دسته: گردشگری

خبرنگار: سمیه ایمانیان / تصویربردار وتدوینگر: اسماعیل گلرخ

به گزارش ایسنا، حرف و حدیث‌ها زیاد است، حتی بعد از این‌که میراث فرهنگی در یک هفته گذشته، انحراف از محور برج طغرل را عملا امکان‌پذیر می‌داند، هرچند مربوط به ۲۰ سال قبل. اما از سوی دیگر خلیل‌آبادی – رییس کمیته میراث فرهنگی شورای شهر تهران – پنج روز قبل، کج‌شدگی برج را رد می‌کند، آن‌هم در حالی‌که حتی تا زمان اظهارنظرش به پای برج هم نرفته است و می‌گوید «برج طغرل کج نشده و همان‌طور که بوده، مانده است.»

دانشجویان یک ری‌شناس در شهر باستانی ری از تصاویری که در دوره‌های مختلف آموزشی خود از برج تاریخی طغرل گرفته بودند، فرضیه‌ای جدید را مطرح کردند. اظهارنظری که هرچند برای فعالان و دوستداران میراث فرهنگی یک شوک بود و حتی دانشجویان دانشگاه نزدیک به برج هم در صحبت‌های درگوشی دوستانه‌شان از آن صحبت می‌کردند، اما گویا این نظریه میراث فرهنگی را زیاد شوک‌زده نکرد، هرچند این بار به جای متولیان میراثی، متولیانی در شورای شهر وظیفه‌ آن‌ها را برای تکذیب خبر به دوش کشیدند و البته که زودتر میراث فرهنگی اعلام موقعیت کرده بود، به حدی که گفتند یک سال است در حال بررسی روی این بحث‌اند.

در این بین حرکت دستگاه‌های مختلف گودبرداری از جمله برای مترو که پایش را روی گلوگاه آب چشمه‌علی گذاشته بود، انفجارهای پی در پی در کارخانه‌های اطراف در دل زمینِ باستانی «ری» و در نهایت ساخت مجتمعی فرهنگی که در طول چند سال گذشته ساختش آغاز شده و به دلیل گودبرداری عمیقش، تا کنون باعث چند فرونشست در سطح منطقه شده، قابل توجه‌اند.

اگر این برج فروبریزد تاریخ این سرزمین فرومی‌ریزد

احمد ابوحمزه – ری‌شناس – که به واسطه تصاویر دانشجویان‌اش این هشدار را برای نخستین‌بار مطرح می‌کند، در گفت‌وگو با ایسنا می‌گوید: برج طغرل افتخاری برای مردم ایران و جهان است که از گذشته و جایگاه ایران حرف می‌زند، یکی از برج‌های باقی مانده از دوره سلجوقی که شاید بتوان گفت بعد از برج گنبد قابوس، دومین برج مطرح ایران است، برجی آرامگاهی که از حدود ۱۰۰۰ سال پیش تا کنون پابرجاست.

او با بیان این‌که از سال ۱۳۷۰ تحقیقاتی روی برج انجام داده و نظریاتی را درباره‌ آن مطرح کرده است، ادامه می‌دهد: هرساله تصاویری که من و دانشجویانم از این برج ثبت می‌کنیم، با تصاویر دوره‌های دیگر مقایسه می‌شوند. امسال در بررسی‌ها به این نتیجه رسیدیم که تغییراتی روی سازه‌ برج در حال به وجود آمدن است، اما این‌ را که کج شده و از محور خود تغییر  کرده باشد نمی‌توانیم به صورت دقیق و با اطمینان مطرح کنیم.

وی با تاکید بر این‌که باید نگاه به این برج تغییر کند و حفاظت و نگهداری از آن در اولویت قرار گیرد، اظهار می‌کند: در طول سال‌های گذشته فشارهای زیادی به این برج وارد شده است، از زلزله‌ نسبتا مهیب دوره زندیه گرفته تا زلزله‌ دوره صفویه. آن‌هم در شرایطی که برج طغرل در زمان زلزله مانند میخی داخل چوب عمل می‌کند، یعنی در زمان لرزش با چوب حرکت می‌کند، با این وجود این برج تا کنون سرپا باقی مانده است.

او اما وضعیت امروزی برج طغرل را که در سال ۱۳۱۰ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده، بد ارزیابی می‌کند و ادامه می‌دهد: پروژه‌های عمرانی جدیدی که در شهرری فعال شده‌اند، به مرور باعث وارد شدن آسیب‌هایی به این برج تاریخی می‌شوند و در نتیجه‌ آن، برج به مرور کج شود، آسیب می‌بیند یا عمرش کوتاه‌تر می‌شود.

ابوحمزه با اشاره به فعالیت تونل‌های مترو و گودبرداری و ساخت مجتمع فرهنگی در نزدیکی برج طغرل ادامه می‌دهد: زمین‌های شهرری زمین‌های خاصی هستند، هر جای آن را که حفر کنند، احتمالا به یک‌سری از سازه‌ها می‌رسند. زمین شهرری به طور کامل سفت نیست، ویرانی‌ها روی یکدیگر قرار گرفته‌اند، آب‌های کنونی که در زیر شهر روان هستند،  نیز برج را نمدار می‌کنند و به همین دلیل در بسیاری از نقاط رطوبت دیده می‌شود، حتی ساختمان‌سازی‌ها در اطراف آن به برج فشار می‌آورد.

او کم شدن آب چشمه‌علی و آب‌های زیر سطحی شهرری را نیز عاملی در فرونشست‌های زمین می‌داند و بیان می‌کند: این فرونشست‌ها قطعا به مرور به برج آسیب می‌زند، آن هم اثری تاریخی که هویت، گذشته و تاریخ این سرزمین است، بنابراین اگر این برج فرو بریزد، تاریخ این سرزمین نیز فرو می‌ریزد و یکی از دوره‌های مهم تاریخ ایران نیز از بین می‌رود.

این پژوهشگر ری باستان با اشاره به نگاهِ متولیان در میراث فرهنگی، شهرداری، استانداری و شورای‌ شهر به ری و آثار نفیس آن مانند «برج طغرل» ادامه می‌دهد: به ایجاد یک نگاه متمرکز و ملی به برج طغرل نیاز داریم، چون اگر نگاه‌مان یک نگاه کلی برای حفاظتِ این اثر در آینده‌ آن باشد، هر سال هر وضعیت برج را اندازه‌گیری می‌کنیم، ترازها و زوایای برج نیز برای‌مان مهم می‌شوند.

