دسته: سبک زندگی

‏نمایان شدن رشته کوه ‎هیمالیا از فاصله ۲۳۰ کیلومتری برای اولین بار از زمان جنگ جهانی دوم به خاطر کاهش آلودگی هوا.

۲۰ فروردین ۱۳۹۹ – ۱۴:۵۶

اسحاق جهانگیری ـ معاون اول رییس جمهور ـ آغاز هفته در جلسه‌ای با فعالان گردشگری در وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی اذعان کرد: «با وجود اینکه سال ۹۸ به جهت اتفاقات و حوادث، جزو سخت‌ترین سال‌ها بود اما درآمدهای ارزی این وزارتخانه بیش از ۱۱ میلیارد دلار بوده که عددی بزرگ است و نمی‌توان از آن چشم پوشی کرد. »

وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی هم قبلا آمار داده بود که «در سال گذشته حدود ۸ میلیون و ۶۰۰ هزار گردشگر و مسافر خارجی به ایران سفر کرده‌اند». با این حساب هر نفر با سفر به ایران حدود ۱۲۸۰ دلار هزینه کرده، ‌ این درحالی است که هم اکنون هر بشکه نفت در بازارهای جهانی حدود ۲۳ دلار خرید و فروش می‌شود. در بودجه سال ۹۹ قیمت هر بشکه نفت نیز ۵۰ دلار تعیین شده است که حتی اگر با این نرخ محاسبه شود هر خارجی با سفر به ایران معادل تقریبی ۲۵ بشکه نفت، برای کشور درآمد ارزی ایجاد می‌کند.

در چنین شرایطی فعالان گردشگری، حمایت دولت از این صنعت در بحران کرونا را که طبق گزارش وزارت صمت با ۱۰۰ درصد آسیب روبرو بوده، ناچیز و ناکارآمد دانسته‌اند.

گردشگری با ابهام زیادی در جهان روبرو است، به فرض این‌که ویروس کرونا تا چند ماه دیگر ریشه کن شود، بعد از آن چه خواهد شد، آیا قوانین مرزها و کشورها به حالت قبل بر می‌گردد، آیا رفتار و سلیقه گردشگران تغییر خواهد کردابراهیم پورفرج ـ رییس هیات مدیره جامعه تورگردانان ایران ـ در گفت‌وگو با ایسنا درباره بسته حمایتی دولت برای گردشگری در بحران کرونا که شامل امهال سه ماهه مالیات و قبوض انرژی و پرداخت وام بانکی با ۱۲ درصد سود است، اظهار کرد: صنعت گردشگری در مقایسه با سایر صنایع، بیشترین آسیب را از شیوع ویروس کرونا دیده است؛ چرا که از نیمه دوم سال گذشته با توجه به وقایعی که در کشور رخ داد، دچار آسیب‌های جدی شد و در این مدت هر چه برای تبلیغ ایران و جذب گردشگر سرمایه‌گذاری شده بود، از بین رفت.

وی ادامه داد: پیش‌بینی ما این است که تا پایان سال ۹۹ نتوان هیچ تور گردشگری را در ایران اجرا کرد؛ به دو دلیل نخست آن‌که رفت و آمدی بین کشورها وجود ندارد، مرزها بسته شده و پروازها به حالت تعلیق درآمده است. دلیل دیگر آن است که سایر کشورها هم سخت درگیر ویروس کرونا هستند و اصلا پاسخگوی درخواست ما برای سفر به ایران نیستند. فعلا نه ما و نه آن‌ها نمی‌دانیم چه چیزی در انتظار است.

پورفرج گفت: گردشگری با ابهام زیادی در جهان روبرو است، به فرض این‌که ویروس کرونا تا چند ماه دیگر ریشه کن شود، بعد از آن چه خواهد شد، آیا رفت و آمد گردشگران مثل قبل خواهد بود؟، قوانین مرزها و کشورها به حالت قبل بر می‌گردد؟، آیا رفتار و سلیقه گردشگران و آژانس‌های توریستی تغییر خواهد کرد؟. ما در حال بررسی این سوال‌ها هستیم و فعلا جواب صریح و قاطعی برای آن‌ها نداریم.

وی افزود: حتی اگر فرض را بر این بگذاریم که ویروس کرونا تا خردادماه ریشه کن شود، باز نمی‌توان انتظار داشت گردشگران خیلی سریع به ایران سفر کنند؛ زمان می‌برد تا مردم بار دیگر به شرکت‌های هواپیمایی، هتل‌ها، اقامتگاه‌ها و سرویس حمل و نقل اعتماد کنند. تا آن موقع تصمیم بر آن است که گردشگری داخلی تقویت شود، پیش‌بینی شده سفرهای داخلی زودتر آغاز می‌شود. از این طریق می‌توان امنیت را القاء و زمینه را برای سفر گردشگران خارجی فراهم کرد.

او تاکید کرد: اگر به صنعت گردشگری مخصوصا بخش ارزآور آن، بی‌توجهی شود و در این بحران، حمایت مالی نشود، نمی‌توان سریع و مؤثر وارد بازارهای بین‌المللی شد، با این حساب شاید ورود گردشگران به ایران بیشتر از یک سال زمان ببرد.

رییس جامعه تورگردانان یادآور شد: تورگردان‌ها که کارشان جذب گردشگر خارجی و درآمد ارزی است، محرک اصلی صنعت گردشگری به حساب می‌آیند. ما در نمایشگاه‌های خارجی شرکت می‌کنیم، تورهای آشناسازی برگزار می‌کنیم، خبرنگاران خارجی را به ایران می‌آوریم تا واقعیت‌های کشور را انعکاس دهند و ایران را تبلیغ و معرفی می‌کنیم، با این کارها است که چرخ اقتصاد راننده، راهنما، هتلدار، اقامتگاه‌ها داران، شرکت‌های هواپیمایی و حمل و نقل ریلی و رستوران‌ها به حرکت درمی‌آید. منظور این نیست که تاثیر گردشگری داخلی و سایر همکارانی که در این بخش فعال هستند، نادیده گرفته شود و یا ارزش‌گذاری نشود. تمام بخش صنعت گردشگری به حمایت و کمک مالی دولت نیاز دارد. همه این صنعت یک سال بحرانی را پشت سر گذاشته است اما تاکید بیشترم بر این است که نباید بخش محرک صنعت گردشگری را که درآمد ارزی برای کشور ایجاد می‌کند فراموش کرد.

