دسته: فرهنگ و هنر

  • واکنش‌ها به اظهارات یک بررس اداره کتاب/ جدال مجازی درباره ممیزی

    واکنش‌ها به اظهارات یک بررس اداره کتاب/ جدال مجازی درباره ممیزی

    خبرگزاری مهر-گروه فرهنگ:

    این روزها در اداره توسعه کتاب و کتابخوانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی چه می‌گذرد؟ این سوالی است که بخش زیادی از بدنه ناشران کشور در ذهن و زبان خود برای آن به دنبال پاسخی هستند. روند رو به رشد سختگیری برای صدور مجوز انتشار کتاب در چند ماه اخیر باعث شده تا ناشران رفته رفته لب به اعتراض گشوده و معترض نگاه جاری و ساری بر کتاب در این اداره شوند و البته در مقابل، تنها چیزی که وجود ندارد پاسخ‌گویی است.

    روز گذشته در همین راستا نیز ماجرای عجیبی شکل گرفت که این‌بار شروع کننده آن نه یک ناشر که یکی از کارشناسان این اداره بود.

    میثم امیری نویسنده و مدیر پایگاه ویکی ادبیات و از همکاران و یاران مدیرعامل بنیاد شعر و ادبیات داستانی در یادداشتی در وبلاگ خود صحبت از این به میان آورد که یک «رفیق» او را به اداره کتاب دعوت کرده است تا درباره فرجام آثار غیرمجاز شده در این اداره به اظهارنظر و کارشناسی بپردازد.

    امیری در این‌باره در وبلاگ خود چنین آورده است: بررس غیر مجاز شده‌ام تا جایی که ممکن است مشورت بدهم تا به همه کتاب‌ها اجازه انتشار داده شود و آن‌ها گرفتار سلیقه‌های دست‌وپاگیر نشوند. خیالتان تختْ کتاب داستانی گیر نمی‌کند مگر آن‌که به ایران یا شأن مردم توهین کند.

    امیری اما در ادامه یادداشت خود صحبت از فشار یک نویسنده با نام مستعار «مجازی» برای صدور مجوز کتاب خود را به میان می‌آورد که به گفته وی تا نیمه های شب از طریق تلفن او را تهدید و مورد توهین قرار داده است تا مجوز کتابش را صادر کند و البته تصریح می‌کند که او در صلاحیت صدور و یا عدم صدور مجوز کتابی نیست.

    با این همه او در عبارتی بحث‌برانگیز در پایان این یادداشت عنوان می‌کند که حتی اگر روزی او هم کتابی ضد ایران نوشت نباید اجازه انتشار داشته باشد و می‌گوید: معیار دیگری هم ندارم. جاسوس خدا هم نیستم و جمهوری اسلامی و حفظ نظام و این‌ چیزها هم در بین معیارهای من نیست.

    ماجرای کتاب لغو مجوز شده چیست؟

    اما امیری از چه کتابی صحبت کرده بود که چنین واکنش‌هایی را به همراه داشته است.

    شب گذشته آراز بارسقیان نویسنده و مترجم در مطلبی از این مساله پرده برداشت.

    به گفته وی کتابی که امیری درباره آن و نویسنده آن صحبت کرده است، اثری است با عنوان «جنگل قصه‌های ممنوع» اثر دانیال حقیقی که از سوی نشر اسم برای انتشار درخواست مجوز کرده است.

    بر اساس آنچه بارسقیان در یادداشت خود عنوان کرده است این کتاب به دلیل اینکه از سوی بررس‌های اداره کتاب شامل عباراتی دال بر هتاکی و توهین به ایران و مردمانش بوده است و روایتی خلاف مصالح ملی دارد بدون بازنویسی کامل نمی‌تواند منتشر شود.

    واکنش‌ها به معیارهای عجیب ممیزی

    اظهارنظر میثم امیری اما با واکنش‌های متعددی در فضای مجازی روبرو شد. برخی از فعالان نشر به نوع نگاه امیری به کتاب و ادبیات اعتراض وارد کردند و در اقدامی قابل توجه شخصیت «مجازی» که مورد اشاره امیری هم بود خود را معرفی کرد.

