دسته: فرهنگ و هنر

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی فیلم، فیلم سینمایی «۲۳ نفر» به کارگردانی مهدی جعفری و تهیه کنندگی مجتبی فرآورده از چهارشنبه ۱۳ آذر ماه در سینماهای سراسر کشور اکران می شود.

این فیلم سینمایی موفق به دریافت سیمرغ بهترین فیلم از نگاه ملی جشنواره سی و هفتم فیلم فجر، پروانه زرین بهترین فیلم و بهترین کارگردانی از جشنواره فیلم کودک نوجوان اصفهان و فیلم برگزیده یونسکو در ایران شد.

«۲۳نفر» به تهیه‌کنندگی مجتبی فرآورده، روایت گروهی از رزمندگان نوجوان ایرانی است که در جریان جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۶۱ به اسارت نیروهای عراقی درآمدند.

سازندگان فیلم سینمایی «۲۳ نفر» عبارتند از تهیه‌کننده: مجتبی فرآورده، نویسنده و کارگردان: مهدی جعفری، مدیر فیلمبرداری: مرتضی قیدی، طراح صحنه: کامیاب امین عشایری، طراح لباس: سارا سمیعی، جلوه‌های ویژه میدانی: محسن روزبهانی، جلوه‌های ویژه بصری جنگ: هادی اسلامی، جلو های ویژه بصری بخش عراق: امیر سحرخیز، مدیر تولید: رضا زنجانیان، عکاس: محمد بدرلو، مشاوران: احمد یوسف‌زاده، محمد ساردوئی، تدوین: میثم مولایی، صدابردار و صداگذار: بهمن اردلان، طراح چهره‌پردازی: عباس عباسی، مشاور رسانه ای: مهرداد معظمی.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از گاردین، در سال ۱۹۶۲ جودی گارلند برای نقش‌آفرینی در فیلم «قضاوت در نورمبرگ» نامزد دریافت جایزه اسکار شد و آن را به عنوان آغازی جدید برای مسیر حرفه‌ای کاری خود دید. او به عنوان یک بازیگر کودک وارد هالیوود شده بود و از همان دوران موفقیت اولیه‌اش تمام جنبه‌های زندگی او درگیر تلاش‌هایی مستاصل برای زنده ماندن در فضای بی‌رحم هالیوود شده بود.

او ازدواج‌هایی ناموفق با دیگر بازیگران ناموفق داشت، به مواد مخدر اعتیاد پیدا کرد و تهیه‌کنندگانش هم این وضعیت را بدتر می‌کردند و بالاتر از همه او همیشه اضطراب داشت که چطور می‌تواند ظاهر خود را کنترل کند. تمام این مشکلات نمادی از رابطه سمی او با هالیوود بود.

گارلند در خاطرات خود نوشت: «آیا این دستاوردها برای کسی که از نظر هالیوود بیش از حد پیر، چاق و غیرقابل اتکا بود که بخواهد پیشنهاد کاری دریافت کند خوب نیست؟»

فیلم بیوگرافیکی جدید «جودی» با نقش‌آفرینی رنه زلوگر به بررسی پایان غم‌انگیزی می‌پردازد که او بدون این که اطلاع داشته باشد به سمتش حرکت می‌کرد.

«جودی» به جمع لیستی از فیلم‌های بیوگرافیکی هالیوودی می‌پیوندد که حسی از پشیمانی و جبران بدی‌ها را در خود دارند. در این فیلم‌ها تمام چالش‌های نسل‌هایی قبل‌تر از ستارگان که تا حدود زیادی به خاطر سن‌شان کنار گذاشته شدند، به نمایش کشیده می‌شوند. فیلم‌هایی مانند «هنرمند» و «ستارگان فیلم در لیورپول نمی‌میرند» هدفی قابل تحسین دارند: تجلیل از زندگی‌های بازیگرانی که در پایان مسیر حرفه‌ای کاری خود به شدت نادیده گرفته شدند. اما وقتی که خود هالیوود توجه‌ها را نسبت به این مسئله جلب می‌کند که چقدر تغییر نکرده است، دریافت پیغامی مثبت از این فیلم‌ها دارد سخت‌تر از قبل می‌شود.

