاتی هم که مطرح کرد علیه فیلم نبود. صرفاً به حضور یک بازیگر به‌جای کاراکتر اصلی در فیلم اشاره کرده بود که خود ما در فیلم به آن اشاره کرده‌ایم، باقی موارد هم که یک گزارش صرف درباره فرآیند تولید مستند ما در خارج از کشور بود.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی جشنواره، دبیرخانه‌ سی و هشتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر فراخوان کارگاه ها و مسترکلاس‌های گروه تئاتر اودین به سرپرستی یوجینیو باربا را منتشر کرد.

محوریت این مجموعه کارگاه‌ و مسترکلاس‌ها، بازیگری است و شامل ۳ کارگاه و ۶ مسترکلاس می‌شود. این برنامه های آموزشی ۱۶ تا ۱۹ بهمن ۹۸ از ساعت ۹ تا ۱۵ در تهران برگزار می‌شود.

متقاضیان برای ثبت‌نام تا تاریخ ۵ دی ماه می‌توانند به سایت جشنواره به آدرس fitf.theater.ir مراجعه کنند. جزییات کارگاه‌ها و شرایط ثبت نام نیز در سایت جشنواره قرار دارد.

فهرست هنرمندان برای حضور در کارگاه‌ها و مستر کلاس‌ها نیز تا تاریخ ۲۰ دی ماه اعلام می‌شود. گفتنی است مدیریت کارگاه‌های آموزشی سی و هشتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر را میلاد نیک آبادی برعهده دارد.

این رویداد به دبیری نادر برهانی مرند ۱۰ تا ۲۰ بهمن ماه امسال در تهران برگزار می‌شود.