او با اشاره به افتادن چند سنگ از دیواره‌ برج در نوروز چند سال گذشته، اظهار می‌کند: همان زمان به متولیان برج تذکر دادم، اما شرایط امروزی این اثر نفیس، آن‌قدر مهم است که امروز به یک نگاه ملی در کنار بودجه‌ای ملی برای برج نیاز داریم تا بتوان آن را حفظ کرد، هر چند میراث فرهنگی نیز زحمت خود را می‌کشد. چند نفر از مسوولانِ آن اعلام کرده‌اند که وضعیت برج به زودی بررسی می‌شود و متخصصان قرار است برنامه‌ریزی‌های مناسبی را براساس وضعیت آن داشته باشند.

ساخت‌وسازهایی که طغرل را با خود به زیرزمین می‌کشند!

ابوحمزه اما عللِ وارد شدن آسیب به این برج را موارد مختلفی می‌داند و ادامه می‌دهد: تمام این عوامل باید با یکدیگر دیده شوند، حفاری‌های مترو، ساخت‌وساز کنار برج و گودبرداری‌ها همگی به برج فشار وارد می‌کنند. در کنار رطوبت زمین، حتی کارخانه‌ سیمان که هر چند ساعت یک بار بخشی از کوه ری را منفجر می‌کند، باعث وارد شدن آسیب نه تنها به مقبره‌ «بی‌بی شهربانو» بلکه به زندان هارون‌الرشید و برج طغرل می‌شود.

او با اشاره به این‌که در طول سال‌های گذشته به واسطه‌ ساخت خانه‌های مسکونی در اطراف برج، قطعا لوله‌های آب‌ زیادی در اطراف این محوطه اضافه شده‌اند، به حدی که در حدود ۱۵ سال قبل یک لوله‌ آب ترکیده و رطوبت به برج وارد شده بود، بیان می‌کند: دست‌کم از امروز دیگر باید به این اتفاق فکر شود که برای نگهداری از برج باید با هر کدام از دستگاه‌های متولی خدمات‌رسانی به مردم مانند شرکت‌های آب، برق و گاز  تفاهم‌نامه‌هایی امضا شود تا در عملیاتی کردن پروژه‌های عمرانی خود بیشتر مراقب باشند.

این ری‌شناس ایجاد هر نوع شرایط ناگوار برای آثار تاریخی را مانند پست گازی که در عرصه‌ برج طغرل و چسبیده به دیوار برج ایجاد شده، می‌داند و ادامه می‌دهد: ممکن است هر لحظه در هر شرایطی حتی انفجاری کوچک در این پست گاز رخ دهد و نخستین اتفاقی که به این واسطه رخ می‌دهد، وارد شدن ضربه‌ ناشی از آن به برج خواهد بود.

ابوحمزه تاکید می‌کند: از دستگاه‌های دولتی می‌خواهم این برج را فرزند خود ببینند، ارثی برای آیندگان که باید در نخستین قدم به حفاظت از ان فکر کرد. باید درباره‌ حریم برج طغرل تقیه کرد تا مانند گذشته به حریم آن پایبند باشند.

مرمت دوره قاجار چه تاثیری روی انحراف از مجور برج طغرل داشته؟

امیرمصیب رحیم‌زاده – مدیر اداره میراث فرهنگی شهرستان ری- در گفت‌وگو با ایسنا می‌گوید: این مساله در یک سال اخیر از سوی کارشناسان باستان‌شناس و مرمت سازه پیگیری شده و بررسی‌های مورد نیاز روی آن در حال انجام است.

او با بیان این که براساس شرح خدماتِ این برج و بررسی‌های انجام شده در آن، مقدار انحرافی که در طرح مرمت سال ۷۹ دیده شده، به مرمت اصلی دوره قاجار برمی‌گردد، اظهار می‌کند: در آن پلان و براساس تحقیقات انجام‌شده روی مرمت‌های برج، منتظر ارائه شدن شرح خدمات هستیم تا با تامین اعتبار و تجهیزات لازم یا اصلا تغییرِ رخ‌داده روی برج را یا انحراف از محور را ثابت کرد.

وی با اشاره به بیشتر شدن توجه‌ها به سمت برج طغرل بعد از انتشار نخستین خبرها در این زمینه، بیان می‌کند: این اتفاق اولویت ما را دوچندان کرده تا ما نسبت به این مساله پشتکار بیشتری داشته باشیم. در این مدت زمان گذشته نیز (حدود ۱۵ روز) تاکنون سه بازدید کارشناسی از سوی کارشناسان میراث فرهنگی و حوزه شهرداری تهران انجام شده است تا حتما مطالعات آن برای ما آغاز شود و نتایج پژوهش‌های علمی ونتیجه‌گیری‌ها بعد از بررسی‌های نهایی اعلام شوند.

او با وجود همه‌ این صحبت‌ها تاکید می‌کند: کارشناسان سازه و بنای میراث فرهنگی تاکنون شواهد سطحی را بازدید کرده‌اند که آن نشست باعث ترک جدیدی روی برج بوده است یا نه که براساس مشاهدات اولیه این‌ موارد نبوده است، این‌ها نیاز به تحقیقات و پژوهش‌های علمی دارند که باید حتما انجام شوند و کارشناسان ما روی آن تحقیقات نظر می‌دهند که بعد از اعلام آن، وضعیت برج نیز رسانه‌ای می‌شود.

عبور مترو و ساخت مجتمع فرهنگی نزدیک به برج و تاثیر روی آن

رحیم‌زاده اما عبور مترو از شهرری را در ایجاد وضعیت امروزی برج طغرل بی‌تاثیر می‌داند و می‌گوید: خط ۶ مترو قرار بود از بین برج طغرل و ابن بایویه رد شود، اما با برگزاری جلسات مختلف، مسیر خط ۶ تغییر کرد، یعنی از خیابان بسیج به خیابان غیوری و جاده سوم تا حرم حضرت عبدالعظیم حسنی (ع) تغییر مسیر داد.

او با تاکید بر این‌که فاصله‌ خط ۶ موازی با برج طغرل حدود ۴۰۰ مترمربع است، ادامه می‌دهد: این در حالی است که فاصله‌ قبلی با برج حدود ۶۰ تا ۷۰ متر بود، بنابراین معتقدیم اکنون حفاری مترو دلیل بر ایجاد این انحرافات نیست و آن متعلق به سال ۷۹ نیز بوده است.