    در بخش واکنش‌ها محمدعلی مرادیان از فعالان نشر در جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی در یادداشت تندی در واکنش به متن  امیری نوشت: وزارت ارشاد، بخشی از وظایف ادارۀ کتاب در بخش ممیزی را به «بنیاد ادبیات داستانی» تفویض کرده است. در قبال چه‌چیزی و یا بر چه‌ اساسی یا با چه‌ مبلغی بماند، فعلاً که در این دولت این چیزها، اساس‌ها و مبلغ‌ها طبیعی است؛ این‌که ممیزی اساساً امری قابل واگذاری و خصوصی‌سازی هم نباید باشد هم بماند برای بعد. لیکن، انجام بررسی و ممیزی کتاب‌ها توسط نویسنده‌های دست‌چندم، بی‌آبرو در ادب و کم‌هویت در مبنا و اساساً مخالف ممیزی در ادارۀ ممیزی وزارت ارشاد، هم قابل توجه است و هم قابل بررسی.

    وی در ادامه نیز نوشته است: این‌ها، هرقدر هم بخواهند با نیرنگ و رنگ منتقد بودن و جامعه‌خواه بودن، خود را مستقل و غیروابسته به هر چیزی معرفی کنند، منفعت‌طلبی‌هایشان رسوایشان می‌کند، دنیاخواهی‌شان، سفله‌صفتیشان را آشکار می‌کند، قلمشان، بی‌قیدیشان و کلام و استدلالشان توخالی بودنشان را نمایان می‌کند؛ که مگر همین‌ها نبودند که از حمله به ادارۀ به‌قول خودشان سانسور به آلاف‌والوفی رسیدند و رقاصۀ محفل‌های ادبی برخوردار روشنفکری شدند و پست گرفتند و صاحب لباس شیک و تمیز شدند و کمی هم چهره شدند، چطور خودشان در همان اداره پست می‌گیرند و سانسور می‌کنند و عواید به‌دست می‌آورند؟!

    سپردن کار خطیر به دون‌مایگان!

    حسین شاهمرادی از اعضای مجمع ناشران انقلاب اسلامی و مدیرعامل انتشارات امیر کبیر نیز در یادداشتی که در آن سیدعباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی خطاب گرفته شده بود در این زمینه نوشت:

    آیا در وزارت متبوع شما، بررس‌ها معیارِ ممیزی آثار را تعیین می‌کنند یا شما به آن‌ها ملاک و معیار را می‌دهید و آن‌ها صرفاً مأمور بررسیِ کتاب طبق معیارهای مشخص و ازپیش‌تعیین‌شده‌اند؟ مگر ممکن است یک بررس خودش معیارهای بررسی را تعیین کند؟ مگر قانون ممیزی و آیین‌نامه ندارید؟ چقدر باید ناشران از این ممیزی‌های سلیقه‌ای و شکمی آثار در وزارت ارشاد ضربه بخورند؟ اگر ملاکی دارید و اگر طبق قانون عمل می‌کنید، آیا «حفظ نظام و جمهوری اسلامی» در میان معیارهای اعلامی شما به بررس‌ها نیست؟ یعنی بررس‌های وزارت ارشاد، بدون در نظر گرفتن جمهوری اسلامی کتاب‌ها را بررسی می‌کنند؟

    شاهمرادی در ادامه عنوان کرده است: شما در وزارت ارشاد، بررس‌های خود را چگونه انتخاب می‌کنید؟ آیا نظامِ گزینش یا صافیِ خاصی دارید که هر که از راه رسید، وارد آن نشود؟ به‌هرحال تا آنجا که ما می‌دانیم، در روزگاری پیش‌تر و حتی همین الآن، ادارۀ کتاب محل آمدوشد بزرگان و فرهیختگانی بوده و هست که امضایشان پای یک کتاب به آن کتاب اعتبار می‌بخشید و می‌بخشد و تعریضشان به کتابی دیگر، ملاکی جدی برای رد کتاب محسوب می‌شد و می‌شود. چه سازکاری دارید که هر کم‌خردی وارد این مجموعه نشود؟ به‌هرحال این مجموعه با کتاب‌های ناشران و حق الناس سروکار دارد. نمی‌شود زمام آن را به هر سفله‌ای سپرد.

    شاهمرادی در پایان نیز خظاب به وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی می‌نویسد: بررسِ وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامیِ جمهوریِ اسلامیِ ایران غلط زیادی می‌کند که جمهوری اسلامی در بین معیارهایش نباشد. البته مدیر بالادستی او و کسی هم که او را بر این کار گماشته، اگر می‌داند و به این موضوع آگاه است، غلط زیادی کرده که چنین کار خطیری را به چنین دون‌مایگانی سپرده است. اگر هم نمی‌داند، باز هم باید توبیخ شود که چگونه، بدون شناخت چنین افرادی، کار را به آن‌ها سپرده است.

