برچسب: اپلیکیشن

دامنۀ توجه روز به روز کاهش می‌یابد. دیگر آنقدر صبر و حوصله نداریم که درست مطالعه کنیم. نسخۀ مکتوبِ چاپ‌شده فناوری‌ای مرده است و آینده روی کتاب‌های الکترونیک و صفحات وبِ هایپرلینک‌شده می‌چرخد. گوش‌دادن به کتاب صوتی به‌اندازۀ خواندن کتاب کاغذی خوب نیست. این‌ها باورهای رایجی است که حتماً به گوشتان خورده‌. اما آیا این حرف‌ها درست هم هست؟ لیا پرایس، استاد ادبیات انگلیسی دانشگاه هاروارد، می‌گوید ما خیلی زود فرض را بر این می‌گذاریم که عصری به نام عصر طلایی خواندن داشته‌ایم و از آن تنزل کرده‌ایم. سمیر رحیم از مجلۀ پراسپکت پس از انتشار کتاب جدید پرایس، وقتی دربارۀ کتاب‌ها سخن می‌گوییم از چه سخن می‌گوییم، دربارۀ این کتاب با او به گفت‌وگو نشست. این مصاحبه ویرایش شده است تا خلاصه‌تر و شفاف‌تر بشود.

سمیر رحیم:‌ در اواخر کتاب،‌ از مارشال مک‌لوهان نقل قول کرده‌اید که کتاب‌ها را جزء عتیقه‌های خارج از رده ذکر کرده است. یک مدت خیلی‌ها پایان عصر کتاب را اعلام می‌کردند، درست است؟

لیا پرایس: وقتی مردم از مرگ کتاب حرف می‌زنند،‌ اغلب دربارۀ دو چیز کاملاً متفاوت سخن می‌گویند. یکی مرگ نوعی شئیِ خاص است که ظاهر و حس و بوی خودش را دارد. و دیگری مجموعه‌ای از کارکردها و فعالیت‌هایی است که آن شئی‌ انجام می‌داده است. شاید بشود آن را همان تفاوت فُرم و کارکرد دانست. برای شخصِ من زنده‌ماندن آن شئی‌ اهمیتی ندارد؛ من به تداوم آن کارکردها و فعالیت‌های انسانی اهمیت می‌دهم.

رحیم: اینجاست که افسانه خوانندۀ آرمانی مطرح می‌شود، موافقید؟

پرایس: در عصر دیجیتال وقتی می‌بینیم کسی در تخت‌خواب وول می‌خورد و کتاب می‌خواند یا زیر درختی نشسته و کتاب می‌خواند،‌ فکر می‌کنیم دارد تفریحی مطالعه می‌کند و احتمالاً یکی از آثار کلاسیک ادبیات تخیلی را می‌خواند. اما در بخش عمدۀ تاریخ کتب چاپی، این نوع خواندن مخصوصِ اقلیتی محدود بوده است. اگر از نسل گذشته می‌پرسیدید چه کتاب‌هایی در خانه دارند، پاسخ رایج کتاب مقدس و کتاب شماره‌های تلفن بود. پس عادلانه نیست که نبود کتاب چاپی را عامل پریشان‌خاطری، بی‌صبری و سطحی‌نگری جهان دیجیتال بدانیم. ما سناریوی آرمانی خواندن از روی کاغذ را با ارزیابی واقع‌بینانه‌تر خواندن دیجیتال مقایسه می‌کنیم. اگر فکر کنیم که حضور کتاب‌های چاپی به شکلی معجزه‌آسا ما را دقیق‌تر و متمرکزتر می‌کند، خودمان را گول زده‌ایم.

رحیم:‌ در رسانه‌های اجتماعی، افرادی را می‌بینیم که عکس‌های خودشان را در حال مطالعه به اشتراک می‌گذارند یا عکس‌هایی از مجموعه کتاب‌هایی تلنبار شده که آن ماه خوانده‌اند. می‌شود گفت نمایشِ نوعی هویت کتاب‌خوانی است.