وام ۱۲ درصد سود فقط تاسیسات گردشگری را به بانک‌ها بدهکارتر می‌کند، این وام خرج حقوق کارمندان خواهد شد، هنوز درآمد کسب نکرده موعد پرداخت آن فرا می‌رسد، پس از کجا پول تبلغ ایران را تامین کنیم. آیا می‌توان نام چنین تسهیلاتی را کمک مالی گذاشت؟ وی ادامه داد: شرط دولت برای پرداخت وام با سود ۱۲ درصد، حفظ کارمندان است، وقتی ۶ ماه تا یک سال قرار نیست درآمدی داشته باشیم، ناچارا یا باید این کارمندان را تعدیل کنیم یا وامی که از دولت دریافت می‌کنیم را به عنوان حقوق باید به پرسنل بدهیم، پس هزینه تبلیغات ایران را از کجا تامین کنیم؟

او تاکید کرد: وامی که با عنوان حمایت از صنعت گردشگری با سود ۱۲ درصد درنظر گرفته‌اند، فقط شرکت‌های گردشگری را به بانک ها بدهکارتر می‌کند، هنوز کار را شروع نکرده و درآمدی حاصل نشده، دوره تنفس این وام تمام شده و باید آن را به بانک بازگرداند. آیا می‌توان نام این تسهیلات را کمک مالی گذاشت؟

پورفرج افزود: این حمایت با اصل توسعه تناسب ندارد، آن هم درحالی که شورای جهانی سفر و گردشگری در نامه سرگشاده‌ای، از رهبران جهان و دولت‌ها، خواسته «وام های فوری و نامحدود بدون بهره» را برای شرکت‌های سفر و گردشگری اختصاص دهند و مالیات‌های دولتی،  بدهی‌ها و معوقات مالی را از روی بخش گردشگری بلافاصله و حداقل تا ۱۲ ماه آینده بردارند. اگر قصد دولت بر این است که چرخ صنعت گردشگری بچرخد و نیروهای کار که در این حرفه، متخصص و سرمایه صنعت گردشگری است، حفظ شود باید وام هایی با کارمزد بانکی ۴ درصد اختصاص دهد، نه این‌که برای این تسهیلات که عنوان کمک دارد، سود درنظر بگیرد. الان که وقت کسب منفعت نیست. در این شرایط کمک‌ها باید بلاعوض باشد، اگر نمی‌توانند این کار را نجام دهند، حداقل از ما سود نگیرند و با همان کارمزد بانکی حساب کنند.

وی گفت: ما در شرایط عادی هم می‌توانستیم این وام را از بانک دریافت کنیم، فقط سود آن وام ۱۸ درصد است و سود وام بسته حمایتی ۱۲ درصد. تفاوت آن هم در این است که ما قبلا درآمد داشتیم و می‌توانستیم وام با سود ۱۸ درصد را بازگردانیم اما حالا درآمد نداریم. آیا به این موضوع فکر شده وقتی پیش‌بینی جهان، عقب‌گرد آمار مسافران و درآمد حاصل از آن تا هفت سال قبل است، چگونه قرار است به این زودی درآمد ارزی در گردشگری ایجاد شود و این وام‌ها تسویه شود.

او با اشاره به دشواری انتقال درآمد گردشگری به کشور متاثر از تحریم‌ها و مسدود شدن راه‌های ارتباطی بانک‌های داخلی و خارجی، اظهار کرد: پول بیشتر شرک‌های گردشگری در اختیار شرکت‌های خارجی است، چون راهی برای انتقال آن‌ها وجود ندارد، همه نگرانی ما این است که آن شرکت‌ها نیز اعلام ورشکستگی کنند و دیگر امکان برگرداندن آن پول‌ها هم نباشد، اگر این پول را می‌توانستیم به کشور انتقال دهیم شاید اینقدر مشکل نداشتیم.

رییس جامعه تورگردانان ایران با طرح این پرسش که برنامه دولت برای حمایت از نیروی کار متخصص گردشگری چیست، افزود: اگر آن‌ها بیکار شوند هم دولت و هم بخش خصوصی، متحمل خسارت زیادی می‌شود. از یک طرف دولت باید حقوق بیکاری بدهد و از طرف دیگر به بدنه تخصصی گردشگری آسیب وارد شده است. شاید بهتر باشد راهکار دیگری داشته باشند، یقینا ما قصدی برای تعدیل و بیکار کردن این نیروها نداریم برای همین از دولت تقاضا داریم مسیر دیگری را برای کمک به صنعت گردشگری انتخاب کند.

پورفرج یادآور شد: اگر این سرمایه‌های انسانی را از دست بدهیم، دیگر نمی‌توانیم جاگزین کنیم و یقینا صنعت گردشگری در ایران تا چند سال دیگر هم نمی‌تواند خود را جمع کند. دولت باید به این نکات ظریف توجه کند. ما از وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی انتظار نداریم، چون می‌دانیم علاقمند است که به این صنعت کمک شود اما بودجه‌ای در اختیار ندارد. انتظار ما از دولت است که متناسب با نیاز به صنعت گردشگری کمک کند.  بخش خصوصی در این شرایط به حمایت‌های معنوی و دانش و علم بخش دولتی نیازی ندارد. گردشگری الان فقط  کمک مالی می خواهد تا در یک سال آینده به وضعیت قبل برگردد.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا و به نقل از آرت‌نت نیوز،‌ با توجه به این که موزه‌ها و موسسات فرهنگی سراسر جهان به دلیل شیوع ویروس «کرونا» در تعطیلی به سر می‌برند، پیامد اقتصادی ناشی از این معضل همچنان قابل مشاهده است. حالا تحقیق جدیدی که توسط «شبکه سازمان‌های موزه‌های اروپایی»‌ صورت گرفته است،‌گزارش اجمالی از حال و روز موزه‌ها در دوران تعطیلی و تاثیرات این روزها بر نحوه عملکردشان ارائه داده است.

با اینکه روند انجام این تحقیق هنوز تا ۱۷ آوریل ادامه دارد،‌ اما نتایج اولیه آن با بررسی ۶۵۰ موزه از تمامی اروپا ( شامل موزه‌های کشورهای عضور اتحادیه‌ اروپا)، موزه‌های ایالات متحده،‌ فیلیپین،‌ مالزی، پلی‌نزی فرانسه و ایران مشخص شده است.

