دسته: گردشگری

در ۴۰ کیلومتری شمال ایلام منطقه‌ای کوهستانی وجود دارد که دارای آب و هوای معتدل و نیمه مرطوب است. یکی از جاذبه‌های این منطقه، روستایی است به اسم ایوان که انبوهی از جنگل‌های بلوط، زالزالک، بادام کوهی و همچنین انواع گل‎ها و گیاهان را در خود دارد.

در روستای ایوان، جاذبه‎ای بسیار زیبا و جذاب وجود دارد، آبشاری متفاوت که به آبشار هفت قلو نیز معروف است. آبشار هفت گانه‎ی پلیه ۲۵ مترعرض و ۷ تا ۹ خروجی ریزش آب دارد. سرچشمه آن رودخانه‌ای به نام «گنگیر» است که یکی از مهم‌ترین رودخانه‌های این منطقه به حساب می‎آید و یک رودخانه پر آب و دائمی محسوب می‌شود. هر ۷ یا ۹ خروجی آبشار پلیه در فصل‎های پر باران به دریاچه‌ای که در پایین دست وجود دارد، می‌ریزند و نمایی زیبا را شکل می‌دهند که تماشای آن بسیار لذت بخش است. اما در زمان‌هایی از سال که بارندگی به میزان کمی می‌رسد، ممکن است فقط سه یا چهار تا از این ریزشگاه‌های آب فعال باشند.

بهترین زمان سفر به آبشار پلیه فصل بهار است که تمامی پوشش‎های گیاهی منطقه به اوج زیبایی خود رسیده‎اند و در کنار آبشار تصویری زیبا خلق کرده‌اند. این منطقه محیطی بسیار زیبا و آرامش بخش را برای علاقمندان به طبیعت گردی فراهم کرده است که توصیه می‎کنیم حتما از آن لذت ببرید.

خلاق، متناسب، هوشمند و پایدار، همه‌ی این‌ها ویژگی‌های برت (Bert) به‌عنوان مفهومی جدید در طراحی خانه درختی هستند. این خانه درختی توسط استودیوی اتریشی پریشت (Precht) برای استارتاپ خانه‌های کوچک بامباو (Baumbau) طراحی‌ شده است و اقامتگاهی عجیب و جدید است!

این خانه‌ی مفهومی مانند یک تنه درخت است و کمترین فضای افقی را در زمین استفاده می‌کند، بنابراین برای ساختش در جنگل نیازی به قطع درختان و ایجاد زمینی مسطح و وسیع نیست. هر آنچه باید در یک‌ خانه ساخته شود، به‌صورت طبقه‌ای و در ساختمانی تنه‎ای شکل (به شکل تنه درخت) ساخته می‌شود و قسمت‌های مختلف این خانه نیز با استفاده از دهانه‌هایی که شبیه به غار از ساختمان اصلی بیرون زده‌اند، شکل می‌گیرند.

فضای داخلی به سبک تیره است که باعث می‌شود فضایی دنج و غار مانند را شبیه‌سازی کند. همچنین چشم‌انداز محوطه بیرون از طریق دهانه‌های بزرگی که از ساختمان اصلی مانند یک بیرون‌زدگی ساخته‌ شده‌اند، قابل‌ مشاهده است. نمای بیرونی نیز با استفاده از طرح‌هایی برگ مانند به رنگ قهوه‌ای باعث استتار طبیعی سازه ‌شده است، بنابراین این سازه از لحاظ بصری خیلی در محیط جنگل بیگانه محسوب نمی‌شود.

البته اگر در مناطقی جنگل و چوب به‌ اندازه کافی نباشد و مواد اولیه برای سازه چوبی محیا نباشد، می‌توان به‌جای چوب از فولاد برای ساخت سازه اصلی استفاده کرد. با این مفهوم احتمالاً شرکت بامباو می‌تواند سازه‌های منحصربه‌فردی را در سراسر جهان بسازد.