مجتمع فرهنگی در عرصه برج در زمان تصویب حریم جانمایی شد

او اما درباره‌ پروژه‌ رو به اتمام ساختِ مجتمعی فرهنگی در عرصه و حریم برج طغرل اظهار می‌کند: گودبرداری این پروژه از سال ۱۳۸۴ آغاز شده و با فاصله ۶۰ متری هیچ گودبرداری‌ای در این منطقه انجام نشده است. هر گودبرداری برای این مجتمع فرهنگی که رخ داده در فاصله‌ ۶۰ متری از دیوار برج طغرل بوده است، یعنی از حدود ۷۰ متری سازه‌ برج طغرل.

مدیر اداره میراث فرهنگی شهرری با تاکید بر این‌که با این وجود در این شرایط نمی‌توانیم هیچ چیز را بابت این حفاری تکذیب کنیم، بیان می‌کند: آن‌چه شواهد به ما نشان می‌دهد با فاصله‌ ایجادشده، گودبرداری زیاد مکانیزه نبوده است که در برج طغرل اتفاقی رخ دهد.

او اضافه می‌کند: خانه‌هایی که اکنون برای ساخت مجتمع فرهنگی در حریم برج طغرل تملک و تخریب شده‌اند، حتما زیرزمین داشته‌اند، اما گودی‌ای که اکنون برای ساخت مجتمع فرهنگی وجود دارد، باید توسط کارشناسان بررسی شود، بنابراین هنوز نمی‌توان در این زمینه نظر قطعی داد.
 
رحیم‌زاده همچنین درباره‌ فرونشست‌های زمین در حدود صد متری برج طغرل و بعد از مجمتع فرهنگی در حال ساخت، اظهار می‌کند: فرونشست در سطح شهر زیاد است، گودبرداری یک هتل در ضلع جنوبی شرقی حرم، روی سه پلاک خانه تاثیر گذاشته بود که باعث ترک روی آن‌ها شده بود، ولی با حضور کارشناسان آتش‌نشانی و شهرداری وضعیت بررسی شد. در این شرایط می‌توان گفت شاید یکی از دلایل ممکن استان شرایط کنونی باشد یا وضعیت دیگری، اما در نهایت باید آن‌ها را بررسی کرد.

مدیر اداره میراث فرهنگی شهرری با بیان این‌که در زمان تهیه‌ نقشه‌ حریم برج طغرل، ساخت مجموعه‌ فرهنگی در دست ساخت در آن دیده شده بود، ادامه می‌دهد: قبل از ساخت این مجتمع خانه‌های چندطبقه ساخته شده بود. از سوی دیگر برای رعایت کردن حریم برج طغرل، عرشه پلِ مجتمع فرهنگی نسبت به نقطه برج بررسی شد، همچنین چندین بار طرحِ سازه‌ اصلی آن در سال‌های ۸۸ و ۸۹ همراه با نقشه‌های تهیه‌شده برای بررسی  حریم منظری در کمیته فنی میراث فرهنگی استان تهران در دستور کار قرار گرفت تا سرانجام تصویب شد تا آن در این حد ارتفاع عملیاتی شود.

به گفته‌ او، عرشه پل نیز با فاصله ۴۰ متری با پل به صفر صفر محدوده نزدیک شد تا زیاد  به حریم برج طغرل نزدیک نشود.

حتی اگر صفر درصد هم آسیب نزند، باید جابه‌جا شود

رحیم‌زاده اما درباره‌ پست گازِ قرارگرفته در عرصه‌ برج طغرل نیز توضیح می‌دهد: این کار غیرکارشناسی از سوی مدیران پروژه در این نقطه جانمایی شده است، حتی اگر آن‌ها معتقد باشند که این پست گاز صفر درصد هم احتمال آسیب به برج را ندارد، برای ما قابل قبول نیست. اداره کل میراث فرهنگی استان تهران در مکاتبات زیادی که با شهرداری داشته به آن‌ها تذکر داده تا این پست از محل دیواره‌ برج طغرل جابه‌جا شود.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، محمد حسین ایمانی خوشخو، عضو شورای عالی میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری درباره این رویداد گفت: «جایزه ملی طراحی به عنوان یک روش برگزیده و تجربه شده در تمام دنیا شناخته شده و به عنوان بهترین راه برای رسیدن و شناسایی ایده های نوآورانه و راه حل‌های نو و نیز قدردانی از تلاش‌های طراحان خبره و دارای فکر نو مورد استقبال طراحان و صنعتگران قرار می‌گیرد.

یکی از مولفه های مهم در پیشرفت کشورهای توسعه یافته، صنعت بسته بندی است. بسته بندی زیبا، اغوا کننده و جذاب، کیفیت را تحت الشعاع قرار می دهد؛ به گونه ای که بسته بندی را «فروشنده خاموش» می‌نامند.

عدم آشنایی و گاه بی‌رغبتی صنعت گران و تولید کنندگان صنایع دستی ومحصولات فرهنگی نسبت به اهمیت، ضرورت و ارزش آفرینی بسته بندی، کمبود دستگاه های صنعتی پیشرفته و ضعف تکنولوژی به‌روز، عدم رعایت استانداردهای لازم در طراحی و تولید بسته بندی محصولات فرهنگی و… از جمله ضعف های کشور ما در این حوزه است.»

عضو هیات علمی و رییس پارک ملی علوم و فناوری‌های نرم و صنایع فرهنگی جهاد دانشگاهی برگزاری این رویدادها و ارزیابی بسته بندی صنایع فرهنگی را قدم سازنده‌ای در جهت نیل به اهداف برشمرد و تاکید کرد: «با این اقدام می‌توان رقابتی سالم و حقیقی را برای محصولات از جهت اکرام مشتری و احقاق حقوق آنها رقم زد. بسیار پیش آمده که محصولی با وجود کیفیت پایین تر به دلایل متعدد همچون تبلیغات از توجه بیشتری در بازار برخوردار می شود و محصولی با کیفیت بالا تنها به دلیل عدم برنامه ریزی و ضعف در معرفی در دست مصرف کنندگان قرار نمی‌گیرد و در نهایت این ظلم به مشتری و در دید کلی به ضرر تولید ملی خواهد بود. لذا با برگزاری سالیانه این جایزه ملی، ارزیابی درستی از بسته بندی محصولات فرهنگی به عمل خواهد آمد و باعث رونق تولید در حوزه بسته بندی و نیز رقابت سالم و عملی بین محصولات خواهد شد که این امر می تواند در آینده ای نزدیک باعث اعتماد مصرف‌کنندگان داخلی به محصولات تولیدی توسط تولید گنندگان ایرانی شود و رونق و بالندگی را برای تولید ملی به ارمغان آورد.