پرایس: اگر نگاهی به آیکون کیندل آمازون بیندازید، تصویر کسی است که در طبیعتی زیبا زیر درختی نشسته و غرق در خواندن کتاب است. اما در طول تاریخ بسیاری از کتاب‌ها در قطار و اتوبوس یا در حال انتظار در مطب دکتر خوانده شده‌اند. وقتی کتاب چاپی را آرمان می‌کنیم،‌ در واقع نوعی از خود را می‌ستاییم،‌ نوعی خواننده که آرزو داریم جای او بودیم. درست همانطور که مایلیم شرارت‌های خود را گردن ابزارهای دیجیتال بیندازیم و مثلاً می‌گوییم: «نه اینکه من بی‌حال و حوصله باشم، تلفن بی‌حوصله‌ام می‌کند». یکی از کارکردهای مطالعۀ تاریخِ خواندن این است که نوستالژی را اصلاح می‌کند،‌ نوستالژی‌ای که به چند دهه محدود بود. در قرن بیستم، وقتی سطح سواد بالا بود، کتاب ارزان شد. رسانۀ دیگری هم نبود که بر سر وقت و توجه ما با کتاب رقابت کند. مانع ما برای خواندن ادبیاتِ والا

تا میانۀ قرن نوزدهم،‌ نوشتن در کتاب‌ها خراب‌کردنِ آن‌ها محسوب نمی‌شد. امروز نوشتن در کتاب به همان اندازه زشت است که گذاشتن پا روی میز کتابخانه

هرگز رسانه نبوده است؛ بلکه تقریباً همیشه این مانع زمان است. موضوعْ سایر فعالیت‌هایی است که برای مطالعه باید کنار بگذاریم.

رحیم:‌ شاید خوانندگان نسل‌های قبل هم به‌اندازۀ ما محدودیت زمانی داشته‌اند یا مثل ما کتاب‌ها را ورق می‌زده‌اند. یاد جمله‌ای از ساموئل جانسون افتادم: «شاید کتابی به هیچ دردی نخورد؛ یا تنها یک نکته به درد بخور در آن باشد؛‌ آیا باید کل کتاب را بخوانیم؟»

پرایس: غالب کتاب‌های چاپی گذشته آثار برجسته‌ای در ادبیات تخیلی نبوده‌اند که بنا باشد از اول تا آخر خوانده شوند. دایرهالمعارف و واژه‌نامه و فهرست بوده‌اند. پس وقتی برای کتاب‌های چاپی افسوس می‌خوریم،‌ در واقع برای نوع خاصی از انفعال و پذیرش افسوس می‌خوریم،‌ مدلی از خواندن که کتابی را باز می‌کنید و می‌گذارید سراسر وجودتان را شستشو دهد. اما بی‌شک دکتر جانسون خواننده‌ای بود به شکل عجیبی همه‌چیزخوان و به شکل عجیبی غیرمحترم که این طرف و آن طرف می‌پرید و توی کتاب‌ها سرک می‌کشید و آن‌ها را سرسری می‌خواند و از این کارها خجالت هم نمی‌کشید. خوانندگان معمولاً زیکزاک حرکت می‌کنند و مسیر خود را در خواندن کتاب کوتاه می‌کنند و این کاملاً شبیه زندگی فعلی آنلاین ماست که همواره در حال جست‌وجو و ول‌چرخیدن هستیم.

رحیم:‌ وقتی کتابی را در کیندل می‌خوانیم یکی از چیزهایی که کمی روی اعصاب است، این است که می‌توانیم ببینیم دیگران زیر کدام عبارت‌ها خط کشیده‌اند.

پرایس: آنچه همیشه به نظرم ناراحت‌کننده می‌آید این است که سایر خوانندگان زیر جملاتی خط کشیده‌اند که بیش از همه قابل نقل‌قول‌کردن است و منطق سریع‌الوصولی دارد؛ یک چیزی شبیهِ طالع‌بینی وسط یک داستان. باوجوداین، این کار با خط‌کشیدن در کتاب‌های چاپیِ کتابخانه‌ای تفاوت زیادی ندارد، کتاب‌هایی که بیشترین بندهای برگزیده در آن‌ها همان موعظه‌های دینی و اخلاقی قابل نقل هستند.

رحیم:‌ مطمئنم شما داستان کشفِ نسخه‌ای از نمایشنامه‌های شکسپیر که متعلق به میلتون بوده را با حاشیه‌نویسی‌های اطرافش می‌دانید.