    چند نکته در پایان

    صرف‌نظر از این واکنش‌ها عدم شفافیت و نیز پاسخگویی موضوعی است که مدت‌های مدیدی است اداره کتاب و کتابخوانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با آن روبرو است.  مدیر کل آن تن به گفتگو و پاسخگویی به رسانه‌ها نمی‌دهد و کارکنان آن نیز در قانونی نانوشته خود را مصون از هر نوع پاسخگویی می‌دانند.

    مشخص نیست چرا وزارت‌خانه‌ای که دم از ایجاد دیوار شیشه‌ای پیرامون خود می‌زند و وزیر آن مسئول دسترسی آزاد به اطلاعات همه ایرانیان نیز هست چرا درباره این بخش از زیرمجموعه خود تنها به بلندتر و قطورتر کردن دیوارها که حاصلی جز بی‌اعتمادی و دلمردگی بدنه نشر ندارد، اهتمام می‌ورزد. آیا ایجاد کانال‌هایی برای صحبت و گفتگوی مستقیم و رودررو با ناشران و نویسندگان درباره آثارشان تبعاتی دارد که این وزارتخانه نمیخواهد زیر بار آن برود؟ اینها بخشی از سوالاتی هستند که عدم پاسخگویی به آن اوضاعی این‌چنینی را در این بخش از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی فراهم آورده است.

  • اهدای جوایز و یادگاری‌های نعمت حقیقی به موزه سینما

    اهدای جوایز و یادگاری‌های نعمت حقیقی به موزه سینما

    به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی موزه سینما، جوایز زنده یاد نعمت حقیقی فیلمبردار سینمای ایران توسط لیلی گلستان جهت تکمیل گنجینه به موزه سینما اهدا شد.

    جایزه دوره چهارم جشنواره سینمایی سپاس تهران در سال ۱۳۵۰ برای بهترین فیلمبرداری فیلم «داش آکل»، جایزه دوره ششم جشنواره سینمایی سپاس تهران در سال ۱۳۵۲ برای بهترین فیلمبرداری فیلم «نفرین»، جایزه دوازدهمین جشنواره بین المللی فیلم های کودکان و نوجوان (مرغک کانون) در سال ۱۳۵۶ برای ساخت فیلم «سکه»، تندیس انجمن سینمای جوانان ایران- دفتر اصفهان، تندیس سومین شب‌های سینمای ایران (تجلیل از چهره‌های ماندگار سینمای ایران) در شیراز سال ۱۳۸۳ از جمله جوایزی هستند که به موزه سینما اهدا شده است.

    علاقمندان می‌توانند نمونه‌هایی از این جوایز را در ویترین جوایز سالن سوم موزه سینما ببینند.

    نعمت حقیقی  در سال ۱۳۱۸ در تهران به دنیا آمد و در سال ۱۳۸۹ بر اثر عارضه قلبی درگذشت. حقیقی که به او لقب شاعر تصویر سینمای ایران را داده اند علاوه بر فیلمبرداری فعالیت‌هایی همچون کارگردانی، و تهیه کنندگی نیز داشته است.

    حقیقی فیلمبرداری فیلم‌هایی همچون «چشمه» ساخته آربی اوانسیان، «داش آکل» ساخته مسعود کیمیایی، «غزل» ساخته مسعود کیمیایی، «نفرین» ساخته ناصر تقوایی، «سفر» ساخته بهرام بیضایی، «گوزن ها» ساخته مسعود کیمیایی، «واکنش پنجم» ساخته تهمینه میلانی، «تویی که نمی شناختمت» ساخته ابراهیم سلطانی، «سفیر» ساخته فریبرز صالح را بر عهده داشته است.

  • قصه دختران ایران با دیگر سرزمین ها متفاوت است

    قصه دختران ایران با دیگر سرزمین ها متفاوت است

    به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی کمیسیون ملی یونسکو- ایران، حجت الله ایوبی در جلسه نمایش فیلم «سال دوم دانشکده من» و برگزاری میزگرد تخصصی بررسی مسائل هویتی اجتماعی دختران دانشجو گفت: هر وقت رسول صدر عاملی فیلمی می سازد باید آن اثر را دید زیرا وی هرگاه سخن و حرفی دارد فیلم می سازد.

    دبیرکل کمیسیون ملی یونسکو- ایران با اشاره به نمایش فیلم «من ترانه ۱۵ سال دارم» و برپایی نمایشگاهی از عکس هایی دیده نشده از این هنرمند خوش ذوق در فرانسه در سال های دور، بیان کرد: امیدوارم صدرعاملی ها همواره در صدر باشند و باید تاکید کنم که این فیلم اثری بسیار خوب و عالمانه بود.