در این راستا، از تیر ماه امسال آثار هنرمندان به دبیرخانه ارسال شده و هیات داوران پس از بررسی، آثار برگزیده در دو بخش ایده‌های نو در بسته‌بندی و محصولات بسته‌بندی را معرفی خواهند کرد که به صاحبان آثار منتخب جوایزی اهدا خواهد شد.»

ایمانی خوشخو درباره نحوه برگزاری و میزان استقبال از این رویداد یادآور شد: «از ۱۵ تیرماه امسال دریافت آثار از ۱۱ استان کشور، در دو بخش ایده‌های نو و محصول و چهار محور بسته‌بندی سوغات خوراکی، بسته‌بندی صنایع‌دستی، بسته‌بندی اسباب بازی و کتاب و بسته بندی محصولات هنری و دیجیتال آغاز شد و تا ۳۰ مهر ادامه داشت.

در بخش ایده‌های نو بیشترین تعداد اثر متعلق به حوزه بسته بندی سوغات خوراکی با ۵۸ اثر و بعد از آن، به حوزه صنایع دستی با ۳۸ اثر و در نهایت حوزه اسباب بازی و کتاب و محصولات هنری و دیجیتال هر کدام با ۶ اثر اختصاص داشت.

سه استان تهران با ۵۰ اثر، اصفهان و خراسان رضوی با ۱۷ اثر، بیشترین میزان مشارکت در ارسال آثار را داشته اند. همچنین در بخش محصول نیز بالغ بر ۲۵۰ اثر به دبیرخانه ارسال شد که در روز پایانی از برگزیدگان در بخش ایده و محصول تجلیل به عمل خواهد آمد.

انتهای پیام

امید ذاکری در گفت‌وگو با ایسنا ضمن اشاره به اینکه در حال حاضر ۱۲ هزار متر مربع زمین در جزیره هرمز برای پرورش ماهی تخصیص داده شده است، اظهار کرد: قسمتی که برای پرورش ماهی به شیلات تحویل داده شده جزو دره رنگین کمانی هرمز نیست همچنین باید به این نکته توجه کرد که سازندهای قرمز (گنبدهای نمکی) در کل جزیره هرمز وجود دارند و اینگونه نیست که یک قسمت خاص دارای سازند قرمز باشد و در آن نقطه عملیات حفاری برای پرورش ماهی آغاز شده باشد.

وی با اشاره به اینکه اداره شیلات استان هرمزگان مطالعاتی انجام داده و بر اساس آن به نتیجه رسیده است که ۵۰ هزار هکتار از ساحل هرمزگان پتانسیل پرورش میگو را دارد، تصریح کرد: پیش از واگذاری زمین برای انجام هرگونه عملیاتی از دستگاه‌های مختلفی از جمله میراث، محیط زیست، منابع طبیعی و… استعلام می‌شود. اگر آن زمین دارای ارزش زیست محیطی یا فرهنگی و تاریخی باشد دستگاه‌ها می‌توانند با واگذاری آن مخالفت کنند.

مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری استان هرمزگان با اشاره به واگذاری زمین در حریم ژئوپارک قشم گفت: متولیان آن حریم مشخصی را به دستگاه‌های مسئول از جمله منابع طبیعی اعلام نکرده بودند و به همین دلیل ما با واگذاری زمین مخالفت نکردیم البته اداره میراث و منطقه آزاد همچنان حریم ژئو پارک را اعلام نکرده‌اند.

ذاکری با بیان اینکه ۱۲ هزار متر مربعی که اکنون برای پرورش میگو واگذار شده است دارای ارزش‌های زیست محیطی یا تاریخی بر اساس اعلام دستگاه‌های متولی نیست، گفت: به‌طور قطع هر اقدامی از جمله توسعه شهر و روستا تخریب طبیعت است اما ما باید این تخریب را به حداقل برسانیم و بر اساس اصول توسعه پایدار رفتار کنیم.

به گفته وی در سند توسعه هرمزگان تاکید شده است که اولویت توسعه استان اشتغال‌های دریامحور است البته محیط زیست منطقه برای پرورش میگو در ساحل هرمزگان ارزیابی‌های زیست محیطی دریافت خواهد کرد و از سوی دیگر اداره میراث و آب منطقه‌ای نیز به دلایلی از جمله حریم اماکن فرهنگی و تاریخی و حریم دریا می‌توانند با واگذاری زمین در بخش‌های مشخصی مخالفت کنند.

مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری استان هرمزگان در پایان با اشاره به اینکه از سویی می‌گوییم کشور ما تحریم است و شرایط سختی از نظر اقتصادی داریم و از سوی دیگر باید تولید و اشتغال ایجاد کنیم، تصریح کرد: هر نقطه از کشور ظرفیت‌های اقتصادی خاص خود را دارد که می‌توانیم با در نظر گرفتن اصول توسعه پایدار در این شرایط سخت از آن‌ها استفاده کنیم.

انتهای پیام

به گزارش  ایسنا به نقل از روابط عمومی کمیسیون ملی یونسکو- ایران، این نکوداشت در راستای وظایف کمیسیون ملی یونسکو- ایران در بزرگداشت مروجان علم و فرهنگ و آموزش صورت می‌گیرد که روز یکشنبه (۴ اسفندماه) از ساعت ۱۵ در تالار فردوسی دانشکده ادبیات دانشگاه تهران برگزار می‌شود.

بنا بر اعلام، محمدعلی موحد، محمدرضا شفیعی کدکنی، بهاءالدین خرمشاهی، اصغر دادبه، میرجلال‌الدین کزازی و مهدی ماحوزی در این مراسم حضور خواهند داشت.

در خبر برگزاری این مراسم آمده است: مهدی محقق متولد ۱۰ بهمن ۱۳۰۸ خورشیدی، بنیان‌گذار دایره‌المعارف تشیع و عضو سابق هیئت امنای بنیاد دایره‌المعارف اسلامی، نویسنده، علامه، ادیب، فقیه، مجتهد، نسخه‌پژوه و پژوهشگر تاریخ پزشکی اسلامی، مصحح و شارح کتاب‌های ادبی و فلسفی و فقهی و استاد دانشگاه تهران است که جوایز و افتخارات بسیاری از جمله درجه استاد ممتاز فلسفه اسلامی از سوی موسسه بین‌المللی اندیشه و تمدن اسلامی کوالالامپور مالزی در سال ۱۹۹۳، نشان درجه یک ادب فارسی در سال ۱۳۸۲ و جایزه بنیاد البرز به‌عنوان دانشمند برتر در سال ۱۳۹۳ را دریافت کرده است.