پرایس: تا میانۀ قرن نوزدهم،‌ نوشتن در کتاب‌ها خراب‌کردنِ آن‌ها محسوب نمی‌شد. امروز نوشتن در کتاب به همان اندازه زشت است که گذاشتن پا روی میز کتابخانه. اما در زمان میلتون،‌ نوشتن در کتاب خراب‌کردن آن نبود بلکه غنا بخشیدن به آن بود. اگر شما بچه‌مدرسه‌ای بودید و چیزی در کتابتان نمی‌نوشتید، معلوم می‌شد تنبلی کرده‌اید و واقعاً درگیر بحث نشده‌اید. از حوالی ۱۸۵۰ دیگر این در روی پاشنۀ قبلی نچرخید، یعنی زمانی که کتابخانه‌های عمومی با بودجۀ حاصل از درآمدهای مالیاتی در بریتانیا و ایالات متحده ساخته شدند. ساده بود،‌ از بچه‌مدرسه‌ای‌ها خواستند چیزی در کتاب‌ها ننویسند. البته این ماجرا ارتباطی هم با این باور پسارمانتیک داشت که خواننده باید گیرنده باشد و نه فعال؛ اینکه کتاب باید ما را متحول کند و نه بالعکس. اما اگر نگاهی به کتاب‌های چاپی اولیه بیندازید،‌ نوعی تلاش جمعی در کار است و کتاب چاپی مادۀ خامی محسوب می‌شود که کاربر با استفاده از آن نوع اختصاصی خود را شکل می‌دهد. این ماجرا حتی می‌تواند بدین شکل درآید که کتابی حقیقتاً چندپاره شود و صفحات آن از نو بازیابی شوند.

رحیم:‌ با رشد کتاب‌های صوتی، بحثی بالا گرفته است که آیا گوش‌دادن به کتاب واقعاً به معنای خواندن آن است؟ باز هم البته وقتی نرخ سواد پایین باشد کاملاً عادی خواهد بود که افراد به جای خواندن کتاب به شنیدن آن روی آورند.

پرایس: همچنین شاید نوعی منزلت اجتماعی محسوب می‌شده. اگر اشراف‌زاده بودید، در حالی که داشتید موهای خود را مرتب می‌کردید، خدمتکاری پشت صندلی‌تان می‌ایستاد و با صدای بلند برایتان کتاب می‌خواند؛ این نوعی مصرف حریصانه است. هرچند، می‌توانست در قالب گروهی از مردان طبقۀ کارگر نیز در آید که کسی روزنامه را با صدای بلند در جمع برایشان می‌خوانده. رواج دوبارۀ بلندخوانی را می‌توان تا حد زیادی به مشکل استفاده از وقت‌های مرده نسبت داد. از اوایل قرن نوزدهم، زمان‌ رفت و آمد روزانه از بهترین زمان‌های مطالعه بوده است. عصر طلایی روزنامه در قرن نوزدهم عصر طلایی خطوط ریلی نیز بوده است. می‌بینید که امروز کتاب صوتی جایگزین روزنامه در قطار شده است.

رحیم:‌ دست کم در بریتانیا،‌

رواج دوبارۀ بلندخوانی را می‌توان تا حد زیادی به مشکل استفاده از وقت‌های مرده نسبت داد

بستن کتابخانه‌ها تغییراتی با خود داشته است. برای آن دسته از ما که کتابخانه‌ها را مکان‌هایی مقدس می‌دانستیم، خبر وحشتناکی بود. اما با وجود گوگل و کتاب‌های دست دوم با قیمت یک‌پنی و دانلود رایگان آثار کلاسیک، بیش از حد احساساتی نشده‌ایم؟

