دسته: سبک زندگی

کهگیلویه و بویراحمد سرزمینی نسبتا مرتفع و کوهستانی است، استانی که به سرزمین آبشارها و چهار فصل معروف است. امروز سفری به یکی از شهرهای این استان زیبا خواهیم داشت و باغی را معرفی می‌کنیم که دست کمی از بهشت افسانه‌ای ندارد ولی خود را در پشت کوها و در دره‌ای مخفی کرده است.

در ۴ کیلومتری جنوب شهر چرام که در مسیر جاده چرام – گچساران قرار دارد، چشمه‌ای زیبا پنهان شده است که یکی از جاذبه‌های مهم گردشگری استان به شمار می‌آید. چشمه بلقیس در دل خود جویبارهای مشبک و با اصول معماری جالب توجهی دارد. نهرهایی که در این منطقه تعبیه شده است در جای جای باغ تراوش خنکای خود را به اطراف منتقل می‌کنند و در نهایت به استخری به وسعت ۱۰ متر می‌ریزند. نهرهای بزرگ با معماری سنتی خاص پس از ریزش در استخر، دشت پر عطش چرام را سیراب می‌کنند.

باغ چشمه بلقیس تا قبل از سال ۱۳۲۴ هجری شمسی بیشه زاری بود از انواع درختان جنگلی که چشمه سارهای فراوان داشت و آب گوارا و زلال از لابه لای سنگها و شکاف های کوه مشرف به آن بیرون می تراوید. این مکان در سال ۱۳۲۴ توسط دو برادر به نام های اسکندر خان چرامی و جان محمد خان چرامی با صرف وقت و هزینه بسیار زیاد احیاء و آباد شد. این مکان از آن زمان تاکنون یکی از پر جاذبه‌ترین باغ‌های سنتی ایرانی و از پر رونق‌ترین مکان‌های دیدنی و گردشگری استان کهگیلویه و بویراحمد و جنوب ایران شناخته می‌شود.

برخی معتقد هستند که وجه تسمیه این باغ از آن جهت است که این باغ به زمان ساسانیان می‌رسد و علت نامیدن آن به باغ بلقیس این است که در عهد ساسانیان موسس این باغ زنی با نام بلقیس بوده است و به همین سبب، به نام باغ بلقیس نامگذاری شده است. این روایت یک روایت شفاهی است و سندی در جهت تایید آن به دست نیامده است و تنها در برخی سفرنامه‌ها با نام اسکندریه از آن یاد شده است، که برخی این نام را به یکی از بانیان باغ به اسم اسکندر چرامی نسبت می‌دهند. به نظر می‎رسد این باغ مربوط به اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی است.

در مسیر جاده معروف ابریشم که جاده اصلی تجاری دوران قدیم بوده ارگ تاریخی قرار دارد که قدمت آن به حدود چهار قرن پیش می‌رسد. این بنا در استان اصفهان کنونی و در شهر گلپایگان قرار دارد و برای دیدن این ارگ باید سری به نصف جهان زیبا بزنید. ارگ گوگد، دومین بنای بزرگ خشت و گلی ایران است و تنها سند مکتوبی که از این بنا موجود است متعلق به حدود ۱۳۰ سال پیش است.

با توجه به اسناد بدست آمده، ارگ گوگد توسط شخصی به نام علیخان به همسرش واگذار گردید. این ارگ مربعی شکل است و ۶۴۰۰ متر مربع مساحت دارد و چهار برج قرینه زیبا با دیوارهایی سرخ رنگ به ارتفاع ۱۲ متر آن را دربر گرفته است. ارگ تاریخی گوگد اکنون با دارا بودن ۲۰ اتاق و سوئیت‌های زیبا در دو طبقه، رستوران، چایخانه سنتی و تالار پذیرایی و جاذبه‌های متنوع گردشگری به عنوان مکانی منحصر به فرد برای بازدید و استراحتگاه گردشگران شهرستان گلپایگان مورد استفاده قرار می‌گیرد.

ارگ گوگد در زمان صلح به عنوان کاروانسرا مورد استفاده قرار می‌گرفته و با توجه به وضعیت و موقعیت خاص خود نسبت به کاروانسراهای مجاور، محل استراحت کاروان تجار سرشناس و یا حاکمان و والی‌های سایر ایالات ایران بوده است و حتی به استناد اظهارات افراد مسن شهر، آغا محمدخان قاجار نیز در لشگرکشی‌های خود چند روزی را در این محل استراحت کرده است.