کمیسیون ملی یونسکو- ایران سال گذشته با راه‌اندازی برنامه‌ای به‌نام «تماشای خورشید» ثابت‌قدمی و تلاش نام‌آوران حوزه فکر، قلم، اندیشه و هنر را گرامی می‌دارد.

در سال ۱۳۹۷ در نخستین برنامه «تماشای خورشید» از محمدعلی موحد  – مولوی‌پژوه –  تجلیل و نشان عالی کمیسیون ملی یونسکو- ایران در دانشگاه تهران به این استاد اهدا شد. در تیر ۱۳۹۸ نیز از یدالله کابلی خوانساری، پیشکسوت خط شکسته ایران از سوی کمیسیون ملی یونسکو در دومین مراسم «تماشای خورشید» در سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران تجلیل شد.

اسفند امسال نیز در سومین مراسم «تماشای خورشید» با حضور دبیرکل کمیسیون ملی یونسکو- ایران، حجت‌الله ایوبی از مهدی محقق تجلیل خواهد شد. همچنین در این رویداد از نشان عالی کمیسیون ملی یونسکو- ایران ویژه استاد محقق و تمبر یادمان نکوداشت هفت دهه خدمات فرهنگی و ادبی استاد رونمایی می‌شود.

انتهای پیام

محمدحسین ایمانی خوشخو در گفت‌وگو با ایسنا، با بیان این‌که جایزه ملی طراحی به عنوان یک روش برگزیده و تجربه شده در تمام دنیا شناخته شده و به عنوان بهترین راه برای رسیدن و شناسایی ایده‌های نوآورانه و راه‌حل‌های نو و با هدف قدردانی از تلاش‌های طراحان خبره و دارای فکر نو مورد استقبال طراحان و صنعتگران قرار می‌گیرد، ادامه داد: آشنا نبودن و گاه بی‌رغبتی صنعتگران و تولید کنندگان صنایع دستی و محصولات فرهنگی نسبت به اهمیت، ضرورت و ارزش آفرینی بسته بندی، کمبود دستگاه‌های صنعتی پیشرفته و ضعف تکنولوژی به روز، عدم رعایت استانداردهای لازم در طراحی و تولید بسته بندی محصولات فرهنگی و… از جمله ضعف های کشور ما در این حوزه است.

عضو هیئت علمی و رییس پارک ملی علوم و فناوری‌های نرم و صنایع فرهنگی جهاد دانشگاهی برگزاری این رویدادها و ارزیابی بسته‌بندی صنایع فرهنگی را  قدم سازنده‌ای در جهت نیل به اهداف برشمرد و تاکید کرد: با این اقدام می‌توان رقابتی سالم و حقیقی را برای محصولات ازجهت اکرام مشتری و احقاق حقوق آنها رقم زد. بسیار پیش آمده که محصولی با وجود کیفیت پایین‌تر به دلایل متعدد مانند تبلیغات از توجه بیشتری در بازار برخوردار می‌شود و محصولی با کیفیت بالا تنها به دلیل عدم برنامه‌ریزی و ضعف در معرفی در دست مصرف کنندگان قرار نمی‌گیرد و در نهایت این ظلم به مشتری و در دید کلی به ضرر تولید ملی خواهد بود.

او ادامه داد:‌ با برگزاری سالیانه این جایزه ملی، ارزیابی درستی از بسته‌بندی محصولات فرهنگی انجام می‌شود و باعث رونق تولید در حوزه بسته بندی و نیز رقابت سالم و عملی بین محصولات می‌شود که این اتفاق می‌تواند در آینده‌ای نزدیک باعث اعتماد مصرف‌کنندگان داخلی به محصولات تولیدی توسط تولید گنندگان ایرانی شود و رونق و بالندگی را برای تولید ملی به ارمغان آورد. در این راستا، از تیر ماه امسال آثار هنرمندان به دبیرخانه ارسال شده و هیئت داوران پس از بررسی، آثار برگزیده در دو بخش ایده‌های نو در بسته‌بندی و محصولات بسته‌بندی را معرفی خواهند کرد که به صاحبان آثار منتخب جوایزی اهدا خواهد شد.

ایمانی خوشخو درباره نحوه برگزاری و میزان استقبال از این رویداد نیز توضیح داد:‌ از ۱۵ تیرماه امسال دریافت آثار از ۱۱ استان کشور، در دو بخش ایده‌های نو و محصول و چهار محور بسته‌بندی سوغات خوراکی، بسته‌بندی صنایع‌دستی، بسته‌بندی اسباب بازی و کتاب و بسته بندی محصولات هنری و دیجیتال آغاز شد و  تا ۳۰ مهر ادامه داشت. همچنین در بخش ایده‌های نو بیشترین تعداد اثر متعلق به حوزه بسته بندی سوغات خوراکی با ۵۸ اثر و بعد از آن، به حوزه صنایع دستی با ۳۸ اثر و در نهایت حوزه اسباب بازی و کتاب و محصولات هنری و دیجیتال هر کدام با ۶ اثر اختصاص داشت. سه استان تهران با ۵۰ اثر، اصفهان و خراسان رضوی با ۱۷ اثر، بیشترین میزان مشارکت در ارسال آثار را داشته‌اند.همچنین در بخش ‌محصول بالغ بر ۲۵۰ اثر به دبیرخانه ارسال شد که در روز پایانی از برگزیدگان در بخش ایده و محصول تجلیل به عمل خواهد آمد.

آیین پایانی نخستین دوره جایزه ملی طراحی بسته‌بندی در صنایع فرهنگی، در راستای رشد و بالندگی اقتصاد فرهنگی کشور شنبه ۲۶بهمن، با حضور علی اصغر مونسان وزیر میراث فرهنگی،گردشگری و صنایع‌دستی و تعدادی از اهالی فرهنگ و هنر در سالن همایش‌های دانشگاه علم و فرهنگ برگزار می‌شود.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا و به نقل از انشنت اوریجینز، باستان‌شناسان این سنگ‌نگاره‌ها را در جریان کاوش و تحقیق در این منطقه بر روی دیوارهای یک غار صعب‌العبور کشف کردند. به نظر می‌رسد این غار در «عصر حجر» به عنوان محلی مقدس یا جایی شبیه به یک عبادتگاه مورد استفاده قرار می‌گرفته است.

این تیم تحقیقاتی در مجموع حدود ۱۰۰ نمونه از این سنگ‌نگاره‌ها را در این مکان کشف کرد که بیش‌تر آن‌ها سبک هنر انتزاعی محسوب می‌شوند. در بین این سنگ‌نگاره‌ها حدود ۴۰ اثر کشف شد که تصویر حیواناتی را همچون گوزن، اسب و گاو که زمانی در این منطقه از اروپا زندگی می‌کردند نشان می‌دهد.