اساس صنعت این نوع از اقامتگاه& بهره‌وری و سود است و از طرفی شهرهای ما معمولاً با سبک و سازه‌ای از بتن و فولاد ساخته می‌شوند. ساخت این سبک جدید از ساختمان علاوه بر هزینه کم، بسیار آسان است و احتمالاً می‌تواند در سطح جهانی به‌عنوان مفهومی جدید در خانه‌سازی به کمک شهرهای ما بیایید. مهم نیست کدام شهر زندگی می‌کنید؛ پکن، ونکوور، لندن یا ریو! همه این شهرها نمایی یکسان با برج‌هایی شیشه‌ای و شبیه به هم دارند. ولی قبلاً این‌چنین نبود و هر شهر معماری خاص و متناسب با وضعیت آب و هوایی و جغرافیایی خاص خود را داشت.

اگرچه برت در ابتدا به‌عنوان یک‌خانه خیلی کوچک طراحی شد ولی بعد از آن امکان ساخت اندازه‌های مختلفی از برت فراهم‌ شده و در حال حاضر می‌توان خانه‌هایی با اندازه بزرگ‌تر نیز به همین سبک طراحی و احداث کرد. حتی شاید بشود هتل‌هایی را با همین مفهوم طراحی کرد که احتمالاً خیلی خاص و جذاب خواهند بود.

 نکته دیگر انعطاف‌پذیر بودن برت است که بر روی همان سازه قبلی می‌توان افزایش ارتفاع و وسعت را پیاده کرد. همچنین این سازه ازلحاظ انرژی با استفاده از قرار دادن انرژی خورشیدی خودکفا شده است. سرویس بهداشتی آن به‌صورت سیستم کود ساز است و تصفیه آب نیز در طبقه اول قرار دارد.

منبع: trendland.com

از نظر جغرافیایی یک سرزمین درون‌بوم منطقه‎ای‎ست که کاملاً توسط منطقه‌ای دیگر احاطه‌ شده باشد، مانند کشور لسوتو که در دایره کشور آفریقای جنوبی قرار دارد. برون بوم نیز منطقه‎ای‎ست که به‌واسطه منطقه‌ای دیگر از بخش اصلی خود جدا شده باشد. در این میان بوسینگن هر دو معنی را در بردارد.

مرز شرقی شهر تنها ۷۰۰ متر با آلمان فاصله دارد، درحالی‌که از نظر سیاسی این شهر با ۱۴۵۰ نفر جمعیت متعلق به آلمان است و از نظر اقتصادی متعلق به سوئیس.

این شهر نیز مانند سوئیس خارج از اتحادیه اروپا فعالیت می‌کند. سه سال قبل سیاست‌مداری از شهر بلفاست پیشنهاد کرد که ایرلند شمالی نیز مانند بوسینگن اداره شود و مهاجرت و قواعد نیز همانند قوانین موجود در بوسینگن و سوئیس میان ایرلند شمالی و جمهوری ایرلند رعایت شوند. اما دیگران موافق این طرح نبودند، زیرا جمعیت ایرلند شمالی حدود ۱.۸ میلیون نفر بود.

درحالی‌ که این شهر از نظر سیاسی متعلق به آلمان است اما از نظر اقتصادی به سوئیس تعلق دارد.

این تقسیم‌بندی در هیچ جا بیشتر از رستوران والدهیم به چشم نمی‌خورد. خطی که در حیاط بیرونی این رستوران کشیده شده مرز بین‌المللی را نشان می‌دهد، بنابراین می‌توانید یک بشقاب شنیسل را در سوئیس بخورید و سپس به آن‌طرف میز بروید و در آلمان یک لیوان نوشیدنی میل کنید.