از هرمیتاز یا ارمیتاژ زیاد شنیده بودم و قسمت شد که توی این سفر از این موزه دیدن کنم. اگه اهل موزه و آثار هنری باشید شاید چندین روز زمان نیاز باشه تا تمام قسمتهاشو ببینید ولی برای امثال من همین هشت ساعت کفایت میکنه. از زرق و برق این کاخ سلطنتی و آثارش هرچیز بگویم کم است، پس شما رو به دیدن بخشی از این موزه ی جذاب دعوت میکنم. سفر ما عید نوروز ۱۳۹۸ بود.

برای اطلاعات بیشتر و دیدن نظرات دیگران راجع به موزه هرمیتاژ به صفحه نقد و بررسی موزه ملی هرمیتاژ مراجعه نمایید.

• اشتراک گذاری
• دانلود
• نمایش ویدئو در سایت شما

در اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی، بنایی طراحی و احداث شد که به نام خاندان علی (ع) متبرک شد: خانه دکتر صحتی! این خانه در تبریز، خیابان شهید مطهری و در کوچه گوگانی قرار دارد و سردر آن از تزیینات آجری برخوردار است. پس از ورود به این بنا یک هشتی را خواهید دید که دارای چند پله است، در قسمت شمالی حیاط نیز ساختمان سه طبقه‌ای قابل مشاهده است. یک حوضخانه هم در قسمت مرکزی قرار گرفته که با توجه به شواهد از اتاق‌های همجوار، برای انباری و سردابه استفاده می‌شده است. یک راه پله داخلی از پشت حوضخانه ارتباط طبقه زیر زمین را با طبقه همکف برقرار می کند.

موزه محرم که نام کنونی این بنا است، ۴۰۹ متر مربع مساحت دارد و زیربنای آن ۸۴۴ متر مربع می‌باشد. دکتر ابوالقاسم صحتی از این بنای سه طبقه در زمان حیات خود به‌ عنوان حسینیه استفاده می‌کرد و در حال حاضر نیز آثار و اشیای مربوط به عزاداری امام حسین (ع) در ماه محرم در آن نگهداری می‌شود. در طبقه‌ی اول چند اتاق وجود دارد که در زمان گذشته محل سکونت خانواده‌ی دکتر بوده است.

در طبقه اول تالار بزرگ وجود دارد که دو اتاق دیگر نیز در اطراف آن قرار دارد. امروزه مردم برای بازدید از اشیا و وسایل مربوط به آیین‌های عزاداری امام حسین (ع) در ماه محرم به این خانه‌ی زیبا می‌آیند که خود روزی محل برگزاری عزای سیدالشهدا (ع) بود. آیا می‌دانستید چنین خانه‌ای در تبریز وجود دارد؟ تا به حال به بازدید از آن رفته‌اید؟

بورنئو جزیره‌ای در شبه‌ جزیره مالایا می‌باشد و جزایر کوچک‌تر و زیبایی پیرامون آن را در برگرفته‌اند. جزایر مانتانانی که در بالاترین ناحیه ایالت صباح مالزی در شمال شرق جزیره بورنِئو واقع شده‌اند، از قسمت‌های پنهان این ایالت می‌باشند که تنها دو ساعت با پایتخت آن یعنی کوتا کینابالو فاصله دارند. مانتانانی از سه جزیره تشکیل شده است – پولائو مانتانانی بِسار (جزیره مانتانانی بزرگ)، پولائو مانتانانی کِسیل (جزیره مانتانانی کوچک) و پولائو لونگیسان – که پیرامون آن‌ها از صخره‌های مرجانی و قایق‌های غرق‌ شده پوشیده شده است و برای غواصان حکم بهشت را دارند. هم غواص‌ها و هم غیر غواص‌ها از قدم زدن روی مسیر سفید شنی ساحل تا آب‌های فیروزه‌ای لذت خواهند برد و تعداد گردشگران این منطقه کم است. اگر از جنوب شرق آسیا بازدید می‌کنید، توقف در جزایر مانتانانی ارزشش را دارد، گرچه این جزایر از نقاط برجسته فرهنگی این منطقه دور هستند. روش صحیحِ سفر کردن به این منطقه را در ادامه خواهید خواند.