شمار و کیفیت سنگ‌نگاره‌های کشف‌شده سبب شده تا به عنوان یک اکتشاف باارزش و نادر محسوب شوند. باستان‌شناسان بلافاصله خبر اکتشاف خود را رسانه‌ای نکردند و مدتی به بررسی  و تحقیق درباره این سنگ‌نگاره‌ها پرداختند.

به گفته اعضای این تیم باستان‌شناسی، این سنگ‌نگاره‌ها در منطقه دور از دسترس غار قرار دارند و  قدیمی‌ترین نوع خود در «کاتالونیا» محسوب می‌شوند. 

مقامات «کاتالونیا»‌اعلام کردند این غار از این پس به عنوان یکی از مکان‌های فرهنگی این منطقه محسوب خواهد شد و این به آن معناست که از این پس مورد حمایت قانون قرار خواهد گرفت.

اسپانیا خانه برخی از قدیمی‌ترین نمونه‌های سنگ‌نگاره‌های ماقبل تاریخ است. این کشور همچنین به عنوان کشوری با بیشترین تعداد محوطه‌های ثبت‌شده از سنگ‌نگاره‌ها محسوب می‌شود.

انتهای پیام

به گزارش خبرنگار مهر، سی و سومین نمایشگاه ملی صنایع دستی با سیزدهمین نمایشگاه بین‌المللی گردشگری و سومین نمایشگاه خدمات و تجهیزات هتلداری از ۲۳ بهمن آغاز به کار کرده و تا آخر وقت امروز ۲۶ بهمن نیز از ساعت ۹ صبح تا ۱۸ ادامه خواهد داشت.

این نمایشگاه قرار بود به دلیل ترکیب صنایع دستی با گردشگری در ۵ روز برگزار شود، اما چنین نشد و برخلاف وعده‌های علی اصغر مونسان وزیر میراث فرهنگی که می‌گفت باید شادمانی در میان مردم با برگزاری جشنواره‌ها و نمایشگاه‌ها بیشتر شود، این اتفاق نیفتاد و نمایشگاه صنایع دستی عیدانه که هرسال در اسفند ماه برگزار می‌شد، حذف و با گردشگری ترکیب شد. ترکیبی که هنوز هم معلوم نیست دلیلش چیست. البته که این ترکیب موجب شد تا سایه بلند گردشگری روی صنایع دستی بیفتد و بخش مربوط به صنایع دستی نیز به حاشیه برود.

چون در این نمایشگاه آنقدر که به برگزاری نشست‌های حاشیه‌ای و رونمایی از اقلام تبلیغاتی و کارگاه‌ها پرداخته شد، چنین برنامه‌هایی برای صنایع دستی در نظر گرفته نشد و در بخش مربوط به صنایع دستی تنها به حوزه فروش پرداختند. فروش محصولاتی که امسال تنوع بیشتری داشتند و مانند سالهای دیگر زیورآلات بیشتر فروخته می‌شد. ولی دیگر از برگزاری کارگاه‌های زنده صنایع دستی جز در چند مورد نمایشی خبری نبود. ضمن اینکه امسال گرانی و جهش قیمت موجب شد تا محصولات کمتری خریداری شود به خصوص برای کسانی که سال پیش هم به این نمایشگاه آمده بودند و شاهد این جهش قیمت در مواد اولیه و محصولات، بودند.

رنگ و لعاب صنایع دستی و لباس‌های سنتی در نمایشگاه زیاد است اما شلختگی در چیدن غرفه‌ها و قرار دادن آنها کنار هم این نمایشگاه را به بازارچه تبدیل کرده است. بازارچه‌ای شبیه به بازارچه‌های بهاره در ایام نزدیک به عید.

شتر وسط نمایشگاه!

شاید اگر این نمایشگاه، «نمایشگاه بهاره گردشگری» نامیده می‌شد؛ قابل درک تر بود تا نمایشگاه بین المللی و تخصصی. در آن صورت توقع از چنین نمایشگاهی در همین حدی بود که الان برگزار می‌شود. یعنی افراد در غرفه‌ها به نحوی حضور پیدا کنند که لازم به نظارت سختگیرانه در چیدمان و غرفه سازی آنها وجود نداشته باشد. بیرون محوطه آش دوغ و نان و سوغات و حتی کفش پلاستیکی فروخته شود.

ورود دست فروشان به سالن‌ها

صدای موسیقی کلام مذاکره کنندگان در سالن هتل‌ها و آژانس‌ها را قطع کند و حتی صدای ساز و دهلشان به نشست هم اندیشی وزیر میراث فرهنگی با آژانس داران هم برسد و کسی اعتراض نکند. مردم در حال شادی باشند و خوراکی به دست از قیمت گران صنایع دستی حرف بزنند و بی آنکه خریدی داشته باشند.

تبلیغ تور برای مقاصد گردشگری خارجی

اما وقتی محمد ابراهیم لاریجانی مدیرکل تبلیغات و بازاریابی گردشگری سال گذشته همزمان با دوازدهمین نمایشگاه گردشگری مدعی شد که «قصد داریم در چهلمین دوره از نمایشگاه گردشگری تهران، مانند نمایشگاه گردشگری برلین بدرخشیم.» آن وقت است که دیگر توقعات از دوره سیزدهم بالا می‌رود.

در آن صورت دیگر فعالان گردشگری توقع ندارند نشست‌های تخصصی جای خود را به رونمایی از اپلیکیشن‌هایی که هر روز در حال متولد شدن هستند، بدهند و یا نشست‌هایی برگزار شود که مخاطبش چند نفری بیشتر نیستند و سخنرانان هم باید فریاد زنان چند ساعتی سخنرانی کنند.

هر کسی در هر جایی از نمایشگاه بساطی را برای فروش پهن کرده است

توقع این بود که در دوره سیزدهم اشکالات چند سال پیش رفع می‌شد اما همچنان این مشکلات بر پایه خود استوار مانده است. هر چند که برای مردم عادی این نمایشگاه اتفاقاً نمایشگاه خوبی است چون در آن هم رقص و آواز و خوراکی وجود دارد هم می‌توانند تور خارجی قیمت کنند و هم از هتل‌ها تخفیف بگیرند و نهایتاً بروشورهای گردشگری استان‌ها را دریافت کنند البته اگر تا دقیقه اخر بروشورها و اقلام تبلیغاتی شرکت کنندگان آماده شده باشد نه مانند استان هرمزگان که با کمترین اقلام آمده بود و یا سازمان منطقه آزاد اروند که پیمانکار نتوانسته بود اقلام را به نمایشگاه برساند.