زندگی دوملیتی برای ساکنین شهر همچنان دربردارنده تناقضات و انتخاب‌های روزانه است. تبادلات مالی با فرانک سوئیس انجام می‌شوند و بیشتر مردم در شهرهای بزرگ‌تر سوئیس کار می‌کنند اما باید مالیات خود را به کشور آلمان پرداخت کنند. کودکان ابتدایی به مدرسه‌های آلمانی می‌روند اما والدین درباره کشوری که نوجوانان باید در آن وارد دبیرستان شوند تصمیم می‌گیرند. این شهر دارای کد پستی و کد تلفن هر دو کشور است. تیم فوتبال شهر هم تنها تیم آلمانی است که اجازه بازی کردن در لیگ سوئیس را دارد.

همانند سایر برون بوم‌ها و درون‌بوم‌های دیگر دنیا، داستانی در پشت این تقسیم‌بندی نهفته است.

این مشکل از سال ۱۶۹۳ و قبل از آنکه آلمانی وجود داشته باشد آغاز شد. در زمانی که یک دشمنی خانوادگی درباره اعتقادات دینی منجر به ربوده‌ شدن لرد کاتولیک بوسینگن شد، این شهر در اختیار اتریشی‌ها قرار داشت. پسرعموهای لرد او را به نزدیکی شهر سوئیسی شافهاسن انتقال دادند، و در آنجا محکوم‌ به ادامه زندگی در زندان شد. مدت زندان او ۶سال طول کشید و سرانجام با تهدید اتریشی‌ها به حمله به شافهاسن لرد آزاد شد.

طبق نظر تاریخ شناسان چند دهه بعد اتریش همه زمین‌های خود به‌جز بوسینگن را به دولت محلی زوریخ فروخت و عنوان کرد که هرگز این شهر را به سوئیس واگذار نخواهد کرد.

بدان معنا که وقتی در قرن نوزدهم بخش‌هایی از کشور اتریش توسط آلمانی‌ها اشغال شد، بوسینگن تحت املاک دولت جدید قرار گرفت.

دولت سوئیس در سال ۱۹۱۹ تصمیم گرفت به این اختلاف پایان دهد و طی یک رفراندوم نشان داد که ۹۶% از مردم این شهر خواهان ترک آلمان هستند. اما آلمان علاقه‌ای به تقدیم شهر به سوئیس نداشت، زیرا در قبال آن چیزی دریافت نکرده بود.

حتی در درگیری‌های جنگ جهانی دوم نیز این مسئله کمرنگ نشد. سربازان آلمانی قبل از بازگشتن به خانه خود در بوسینگن باید در مرز اسلحه خود را تحویل می‌دادند و لباس نظامی خود را عوض می‌کردند. پس از جنگ این تقسیم‌بندی ادامه داشت و سفرهای روزانه در آن تبدیل به یک تجارت جهانی شد.

نهایتاً در سال ۱۹۶۷ سوئیس و آلمان توافق کردند که این شهر جزء کشور سوئیس شود و مرز ۸کیلومتری میان آن‌ها برداشته شود. گرچه ۹۶% مردم بوسینگن در سال ۱۹۱۹ رأی به جدایی از آلمان دادند، آلمان علاقه‌ای به انجام این کار نداشت.

مشکل امروزه بر سر دادن مالیات است. از آنجایی‌ که هزینه‌های زندگی در سوئیس از آلمان بیشتر است، مردم شهر درآمد بیشتری نسبت به سوئیسی‌ها دارند. اما از آنجایی‌که نرخ مالیات در آلمان بیشتر است، مردم بوسینگن باید نسبت به شهروندان سوئیسی مالیات بیشتری بپردازند. البته هزینه‌های زندگی مانند اجازه خانه‌ها در این شهر ۵۰% کمتر از دیگر شهرهای سوئیس است. دولت آلمان بازنشستگان را معاف از مالیات کرده و بوسینگن نیز این افراد را به سوئیس می‌آورد. نتیجه اینکه افراد جوان‌تر به سوئیس می‌روند و پیرها در بوسینگن باقی می‌مانند.