    وی افزود: بسیار خرسندم در ایران با عظمت چنین سینمایی داریم و کمیسیون ملی یونسکو- ایران به طور طبیعی از ظرفیت سینمای ایران که بسیار بالا و قابل ستایش است برای پیگیری اهداف خود استفاده خواهد کرد.

    در ادامه این مراسم عبدالمهدی مستکین مدیر گروه فرهنگ کمیسیون ملی یونسکو- ایران با اشاره به ویژگی های فیلم «سال دوم دانشکده من» عنوان کرد: این نخستین فیلمی است که با رویکرد آسیب های اجتماعی و به ویژه مشکلات زنان با همراهی کمیسیون ملی یونسکو- ایران مورد ارزیابی قرار می‌گیرد.

    محمد تقی کرمی دانشیار گروه مطالعات زنان دانشگاه علامه طباطبایی، گفت: این اولین فیلم از رسول صدرعاملی است که می بینم؛ ذائقه ما به سمت سینمای طنز رفته و بارانداز مشکلات را در سینما دنبال می کنیم. به یاد دارم زمانی که خانواده ام را بردم که فیلم «من ترانه ۱۵ سال دارم» را ببینند خودم برای تماشای این اثر نرفتم، اما امروز به خودم تبریک می گویم که یک فیلم جدی دیدم و به صدرعاملی هم دست مریزاد می گویم.

    وی با اشاره به پیگیری نقدها و نظرات درباره آثار صدرعاملی تاکید کرد: که وی شاعر سینما است تا سینماگر، فیلم «سال دوم دانشکده من» شاید در میان آثار صدرعاملی شاهکار نباشد چرا که همان گونه که تاکنون انتظار داشتیم صدرعاملی کارگردان دختران نوجوان است و دختران را در این سنین بهتر درک کرده و می فهمد و باید گفت که در تعریف کاراکتر و قصه برای دانشجویان نیاز به کار بیشتری دارد.

    این کارشناس علوم اجتماعی تصریح کرد: روابط انسانی و عشق در این فیلم به درستی به تصویر کشیده می شود. ما اغلب آماده تجربه دوباره و سه باره از عشق هستیم که شاید به نوعی عشق سیال باشد؛ در همه حالات در وضعیت تعلیق هستیم و آن ترس از دست دادن است.

    وحید شالچی دانشیار گروه جامعه شناسی دانشگاه علامه طباطبایی نیز در این نشست گفت: صدرعاملی شخصیت مؤثری در سینمای ایران است و دغدغه دختران نوجوان را دارد. ما در یک فیلم قصه ای می گوییم، گره ای ایجاد می کنیم و روایت های مختلفی نقل می شود اما خوشبختانه صدرعاملی صرفا برای قصه گویی فیلم نمی سازد.

    وی درباره فیلم «سال دوم دانشکده من» افزود: عنوان فیلم ما را به جوانان نزدیک تر می کند و با نهاد دانشگاه و خانواده و همسالان و شهر روبرو هستیم. البته انتظار داشتم اصفهان در فیلم دیده شود اما این شهر تنها بستر بیان فیلم است.

    این کارشناس علوم اجتماعی تصریح کرد: کشاکش های این فیلم از کشاکش های مهم جامعه است؛ کشاکش های نسلی و مساله بی اعتمادی، وسوسه، دوستی یا ازدواج و مصرف مواد و هویت یابی. همچنین در این فیلم صرفا مقوله عقل سلیم تکرار نشده است.

    شالچی ادامه داد: در این سال ها شکاف های اجتماعی را مشخص کردیم و از هنرمندان انتظار گره گشایی داریم.

    رسول صدرعاملی در ادامه با اشاره به نظرات ۲ کارشناس، عنوان کرد: از وقتی خود را شناختم نام یونسکو برایم دلنشین است و این نهاد هیچ وقت تبلیغات خارج از عرف و جنجالی نداشته و در طول سالیان از آنچه داشته ایم مراقبت کرده و به ما نیز یادآوری کرده از داشته هایتان مراقبت کنیم.

    وی ادامه داد: در تمام برندهای دنیا نام یونسکو همواره نامی باور پذیر و دلسوز بوده و به مردم یادآوری می کند که به آنچه دارید، حواستان باشد.

    این کارگردان سینما عنوان کرد: در شرایطی که سینمای ایران جای خالی یک جور شادمانی را پر می کند که اصلا کار بدی نیست، مردم  کمتر دوست دارند بروند فیلمی ببیند که شب ذهنشان را درگیر کند. در فیلم «سال دوم دانشکده من»، سعی کردم موقعیت خاصی را روایت کنم که کمابیش دختران و پسران سرزمینمان تجربه کرده اند؛ تعهد داشتن و باور داشتن و قدم‌ گذاشتن روی این ‌مرز دشوار بود و امیدوارم موضوع و دغدغه من در این فیلم نیز در طول زمان خود را نشان دهد.