پرایس: اصلاً فکر نمی‌کنم احساساتی شده باشیم. کتاب‌های گوگل تا حد زیادی، حاصل زحمات کتابدارانی هستند که آن کتاب‌ها را فهرست کرده‌اند و فراداده را فراهم کرده‌اند. نکتۀ دیگر این است که کتابخانه یکی از معدود فضاهای شهری است که افراد از طبقات اجتماعی و زمینه‌های فرهنگی مختلف می‌توانند در کنار هم قرار بگیرند و همه فعالیت مشترکی به نام مطالعه را انجام دهند. این امر تقابل‌های بسیاری را برانگیخته است. پس از تأسیس کتابخانه‌ها در میانۀ قرن نوزدهم،‌ باور عمومی بر این بود که این کتابخانه‌ها سبب گسترش بیماری می‌شوند: همان کتابی که در دست فردی بیمار و کثیف از طبقه کارگر بوده در دستان فردی از طبقه متوسط قرار می‌گرفت که از نظرات داخل کتاب متأثر نمی‌شود بلکه از شرایط فیزیکی کتاب تأثیر می‌پذیرد. همین شد که کتابخانه‌ها به فکر ضدعفونی کردن کتاب‌ها افتادند؛ ابتدا هم با اتاق گاز. (در اولین سال‌های بحران ایدز در ایالات متحده نیز چنین نگرانی‌هایی مطرح بودند). این بحث تا امروز هم کشیده شده است؛‌ یکی از کارهای مهم نمادین کتابدارها در کشورهای مختلف اروپایی این بوده است که تأکید کنند کتابخانه‌ها به روی همۀ کاربران، فارغ از مدارک شهروندی و اقامت، باز هستند. کتابخانه‌ها فضاهای برابر مهمی هستند. جایی که بچه‌ها تکالیفشان را انجام می‌دهند، افراد به دنبال توصیه‌ای برای گرفتن تخفیف مالیاتی می‌گردند یا به دنبال یک سرویس بهداشتی‌اند یا از باران فرار می‌کنند و در آن پناه می‌گیرند.

رحیم:‌ علی‌رغم همۀ بحث‌ها دربارۀ انقلاب کتاب‌های الکترونیک، به نظر می‌رسد دست کم در رمان نسخۀ چاپی همچنان محصول درجۀ اول باقی می‌ماند و کتاب الکترونیک نسخۀ فرعی آن‌ها خواهد بود. به نظرتان با وجود رسانه‌هایی که توانایی‌های مختلفی را در خود دارند، جای بیشتری برای خلاقیت و تغییر چگونگی عملکرد نثر وجود ندارد؟

پرایس: در اولین روزهای متن الکترونیک،‌ بر سر هایپرلینک هیاهوی بسیاری شد. این‌طور تصور می‌شد که با وجود رسانه‌های جدید، یک خط روایی ساده به خطوط روایی چندگانه تبدیل می‌شود. تقریباً هرگز چنین اتفاقی نیفتاد. این مثالی است که نشان می‌دهد پیش‌بینی کاربرد مجموعۀ مشخصی از احتمالات فنی بسیار دشوار است. البته، کتاب صوتی کمتر از کتاب چاپی این سو و آن سو می‌رود. تجربه‌ای منفعلانه‌تر است. به نظرم دیوانه‌کننده است که آدم نتواند چیزی را پیدا کند، ‌نتواند ارجاع دهد، نتواند به عقب بازگردد. حاشیه نوشتن هم بسیار دشوار است. بدین معنا، می‌توان گفت خوانندگان قالبی کمتر تجربی و با محدودۀ‌ تنگ‌تر را برگزیده‌اند.

منبع: ترجمان علوم انسانی – گفت‌وگوی سمیر رحیم با لیا پرایس، پراسپکت 

۲۱۲۱

به گزارش روابط عمومی ایرانسل، شبکه NB-IoT یا شبکه کم پهنای اینترنت اشیا، بستری است که اطلاعات دریافتی از حسگرهای حوزه اینترنت اشیا را به سیستم‌های تحلیل داده منتقل می‌کند و ایرانسل، برای نخستین بار جامع‌ترین نسخه از این شبکه کاربردی، برای دستیابی به شهر هوشمند را در سومین همایش و نمایشگاه «تهران هوشمند» ارائه کرده است.

ایرانسل با ارائه زیرساخت‌های لازم، در این نمایشگاه سعی دارد دانشجویان و کسب و کارهای نوپا و صنایعی که می‌توانند از شبکه NB-IoT بهره بگیرند را، شناسایی کرده و برای همکاری با آن‌ها گام‌های مؤثری بردارد.