برخی از بزرگ‌ترین موزه‌ها که بیشترین تعدا گردشگران را جذب می‌کنند، یک شبه با ۷۵ الی ۸۰ درصد خسارت مواجه شده‌اند.

با توجه به اطلاعات منتشر شده توسط موسساتی که آمار خسارت خود را ارائه داده‌اند، با ادامه یافتن روند تعطیلی، ۷۰ درصد از این موسسات هر هفته بیش از هزار یورو خسارت می‌بینند.

«موزه تاریخ هنر وین»‌،‌ «موزه اشتدلیک آمستردام»‌ و «موزه ملی آمستردام» نیز اعلام کردند هر هفته صدها هزار یورو خسارت متحمل می‌شوند.

موزه‌های خصوصی نیز با خسارات شدیدی مواجه شده‌اند؛‌ بسیاری از این موزه‌ها اعلام کردند با ادامه یافتن این شرایط تمامی بودجه خود را از دست خواهند داد.

به استثنای تعدادی موزه در سوئد،‌ اتریش و آلبانی،‌ تقریبا تمامی موزه‌هایی که در این تحقیق مورد بررسی قرار گرفتند،‌ تعطیل بوده‌اند. بسیاری از این موزه‌های خصوصی از زمان بازگشایی‌شان اطمینان ندارند و بازگشایی احتمالی در اواسط آوریل یا اواخر سپتامبر را تخمین می‌زنند.

به نظر می‌رسد خسارت وارد شده به نمایشگاه‌های بین‌المللی که شامل لغو شدن آن‌ها و  نافرجام ماندن امانت‌دادن آثار در سطح بین‌المللی می‌شود،‌ بزرگترین تاثیر شیوع ویروس «کرونا»‌ بر این حوزه باشد.

اما بخشی که این روزها با روند فزاینده رشد رو به رو بوده است،‌ حضور آنلاین موزه‌ها بوده است. ۴۰ درصد از موزه‌هایی که خدمات آنلاین ارائه می‌دهند با افزایش آمار استفاده از وبسایت رو به رو بوده‌اند که این افزایش در برخی از این موزه‌ها به  ۵۰۰ درصد هم رسیده است.

یکی از اهداف این تحقیق دعوت از قانون‌گزاران برای کمک به بقای موزه‌ها در شرایط سخت کنونی است.

موزه‌های مختلفی خواستار کمک مالی دولت بوده‌اند که از جمله آن‌ها به موزه هنر متروپولیتن نیویورک که ماه گذشته خواستار کمک ۴  میلیارد دلاری به بخش فرهنگی شده بود،‌ می‌توان اشاره کرد.

حالا موزه‌های ایتالیایی نیز خواستار اختصاص یافتن «بودجه ملی فرهنگی» شده‌اند.

انتهای پیام

 

مترجم: آرام توکلی / تدوینگر: امید ابراهیمی / گوینده: محمد جلایی

برنامه ریزی برای زندگی پس از کرونا: از کی بریم سفر !

 

چمدان – چه زمانی رزرو دوباره سفر ایمن است؟

در اینجا چند نکته وجود دارد که باید قبل از بازگشت مسافران به آسمان، دریا و هتل ها در نظر گرفت:

۱. مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری هر کشور باید اعلام کند که امکان سفر برای همه وجود دارد. هنگامی که هشدار لغو سفر و قرنطینه خانگی برداشته شود، مسافران می‌توانند برنامه ریزی برای تعطیلات خود را از سر بگیرند.

۲. سازمان بهداشت جهانی شرایط را برای سفر ایمن اعلام کند. معنای هشدارهای بسیار فنی WHO کاملاً واضح است: در خانه بمانید. سایت این سازمان را مرتب چک کنید. وقتی ببینید که هشدارهای WHO در حال کم شدن است ، ممکن است زمان برنامه ریزی سفر بعدی شما رسیده باشد.

اگر فقط یکی از این نهادها هشدارهای خود را لغو کنند کافی نیست. برای ایمن بودن ، منتظر بمانید.

منبع : usatoday.com

کاروان‌های نیمه‌خالی و تصمیم جدید شورای حج

 

به گزارش ایسنا، ثبت نام حج تمتع ۹۹ از نهم اسفندماه آغاز شده است، اما در این میان دولت عربستان با توجه به شیوع ویروس همه‌گیر کرونا، تمام فعالیت‌های مربوط به عمره و حج را به حالت تعلیق درآورد و از مسلمانان خواست فعلا صبر کنند. با این حال ثبت‌نام در کاروان‌های حج در ایران هنوز ادامه دارد.

به گفته رییس سازمان حج و زیارت تاکنون حدود ۵۱ هزار نفر از طریق سامانه رزرو اینترنتی ثبت‌نام کرده‌اند که در حال حاضر از این تعداد، ۴۹ هزار و ۵۹۶ نفر ثبت نامشان قطعی و نهایی شده است. سهمیه ایران در توافق با عربستان، ۸۷ هزار و ۵۵۰ نفر تعیین شده است که با این حساب حدود نیمی از ظرفیت کاروان‌های حج هنوز خالی است.

شورای برنامه‌ریزی و هماهنگی بعثه مقام معظم رهبری و سازمان حج و زیارت در نخستین جلسه سال ۹۹ به ریاست حجت الاسلام والسلمین سید عبدالفتاح نواب ـ نماینده ولی فقیه در امورحج و زیارت و سرپرست حجاج ایرانی ـ اعلام کرد که قرار است اولویت‌های جدید حج را فرا بخواند.

سازمان حج و زیارت قبلا دارندگان قبوض حج تا تاریخ ۱۵ اردیبهشت ماه ۱۳۸۶ را برای ثبت نام در کاروان‌ها دعوت کرده بود.

اکبر رضایی ـ سرپرست معاونت حج و عمره سازمان حج و زیارت ـ در این جسله با اشاره به اینکه سناریوهای مختلف در ارتباط با حج امسال در جلسات مسؤولان سازمان حج بررسی شده است، افزود: با توجه به اینکه در کاروان های شیعه و اهل سنت نزدیک به ۲۹ هزار نفر ظرفیت خالی وجود دارد، از اولویت های ذخیره جدید دعوت خواهد شد که با مراجعه به سامانه https://reserve.haj.ir نام نویسی و کاروان خود را انتخاب کنند.