    کارگردان «من ترانه ۱۵ سال دارم»، توضیح داد: در فیلم «سال دوم دانشکده من»، درباره مهتاب و درگیری های او در سال ۹۷ و ۹۸ حرف می زنم. در خانواده اعضا فرسنگ ها از هم فاصله دارند و حواسمان نیست چه اتفاقی در حال رخ دادن است و نمی دانیم به عنوان والدین چقدر توانستیم درست بشنویم.

    همیشه برخوردها با فیلم های من سرد بوده اما در ادامه، آثارم مورد توجه قرار می گیرند. بعد از آن که فیلم «من ترانه ۱۵ سال دارم» را ساختم، تصمیم نداشتم الزاما درباره دختران نوجوان فیلم بسازم و این طور پیش آمدصدرعاملی تصریح کرد: قصه دختران سرزمین ما با دیگر سرزمین ها متفاوت است. حساس ترین دوران هر انسانی دوران بلوغ است، اما در کشور ما بی اهمیت ترین دوران تلقی می شود.

    وی اظهار داشت: پیش از فیلمساز بودن به عنوان یک خبرنگار و روزنامه نگار دریافتم تنهایی دختران ما در خانواده ها زیاد است و گویا دختر زمانی که از ۱۵ به ۱۶ سالگی می رود از خانواده دور می شود و تنهاتر می شود.

    این کارگردان سینما توضیح داد: وقتی درگیر انقلاب شدیم در ایران هم ماندگار شدیم و بعد از ساخت فیلم های «پاییزان»، «گل های داوودی» و «قربانی»، ۷ سال به طور اجباری کار نکردم. بعد از این مدت و پس از تحقیق روی موضوع شاهرخ و سمیه که ساعت ها در این باره مستند سازی انجام دادم به دختری با کفش های کتانی رسیدم.

    صدرعاملی گفت: همیشه برخوردها با فیلم های من سرد بوده اما در ادامه، آثارم مورد توجه قرار می گیرند. بعد از آن که فیلم «من ترانه ۱۵ سال دارم» را ساختم، تصمیم نداشتم الزاما درباره دختران نوجوان فیلم بسازم و این طور پیش آمد. در فیلم «دیشب باباتو دیدم آیدا»، از نگاه دختران نوجوان خانواده را بررسی کردم. «زندگی با چشمان بسته» که از نگاه خودم بهترین فیلم من است، مورد بی توجهی قرار گرفت.

    وی تاکید کرد: در فیلم «سال دوم دانشکده من»، مسأله پرداخت به ۲ کاراکتر از ۲ طبقه اجتماعی مختلف بود و قصه بر اساس صمیمیت بین این ۲ دختر روایت شد. فیلم مدعی نیست مشکلات اجتماعی امروز را بررسی می کند، اما ما در فیلم دختر آسیب پذیری داریم که اسیر قرص های آرامبخش است. کمیته انضباطی دانشگاه را عینا از روی آیین نامه تصویر کردیم و اتهام هایی که در این کمیته خوانده می شود قابل تأمل است و ما در حالی این اتهامات را جرم‌ تلقی می کنیم که در واقع جرم نیست و می توان طور دیگری مسائل را حل و فصل کرد.

    صدرعاملی در پایان گفت: دختران نوجوان در جامعه ما تنهاتر از سایر اقشار جامعه هستند و در شرایطی که همه در تلاش برای زنده نگه داشتن سینمای کودک و دفاع مقدس و اجتماعی هستند که به تمامی جای تقدیر دارند، یکی هم با این نگاه فیلم می سازد. اینکه فیلمی بتواند به بحث گذاشته شود، به ذات قابل تامل است.

    در پایان این میزگرد، جلسه پرسش و پاسخ با حضور حاضران برگزار شد.

  • مدیران جدید بهمن سبز معرفی شدند/ جوان گرایی در عرصه سینماداری

    مدیران جدید بهمن سبز معرفی شدند/ جوان گرایی در عرصه سینماداری

    به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی سازمان سینمایی حوزه هنری، چهار استان تهران، گلستان، خراسان رضوی و زنجان در طرح تحول عمرانی و توسعه‌ای با تغییرات مدیریتی مواجه شدند و احکام جدیدی از سوی سیدمصطفی حسینی مدیر عامل موسسه بهمن سبز دریافت کردند.