دکتر بیژن عباسی آرند، مدیر عامل ایرانسل، فردا، سه شنبه ۱۹ آذرماه از ساعت ۱۱، در نشستی تخصصی در سالن سعدی برج میلاد، با موضوع «نقش اینترنت اشیا در شهر هوشمند»، ضمن بحث درباره جدیدترین فناوری‌های اینترنت اشیا در حوزه شهر هوشمند، اقدامات ایرانسل در زمینه هوشمندسازی شهرها را تشریح می‌کند.

در شهرهای هوشمند، از داده‌ها و فناوری‌های موجود برای ارتقای کارآیی، توسعه اقتصادی و بهبودی کیفیت زندگی شهروندان استفاده می‌شود که با توسعه یافتن تکنولوژی‌های شهر هوشمند، موارد استفاده بیشتری از IoT نیز ایجاد خواهد شد. از جمله خدمات هوشمند شهری که توسط ایرانسل، تا امروز ارائه شده است می‌توان به «پارکینگ هوشمند»، «روشنایی هوشمند معابر»، «دوچرخه اشتراکی»، «کنتور خوانی هوشمند»، «مدیریت هوشمند ناوگان» و «نظارت بر تجهیزات و دارایی‌ها» اشاره کرد.

دانشجویان و صاحبان کسب و کارهای مرتبط می‌توانند با حضور در غرفه ایرانسل، واقع در طبقه همکف مرکز همایش‌های برج میلاد، با ارائه اطلاعات خود، هماهنگی‌های لازم برای گفت و گوهای بعدی با ایرانسل را انجام دهند. همچنین علاقه مندانی که امکان حضور در این نمایشگاه را پیدا نمی‌کنند نیز می‌توانند با مراجعه به بخش کسب و کارهای سازمانی در وب‌سایت ایرانسل، به نشانی business.irancell.ir برای ثبت اطلاعات خود، اقدام کنند.

سومین همایش و نمایشگاه «تهران هوشمند»، امروز و فردا، ۱۸ و ۱۹ آذرماه در برج میلاد تهران با حضور ایرانسل برگزار می‌شود.

۲۱۲۱

نزدیک به سه ماه از عرضه آخرین نسخه سیستم عامل اندروید، با نام Android 10 می‌گذرد؛ با این حال تاکنون تعداد محدودی از گوشی‌های هوشمند به اندروید ۱۰ آپدیت شده‌اند. بعضی از شرکت‌های سازنده مانندوان پلاس، نوکیا وشیائومی آپدیت اندروید ۱۰ را برای برخی از گوشی‌های خود ارائه کرده‌اند؛ اما  تا زمانی که سازندگان بزرگی مثل هوآوی انتشار آن را آغاز نکنند، رشد قابل توجهی برایاین نسخه از اندروید رقم نخواهد خورد.

شرکت سامسونگ، تاکنون عرضه به‌روزرسانی پایدار و نهایی One UI 2.0 را همراه آپدیت اندروید ۱۰ شروع نکرده، اما هوآوی که در تست اولیه نسخه بتا اندروید Q شرکت کرده بود، به تازگی انتشار آپدیت اندروید ۱۰ و رابط کاربری EMUI 10 را آغاز کرده است.

آپدیت جهانی EMUI 10 از اواسط ماه گذشته میلادی آغاز شده و مدل‌های Huawei P30/P30 Pro و Huawei Mate 20 Proمی‌توانند این این آپدیت را دریافت کنند. مانند آپدیت‌هایمهم نرم افزاری دیگر، به‌روزرسانی اولیه EMUI 10 را برای دستگاه‌های محدودی امکان پذیر است.

کاربران مدل‌های Huawei P30, P30 Pro, Mate 20, Mate 20 Pro, Mate 20 X, Mate 20 RS Porsche Design و Nova 5Tبرای دریافت آپدیت آخر که شامل اندروید ۱۰ و رابط کاربری EMUI 10است، نیازمند استفاده از آخرین نسخه از برنامه HiCare هستند. می‌تواننددر این برنامه با مراجعه به بخش به‌روزرسانی و گزینه بررسی آخرین آپدیت را انتخاب کنند.

با فعالسازی شارژ خودکار کیف پول آپ می‌توانید به جای آن‌که همیشه کیف پول‌تان را شارژ کنید این وظیفه را به اپلیکیشن آسان‌پرداخت بسپارید. کافی است یکی از حساب‌های بانکی خود را به این کیف پول متصل کنید. برای ثابت نگه داشتن موجودی این کیف پول می‌توانید طی قراردادی (با مشخص کردن بازه زمانی) اجازه برداشت از حساب بانکی‌تان را (با سقف مشخص) صادر کنید.