حتی بازیگری که ستاره فیلم «جودی» هست هم بعد از مدت‌ها دوباره به سینما بازگشته است: دلیل غیاب او هم دقیقا همان چالش‌هایی بود که در هالیوود قدیمی وجود داشت و در فیلم به نمایش گذاشته می‌شود. زلوگر بعد از آن که پا به بازه مرگبار فراتر از ۴۰ سال برای زنان شد، از بازیگری عقب کشید. او وقتی سعی می‌کند به حالت احساسی گارلند در پایان زندگی‌اش جان ببخشد از حسی آشنا از ناامیدی از حرفه و صنعت خود استفاده می‌کند. زلوگر در مصاحبه‌هایی که برای فیلم انجام داد گفت آماده نقش‌هایی است که بلوغ او را به تصویر می‌کشند. حالا اینکه آیا استودیوها هم برنامه‌های مشابهی دارند یا خیر را باید صبر کرد و دید.

تعدادی از چهره‌های کارکشته پرده بزرگ هنوز مخاطبان مشتاقی را جذب خود می‌کنند. مثلا فیلم «بهترین هتل هیجان‌انگیز مریگولد» با نقش‌آفرینی جودی دنچ، مگی اسمیت و بیل نایی که به اکتشاف در زندگی بریتانیایی‌های بازنشسته‌ای می‌پرداخت که در یک هتل هندی زندگی می‌کنند توانست بسیار فراتر از انتظارات ظاهر بشود و بیش از ۱۳۰ میلیون دلار در باکس‌ آفیس جهانی بفروشد. فیلم «کلوب کتاب‌خوانی» هم همین اعتماد را به قدرت بازیگران مسن آمریکایی از جمله جین فوندا، دایان کیتون و کندیس برگن کرد. هر دو فیلم توانستند امکان ساخت یک دنباله را هم پیدا کنند و رفتار صنعت نسبت به ریسک‌پذیر بودن با بازیگران مسن‌تر را نرم‌تر کنند.

اما به ازای هر پروژه سختی که با تعریف کردن داستانی پیچیده درباره سن بالا به این جامعه آماری سنی خوب خدمت می‌کند، هالیوود دو فیلم شوارتزنگر با شعارهایی مانند «بازنشسته شدن برای سوسول‌هاست» بیرون می‌دهد. مشخص است که پیشنهاد ساخت فیلم‌های هالیوودی برای بازیگران مرد مسن‌تر که ستاره‌های دهه هشتاد میلادی هستند، همیشه وجود دارد. از ۱۵ فیلم پرفروش آن دهه تا به حال ۱۲ فیلم بازسازی شده‌اند و بیشتر آن‌ها طوری تولید شده‌اند که سن واقعی بازیگر را بپوشانند. «رمبو ۵»، «ترمینیتور ۶»، «جان سخت ۵»، «ایندیانا جونز ۵» و حالا دومین فیلم «تاپ گان» همگی دارند از افسانه آمریکایی ابرمسن‌ها سود می‌کنند.

اما برای عملی کردن این فرمول، هالیوود از کلینیک‌های جوان‌سازی عجیب استفاده می‌کند، آن هم در عین حالیکه ستاره‌های زن دهه هشتاد را کنار می‌گذارد و مردان را با هم‌بازی‌های زن بسیار جوان‌تری همراه می‌کند. و حالا یک سلاح جدید به زرادخانه هالیوود اضافه شده است: تکنولوژی کاهش سن. حامیان این تکنولوژی باور دارند که سی‌جی‌آی و جلوه‌های بصری می‌توانند مشکل را حل کنند. اما اتفاق محتمل‌تر این است که تکنولوژی کاهش سن به هالیوود کمک کند مشکل پیدا کردن نقش‌هایی برای بازیگران مسن‌تر را از طریق حذف کردن نشانه‌های مسن شدن و نه قبول کردن آن‌ها حل کند.