احتمالاً یک نقاشی دیواری در شهر که در یکی از خیابان‌های اصلی قرار دارد این وضعیت را به بهترین شکل توضیح دهد: یک کارگر خندان میله‌ای را گرفته که پرچم آلمان بر فراز آن قرار دارد، درحالی‌که پرچم سوئیس از جیب ژاکت او بیرون زده است.

نشانه‌های برون و درون‌بومی در ۱۱ نقطه دیگر شهر نیز دیده می‌شود، مانند این نقاشی دیواری.

از زوریخ تا این شهر با هواپیما تنها یک ساعت فاصله است و با اتوبوس و طی ۱۰ دقیقه می‌توان به شهر سوئیسی شافهاسن رسید. از نظر شهردار این شهر مانند بهشت است که نمی‌توان ارزشی برای آن تعیین کرد، جایی که مرزهای آن هرگز به‌وضوح مشخص نشدند.

منبع: لست سکند

۲۱۲۱

چمدان : در اسکچ تاریخی به جای مانده از لئوناردو داوینچی اندازه واقعی این پل ۲۸۰ متر است. داوینچی طرح این پل را برای فراخوان سلطان بایزید دوم، پادشاه عثمانی طراحی کرد اما طرح او در این فراخوان پذیرفته نشد، بنابراین این طرح هرگز به اجرا در نیامد. این پل برای رودخانه‌ای بین گالاتا و استانبول طراحی شده‌ بود.

داوینچی در طراحی خود به زلزله خیز بودن منطقه توجه کرده‌ است و این پل فرضی را تا حد زیادی مقاوم در برابر زلزله طراحی کرده بود.

داوینچی جنس این پل را تکه سنگ‌هایی در نظر گرفته بود که بدون ملات در یکدیگر چفت می‌شوند. پایداری این طراحی که بر اساس قوانین هندسه انجام شده حتی برای سازندگان ماکت آن هم با شک و تردید روبرو بود، بنابراین طرح واضح‌تر دیگری در زمان پادشاه عثمانی پذیرفته شد اما ساخت ماکت پل ثابت کرد که محاسبات داوینچی درست بوده و پل پایداری لازم را دارد.

البته متخصصان معتقدند ساخت این پل نه تنها برای قرن ۱۶ بلکه با تجهیزات کنونی هم کار دشواری است اما می‌تواند الهام بخش آثار معماری دیگری باشد.

۲۱۲۱

جاذبه‌هایی مثل سازه‌های آبی، قلعه سلاسل، برج کلاه فرنگی و… که هر کدام تاریخچه‌ای را در خود جای داده‌اند. نهر داریون یک کانال آبی دست کند است که به عنوان شگفت‌انگیزترین و قدیمی‌ترین سازه‌های آبی شوشتر شناخته می‌شود. دست کند به معماری که با دست و بدون ابزار خاصی ساخته شود، می‌گویند. اما این نهر، چه جذابیت‌های دیگری دارد؟

نهرداریون برگرفته از اسم داریوش است و مورخان یونانی داریوش را داریون می‌گفتند، همچنین حفر این نهر به زمان داریوش باز می‌گردد. این نهر تنها سازه آبی شوشتر است که با گذشت قرن‌ها، هنوز به اسم بانی خود نام برده می‌شود. داریون از رود شطیط در شهر شوشتر جدا شده و بعد از مسافتی دوباره به آن می‌پیوندد. رود شطیط که به آن چهاردانگه هم گفته می‌شود از شاخه اصلی رودخانه کارون است.

آبگیرهای نهر داریون در زیر قلعه‌ی سلاسل قرار دارد و توسط میراب ‌ها از همین قلعه کنترل می ‌شده است. وظیفه‌ی این نهر، آبیاری دشت میاناب شوشتر است. این مجموعه شگفت‌انگیز دارای هشت آبگیر است که با گذشت سال‌های زیاد برخی از آن‌ها مسدود شدند. در آن زمان در زیر قلعه سلاسل پله‌هایی ساخته شده بود که از آن برای برداشت آب از نهر استفاده می‌کردند، با این استراتژی زمان محاصره و بسته شدن درهای قلعه امکان برداشت از آب رود به راحتی وجود داشت.