با فعالسازی سرویس شارژ خودکار کیف پول، پس از درخواست خودرو از اپلیکیشن اسنپ می‌توانید تنها با انتخاب پرداخت از کیف پول، بدون نیاز به وارد کردن رمز دوم و مشخصات کارت بانکی هزینه‌ی سفر خود را پرداخت کنید.

سرویس شارژ خودکار کیف پول شما را به حساب بانکی‌تان متصل می‌کند و امکان مدیریت سقف برداشت و تعیین محدوده زمانی را به شما می‌دهد. این سرویس یکی از روش‌های معمول پرداخت در جهان است که اکنون به واسطه‌ی محصول مشترک اسنپ و آپ می‌توانیم برای اولین بار در ایران از امکانات آن بهره ببریم و در مدیریت مالی از آن استفاده کنیم.

پیش از این نیز اسنپ و آپ با راه‌اندازی کیف پول مشترک خود پرداخت هزینه غذا، سفر با اسنپ و اسنپ‌بایک در اپلیکیشن اسنپ و شارژ، عوارضی آزادراه و دیگر خدمات را در اپلیکیشن آپ تسهیل کرده بودند.

۲۱۲۱

امسال هم شاهد ظهور نسل جدید این نمایشگرها و چهار برابر شدن طول و عرض پیکسلی تلویزیون‌ها هستیم. شرکت‌های گوناگونی تلویزیون‌های جدید خود را با استاندارد ۸K روانه بازار کرده‌اند و به تائید استانداردهای فراوانی، ال‌جی صاحب‌عنوان بهترین کیفیت ۸K شده است؛ اما منظور از ۸K چیست و چه فرقی با نسل‌های قبلی دارد؟ و آیا باید آن را بخریم؟

داستان این نام‌گذاری‌ها چیست؟

یک تصویر با فرمت ۸K دربردارنده ۷۶۸۰ ردیف پیکسل افقی و ۴۳۲۰ ردیف پیکسل عمودی است؛ یعنی یک صفحه‌نمایش۸K دارای بیش از ۳۳ میلیون پیکسل است. به دلیل اینکه تعداد پیکسل افقی آن به عدد ۸۰۰۰ بسیار نزدیک است، آن را فرمت ۸K می‌نامند. داستان ۴K هم همین‌گونه است. تلویزیون‌های۴K رزولوشنی برابر با ۳۸۴۰ در ۲۱۶۰ پیکسل دارند. همان‌طور که می‌بینید تعداد پیکسل‌های عرضه به عدد ۴۰۰۰ نزدیک است.

درک اندازه و تعداد پیکسل‌ها

اگر بخواهید بزرگی ۸K را بهتر درک کنید، باید چند مقایسه ساده انجام دهیم. نمایشگرهای HD که اغلب مردم هنوز از آن استفاده می‌کنند و تقریباً استاندارد یکپارچهپخش شبکه‌های تلویزیونی و ماهواره‌ای، پخش آنلاین ویدیو و دیسک‌های بلوری است، رزولوشنی برابر با ۱۹۲۰ در ۱۰۸۰ پیکسل دارد. این بدان معنی است که یک نمایشگر HD دارای بیش از ۲ میلیون پیکسل است.

همان‌طور که پیش‌تر گفتیم، یک نمایشگر ۴K از ۳۸۴۰ در ۲۱۶۰ پیکسل تشکیل‌شده و با بهره‌گیری از ۸ میلیون پیکسل تصاویر را می‌سازد. این در حالی است که یک نمایشگر ۸K با رزولوشن ۷۶۸۰ در ۴۳۲۰ پیکسل بیش از ۳۳ میلیون پیکسل در اختیارتان می‌گذارد؛ یعنی اینکه رزولوشن تلویزیون ۸K چهار برابر تلویزیون ۴K و ۱۶ برابر تلویزیون Full HD است.

به زبان ساده، هنگام استفاده از یک تلویزیون ۸K (حالا هرچقدر بزرگ) پیکسل‌هایتشکیل‌دهنده یک تصویر ۸K با چشم معمولی انسان غیرقابل تشخیص هستند.