بسیاری از غرفه‌ها نام ندارند

حال باید پرسید وزیر میراث فرهنگی که در نشست با آژانسداران جایگاه گردشگری کشور را نسبت به دو سال پیش ده برابر بالاتر عنوان می‌کند، آیا از خیابان سئول به محل دائمی نمایشگاه آمده و یا از ورودی چمران. از هر طرف که آمده باشد تبلیغات محیطی را ندیده است جز در خیابان نمایشگاه از سمت سئول که چندین و چند تبلیغ برای فروش تورهای خارجی وجود دارد!

ضمن اینکه باید پرسید آیا ورودی دو هزار تومانی آن را هم پرداخت کرده است یا نه و آیا تمام اطلاعات شخصی خود را نیز هنگام ورود در اختیار برگزار کنندگان قرار داده یا خیر. چون تنها در هنگام ورود به نمایشگاه از درب بزرگراه چمران می‌بایست اطلاعاتی مانند شماره تلفن، تحصیلات، سال تولد و … در سامانه بازدیدکنندگان ثبت شود.

چمدان –  در بیشتر کشورها این روز را با هدیه دادن و مسافرت رفتن جشن می­گیرند اما در بخشی کشورها رسوم خاصی برای این روز خاص وجود دارد که به بررسی آن می‌­پردازیم.

۱٫ انگلستان

در انگلستان روز مادر در چهارمین یکشنبه عید پاک برگزار می­شود که به یکشنبه مادری (Mothering Sunday) معروف است. این سنت از زمان قرون وسطا سرچشمه می‌­گیرد که فرزندان خانواده‌­های فقیر به سر کار می‌­رفتند و به آن­ها یک روز در عید برای بازدید از خانواده‌­هایشان مرخصی می­‌دادند. آن­ها گل و کیک‌­های خاصی به نام کیک مادری به مادرشان هدیه می­‌دادند. امروزه نیز این روز را با دادن گل، کیک و هدیه در کنار خانواده جشن می‌­گیرند.

۲٫ آلمان، اتریش، سوئیس

در آلمان، اتریش و سوئیس روز مادر را با عنوان Muttertag می­شناسند که در دومین یکشنبه ماه مه (May) برگزار می­شود. در خلال جنگ جهانی اول، سوئیس جزء اولین کشورهایی بود که در سال ۱۹۱۷ روز مادر را جشن گرفت. برای هر سه کشور روز مادر، جشن عشق و سپاسگذاری است.
 

۳. ژاپن

روز مادر در ژاپن نیز در دومین یکشنبه ماه مه برگزار می­شود که سمبل این روز گل ­های میخک زیبا، بیان گر قدرت ملایم مادرها است. کودکان نیز با گفتن جمله “Haha-no-hi” به مادران خود سلام می­کنند و به آن­ها هدایایی می ­دهند. تاریخ این سنت به زمان امپراطور آکیهیتو و بزرگداشت تولد مادر او بازمی­ گردد. کودکان در اینجا تصاویر و نقاشی­ هایی را می­ کشند و سپس آن­ها را به نمایش می­گذارند. همچنین گفته می­‌شود که فرزندان غذاهایی را که مادرشان طرز پختش را به آن­ها آموزش داده‌­اند در این روز برای مادر خود می­‌پزند.

۴٫ یوگوسلاوی

احتمالا یکی از عجیب­ترین و غیرمعمول‌­ترین راه‌­ها برای جشن گرفتن این روز را می‌­توان در یوگوسلاوی مشاهده کرد که کودکان در اول صبح والدین خود را با طناب به تخت می­‌بندند و والدین نیز برای آزاد شدن باید به فرزندان به محض بیدار شدن هدیه‌­ای بدهند. هدف از این کار آوردن لبخند برروی صورت همه افراد خانواده است.

۵٫ مکزیک

Dia de las Madres’ روز مادر در مکزیک نام دارد که در دومین یکشنبه ماه مه برگزار می‌­شود. این جشن رنگارنگ یکی از محبوب‌­ترین آداب و رسوم کشور است. در مکزیک فرزندان از مادران خود در غروب این روز دیدن می­‌کنند و به او هدیه‌­های دست‌­ساز، کارت تبریک و گل می‌­دهند. 

منابع : serenataflowers  , globalcitizen

گردشگران برای بازدید از مکان‌های باستانی مانند آکروپولیس آتن و کولوسئوم رم، تنها به یونان و ایتالیا بسنده می‌کنند. اما این ویرانه‌های باستانی چشمگیر فقط به آن دو کشور محدود نمی‌شوند، امپراتوری عظیم رم قلمرو خود را تا شمال انگلیس، خاورمیانه و شمال آفریقا گسترش داد و تمام شهرهای پر زرق‌ و برق را مملو از هنر کرد. تونس، نواری از آفریقای شمالی است که بین دریای مدیترانه و صحرا گنجانده‌ شده است. این کشور مملو از ویرانه‌های رومی باارزش باستان‌شناسی است که شاید انتظار نداشته باشید آن‌ها را در آفریقا ببینید. در اینجا هفت مکان باستان‌شناسی رومی که در سفر به تونس می‌توانید از آن‌ها بازدید کنید آورده شده است.

بولا ریجا (Bulla Regia)

بولا ریجا در شمال غربی تونس و در فاصله ۱۰۰ مایلی آن واقع‌ شده است، خرابه‌های بولا ریجا که در گذشته رونق بسیاری داشته‌اند، متشکل از معابد سابق، یک تالار، حمام‌های عمومی، یک تئاتر و موارد دیگر است که در قرن اول میلادی بعد از تبدیل‌ شدن منطقه به بخشی از امپراتوری روم ساخته‌ شده‌اند. با این‌ وجود چشمگیرترین بخش این سایت خانه‌های مخصوص تابستانی است که رومی‌های نوآور برای فرار از گرمای تابستان به زیرزمین پناه برده و خانه‌هایی زیبا ساخته‌اند.

بازدیدکنندگان راه‌پله‌های باستانی را پشت سر می‌گذارند و به محله‌های زندگی زیرزمینی، جایی که دما کاهش میابد و کاشی‌های تزئینی خیره‌کننده‌ای دارد می‌روند. درحالی‌که موزه ملی باردو نمایی از ترکیب موزاییک رومی و بیزانس تونس را به شما نشان می‌دهد، بولا ریجا تصویر کامل‌تری را ارائه می‌کند. موزاییک‌ها با توجه به اینکه نزدیک به دو هزار سال در معرض عناصر مختلف قرار گرفته‌اند تقریباً بی‌عیب و نقص هستند.