در زیر قلعه هشت کانال آبگیر وجود دارد که بعد از مسافتی به هم می‌پیوندند و دو کانال می‌شوند و این دو کانال بسیار بزرگ می باشند که بعد از خروج از قلعه همه از کانال خارج می‌شوند. این کانال روباز آب را تا دشت میاناب که فاصله زیادی هم دارد هدایت می‌کند. همچنین داخل قلعه حمام‌های زیادی ساخته شده که آب آن‌ها از نهر داریون تامین می‌شده است.

نهر داریون و اطرافش در بهار بسیار دیدنی هستند، اگر قصد سفر به این کهن شهر بی‌نظیر را داشتید، حتما سری به داریون بزنید و از تجربیاتتان برای ما هم بنویسید.

منبع : لست سکند

۲۱۲۱

این پل مدرن در پارک مجسمه کیستِفوس (Kistefos Sculpture Park) نروژ ساخته‌ شده است. طراحی پل به ‌صورت الگوی هندسه پیچشی شکل‌ گرفته است و بازدیدکنندگان از آن به‌عنوان اثری هنری و مدرن دیدن می‌کنند. شرکت بیگ در سال ۲۰۱۵ اولین جایزه‌ی بین‌المللی خود را برای طراحی نوآورانه‌ی این پل کسب کرد.

در پل حدوداً ۱۰۰۰ مترمربعی توویست پارک مجسمه نروژ، از روکش آلومینیومی استفاده ‌شده است. فرم پیچشی این پل که دو طرف رودخانه را به هم متصل می‌کند، به سازه اجازه می‌دهد از ارتفاعی کم به ارتفاعی بالا در سمت دیگر رودخانه حرکت کند. در حقیقت جرقه‌ی اولیه‌ی ابداع نوآورانه‌ی این طراحی زیبا، چالشی بود که معماران به دلیل ارتفاع ناهموار دو طرف رودخانه برای ساخت پُل با آن مواجه بودند. این چالش نهایتا طرح ایجاد پل پیچ ‌خورده را ایجاد کرد.

طرح‌ها و مجسمه‌های ساخته ‌شده توسط انیش کاپور (Anish Kapoor)، اولافور الیاسون (Olafur Eliasson) و فرناندو بوتر (Fernando Botero) در این مجموعه به نمایش گذاشته ‌شده است. این مجتمع علاوه بر گالری‌های نمایشگاهی، یک موزه‌ی صنعت نیز دارد. همچنین طراحی پیچشی ساختمان باعث افزایش فضا و ایجاد فضای نمایشگاهی بیشتر در داخل موزه شده است.

فرم پیچیده‌ی ساختمان به‌صورت ظریف و ماهرانه‌ای از خطوط کاملاً مستقیم تشکیل ‌شده است. همچنین نوارهای آلومینیومی به صورتی قرار گرفته‌اند که یک منحنی خیالی را ایجاد کنند. از طرفی پیچ‌وتاب بیرونی تأثیر چشمگیری بر فضای داخلی دارد و در وسط ساختمان شکلی شبیه به یک گلبرگ را برای بازدیدکنندگان ایجاد می‌کند. قسمتی از سازه که قبل از پیچ‌وتاب قرار دارد با استفاده از پنجره‌هایی تمام‌قد، چشم‌اندازی حیرت‌انگیز را در معرض دید گذاشته‌ است، این چشم‌انداز از رودخانه، قبل از ساخت این پل غیر قابل ‌دسترس بوده است.