در گذشته پروژه‌های با بودجه‌های کم تا متوسط بیشتر از همه به ستاره‌های مسن‌تر خوش‌آمد می‌گفتند. بسیاری از عزیزان پرده‌های بزرگ که در دهه‌های چهل، پنجاه و شصت میلادی به اوج خود رسیده بودند با ایفای نقش‌هایی به یادماندنی در این نوع فیلم‌ها خداحافظی کردند. از جمله آن‌ها می‌توان به کاترین هپبورن و هنری فوندا که در فیلم «برکه طلایی» نقش والدینی مسن را ایفا کردند، جان وین در نقش یک تیرانداز پا به سن گذاشته در «تیرانداز» و جولی کریستی در قالب زنی که با از دست رفتن خاطراتش دست‌وپنجه نرم می‌کند در «دور از او» اشاره کرد. مثال‌های جدیدتر این مسئله هم نقش‌آفرینی رابرت ردفورد در «پیرمرد و تفنگ» و کلینت ایستوود در «حامل» هستند که هم از نظر هنری و هم از نظر بازرگانی توجه کمی دریافت کردند.

شاید مارلون براندو دقیق‌ترین پیش‌بینی‌کننده آینده بود. او در پایان مسیر حرفه‌ای کاری خود مجبور شد با کالایی‌سازی جوانی و قدرت فیزیکی هالیوود کنار بیاید. او خواستار کمک نخستین استفاده‌کنندگان از تکنولوژی جلوه‌های بصری شد تا نسخه‌ای سه‌بعدی از صورتش بسازند چون باور داشت پس از مرگش استودیوها می‌خواهند یک مارلون براندو جوان را روی پرده‌ها نگه دارند. او گفت: «شاید این نغمه قو همه ما باشد، حتی با وجود اینکه واقعی نیست و داخل یک کامپیوتر است». امروز به نظر می‌رسد که علاقه شدید هالیوود به تکنولوژی کاهش سن و درخواست آن از بازیگران مسن‌تر برای تسلیم شدن مقابل وسواسش نسبت به جوانی، این پیش‌بینی تیره براندو را تایید کند.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی رویازی، امیر سحرخیز رییس هیات ‌مدیره انجمن صنفی انیمیشن به عنوان یکی از پایه‌های برگزاری رویداد رویازی ضمن حمایت از روند برگزاری پیچینگ انیمیشن ایران، در خصوص دلایل ورود صنف انیمیشن به جمع برگزارکنندگان این رویداد گفت: یکی از اهداف صنف انیمیشن شفاف‌سازی و گسترش بازار است و رویدادی مثل رویازی دقیقا در همین مسیر قدم برمی‌دارد.

وی بیان کرد: کارهای این چنینی در قدم‌های اول عاری از اشکال و خطا و مشکلات اجرایی نیستند و اصلا نمی‌توان مدعی شد که عملکرد این رویداد کاملا مثبت بوده و هیچ ایرادی نداشته، همان‌طور که نمی‌توانم در مورد فعالیت‌های انجمن صنفی صد درصد از همه چیز دفاع کنم چون مسلماً ایراد داشته، ولی زمانی که در پایان یک اتفاق مشکلات و محاسن آن را کنار هم می‌گذاریم و می‌بینیم که محاسن خیلی بیشتر بوده، پس می‌توان گفت هشتاد درصد به آنچه می‌خواسته رسیده و آن کمبودها را رفع می‌کند. در خصوص رویداد رویازی نمی‌توانم بگویم بدون ایراد بوده ولی دقیقا در مسیری که ریل گذاری شده بود، حرکت می‌کند.