    این تغییرات در جایگاه مدیریت امور سینمایی استان‌های تهران، گلستان، خراسان رضوی و زنجان، شامل انتصاب و معرفی امیر فرجی به جای غلامرضا فرجی در استان تهران، حسین الشریف به جای محمدزمان کاشفی برای استان گلستان، حیدر مرادی با حفظ سمت در استان کردستان به جای حسن کریمی در استان خراسان رضوی و میثم زنجانی به جای پرویز آزادی برای استان زنجان بوده است.

  • معرفی نامزدهای جوایز «انی ۲۰۲۰»/ صدرنشینی«یخ‌زده۲» و «حلقه گمشده»

    معرفی نامزدهای جوایز «انی ۲۰۲۰»/ صدرنشینی«یخ‌زده۲» و «حلقه گمشده»

    به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از انترتینمنت ویکلی، جوایز سالانه «انی» که از سوی جامعه بین‌المللی فیلم انیمیشن (ASIFA-هالیوود) اهدا می‌شود، شب پیش (دوشنبه ‌شب) نامزدهایش را شناخت.

    نامزدهای این دوره که در ۳۲ بخش معرفی شدند دربرگیرنده انیمیشن‌های بلند سینمایی، تلویزیونی، کوتاه و وی‌آر است.

    در میان نامزدهای این دوره «یخ‌زده ۲» محصول والت دیزنی و «حلقه گمشده» محصول شرکت لایکا هر یک با کسب هشت نامزدی موفق‌ترین انیمیشن سال بوده‌اند. «کلاوس» با هفت نامزدی و «بدنم را گم کرده‌ام» با ۶ نامزدی از دیگر امیدداران امسال هستند.

    «یخ‌زده ۲»‌ در بخش بهترین فیلم بلند انیمیشن، کارگردانی برای کریس باک و جنیفر لی، فیلمنامه برای لی، صداپیشگی برای صداپیشگی جاش گاد در نقش اولاف، موسیقی، انیمیشن شخصیت و طراحی شخصیت نامزد شد.

    «حلقه گمشده» که استاپ-موشن و انیمیشن کامپیوتری و روایتی جدید از یتی موجود افسانه‌ای است نیز در بخش بهترین فیلم بلند انیمیشن، کارگردانی برای کریس باتلر، صداپیشگی برای تنزینگ نورگی ترینور در نقش جین، جلوه‌های انیمیشن، انیمیشن شخصیت، طراحی صحنه، تدوین و ۲ نامزدی در استوری‌بورد نامزد شده است.

    «چگونه اژدهای خود را تربیت کنید: دنیای پنهان»، «کلاوس»، «داستان اسباب‌بازی ۴» دیگر انیمیشن‌هایی هستند که در بخش بهترین انیمیشن بلند نامزد کسب جایزه شده‌اند.

    استودیو دریم‌ورکس انیمیشن با ۱۸ نامزدی، دیزنی با ۱۶ نامزدی و نتفلیکس با ۳۹ نامزدی بیشترین موفقیت را در این دوره کسب کرده‌اند.

    در بخش بهترین فیلم بلند انیمیشن مستقل «بدنم را گم کرده‌ام»، «بونوئل در هزارتوی لاک‌پشت‌ها»، «مسافرخانه اوکو»، «پرومار» و «با تو در معرض هوا» نامزد شده‌اند.

    برندگان چهل و هفتمین دوره جوایز سالانه انی ۲۵ ژانویه ۲۰۲۰ (یکشنبه ۶ بهمن) در معرفی می‌شوند.

  • فیلم کوتاه «ستاره طلایی» وارد مرحله تدوین شد

    فیلم کوتاه «ستاره طلایی» وارد مرحله تدوین شد

    به گزارش خبرگزاری مهر، فیلم کوتاه «ستاره طلایی» به کارگردانی امین پوربرقی کارگردان ایرانی تبار ساکن اتریش بعد از به انتها رساندن مراحل پیش تولید و تولید خود، وارد مرحله پس تولید شد.

    تهیه‌کنندگی این فیلم را شرکت فیلمسازی یونانی- اتریشی کوستا فیلم برعهده دارد.

    «ستاره طلایی» نگاهی متفاوت به تقابل فرهنگی مهاجران با اروپاییان در یک کلاس زبان را دارد.

    داگمار برنهارد از بازیگران اتریشی نقش اصلی این فیلم را بازی می‌کند.