علی رضا رشیدیان ـ رییس سازمان حج و زیارت ـ با اشاره به اینکه شیوع ویروس کرونا موجب توقف اعزام زائران به اماکن مقدسه در عراق و سوریه شده است، اظهار کرد: این سازمان در حوزه زیارت درحال آماده کردن پروتکل هایی است که به طرف های مقابل ارائه خواهد کرد و درخصوص حج ۹۹ نیز راهکارهایی پیش بینی کرده است و درصورت تغییریافتن شرایط اعزام زائران، تصمیم مناسب را اتخاذ خواهد کرد.

نماینده ولی فقیه در امور حج و زیارت نیز تاکید کرد: درباره حج باید واقع بینانه عمل کرد و نمی توان کار را متوقف کرد و باید برای شرایط  مختلف آمادگی داشت.

حجت الاسلام والمسلمین سیدحسین رکن الدینی ـ معاون فرهنگی بعثه مقام معظم رهبری ـ در مورد نحوه آموزش زائران حج اظهار کرد: در ارائه آموزش به زائران از ظرفیت رسانه ملی بویژه رادیو استفاده خواهد شد و در صورت نهایی شدن اعزام حجاج برگزاری کلاس های آموزش حضوری نیز در دستور کار قرار دارد.

انتهای پیام

۱۲۱ امامزاده و بقعه متبرکه بزرگ و کوچک در شهرستان قزوین وجود دارد که برخی از آن‌ها دارای شهرت ملی و جهانی هستند. امامزاده‌هایی که نه تنها محل باشکوهی برای برپایی آیین‌های مختلف دینی و مذهبی هستند، هر ساله پذیرای گردشگران زیادی از اقصی‌نقاط ایران و جهان اسلام هستند. بنا‌هایی که علاوه بر پراکندن عطر معنویت استان قزوین و ظرفیت مناسبی برای تبدیل قزوین به قطب گردشگری مذهبی به وجود آورده‌اند. فرصت تعطیلات و فراغت روز‌های نوروز فرصت مناسبی برای بازدید این اماکن مقدسه برای گردشگران است که در نوشتار زیر به معرفی مشهورترین آن‌ها خواهیم پرداخت.

امامزاده حسین (ع)

مهمترین و مشهورترین امامزاده در شهر قزوین «امامزاده حسین (ع)» یا به قول قزوینی‌ها شاهزاده (شازده) حسین (ع) است. بنایی که مرقد حسین بن علی ابن موسی‌الرضا، فرزند دو ساله امام رضا (ع) است که در سال ۲۰۱ هجری قمری بر اثر بیماری دارفانی را در شهر قزوین وداع گفتند. اصل شکل‌گیری بنا متعلق به دوران صفوی است که در دوران قاجار مورد بازسازی و توسعه قرار گرفت. به جز ضریح نفیس چوبی آن که تاریخ ۸۰۶ هجری قمری را نشان می‌دهد و از صنایع گره‌چینی مجوف به شمار می‌آید، باقی آثار از بنا‌های دوره صفوی و قاجار است.

امامزاده سلطان سید محمد (ع)

یکی دیگر از این بقاع متبرکه، آرامگاه «امامزاده سلطان سید محمد (ع)» است که در محله کهن «آخوند» قرار دارد و در حال حاضر به علت نوسازی‌های شهرداری، در کنار خیابان شهید انصاری غربی واقع شده است. این امامزاده که دو در شمالی و شرقی دارد، دارای کتیبه‌ای از جنس کاشی است که نشان می‌دهد بنای آن در دوره قاجاری و سال ۱۳۱۴ هجری قمری ساخته شده است. آرامگاهی تاریخی که پر از عناصر مهم معماری دوران قاجار است و در روز‌های ماه مبارک رمضان، به ویژه شب‌های قدر از چنان رونقی برخوردار است که می‌توان آن را دومین مکان مذهبی مهم استان قلمداد کرد.

چهار انبیاء یا پیغمبریه

بنا بر روایت‌ها مدفن چهار تن از پیامبران به نام‌های القیا، سلام، سلوم و سهولی است. علاوه بر این پیامبران، پیکر پاک امامزاده صالح بن حسن (ع) هم در این مکان مدفون شده است. بنای بقعه آجری است و شامل ایوان ستون‌دار با دو جفت ستون چوبی، آزاره‌های سنگی و دیواره‌های گچبری شده است. در پشت ایوان، ابتدا فضای ورودی و سپس فضای مربع شکل حرم قرار دارد و بر فراز آن گنبدی با کاربندی قرار گرفته است.

امامزاده اسماعیل (ع)

امامزاده اسماعیل (ع) از نوادگان امام جعفر صادق (ع) است. بنای بقعه در دو طبقه شامل فضای اصلی حرم، چهار ایوان متصل در طرفین آن و فضای جنبی ایوان‌هاست. حرم گنبدی دارد که روی آن کاشیکاری و زیر آن کاربندی و گچبری است. مدفن اصلی امامزاده در سرداب بقعه، در زیر حرم قرار گرفته است.

بقعه آمنه خاتون (س)

بنای آرامگاه آمنه خاتون، دختر امام جعفر صادق (ع) متعلق به دوره صفویه است. طرح داخلی بقعه هشت ضلعی و طرح بیرونی آن مدور است و محرابی با مقرنس‌کاری دارد. بر فراز بقعه گنبد بزرگ دوپوش و کاشیکاری شده‌ای قرار گرفته است. پنجره‌ّ‌های زیر این گنبد دارای چهار شباک گچی پرکار و نفیس است. در دوره قاجار اتاقی به بقعه الحاق شد که در این اتاق چاهی متبرک و مورد احترام وجود دارد.

علاوه بر این بقاع متبرکه، امامزاده‌های حلیمه خاتون (س)، زبیده خاتون (س)، بی‌بی شهربانو و امامزاده علی (ع) هم در شهر قزوین دارند و هر روزه زائران زیادی را به خود جذب می‌کنند.

به گزارش ایسنا، به نقل از روابط عمومی سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران، صالح زمانی ـ مشاور امور بین‌الملل سازمان ـ از انتشار بیانیه جدیدی توسط یونسکو و برخی دیگر از سازمان‌های مرتبط با حفاظت میراث مستند از جمله فدراسیون جهانی آرشیو (ایکا)، فدراسیون بین‌المللی انجمن‌ها و موسسات کتابخانه‌ای(ایفلا) و برخی کمیته‌های منطقه‌ای حافظه جهانی مانند کمیته آسیا و اقیانوسیه خبر داد.