چگونه می‌توان به جزایر مانتانانی رسید؟

بیشتر افراد از مبدأ کوتا کینابالو به مانتانانی می‌آیند. پس از آغاز حرکتتان از پایتخت به مدت دو ساعت از خشکی عبور خواهید کرد و در مسیرتان از حومه‌های شهر که به نمای بلندترین قله مالزی با ارتفاع ۴۱۰۲ متر به نام کوه کینابالو آراسته شده‌اند، گذر خواهید کرد. دو انتخاب دارید: از فرودگاه یک اتومبیل کرایه‌ای بگیرید یا در توری ثبت‌نام کنید که تأمین حمل‌ونقل و اقامتگاه شما را بر عهده بگیرد. پس از گذر از خشکی، حدود ۳۰ تا ۴۰ دقیقه با یک قایق موتوری از روی آب حرکت خواهید کرد تا از اسکله کامپونگ کوئالا آبای در روستای کوتا بِلود به پولائو مانتانانی بِسار یا جزیره مانتانانی برسید که تنها جزیره‌ی دارای جمعیت انسانی میان این جزیره هاست. درمجموع سفر شما ۳ ساعت طول می‌کشد. باید هشدار دهیم که این سفر ۳ ساعته حتی برای مسافران کارکشته و حرفه‌ای نیز دشوار خواهد بود.

جزیره اصلی یک منظره رویایی زیرآبی دارد!

بومی‌های منطقه به جزیره مانتانانی «جزیره پری‌های دریایی» می‌گویند، چراکه در گذشته بعضا در این جزیره دوگونگ (نوعی گاو دریایی) دیده می‌شده و بومی‌ها آن را با پری دریایی اشتباه می‌گرفته‌اند. غواص‌ها می‌توانند از میان ۱۶ محدوده برای غواصی یکی را برگزینند که کشتی‌های ژاپنی غرق‌ شده طی جنگ جهانی دوم نیز در این محدوده‌ها پراکنده شده‌اند. فاصله دید در زیر آب در برخی نقاط به ۳۰ تا ۴۰ متر می‌رسد.

غواص‌ها حتما حیواناتی مانند لاک‌پشت دریایی، دلفین، پرتوماهی آبی خال‌خالی، لقمه‌ماهی مرمری، مارماهی رنگی، اختاپوس آبی، عقرب‌ماهی، میگوی امپراتور و اسب آبی را خواهند یافت. برای دیدن تمام این موارد شاید لازم باشد چند محدوده غواصی را بگردید اما این کار بسیار لذت‌بخش است؛ آن‌قدر همه‌چیز به شما نزدیک است که نیازی نیست خودتان را به یک‌بار غواصی در روز محدود کنید. همچنین دریاهای آرام و معتدل این جزیره برای شنا کردن با لوله تنفس بسیار مناسب هستند. اگر خسته شدید می‌توانید با قایق پارویی در آب‌ها بگردید یا تنها روی ساحل لم بدهید. بازدیدکنندگان می‌توانند در تمام طول سال از این جزیره دیدن کنند، اما برای آن‌که با فصل بارندگی روبرو نشوید، بهتر است بین ماه‌های آوریل تا جولای (فروردین تا مرداد) از آن بازدید کنید.

در یک سولاپ بمانید.

سولاپ که در زبان بومی دوسون به معنی آلونک است، یکی از دل‌چسب‌ترین انواع اقامتگاه‌ها در مانتانانی است که پذیرای میهمانان خواهد بود. سولاپ یک آلونک چوبی سنتی است که ستون‌هایش الوار چوبی هستند. مهمانان برای رسیدن به اتاق‌خواب‌هایشان باید از پله‌های چوبی بالا بروند و در سالن پذیرایی اقامتگاه نیز بین ستون‌ها بانوج‌هایی برای چرت عصرگاهی گذاشته شده است. وب‌سایت رسمی گردشگری این منطقه چندین گزینه برای انتخاب اقامتگاه دارد، اما به‌هرحال نوع اقامتگاه شما سالوپ یا مسافرخانه یا چیزی بین این دو خواهد بود و ضمناً قیمت بسیار به‌صرفه‌ای نیز خواهد داشت.

توجه داشته باشید که برق جزیره با ژنراتور تأمین می‌شود و تنها بین ساعات ۶ عصر تا ۶ صبح وصل است. اما قبل از آن‌که این موضوع شما را نگران کند، بدانید که شما در یک جزیره هستید: تلفنتان را کنار بگذارید و روزها در ساحل بچرخید. فعالیت‌ها و سرگرمی‌های این منطقه همه به نحوی به آب مربوط هستند. حتی اگر یک غواص حرفه‌ای نباشید، می‌توانید همراه با دیگران با لوله تنفس شنا کنید یا قایق پارویی سوار شوید، یا حتی می‌توانید در ساحل دراز بکشید و چنددقیقه‌ای خودتان را با یک کتاب سرگرم کنید.

در خانه بومی‌ها بمانید!