    سایر عوامل «ستاره طلایی» عبارتند از نویسنده و کارگردان: امین پوربرقی بازیگران: داگمار برنهارد، آندریا رینباخر، فریبا محمدی، حصام عصیری عالیاس، فیلمبردار: کوستا کونستانتینو، صدابردار: رافائل ارتینز، تدوین و اصلاح رنگ: گوستی ویلبرگ، صداگذاری و میکس: وحید مقدسی، موسیقی: صدف امینی، طراح صحنه و لباس: امین پوربرقی، عکاس: عیسی هلیز،   گریم: فرانسیسکا راس، مدیرتولید: مرتضی آزموده نیا، برنامه‌ریز: حسین عبادللهی، دستیار کارگردان: آنیکا بارتل، نورپرداز: سباستین فیاگویچ، دستیاران فیلمبردار: سیسموس باتزاکیس، روبرت گرونبرگ، تهیه‌کننده: کوستا فیلم.

    سازندگان فیلم در تلاش هستند فیلم را برای نمایش در فستیوال فیلم کن ۲۰۲۰ آماده کنند.

  • انتشار نخستین آنونس رسمی «نرگس مست»

    انتشار نخستین آنونس رسمی «نرگس مست»

    به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی پروژه، فیلم سینمایی «نرگس مست» به نویسندگی و کارگردانی جلال‌الدین دری و تهیه‌کنندگی عبدالله اسفندیاری به‌زودی روی پرده می‌رود و در آستانه اکران آن پس از مدت‌ها تعویق، آنونس آن نیز منتشر شد.

    فیلم «نرگس مست» داستانی از زندگی چهار شاعر و تصنیف ساز معاصر را همراه با تاریخچه موسیقی ایرانی در قالبی عاشقانه و شاعرانه به تصویر می کشد.

    بازیگران اصلی این فیلم سعید پورصمیمی، میترا حجار، مهدی پاکدل، هومن برق نورد، سیامک صفری، امیرحسین مدرس، متین ستوده، نگار عابدی، بهنام قربانی، مژگان اخلاقی، هستی فرحی و مهدی فرجوند بوده‌اند.

    پخش‌کننده جهانی فیلم سولماز اعتماد است.

  • نسخه قاچاق «خانه پدری» در اختیار تهیه‌کننده و لابراتوآر بوده است

    نسخه قاچاق «خانه پدری» در اختیار تهیه‌کننده و لابراتوآر بوده است

    سیدمحمدمهدی طباطبایی‌نژاد معاون نظارت و ارزشیابی سازمان سینمایی و دبیرکل ستاد صیانت و مبارزه با تکثیر و عرضه غیرمجاز آثار سینمایی در گفتگو با خبرنگار مهر درباره انتشار نسخه باکیفیت و ممیزی‌نشده فیلم سینمایی «خانه پدری» به کارگردانی کیانوش عیاری در فضای مجازی گفت: درباره این موضوع باید کسانی که فیلم را در اختیار داشته‌اند پاسخ بدهند. ما پیگیر حقوقی و قضایی می‌کنیم و در ستاد صیانت هم در پی این هستیم که بدانیم فیلم از کدام منشأ قاچاق شده است. ما چندی پیش متوجه این ماجرا شدیم، با پلیس فتا ارتباط گرفتیم و بخشی از پیگیری‌های قضایی را هم تاکنون انجام داده‌ایم.
    وی درباره اینکه منشأ قاچاق فیلم کجا می‌توانسته باشد، عنوان کرد: این نسخه تنها در اختیار تهیه‌کننده و نهاد فنی آن یعنی لابراتوآر بوده است. ارشاد اساساً این نسخه را در اختیار نداشته و بنابراین فیلم یا از مجرای تهیه‌کننده یا لابراتوآر قاچاق شده است. همانطور هم که دیده‌اید نسخه منتشر شده، نسخه کامل و بدون هیچ نشانی از سوی وزارت ارشاد است. بنابراین نه شما می‌توانستید آن را منتشر کنید نه ما! چرا که این نسخه تنها در اختیار تهیه‌کننده و لابراتوآر بوده است.
    این مدیر سازمان سینمایی ادامه داد: البته من علوم غیبیه ندارم که مستقیم بگویم چه کسی این کار را انجام داده است، نمی‌خواهم هم کسی را متهم کنم اما مسیر دیگری برای انتشار این نسخه وجود نداشته است. این را هم باید عنوان کنم که فیلم سینمایی «رحمان ۱۴۰۰» هم دقیقا به همین روش قاچاق شده بود.
    طباطبایی‌نژاد در پایان اظهار کرد: ما به طور کلی در ستاد صیانت و مبارزه با تکثیر و عرضه غیرمجاز آثار سینمایی اولین قدمی که برمی‌داریم این است که از همکارانمان در نیروی انتظامی بخواهیم از ادامه پخش فیلم جلوگیری کنند، در دومین گام هم باید شکایت خودمان را تنظیم کنیم. جمع‌آوری این اثر هم به صورت فیزیکال و دیجیتال صورت خواهد گرفت.
  • عکس | اکبر گلپایگانی میزبان مسئولان موسسه هنرمندان پیشکسوت شد