در این بیانیه که سوم آوریل برابر با ۱۵ فروردین سال جاری منتشر شده است، صریحاً به تبدیل تهدید ویروس کرونا به فرصت‌های جدیدی برای حفاظت از میراث مستند اشاره دارد.

به گفته زمانی، محتوای اصلی این بیانیه مربوط به اقدامات لازم کشورها برای همبستگی هرچه بیشتر در جهت همفکری‌های مشترک، تلاش برای اقدامات دیجیتال‌سازی و در دسترس قراردادن مستندات، بازیابی و مرور بر اسناد پیشین، انتشار و اطلاع‌رسانی داده‌های مرتبط به بحران مشابه در سال‌های گذشته و همین‌طور تلاش برای مقابله با اخبار غیر واقعی در برابر گردآوری و مستندسازی اخبار واقعی است.

این بیانیه که به امضای مرکز بین‌المللی مطالعات حفظ و بازیابی دارایی‌های فرهنگی(ICCROM) و شورای هماهنگی انجمن‌های بایگانی دیداری شنیداری (CCAAA) نیز رسیده است، بیان می‌کند که این بحران بهداشتی فرصت مناسبی برای ثبت وقایعی است که امروز با آن مواجه هستیم تا از طریق تشویق همه مستندسازان بتوانیم به تقویت آثار دیداری و شنیداری کمک کنیم.

متن اصلی این بیانیه به این شرح است:

«تبدیل تهدید COVID-۱۹ به فرصتی برای حمایت فراگیرتر از میراث مستند بیماری همه گیر COVID-۱۹ قبلاً به عنوان شدیدترین وضعیت اضطراری سلامت در تاریخ مدرن توسط بسیاری از کشورها اعلام شده است که نحوه پاسخگویی جهان به این بحران بی‌سابقه جهانی، بخشی از کتب تاریخ خواهد بود.

موسسات (ثبت) حافظه (ملی)، از جمله آرشیوها یا بایگانی‌های ملی، کتابخانه‌ها، موزه‌ها و همچنین نهادهای آموزشی و پژوهشی، در حال حاضر تصمیم‌گیری‌ها و اقداماتی را که انجام می‌شود، ثبت می‌کنند تا به نسل‌های آینده کمک کنند از وسعت همه‌گیری و تأثیر آن بر جوامع مطلع شوند.

در برابر این پیش زمینه و در بین این بحران جهانی بهداشت، میراث مستند منبع مهمی برای ارائه دیدگاه تاریخی در مورد چگونگی برخورد دولت‌ها، شهروندان‌شان و جامعه بین المللیِ در گذشته است.

چندین کشور قبلاً دستورالعمل‌هایی را برای حفظ دقیق اسناد رسمی مربوط به این بیماری همه گیر صادر کرده‌اند.

این نه تنها حاکی از حساسیت وضعیت کنونی است بلکه اهمیت نهادهای (ثبت) حافظه (ملی) را در تهیه اسناد یا منابع مدیریت اطلاعات لازم برای درک، زمینه سازی و غلبه بر چنین بحران‌هایی در آینده برجسته می‌کند. در عین حال، اسناد تجلی‌های هنری و خلاقانه بشریت، که بخش مهمی از میراث مستند ما را تشکیل می‌دهند، منبع پیوند اجتماعی و مقاومت در برابر جوامع در سراسر جهان است.

یونسکو، از طریق برنامه حافظ جهانی (MoW)، آماده پشتیبانی همه کشورهای عضو است که مایل به حفظ سوابق رسمی مربوط به COVID-۱۹ در چارچوب توصیه یونسکو در سال ۲۰۱۵ در مورد حفظ و دسترسی به میراث مستند از جمله به صورت دیجیتال هستند.

چهار حوزه اصلی وجود دارد که خواستار مسئولیت مشترک بین کشورهای عضو، نهادهای حافظه و شهروندان در پاسخ به COVID-۱۹ و آماده سازی برای پاسخگویی به بیماری‌های همه گیر در آینده هستند. اینها بر ارزش‌های مشترک آموزشی، اجتماعی، علمی و هنری میراث مستند، در میان سایر ارزش‌ها، استوار است.

در مرحله اول، نیاز به تقویت همکاری ملی و بین‌المللی در حفظ و دسترسی به میراث مستند وجود دارد. این کار از طریق شبکه کمیته‌های ملی و منطقه‌ای برنامه حافظه جهانی یونسکو انجام می‌شود. به این منظور، یونسکو همچنین در حال استفاده از همبستگی حداکثری بین‌المللی در بین شرکای خود از جمله فدراسیون بین‌المللی انجمن‌ها و موسسات کتابخانه‌ای (ایفلا)، شورای جهانی آرشیو (ICA)، مرکز بین المللی مطالعات حفظ و بازیابی دارایی(های) فرهنگی (ICCROM)، شورای بین المللی موزه ها (ICOM) و شورای هماهنگی انجمن های بایگانی دیداری شنیداری (CCAAA) است.

ثانیا، کشورهای عضو به افزایش سرمایه‌گذاری در زمینه حفظ و دسترسی به میراث مستند جهت کاهش و مدیریت خطر این فاجعه نیاز دارند. بیشتر موسسات حافظه (ملی و منطقه‌ای) وابسته به حمایت عمومی هستند و درخواست بایگانی آثار ارزشمند در محل، به ناچار از درآمد این موسسات می‌کاهد. بنابراین، به منظور استمرار فعالیت این موسسات؛ سرمایه گذاری دولتی ـ همراه با سرمایه گذاری بخش خصوصی ـ برای (ادامه) عملکرد مؤثر و بقای این موسسات ضروری است. تحسین برانگیز است که نهادهای حافظه، ضمن تداوم فعالیت، در خلال این بحران جهانی بهداشتی، از طریق نمایشگاه‌های آنلاین رایگان، تهیه نسخه‌های دیجیتالی از کپی‌های قدیمی و تعامل مؤثر با شهروندان در رسانه‌های اجتماعی، مقاومت چشمگیری از خود به نمایش گذاشته‌اند. آنها باید منابع و حقوق لازم را برای جمع‌آوری مطالب ـ چه برای دریافت اسناد یا سوابق رسمی از موسسات و یا از کل جامعه، به صورت آنلاین و آفلاین ـ در اختیار داشته باشند، تا بتوانند مستندات کامل از بحران را تهیه کنند.