با اینکه در این جزیره انواع مختلفی از اقامتگاه‌ها مانند مسافرخانه یا استراحتگاه ساخته شده است، اما بازدیدکنندگان می‌توانند در خانه یکی از بومی‌ها یا در یکی از دهکده‌ها نیز اقامت داشته باشند. جزیره مانتانانی سکونتگاه باژائو لائوت ها یا ماهیگیران و دریانوردان سنتی است. با ماندن در یک خانه روستایی و صرفه‌جویی در هزینه‌هایتان چیزهای زیادی درباره سبک زندگی و فرهنگ آن‌ها خواهید آموخت. خانه‌های چوبی رنگارنگ آن‌ها تجهیزات ضروری برای یک اقامت ساده را دارند و امکان تجربه زندگی روستایی را برای شما رقم می‌زنند. گرچه انگلیسی زبان مادری آن‌ها نیست، اما مهمان‌نوازی اهالی ایالت صباح شما را شگفت‌زده خواهد کرد.

برای آنکه مهمانان حریم شخصی بیشتری داشته باشند، استراحتگاه ساحلی پالم به آن‌ها آلونک‌های ویلایی اجاره می‌دهد. اگر خوش‌شانس باشید و ابرها در تمام مدت بازدیدتان در آسمان نباشند، می‌توانید روی قایق، خورشید را در افق دریا تماشا کنید و اهمیتی ندارد در چه نوع اقامتگاهی سکونت دارید. در روزهایی که آسمان صاف است، برخی از اقامتگاه‌ها شما را به سفری با قایق دعوت می‌کنند تا فرو رفتن خورشید در اقیانوس را تماشا کنید. غروب خورشید در ایالت صباح بسیار به‌ یادماندنی است، پس باید بنشینید و از نمای آن لذت ببرید.

منبع:  matadornetwork.com

در سال ۱۳۲ میلادی یک ستاره‌شناس، ریاضی‌دان و مهندس نابغه چینی به نام ژانگ هِنگ اختراع حیرت‌آوری را به دربار حکومت هان تقدیم کرد؛ اختراع او یک لرزه‌ نگار (یا دقیق‌تر بگوییم سایزموسکوپ) بود.

سایزموسکوپ وسیله‌ای است که لرزش زمین طی یک زمین‌لرزه را نشان می‌دهد. نباید آن را با سایزمومتر یا سایزموگراف اشتباه گرفت زیرا این دو وسیله نیز به‌گونه‌ای دیگر حرکت زمین‌لرزه را ثبت می‌کنند. در اصل هر آونگ آویزان یا شیء کاملاً متعادلی که بتواند با کمترین آشفتگی تعادلش را از دست بدهد یک سایزموسکوپ محسوب می‌شود. نابخردانه است اگر بخواهیم فکر کنیم که پیش از اختراع ژانگ هِنگ چنین ابزارهایی وجود نداشته‌اند اما ویژگی‌ای که سایزموسکوپ هِنگ را برجسته و خاص می‌کند حساسیت بالا و همچنین توانایی آن در تشخیص جهت زمین‌لرزه است.

مدلی از سایزموسکوپ ژانگ هِنگ. عکس از: Encyclopaedia Britannica

اختراع ژانگ هِنگ به یک خمره بزرگ با قطر ۸۳/۱ متر شباهت دارد. روی سطح بیرونی خمره هشت سر اژدها چسبانده شده است که رو به هشت جهت اصلی قطب‌نما قرار گرفته‌اند. زیر سرهای اژدها و پایین ظرف هشت قورباغه را می‌بینیم که دهان‌هایشان باز و سرهایشان رو به بالاست. محتوای داخل خمره ناشناخته مانده است، اما بر اساس احتمالات باید نوعی سازوکار آونگی در آن به کار گذاشته شده باشد.

هنگام وقوع زمین‌لرزه حتی در مواردی که بسیار ضعیف است و انسان متوجه آن نمی‌شود، آونگ خمره با لرزش زمین تاب می‌خورد و یک توپ فلزی را از دهان اژدها به دهان قورباغه می‌اندازد. جهت پرتاب توپ نشان می‌دهد که لرزش‌ها از کجا نشات می‌گیرند. افزون بر آن افتادن توپ درون دهان قورباغه صدای بلندی ایجاد می‌کند و به همه هشدار می‌دهد.

ژانگ هِنگ نام اختراعش را هوفِنگ دیدونگ یی یا «بادنمای زلزله» گذاشت. آن‌طور که در داستان‌ها آمده ابتدا با دیده تردید به این مهندس چینی می‌نگریستند اما چند سال بعد بالاخره توپی از دهان اژدها افتاد. از آنجایی‌که هیچ‌کس در پایتخت چین هیچ لرزشی حس نکرد منتقدینش اختراع او را ناکارآمد خواندند. ولی چند روز بعد پیام‌رسانی به شهر آمد و از زلزله شدیدی که کیلومترها دورتر و دقیقاً در جهت تشخیص این لرزه‌نگار اتفاق افتاده بود خبر داد.