سحرخیز درباره میزان موفقیت رویازی در رسیدن به اهدافش با اشاره به اینکه مفهومی شبیه به پیچینگ در ایران خیلی دیر ورود کرده گفت: توقع رسیدن به نتیجه نباید در یک بازه کوتاه مدت یک یا ۲ ساله باشد، این یک پروسه طولانی است. نکاتی مثل قطع وابستگی به سرمایه و بودجه دولتی برای تولید محتوای فرهنگی چیزی است که در زمان طولانی به دست می‌آید. هرچند معتقدم که این ارتباط نباید کاملا قطع شود، ولی شاید بتوان گفت که نزدیک به ۸۰ درصد از ساختارهای تولید ما باید از این ماجرا مستقل شود. اگرچه فکر کردن به این مساله نیز گاهی اوقات غیرممکن است، چرا که انیمیشن سال‌ها توسط بودجه دولتی حرکت کرده است.

وی افزود: به همین نسبت که ایجاد استقلال در انیمیشن زمان می‌برد، جا افتادن یک رویداد مثل رویازی که یکی از قدم‌ها در رسیدن به همین استقلال است نیز مسلما زمان می‌برد. اما اینکه عملکرد این رویداد چطور بوده، می‌توان گفت که هشتاد تا نود درصد آنچه که در ذهن برگزارکنندگان بوده، اتفاق افتاده است. یعنی یک جریان شفافِ کار کردن، از پرداخت یک طرح تا رساندنش به شرایط ارائه و ارائه در مقابل سرمایه‌گذار و در نهایت اتصال به سرمایه گذار برای تولید، اتفاق افتاده است. حالا اینکه چند درصد کسانی که در این رویداد درگیر بودند به نتیجه درستی رسیدند، موضوعی است که در مدت زمان طولانی باید مشخص شود.

رییس هیات‌مدیره صنف انیمیشن در رابطه با موضوع شفاف‌سازی که یکی از شعارهای رویداد پیچینگ انیمیشن ایران هست نیز بیان کرد: یکی از مواردی که ما در صنف انیمیشن به آن بسیار اهمیت می‌دهیم، موضوع شفاف‌سازی است. برای همین است که رویدادهایی مثل رویازی برای ما جز موارد مهمی است که باید همه کسانی که در فضای انیمیشن کار می‌کنند به آن کمک کنند، تا رشد کند. حالا اینکه این رویداد در خصوص شفاف‌سازی در دوره اول و دوم موفق عمل کرده یا خیر، به نظرم در قدم اول عملکرد مثبتی داشته و به این هدف که یکی از نیت‌های اصلی رویداد بوده رسیده است.

وی درباره همکاری متولیان تولید انیمیشن با پیچینگ رویازی توضیح داد: اینکه حوزه هنری اعلام کرده صرفا از آثاری که در رویازی حضور پیدا می‌کنند طرح انتخاب می‌کند یا مرکز صبا یکی از نیازهای تولیدی‌اش را از این رویداد تأمین می‌کند، در کنار مواردی همچون حضور مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی در رویداد سال گذشته قدم بزرگی است، ولی به نظرم ما زمانی می‌توانیم بگوییم که به موفقیت رسیدیم که علاوه بر حفظ کردن سفارش‌دهنده‌های همیشگی انیمیشن ایران، به سراغ بازارهایی برویم که هنوز کشف نشده‌اند و اتصال و ارتباطی درست بین تولیدکننده و سرمایه‌گذاران جدید به وجود بیاوریم.

در سال‌هایی که انیمیشن ایران به سمت صنعتی شدن قدم برداشته، گویا به صورت پیش فرض یک فضای بی اعتمادی در این جامعه وجود داشته است و اتفاقات دیگری هم پیش این افتاده از همان ابتدا با نگاه مثبتی مواجه نبود، مثل تشکیل انجمن صنفی انیمیشن. حتی شاید خود من هم در مقطعی خیلی مطمئن نبودم که این انجمن اتفاق مثبتی برای انیمیشن ایران است یا خیرسحرخیز گفت: زمانی که انیمیشن‌های مخصوص وب سری محبوب شدند، خیلی‌ها به سمت تولید آثار پرحجم‌تر و طولانی‌تر برای انتشار در این بخش رفتند و اکثر این آثار جدید هم از طریق نهادها و سازمان‌هایی تولید می‌شدند که اصلا کارشان تولید انیمیشن نبوده، اما اهدافشان را از طریق انیمیشن دنبال یا اعلام می‌کردند.