ثالثاً، مهم است که مؤسسات حافظه، بیش از هر زمان دیگری، برای محققان، سیاستگذاران، متخصصان رسانه، دانشمندان و جامعه در دسترس باشند. درک اینکه چگونه رهبران در گذشته نسبت به فوریت‌های بهداشتی واکنش نشان می‌داده‌اند، می‌تواند تصمیمات سیاست‌گذاران امروز را بهبود بخشند. دانشمندان همچنین می‌توانند از سوابق مربوط به شیوع بیماری‌های گذشته برای بهبود روش‌های خود و شناسایی بهترین روش عملی برای مقابله با شیوع بیماری‌های جدید استفاده کنند.

به طور کلی، (بررسی) منابع اولیه ناشی از هر بیماری همه‌گیر، منجر به کسب بینش از جنبه‌های اجتماعی ـ اقتصادی، سیاسی و فرهنگی در مورد هرگونه بیماری همه گیر  می‌شود که برداشت‌های امروزی از  COVID-۱۹ را دگرگون می‌کند.

علاوه بر این، از طریق دسترسی از راه دور به موسسات حافظه و سایر مخازن می‌توان به افراد جوامع (مختلف) کمک کرد تا با یکدیگر ارتباط برقرار کرده و از طریق اسناد مشترک فرهنگ‌ها، زبان‌ها و بیان خلاق، کمک روانی ـ اجتماعی برای یکدیگر فراهم کنند.

همچنین آرشیوهای دیداری ـ شنیداری و عمومی به‌شدت سرگرم مستندسازی این بیماری همه‌گیرند: اینکه قرنطینه چگونه بر زندگی افراد تأثیر می‌گذارد، برخورد دولت‌ها با این بحران بهداشتی و اقتصادی چگونه است؛ نحوه واکنش رسانه‌ها به آن چیست و همچنین نحوه جدید و در حال ظهور ابراز همبستگی نسبت به این بیماری چیست و مشارکت در سرعت بخشیدن به دیجیتالی کردن منابع چگونه است. دلیل این مستندسازی نیز آن است که بخش بزرگی از نیروی کار و جوانان در آموزش و پرورش مجبورند به کار و مدرسه از راه دور متوسل شوند.

از سوی دیگر حفظ و فراهم آوردن دسترسی به چنین منابع دست اولیه، این پتانسیل را دارد که بتواند آگاهی عمومی و مشارکت را در اقدامات بهداشت عمومی، مبتنی بر دروس تاریخی آموخته شده، فراهم کند. سرانجام افراد، سیاست‌گذاران و جامعه علمی تشویق می‌شوند از ارزش‌های مؤسسات حافظه به عنوان نگه‌دارندگان حافظه جهانی در همه مصادیق آن، از جمله بیماری‌های همه گیر و واکنش جهان نسبت به آنها قدردانی کنند.

آرشیوها، کتابخانه‌ها و موزه‌ها همیشه متولی اطلاعات معتبر و با کیفیت بوده‌اند. با افزایش اطلاعات نادرست در مورد COVID-۱۹ در سطح جهان، موسسات حافظه می‌توانند اطلاعات علمی مبتنی بر واقعیت را گردآوری، فهرست‌نویسی و منتشر کنند و دیدگاه‌هایی انتقادی و مبتنی بر مقایسه را ارائه دهند تا سرانجام با تلاش خود برای تهیه مستندات در مورد پاسخ‌های غالب به همه‌گیری COVID-۱۹، همین موسسات هستند که مجملی معتبر و درست را در خصوص این بیماری همه گیر برای نسل های آینده شکل می‌دهند.

فراخوان برای به گردن گرفتن مسئولیت مشترک (در وضعیت همه گیری)، به وضوح در اسناد «برنامه ریشه کن سازی آبله مرغان»، مربوط به سازمان بهداشت جهانی (WHO)، که در حافظه یونسکو در جهان نقش بسته، دیده می‌شود، که در سال ۲۰۱۷ ثبت شده است. در سال ۱۹۶۶ ، سازمان بهداشت جهانی، برنامه جهانی برای ریشه کن کردن آبله مرغان، بیماریی که هزاران سال بشر را مبتلا کرده بود، راه‌اندازی کرد تا سرانجام در سال ۱۹۸۰ ، سازمان بهداشت جهانی، ریشه‌کنی آبله را اعلام کرد. اسناد برنامه ریشه کن سازی آبله مرغان، مستندی از تصمیمات و اقدامات انجام شده برای ریشه کن کردن این بیماری را ارائه می‌دهد و تلاش مشابه برای کنترل بیماری های آینده را جهت می‌بخشد.

بنابراین، باید اطمینان حاصل کنیم که سابقه کاملی از بیماری همه گیر COVID-۱۹ وجود دارد، تا بتوانیم از شیوع دیگری از این دست جلوگیری کنیم یا تأثیر چنین رویدادهای جهانی را در آینده بهتر مدیریت کنیم.»

انتهای پیام

جشن پوریم چیست؟ و از کجا ریشه می‌گیرد؟

 

پوریم، کارناوال سنتی یهودیان که هر ساله در ۹ و ۱۰ مارس (۱۹ و ۲۰ اسفند) برگزار می‌شود؛ مراسمی که طی آن حتی فرقه‌های ارتدوکس یهودی نیز از اصول سفت و سخت خود اندکی کوتاه می‌آیند.

این مراسم مانند سایر تعطیلات یهودی براساس تقویم عبری (که براساس آن روز‌ها از غروب آفتاب شروع می‌شوند)، تنظیم شده است.

پوریم برگرفته از کلمه عبری «پور» به معنای قرعه، جشن موسوم به ایرانی کُشی که علاوه بر اراضی اشغالی در جوامع یهودی آمریکا و اروپا نیز برگزار می‌شود، پایه اش داستانی در «تورات» بوده و ستایش از «استر» زن یهودی است که با خیانت به «خشایارشاه»، پادشاه ایرانی سبب بروز خشونت مرگبار سه روزه‌ای می‌شود که طی آن ۷۰ هزار نفر از ایرانیان اعم از زنان و کودکان با بی رحمی کشته می‌شوند و اموالشان به غارت می‌رود.