 طراحان این سازه‌ی مدرن می‌گویند: «از طریق این پیچ ‌و تاب توانسته‌اند یک گالری با طراحی درون‌گرا را به قسمتی پانوراما و برونگرا متصل کنند و به‌نوعی فضای بسته به چشم‌اندازی دیدنی از رودخانه و آسیاب قدیمی وارد می‌شود.» از تاریکی به روشنایی، از هنر به طبیعت و موضوعاتی از این ‌دست باعث می‌شود مفهوم پیچ‌وتاب در سازه به‌ خوبی درک شود، شما از دنیایی به دنیای دیگر وارد می‌شوید و برای این گذرگاه، پیچشی در سازه در نظر گرفته‌ شده است.

در حال حاضر نمایشگاه هودگکین و کرید تا ۱۷ نوامبر ۲۰۱۹ در گالری مجموعه در حال برگزاری است.

منبع: لست سکند

۲۱۲۱

احتمالاً رزرو این هتل کمی گران خواهد بود و مهمانان علاوه بر تمایل به دوری از ازدحام و نداشتن مشکل با سرمای هوا، باید از وضعیت مالی مطلوبی هم برای رزرو آن برخوردار باشند. اگر شما نیز شرایطش را دارید، می‌توانید این هتل را به‌عنوان مقصد بعدی خود انتخاب کنید.

هتل ایگلوس قطب شمال (North Pole Igloos) آوریل سال ۲۰۲۰ برای مدتی محدود افتتاح می‌شود. این هتل منحصربه‌فرد از ۱۰ گنبد شیشه‌ای و دقیقا در قلب قطب شمال ساخته‌ شده است. به همین دلیل هتل ایگلوس قطب شمال به‌عنوان شمالی‌ترین هتل جهان لقب گرفته است. دسترسی به قطب شمال در مقاطع زمانی مشخصی و تنها از دو راه امکان‌پذیر است، یا باید با استفاده از بالگرد به آنجا بروید یا از قایق استفاده کنید. قطب شمال یکی از سخت‌ترین راه‌های دسترسی جهان را دارد.

سفر مهمانان برای رسیدن به هتل از مجمع‌الجزایر سوالبار (Svalbard) در شمال نروژ شروع می‌شود. قبل از شروع سفر به شمالی‌ترین هتل جهان باید دو شب را در این منطقه از نروژ بگذرانید. از آنجا به یخچالی طبیعی در قطب شمال که هتل در آن قرار گرفته است، منتقل می‌شوید. همچنین در صورت تمایل و با پرداخت هزینه اضافی، امکان اقامت دو شبه و فراگرفتن آموزش‌های لازم برای اقامت در قطب شمال در هتل ۵ ستاره شرکت اُکتولا (Octola) برای مهمانان فراهم‌ شده است.

با وجود اینکه این سفر و تجربه به‌عنوان یک سفر سازگار با محیط‌زیست تبلیغ می‌شود، (هیچ‌کدام از وسایل مصرفی در قطب باقی نخواهند ماند) و هدف اصلی آن آگاهی رساندن به مسافران درباره وضعیت قطب شمال است، ولی با توجه به راه‌های دسترسی که دارد این‌طور به نظر می‌رسد که جز افراد بسیار ثروتمند، کسی توانایی استفاده از این تجربه خارق‌العاده را نداشته باشد. این سفر را می‌توان به‌نوعی سفری اختصاصی برای افراد غنی دانست.

درواقع هزینه پکیج کامل استفاده از هتل که شامل هزینه سفر رفت‌ و برگشت به قطب، دو شب اقامت در مسیر سوالبار، یک‌شب اقامت در هتل ایگلوس قطب شمال به‌عنوان شمالی‌ترین هتل جهان و تمام وعده‌های غذایی و راهنمای سفر است، حدود ۱۰۵ هزار دلار آمریکا (حدوداً معادل یک میلیارد و دویست میلیون تومان) می‌شود. به نظرتان ارزشش را دارد؟

منبع:لست سکند

۲۱۲۱