داستان محتوا و فیلم‌های۸K

تعریف ۸K به‌عنوان فرمت ویدیویی Ultra High Definition که کیفیتی چهار برابر فرمت ۴K دارد، فهم و درک آن را آسان می‌سازد؛ اما حالا سؤال مهم‌تری مطرح می‌شود: آیا واقعاً به ۸K نیاز داریم؟

یکی از مهم‌ترین جنبه‌های پاسخ به این سؤال، بررسی میزان محتوای موجود برای این فرمت ویدیویی است. اگر بخواهیم سردستی و فوری به این موضوع جواب دهیم، اکنون به‌جز تعدادی ویدیوی تست تولیدشده توسط سازندگان تلویزیون‌های۸K، تقریباً هیچ محتوای اصلی ۸K در دسترس نداریم.

اما توجه داشته باشید که با توجه به نیازهای بازار در مدت‌زمان کوتاهی این مشکل مرتفع خواهد شد. هم‌اکنون یکی از کانال‌های شبکه ملی تلویزیون ژاپن با کیفیت ۴K و ۸K در حال پخش است. همچنین شبکه‌های زیادی در ژاپن، کره جنوبی و چین در حال برنامه‌ریزی برای پخش ۸K مسابقات المپیک ۲۰۲۰ ژاپن هستند. البته نباید این موضوع را از یاد برد که فرمت ۸K مجموعه بسیار عظیمی از داده‌ها و اطلاعات است و انتقال آن‌ها از هر طریقی نیازمند استانداردهای عالی برای فشرده‌سازی داده‌ها و همچنین پهنای باند بسیار بالایی است. به شکل تئوری برای پخش بهینه کیفیت ۴K نیازمند خط اینترنت ۲۵ مگابیت‌ بر ثانیه هستید و برای فرمت ۸K هم این میزان باید حداقل دو برابر شده و به ۵۰ مگابیت بر ثانیه برسد.

هم‌اکنون فیلم‌های کمی وجود دارند که فرمت ۸K داشته باشند و هنوز بسیاری از فیلم‌ها با کیفیت ۴K ضبط و پخش می‌شوند؛ اما در این میان استثنائاتی هم به چشم می‌خورند. برای مثال فیلم نگهبانان کهکشان ۲ با دوربین۸K Vista Vision شرکت RED و با کیفیت ۸K فیلم‌برداری شد؛ اما برای پخش سینمایی کیفیت آن به ۴K تقلیل یافت و برای انتشار اینترنتی، به دلیل حجم بالای داده‌های صحنه‌های اکشن، آن را به ۲K تبدیل کردند.

با توجه به زیرساخت‌های موجود برای ضبط و پخش ۴K به نظر می‌رسد که علاقه مالی یا تبلیغاتی چندانی برای سفر به ۸K وجود ندارد. هرچند که در بازار سرمایه و تبلیغات این داستان به‌سرعتقابل‌تغییر است. به‌گونه‌ای که اکنون استودیوی برادران وارنر فیلم اعجاب‌انگیز «۲۰۰۱: یک اودیسه فضایی» استنلی کوبریک را با کیفیت ۸K از روی نگاتیو اسکن کرده و در حال آماده‌سازی آن است.

یا برزیل در مسابقات فوتبال جام جهانی ۲۰۱۸ برخی مسابقات را با کیفیت ۸K برای تماشاچیان حاضر در موزه علم ریودوژانیرو به نمایش گذارد. Rakuten وعده داده از پایان سال ۲۰۱۹ سرویس ۸K را به خدماتش خواهد افزود. علاوه بر این تمامی فیلم‌های ۱۵/۷۰ میلی‌متری IMAX چنان کیفیتی دارند که در صورت اسکن می‌توانند تصاویری با رزولوشن ۱۲K فراهم آورند. لذا داستان اصلی این است که چه زمانی زیرساخت لازم برای انتقال محتوای آنلاین و آفلاین ۸K آماده خواهد شد.