کارتاژ – بیرسا (Carthage-Byrsa)

کارتاژ اکنون حومه‌ای از شهر پایتخت تونس و یک سایت میراث جهانی یونسکو است که درگذشته قدرت امپراطوری کارتاژی بود تا اینکه در قرن دوم قبل از میلاد به دست رومیان افتاد. این منطقه در بیش از ۲۰ سایت پخش‌ شده است، بنابراین باید چند ساعت را برای بازدید از آن اختصاص دهید. پیشنهاد می‌شود برای بازدید کامل‌تر از این ویرانه‌های پراکنده ۸۰ هکتاری با یک راهنما همراه شوید.

اگر زمان کافی ندارید یا می‌خواهید یک بازدید فشرده از این سایت را داشته باشید با بازدیدی سریع از موزه ملی کارتاژ واقع در تپه بیرسا شروع کنید. مهم‌ترین آثار باستانی (موزاییک، سرامیک، مجسمه و غیره) که در حین حفاری‌های باستان‌شناسی در این سایت یافت شده‌اند در آنجا به نمایش گذارده شده‌ و مقدمه‌ای برای دیگر آثاری است که در کارتاژ مشاهده می‌شود. در مرحله بعد، حتماً در اطراف بیرسا، شهری با دیوار باستانی که در تپه‌ای به همین نام قرار دارد، قدم بزنید زیرا این مکان ستاره این سایت است. ازآنجا، منظره‌ای بسیار چشمگیر و زیبا از خلیج تونس را می‌توان دید.

در امتداد ساحل، حمام‌های آنتونین (Thermes d’Antonin) قرار دارد، که به حمام‌های حرارتی کارتاژ نیز معروف است، یک ساختار بزرگ حمام عمومی است که توسط رومی‌ها در سال ۱۶۵ میلادی ساخته‌شده و گمان می‌رود بزرگ‌ترین حمام حرارتی ساخته‌شده در روم آفریقا باشد.

دوگا (Dougga)

شهر کوچک باستانی دوگا، که در زمان امپراتوری روم بسیار رونق گرفت، در تپه‌ای در شمال تونس، در فاصله ۷۰ مایلی آن واقع‌شده است. این منطقه باستان‌شناسی ۷۵ هکتاری به‌عنوان بهترین شهر حفظ‌شده در روم آفریقا شناخته می‌شود، و در سال ۱۹۹۷ در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است.

سازه‌هایی که هنوز هم در سایت قابل‌مشاهده هستند، گواه تمدن‌هایی هستند که قبل و بعد از به دست گرفتن آن توسط روم در این سرزمین بوده‌اند، مانند تئاتر بزرگ رومی با مناظر دشت‌های وسیع در زیر آن، مقبره لیبیکا-پونیک (Lybica-Punic) و پایتخت روم. به گفته یونسکو، این سایت بیش از ۱۷ قرن قدمت دارد – و می‌توان همه آن را فقط در بازدیدی یک‌روزه مشاهده کرد.

ال جم (El Jem)

کلوسئوم ال جم، یکی از بزرگ‌ترین کلوسئوم‌های جهان است، که یک آمفی‌تئاتر با ۳۵۰۰۰ صندلی است و رقیب کولوسئوم رم است. این مکان میراث جهانی یونسکو که در زمین همواری در میان شهرهای سوسه (Sousse)  و صفاقس (Sfax) واقع‌شده متعلق به قرن سوم بوده و در آفریقا بی‌نظیر است. این آمفی‌تئاتر امروزه هنوز هم برای برنامه‌هایی مانند جشنواره بین‌المللی سمفونیک (International Symphonic Festival) مورداستفاده قرار می‌گیرد.

بهترین راه برای لذت بردن از بیرون این سایت، نشستن دریکی از کافه‌های محلی کنار خیابان این آمفی‌تئاتر است. در داخل آن، نشستن بر روی یکی از صندلی‌های دو ردیف بالای آمفی‌تئاتر برای یک یا دو دقیقه می‌تواند تصاویری از نبردهای سهمگین گلادیاتورها درگذشته که درصحنه زیر اتفاق می‌افتاده را در ذهن تداعی کند.

قنات بزرگ زاقوآن  (Zaghouan aqueduct)

قنات زاقوآن در قرن دوم پس از به دست گرفتن منطقه توسط رومیان، به‌منظور تأمین آب شیرین شهر باستانی کارتاژ، ساخته شد. پیش‌ازاین، در کارتاژ از ذخیره آب باران در چاه‌ها و مخازن استفاده می‌کردند، اما رومیان تازه‌وارد و حمام‌های حرارتی‌ای که آن‌ها ساختند نیاز به یک سیستم مطمئن‌تر داشتند.

معبد آب که به خدایان آب اختصاص داده‌شده است، در چشمه‌ای قرار دارد که نقطه شروع قنات ۸۲ مایلی است. معبد آب به‌خوبی حفظ‌شده و قابل بازدید است. امروزه بخش‌های بزرگی از این قنات ازجمله برخی از طاق‌های بلند ۶۶ فوتی آن، هنوز هم دیده می‌شوند.

یوتیکا (Utica)

یوتیکا نخستین مستعمره آفریقا که توسط فِنیقیان یا کَنْعَنیان (Phoenicians : از اقوام سامی‌تبار بودند که در حوزه دریای مدیترانه می‌زیستند. فنیقیان پیشه بازرگانی داشتند و مردمی آرام و بافرهنگ بودند.) تأسیس شد و بعداً پایتخت روم آفریقا شد. درحالی‌که موزائیک‌های زیبایی در این مکان وجود دارد، بسیاری از آثار هنری در بیزرت (Bizerte) امروزی (حدود ۶۰ مایل شمال شرقی تونس) موجود نیست. طی کاوش‌های باستان‌شناسی این سایت در قرن نوزدهم قطعات ارزشمندی کشف شد که به موزه‌های فرانسه و انگلیس منتقل شدند. گفته می‌شود، بازدید از موزه باستان‌شناسی یوتیکا ارزش بیشتری نسبت به پارک باستان‌شناسی با خانه‌های ییلاقی روم باستانی خود دارد; این مکان شامل کارتاژی‌های گران‌بها و سرامیک‌های رومی، مجسمه‌ها، جواهرات، و چیزهایی از این قبیل است.

منبع: matadornetwork.com