وی تاکید کرد: نکته حائز اهمیت اینجاست که در آن نهادها و سازمان‌ها عدم شفافیت بیشتر به چشم می‌آمد، چون در سازمان‌هایی که کارشان تولید انیمیشن است، خیلی به ندرت پیش می‌آید که ببینید کسانی کار تولید یک اثر را انجام می‌دهند که از بدنه انیمیشن نیستند، ولی در سازمان‌هایی که کارشان تولید انیمیشن نیست اما از این هنر به عنوان ابزاری برای رسیدن به هدف استفاده می‌کردند، این اتفاقات زیادتر می‌افتاد و ممکن بود رابطه تولیدکننده و سرمایه‌گذار در حد روابط شخصی تغییر کند.

سحرخیز ضمن امیدواری بابت شفاف‌سازی در تولیدات این نهادها عنوان کرد: به نظرم قدم و هدف بزرگی که رویازی باید دنبال کند این است که سازمان‌ها و نهادهای این‌چنینی را نیز به پیچینگ وارد کند، چون به نفع خود آن‌ها نیز هست و می‌توانند مطمئن باشند به آدم‌هایی دسترسی پیدا کنند که جزء بدنه اصلی انیمیشن هستند که توسط یک تیم حرفه‌ای تائید شده است. ما خیلی کارهای تولیدشده توسط این نهادها را دیدیم که به لحاظ کیفی کارهای بسیار ضعیفی هستند یا آثار کپی شده از آثار موفق بودند. این نگرش باید تغییر کند و به نظرم جایی مثل رویازی می‌تواند این تغییر را به وجود بیاورد. این آن کار بزرگی است که باید انجام شود و فکر می‌کنم چند سالی هم زمان می‌برد.

رییس هیات‌مدیره صنف انیمیشن در مورد ارتباط بین خانواده انیمیشن و رویازی نیز گفت: هر اتفاق جدیدی در فضای انیمیشن با واکنش مواجه می‌شود و این اصلا به ماهیت آن اتفاق مربوط نیست، در سال‌هایی که انیمیشن ایران به سمت صنعتی شدن قدم برداشته، گویا به صورت پیش فرض یک فضای بی اعتمادی در این جامعه وجود داشته است و اتفاقات دیگری هم پیش این افتاده از همان ابتدا با نگاه مثبتی مواجه نبود، مثل تشکیل انجمن صنفی انیمیشن. حتی شاید خود من هم در مقطعی خیلی مطمئن نبودم که این انجمن اتفاق مثبتی برای انیمیشن ایران است یا خیر همان‌طور که در سایر صنوف سینما هنوز این نگاه مثبت نیست. بنابراین به واسطه تجربه گذشته می‌توان گفت که هر اتفاق جدیدی که می‌افتد با یک دافعه و واکنش مواجه می‌شود و خود آن تشکل، اتفاق یا رویداد است که در طول چند سال فعالیت به تدریج می‌تواند خودش را اثبات کند و بگوید که نباید از ابتدا به هر چیز با دید منفی نگاه کرد.

وی ادامه داد: وقتی می‌بینیم امسال به نسبت سال گذشته طرح‌های بیشتری در رویازی ثبت‌نام شده و به پیچینگ ورود کردند، خود این مساله نشان می‌دهد که رشدی وجود داشته و اعتمادی شکل گرفته است و خانواده انیمیشن دیدند که امسال اتفاق بزرگ‌تری نسبت به سال قبل در این رویداد رخ داد و قطعا سال آینده نیز بزرگ‌تر از این خواهد بود. به نظرم در این مورد نیز شبیه به پروسه شفاف‌سازی، پروسه اعتماد سازی هم داریم که این ماجرا هم به همان نسبت زمان می‌برد و فقط با شیوه فعالیت و عملکرد خودمان است که می‌توانیم این را به سمت جریان مثبت‌تر، بازتر و روشن‌تر ببریم و فکر می‌کنم این اراده در برگزاری رویداد رویازی وجود دارد.