در حالی که براساس روایت مذکور ۲۶ قرن از این قتل عام می‌گذرد، یهودیان همچنان آن نسل کُشی را با پوشیدن لباس‌هایی مانند شخصیت‌های داستان و بازی کردن نقش جنایتکاران این نسل کُشی، جشن می‌گیرند.

به گزارش هاآرتص، برگزاری رژه و لباس‌های فانتزی در این جشن عرفی است که یهودیان ایتالیایی قرن سیزدهم از همسایگان مسیحی خود در جشن‌های آن‌ها آموخته اند.

به گزارش ویک، چهار اصل مذهبی مورد نظر پوریم، شرکت در مراسم روخوانی داستان استر، زدن بر روی پای خود در هنگام ذکر نام یکی دیگر از شخصیت‌های داستان، دادن غذا و مصرف الکل در وعده غذایی جشن -به عنوان یکی از مشخصه‌های اصلی این مراسم- هستند.

شاید جالب باشد بدانید که میزان مستی از جمله بحث‌های مهمی است که خاخام‌های یهودی هنوز در مورد آن اختلاف نظر دارند.

به نظر می‌رسد نسل کُشی و قتل عام مردم عادی در میان یهودیان سنتی است که از گذشته تا به امروز ادامه دارد.

شکل مدرن پوریم قتل عام فلسطینیانی است که از شهر و خانه خود رانده شده و هدف شلیک نظامیان صهیونیست قرار می‌گیرند یا در محاصره به سختی زندگی می‌کنند.

مثلث ادیان الهی در قلب شهر جهانی یزد

زندگی مسالمت‌آمیز ادیان در یزد، مسئله‌ای بسیار مهم نه تنها در ایران بلکه در جهان به شمار می‌رود که در ثبت جهانی یزد از سوی یونسکو نیز مورد تاکید قرار گرفته است، به طوری که در پرونده ثبت جهانی یزد نیز این مسئله مورد بررسی قرار گرفته و یکی از موارد مورد توجه یونسکو در ثبت جهانی بخشی از بافت تاریخی این شهر نیز مربوط به همین ویژگی است.

زندگی مسالمت آمیز ادیان زرتشتی، یهودی و مسلمان در کنار هم یکی از ویژگی‌های مهم یزد به شمار می‌رود که هر ساله گردشگران زیادی را به بهانه دیدن آتشکده زرتشتیان و کنیسه‌ی یهودیان در مجاورت مسجد جامع کبیر یزد و سبک زندگی مردمانش به این شهر می‌کشاند.

هر چند که وجود برخی از کج‌سلیقگی‌ها و تعصبات نادرست در روابط این ادیان در اسناد تاریخی موجود است اما مردم یزد روابط صلح‌آمیزی از حوزه تجاری گرفته تا بناهای تاریخی و اسناد معتبر و ارزشمندی را در این رابطه به یادگار گذاشته‌اند.

اسناد تجاری، آب انبارهای زرتشتیان و مسلمانان، وقفیات زرتشتیان برای همه مردم یزد، آتشکده زرتشتیان، کنیسه یهودیان به خصوص کنیسه‌ای که در مجاورت مسجد جامع کبیر یزد واقع شده و مساجد چند قبله‌ای که تغییر کاربری داده‌اند و کسبه‌ و بازاریانی که جزو هر سه گروه یهودی و مسلمان و زرتشتی هستند و در یک بازار و رسته مشغول بکارند و مراسم‌ها و آیین‌های مذهبی زرتشتی و کلیمی و مسلمانان در یزد، همگی نمونه‌های بارزی از روابط مسالمت آمیز ادیان در این سرزمین جهانی به شمار می‌رود.

با این وجود، کشف بنای دیگری در یزد گویا حجت را بر این روابط صلح آمیز تمام کرده است؛ بنایی متعلق به ادیان زرتشتی، یهودی و مسلمان در دل محله تاریخی نصر آباد یا نرسی آباد یزد با نام محلی «پیرون» که شاید تاریخ مسالمت آمیز ادیان در یزد را اعتبار دیگری می‌بخشد.

این جاذبه تاریخی، هر چند مورد فراموشی قرار گرفته و اکنون کمتر کسی از آن یاد می‌کند، سازه‌ای قدیمی و دست نخورده است که قدمت آن به حدود دوران قاجار بازمی‌گردد و در تکمیل بناهایی که متعلق به دوران قدیمی‌تر است، نشان می‌دهد که یزد این روابط را نه تنها در گذشته‌های دور بلکه در دوران قاجار و پس از آن و تاکنون حفظ کرده است.

به گفته «محمدحسن دامن خشک» شهروند ۹۰ ساله یزدی و ساکن محله نرسی آباد، بنای مذکور که در مجاورت آب انبار این محله قرار گرفته، در گذشته مورد احترام پیروان هر سه این ادیان قرار داشته و مردم در آن عبادت کرده یا نذورات می‌دادند.

البته یک بانوی زرتشتی ساکن محله کسنویه نیز که عبادت در این محله را به خاطر دارد، می‌گوید: زرتشتیان روزگاری در این محل مقدس عبادت می‌کردند اما اکنون این محل که ورودی آن مسدود و امکان ورود به آن ممکن نیست، اتاقی پوشیده با پارچه‌های سبز و پنجره‌ای میله‌ای رو به خیابان است که در خیابان‌کشی‌های اخیر مانند میدانی در وسط خیابان باقیمانده و نمای درونی آن را خاک و خاشاک پوشانده است.

این جاذبه نادر و شاید منحصر به فرد در ایران و جهان، بنای ارزشمندی است که بیش از آن که معماری و قدمت آن گویای ارزش آن باشد، تلاقی ادیان زرتشتی، یهودی و مسلمان در دل محله‌ای قدیمی در یزد را به نمایش می‌گذارد به طوری که همچنان زرتشتیان و مسلمانان گرداگرد این بنا و در این محله کنار هم زندگی می‌کنند و همچنان در گذرهای این محلات قدیمی، کوچه‌نشینی زنان و مردان هر دو دین نشان از پیوند محکم این مردمان دارد.