سازوکار احتمالی سایزموسکوپ هِنگ. عکس از: Science & Society Picture Library via Endgadget

گفته می‌شود که سده‌ها پس از مرگ ژانگ هِنگ دیگر اندیشمندان چینی توانستند با موفقیت لرزه‌نگار او را بازآفرینی کنند، اما با گذشت زمان هیچ اثر یا نشانی از دستگاه‌‌های آنان باقی نمانده است. نویسندگان معاصر کارکرد کلی دستگاه هِنگ را شرح داده‌اند، اما سازوکار داخلی آن هنوز یک راز سربه‌مهر است. برای نمونه هنوز معلوم نیست چگونه طراحی یک آونگ باستانی به قدری حساس انجام شده است که لرزش زمین را از فاصله هزاران کیلومتری تشخیص دهد و درعین‌حال آن‌قدر پایدار باشد که تنها یکی از اهرم‌ها را بدون تحریک دیگر اهرم‌ها به کار بیندازد.

برای بازسازی سایزموسکوپ ژانگ هِنگ تلاش‌هایی در قرن‌های نوزدهم و بیستم میلادی صورت گرفت، اما مدل‌های ساخته‌ شده نتوانستند به سطح دقت و حساسیتی که در اسناد تاریخی چین آمده است برسند. البته بالاخره در سال ۲۰۰۵، گروهی از سایزمولوژیست‌ها و باستان‌شناسان آکادمی علوم چین اعلام کردند که مدلی ساخته‌اند که دقیقاً مانند نسخه اصلی کار می‌کند.

در این مدل، محققان به‌جای استفاده از هشت توپ برای هشت جهت قطب‌نما تنها از یک توپ استفاده کردند. این توپ با ظرافت و حفظ تعادل کامل روی یک پایه باریک در مرکز دستگاه قرار داده می‌شود. دقیقاً بالای توپ یک آونگ معلق وجود دارد که به‌طور بسیار نامحسوسی با آن در تماس است. هنگامی‌که آونگ تاب می‌خورد، خیلی آهسته توپ را از روی پایه به‌ طرف یکی از هشت کانال هل می‌دهد و به دهان اژدها می‌اندازد. با این روش وسیله تنها یک‌بار به کار می‌افتد و حرکات بعدی آونگ نمی‌توانند توپ‌های دیگری را از سایر دهانه‌ها به بیرون بیندازند چراکه دیگر توپی وجود ندارد.

ممکن است سایزموسکوپ ژانگ هِنگ ۱۸۰۰ سال قدمت داشته باشد، اما اصول سازوکار آن تا به امروز نیز کمابیش پابرجا هستند. سایزمومترهای آونگی تا سده ۱۹ میلادی مورد استفاده قرار می‌گرفتند. در سایزموگراف‌های مدرن از علم پیشرفته الکترونیک بهره گرفته می‌شود، اما هنوز برای ساخت حسگر آن‌ها از یک جرم معلق یا نوعی آونگ استفاده می‌شود که به‌جای اهرم و میله‌های مکانیکی نیروهای الکتریکی آن را نگه می‌دارند. همچنین در این دستگاه‌ها به‌جای آونگ از فنر استفاده می‌شود.

بین سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ میلادی، گروهی از محققان نشان دادند که می‌توان با استفاده از کابل‌های مخابراتی زیردریایی و اندازه‌گیری نوساناتی که وقوع زمین‌لرزه در پالس نور عبوری آن‌ها ایجاد می‌کند، لرزش‌ زمین را تشخیص داد. برخلاف سایزمومترها که در یک موقعیت مکانی ثابت قرار دارند و تنها یک دسته موج لرزه‌ای را اندازه‌گیری می‌کنند، فیبرهای نوری در تمام طول خود در معرض آشفتگی‌های لرزه‌ای قرار می‌گیرند که این سبب می‌شود محققان بتوانند به اطلاعات سودمندی درباره زمین‌ لرزه دست پیدا کنند که با یک سایزمومتر ممکن نیست. نصب سایزمومتر در کف اقیانوس بسیار هزینه‌بر و دشوار است، اما هزاران کیلومتر کابل‌ برای انتقال داده‌های اینترنتی و صوتی زیر آب کشیده شده‌ است. می‌توان با بهره‌گیری از این زیرساخت‌های موجود یک شبکه لرزه‌نگاری جهانی را با هزینه‌ای بسیار پایین فعال کرد.

منبع: amusingplanet.com