سحرخیز در پایان گفت: نظام فکری ما در انیمیشن نیاز به تغییر دارد و به جای فردی کار کردن باید به سمت استودیو محور شدن برویم. به سمت کار تیمی و البته پیدا کردن بازارهای جدید بدون استفاده از روابط غیر معقول. امیدوارم رویداد رویازی همین‌طور روبه‌پیشرفت باشد و اتفاقات مثبتی برای انیمیشن ایران رقم بزند.

به گزارش خبرگزاری مهر،  کتاب شعر «بازی با انگشت‌ها» سروده مصطفی رحماندوست و با تصویرگری هاله لادن که تاکنون ۵۵هزار و ۵۰۰ نسخه از آن به فروش رسیده است، در نوبت تازه به چاپ نهم رسید.

«بازی با انگشت‌ها» کتابی است با ۱۶ شعر و ۱۶ قصه از «پنج‌انگشت دست» از بازی ایرانی و کهن «لی‌لی حوضک» برگرفته‌شده است.

رحماندوست در مقدمه این کتاب ضمن اشاره به این موضوع که این بازی در هر مکان و زمانی امکان‌پذیر است و با تأکید بر این موضوع که اصل بازی به گذشته‌های دور ایران و دیگر کشورها تعلق داشته می‌افزاید: در روزگاری که گرفتاری‌ها و کار زیاد و خستگی بزرگ‌ترها از یک‌سو و امکانات متنوع بازی و سرگرمی از سوی دیگر ارتباط عاطفی میان بزرگ‌ترها و بچه‌ها را بسیار محدود کرده است و نعمت قصه‌گویی را از بچه‌ها گرفته است بازی با انگشت‌ها راه خوبی برای ایجاد ارتباط عاطفی و شاد و هیجان‌انگیز میان بچه‌ها و بزرگ‌ترهاست.

دریکی از اشعار این کتاب که چهار فصل سال را به کودکان آموزش می‌دهد، آمده است:

«اولی گفت: من سه ماهم، بهارم هوای خوبی دارم/ دومی گفت: سه ماه دارم، تابستانم میوه‌دارم، باغبانم/ سومی گفت: من سه ماهم پاییزم، برگ درخت می‌ریزم/ چهارمی گفت: سه ماه دارم، زمستانم، سرما و برف و بارانم / پنجمی گفت: هفته و ماه و سالم، بچه‌ها خوش به حالم.»

کتاب «بازی با انگشت‌ها» با شمارگان ۲هزار و ۵۰۰ نسخه در ۴۸ صفحه رنگی با قیمت ۱۳هزار تومان به چاپ رسید. این کتاب برای نخستین بار در سال ۱۳۸۳ منتشر شد.

کتاب شعر «خانه‌ی خاله» سروده مصطفی رحماندوست و با تصویرگری حسام‌الدین طباطبایی که تاکنون ۳۲هزار و ۵۰۰ نسخه از آن به فروش رسیده است، نیز در نوبت تازه به چاپ پنجم رسید.

شعرهای کتاب «خانه‌ی خاله»، قصه‌های کوتاهی است که بزرگ‌ترها می‌توانند به کمک انگشتان دست برای بچه‌ها بگویند.

رحماندوست در مقدمه این کتاب آورده است: شنیدن، خواندن، اجرای آهنگین و تکرار ترانه‌های نمایشی کتاب «خانه‌ی خاله» کودکان را به تمرین مهارت‌هایی راهنمایی می‌کند که برای یک زندگی شاد و خلاقانه به آن‌ها نیاز دارند.

در بخش دیگری از مقدمه این کتاب، نویسنده خطاب به بزرگ‌ترها می‌گوید: دست‌های کودکان خود را به بازی بگیرید، از انگشت‌های آن‌ها شخصیت‌های خیالی بسازید، ترانه‌های کتاب را با آهنگی شاد و خودساخته بخوانید و لحظه‌های شاد، شیرین و آرامش‌بخش برای خودتان و آن‌ها فراهم آورید.