البته همین‌الان هم برای تجربه کیفیت ۸K روی تلویزیون‌هایتازه‌وارد بازار نیازی به محتوای اصلی ۸K نداریم؛ زیرا اغلب نمونه‌های موجود و به‌خصوصتلویزیون‌های۸K ال‌جی از قابلیت ارتقا کیفیت بهره‌مند شده‌اند و می‌توانند به شکل بسیار تأثیرگذاری محتوای ۴K و حتی HD را به ۸K تبدیل کرده و روی صفحه‌نمایش دهند. در این روشاز الگوریتم‌های محاسباتی پیچیده‌ای استفاده می‌شود که زمینه تصاویر را تشخیص داده و با افزایش پیکسل‌های لازم، شکاف میان HD و۴K تا ۸K را پر می‌کند. گفته می‌شود چیپ‌های پردازنده ارتقا کیفیت در تلویزیون‌های۸K، علاوه بر قدرت پردازشی بسیار بالا، پایگاه داده کاملی از تصاویر مرجع را هم در اختیاردارند که مرتباً تکمیل می‌شود تا به این پردازنده در حدس پیکسل‌های غایب کمک کند.

آیا بهتر است تلویزیون ۸K بخریم یا به ۴K و HD اکتفا کنیم؟

همان‌طور که در توضیحات پیشین مشاهده کردید، پاسخ به این سؤال بسیار سخت است و به شاخص‌های فراوانی بستگی دارد. شاید اولین پاسخ برای کسانی باشد که همیشه بااحتیاط قدم برمی‌دارند و در هر خریدی نگران از دست دادن چیزی هستند و چندان به دستاوردنمی‌اندیشند. بدون شک برای این دسته از افراد هنوز زود است که وارد دنیای جذاب و واضح و شفاف ۸K شوند.

اما گروهی که همیشه به دنبال بهترین‌ها و جدیدترین‌ها هستند و می‌خواهند جذابیت تصویری حداکثری را در صفحه تلویزیونشان به تماشا بنشینند، پیشنهاد می‌کنیم که حتماً به فکر خرید یک تلویزیون ۸K باشند. فقط تلویزیونی را بخرند که حتماً امکان ارتقا کیفیت فرمت‌های پایین‌تر را داشته باشد و البته امکان آپدیت برای پشتیبانی از فرمت‌ها و استانداردهای آینده را هم در اختیارشان بگذارد.

در این میان تلویزیون ۸۵ اینچی ال‌جی یکی از بهترین گزینه‌ها است. هم اینکه با بهره‌گیری از نسل دوم پردازنده‌های آلفا، یکی از کامل‌ترین و دقیق‌ترین شیوه‌های ارتقاء تصویر را در اختیار کاربران می‌گذارد و هم اینکه از پایان ۲۰۱۹ به باکس تبدیلی مجهز می‌گردد که امکان تبدیل و پخش تمامی فرمت‌های ویدیویی را دارد و همچنین از طریق اینترنت آپدیت‌های آینده را نیز دریافت می‌کند. خبر خوب اینکه ال‌جی از ابتدای ۲۰۲۰ این باکس را به‌رایگان برای خریداران فعلی ارسال خواهد کرد.

نکته مهم دیگر درباره خرید تلویزیون ۸K این است که پیش‌بینی کنیم واقعاً آینده بازار تلویزیون به کدام سمت می‌رود. برای این پیش‌بینی، قبل از همه باید نگاهی به توانایی‌های چشم انسان داشته باشیم. چشم ما توان دریافت تصاویر با کیفیت ۵۷۶ مگاپیکسل را دارد؛ اما مشکل اینجا است که حداکثر توان پردازشی آن تنها ۴۰ مگاپیکسل است. بد نیست بدانید که محتوای ۴K تصاویر ۸.۵ مگاپیکسلی تولید می‌کند و ۸K تقریباً ۳۳ مگاپیسکل است؛ یعنی اینکه تلویزیون‌های۸K بسیار نزدیک به مرزهای توانایی بینایی انسان هستند و به نظر می‌رسد ازنظر منطقی نسل‌های بعدی تلویزیون چندان بهتر از این نخواهند بود. البته ممکن است رقابت شرکت‌هایتولیدکننده در آینده از مرز توانایی چشم انسان عبور کندکه در این صورت باید به دنبال دلایل بسیار خاصی برای توجیه خرید چنین محصولات کم کاربردی باشند.

۲۱۲۱