    عکس | اکبر گلپایگانی میزبان مسئولان موسسه هنرمندان پیشکسوت شد

    به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، اکبر گلپایگانی معروف به گُلپا از خوانندگان نامدار موسیقی اصیل ایرانی است.  مدیرعامل و همکاران موسسه هنرمندان پیشکسوت دوشنبه ۱۱ آذر به دیدار این هنرمند پیشکسوت رفتند.

    ۲۴۱۲۴۱

  • نوابغی که با وجود معلولیت ستاره‌ شدند

    نوابغی که با وجود معلولیت ستاره‌ شدند

    سوم دسامبر برابر با ۱۲ آذرماه، در تقویم رسمی دنیا، به‌عنوان روز جهانی معلولان نامگذاری شده است. هدف از تعیین این روز، ارتقاء رشد اذهان عمومی درباره مسائل مربوط به معلولیت‌های مختلف و افزایش آگاهی‌هایی ‌است که باید منجر به پیوستن و مشارکت افراد معلول در تمامی فعالیت‌های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی در شرایط برابر شود.

     رهبر معظم انقلاب اسلامی می‌فرمایند: «وقتی نفس ناطق انسان قوی باشد، باکی از این نیست که جسمش علیل باشد. انسان به روح، انسان است.»

    عینیت این گفته را در طول تاریخ در وجود بسیاری از نوابغ بزرگ دنیا که معلولیت برای آن‌ها مانعی ایجاد نکرد می‌توان دید. از معروف‌ترینِ این چهره‌ها و نوابغ می‌توان به استیون هاوکینگ؛ کیهان‌شناس و نویسنده انگلیسی، هلن کِلِر؛ نویسنده نابینا و ناشنوای آمریکایی، دیوید رایت؛ نویسنده و شاعر اهل ژوهانسبورگ، لودویگ بتهوون؛ موسیقی‌دان برجسته آلمانی، کریستی براون؛ نویسنده، نقاش و شاعر ایرلندی و فریدا کالو؛ نقاش برجسته مکزیکی اشاره کرد.

    نابغه‌ای که روی ویلچر «تاریخچه زمان» را نوشت
    بدون شک یکی از شناخته‌شده‌ترین نوابغ معلول جهان که سال ۲۰۱۸ در سن ۷۶ سالگی چشم از جهان فرو بست، استیون هاوکینگ؛کیهان‌شناس، نویسنده انگلیسی و مدیر تحقیقات مرکز کیهان‌شناسی نظری در دانشگاه کمبریج بود. وی بیشتر به خاطر فعالیت در حوزه کیهان‌شناسی و گرانش کوانتومی به‌ویژه درباره سیاه‌چاله‌ها شهرت داشت.
     
    کتاب‌ها و همایش‌هایش او را به چهره‌ای محبوب، تبدیل کرده بود. کتاب «تاریخچه زمان» او با رکوردی ۲۳۷ هفته‌ای، پرفروش‌ترین کتاب در بریتانیا باقی‌ ماند. همچنین کتاب «طرح بزرگ» هاوکینگ که در اواخر سال ۲۰۱۰ به چاپ رسید، پس از چند روز به یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های آمازون تبدیل شد. «جهان در پوست گردو»، «دریچه‌ای به سوی کیهان»، «تاریخچه مختصر زندگی من» و «گنجینه کیهانی» برخی دیگر از آثار این نابغه فقید معاصر است.
     
    هاوکینگ دچار بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک بوده و از هرگونه حرکت ناتوان بود؛ نه می‌توانست بنشیند، نه برخیزد و نه راه برود، حتی قادر نبود دست و پایش را تکان بدهد یا بدنش را خم و راست کند و حتی توانایی سخن گفتن نیز نداشت. این نابغه معاصر، صبح روز چهاردهم مارس ۲۰۱۸ در سن ۷۶ سالگی در منزلش واقع در کمبریج درگذشت. خاکستر وی در کلیسای وستمینستر لندن و در نزدیکی آرامگاه آیزاک نیوتن و چارلز داروین به خاک سپرده شد.

    ۲۴۱۲۴۱