داستان‌های زیادی گرد این بنای تاریخی نقل می‌شود که یکی از این روایت‌ها که زبان به زبان از سوی افراد قدیمی و محلی منقول است، به تاریخچه ساخت این بنا اشاره دارد. یکی از این روایات ساخته شدن این بنا توسط یک فرد ثروتمند از پیروان حضرت موسی(ع) را نقل می‌کند که گویا پس از ورشکستگی و از بین رفتن تمام دارایی‌اش در دوازه شهر یزد که در آن نزدیکی بوده است، به خواب می‌رود و در خواب حضرت خضر نبی(ع) را می‌بیند و از حال و روز خود به پیامبر خدا می‌دهد و حضرت خضر(ع) نیز به او امید می‌دهد و می‌خواهد تا به خانه‌اش برود و در تپوها (ظروف قدیمی)، طاقه‌های ابریشمی‌اش را بردارد و او پس از بیدار شدن به صحت خواب خود پی می‌برد و سرمایه‌اش به او باز می‌گردد که همین مسئله منجر به ساخت عبادتگاهی در محل نرسی آباد یا نصر آباد امروزی که در این محل می‌کند.

داستان تاریخی پیروان زرتشتی و کلیمی

این عبادتگاه در اصل برای کلیمیان در روستای قدیمی نرسی آباد ساخته می‌شود اما پس از آن جریان، یکی از خانواده‌های زرتشتی که فرزندی فلج داشته‌ و فرزند خود را به همین علت از دست می‌دهند، به نزدیکی این عبادتگاه رفته و فرزند مرده خود را در همان جا می‌گذارد و انتظار شفا یافتن را داشته که پس از محقق شدن آرزوی این خانواده، اهالی زرتشتی محله از کلیمیان می‌خواهند تا بخشی از این عبادتگاه را به آن‌ها اختصاص دهد و این گونه عبادتگاه «پیرون» صاحب دو قیمت زرتشتیان و کلیمیان می‎شود.

البته از آنجایی که حضرت خضر(ع) یکی از پیامبران الهی و مورد قبول مسلمانان نیز به شمار می‌رود، این عبادتگاه مورد احترام مردم مسلمان محله نیز بوده است به طوری که در این محل مسلمانان نیز دعا خوانده، نذر کرده و شمع روشن می‌کردند.

«اسحاق گوهریان» از جمله کلیمیان ساکن در یزد در رابطه با این بنای تاریخی به خبرنگار ایسنا، می‌گوید: طبق روایاتی که از مادربزرگ من و به صورت منقول از نسب من نقل شده است، این بنا بیش از ۳۰۰ سال قدمت دارد که البته اطلاعاتی از آن در دست نیست اما بخشی از آن همچنان که امروز نیز وجود دارد متعلق به یهودیان و بخشی متعلق به زرتشتیان است و مسلمانان نیز به علت احترام به حضرت خضر(ع)، این مکان را مقدس می‌شمارند.

عبادتگاهی در کنار سرچشمه جوی اشکذر

«اسفندیار مرادیان» عضو سابق انجمن زرتشتیان محله نرسی‌آباد هم در رابطه با این بنای ارزشمند تاریخی به خبرنگار ایسنا، می‌گوید: در کنار جوی اشکذر، زیارتگاهی شامل دو بخش مخصوص زرتشتیان و کلیمیان قرار گرفته است که بخش متعلق به زرتشتیان دارای دو اتاقک کوچک است که در یکی از این اتاقک‌ها نماز گذارده و عبادت می‌کردند و در بخشی شمع روشن کرده، نذورات و آجیل و خوراکی توزیع می‌کردند و قسمتی از آن هم برای آشپزی نذورات و نظافت ساخته شده است.

وی که بیش از ۷۰ سال در این محله زندگی کرده و امروزه سن و سالی از او گذشته است، در رابطه با بخش کلیمیان این بنا هم تصریح می‌کند: قسمت عقب بنا متعلق به کلیمیان است که در گذشته درگاهی در کوچه داشته و در مواقع خاص مانند اعیاد مخصوص این مردم، جمعیت زیادی در کوچه مراسم برگزار می‌کردند و تا میانه‌های کوچه همواره شلوغ و پر از جمعیت بوده است.

این شهروند زرتشتی ادامه می‌دهد: در آن زمان جمعیت کلیمیان در یزد نیز بیشتر بود و تعداد قابل توجهی از محله معروف زندگی آن‌ها در نزدیکی مسجد جامع یزد، در محل عبادتگاه پیرون جمع می‌شدند و از خیابان گرفته تا محل عبادتگاه نذورات و شمع توزیع می‌شد.

وی که از قدمت این بنا آگاهی ندارد، می‌گوید: من در آن زمان کم سن و سال بودم و در این مراسمات در نزدیکی آب انبار که دروازه‌ی شهر نیز قرار داشت، می‌نشستم و این مراسمات باشکوه میان هر سه ادیان الهی را نظاره می‌کردم اما از علت و چگونگی ساخت این بنا آگاهی ندارم.

مرادیان خاطرنشان می‌کند: روزگاری مردم پس از خیابان‌کشی‌ها تصمیم به تخریب بنا و ساخت آن در جای دیگری داشتند اما تعصب هر سه دین اجازه تخریب آن را به برخی از مردم نداد.

عبادتگاهی خاص و بی‌همتا در دنیا

«سیدمصطفی فاطمی» مدیر کل میراث فرهنگی یزد نیز این بنا را یکی از بناهای خاص یزد می‌داند و در گفت‌وگو با ایسنا می‌گوید: این بنا که از زیارتگاه‌های خاص هر سه دین زرتشتی، یهودی و کلیمی محسوب می‌شود، در بردارنده اعتقاداتی است که بر تقدس آن می‌افزاید و نمونه آن را در هیچ کجای دنیا نداریم.

وی قدمت آن را متعلق به دوران قاجار می‌داند و می‌گوید: هر چند هنوز پژوهش‌هایی دقیق در این راستا انجام نشده اما به احتمال زیاد قدمت آن متعلق به دوران قاجار است.

این طور که به نظر می‌رسد، این بنای ارزشمند تاریخی نه تنها برای مردم یزد بلکه برای مردم دنیا با در برداشتن پیام صلح و زندگی مسالمت امیز ادیان الهی اهمیت بسیار زیادی دارد و باید هر چه زودتر برای حفظ این اثر تاریخی و ثبت آن اقدام شود.

انتهای پیام