بخشی از شعر این کتاب را می‌خوانیم: خانه‌ی خاله/ پنج‌تا بزغاله/ یکی از اونا/ نقاشی شده/ رفته رو دیوار/ چند تا بز مانده؟ / چهارتا، چهار…

کتاب «خانه‌ی خاله» با شمارگان ۲هزار و ۵۰۰ نسخه در ۲۴ صفحه رنگی باقیمت ۸هزار تومان به چاپ رسید. این کتاب برای نخستین بار در سال ۱۳۸۸ به چاپ رسیده است

به گزارش خبرگزاری مهر، محمد علی بهمنی  با اشاره به این که دریافت کردن جایزه ادبی در شناخته شدن بیشتر شاعر تأثیر می‌گذارد و از این رو برای فعالیت ادبی او نیز اثرگذار و راهگشا خواهد بود، اهدای جایزه نقدی را یکی از دلایل دامن زده شدن به حواشی دانست و گفت: در فرایند اهدای جوایز ادبی، تخصیص جایزه‌ مالی به برنده چنین تصوری را در ذهن برخی ایجاد می‌کند که برندگان در پی زدوبندهایی انتخاب شده‌اند و این موضوع از اهمیت و توجه به ضرورت‌ها و علت‌های انتخاب مجموعه شعر برگزیده‌ می‌کاهد. البته شاید این نگاه در کشورهای دیگر وجود نداشته باشد، اما متاسفانه در کشور ما هست.

بهمنی دلیل کوتاه بودن عمر جوایز ادبی در ایران را نبود حمایت‌های لازم از سوی متولیان فرهنگی دانست و گفت:  اگر شما به موانع و امکان‌های منتشر شدن کتاب‌ شعر در اوضاع ‌و احوال کنونی بنگرید، به این وضعیت پی می‌برید. یک شاعر جوان و بااستعداد وقتی برای انتشار اولین کتابش نزد ناشر می‌رود، معمولاً با این پاسخ مواجهه می‌شود که باید صبر کنید تا شرایط کمی بهتر شود. واقعیت این است که چنانچه خود ناشر هم علاقه‌مند به چاپ کتاب شعر باشد، در این روزگار امکان مالی‌اش را ندارد.

او افزود: بالطبع این وضعیت در شرایط جوایز ادبی هم نقشی اثرگذار و تعیین‌کننده دارد. یعنی از یک سو وضعیت دشوار اقتصادی کار را برای برگزارکننده‌ها سخت می‌کند و از طرف دیگر اغلب افرادی که در این جوایز برگزیده نمی‌شوند، حرف و حدیث‌هایی  به میان می‌آورند و به حواشی دامن می‌زنند. وضعیتی دشوار که گاه برگزارکننده‌ها را وا می‌دارد تا عطای کار را به لقایش ببخشند و تصمیم بگیرند دیگر ادامه ندهند.

این ترانه‌سرا گفت: از نگاه من کسی که به رغم تمامی این دشواری‌ها و شرایطی که گفته شد، کار می‌کند و به ناامیدی تسلیم نمی‌شود، در حقیقت دارد خودش را تأیید می‌کند و بر اهمیت کارش واقف است. به‌ هر حال و در هر شرایطی، هنر کار خودش را پی می‌گیرد. در بسیاری از موارد شعر یک شاعر انعکاس‌دهنده شرایط و اوضاع ‌و احوال دور و برش خواهد بود.

او همچنین درباره تأثیر جوایز ادبی از جمله رویکرد جایزه شعر شاملو مبنی بر تمرکززدایی از شعر پایتخت و انتخاب داور از میان شاعران و منتقدان ساکن شهرستان‌ها گفت:  درست است که شرایط امروز بسیاری از شاعران شهرهای مختلف را به پایتخت کشانده است، اما اگر جایزه‌ای زمینه را برای دیده شدن شاعرانی فراهم کند که امکان آمدن به پایتخت را ندارند و شرایط کار کردن در شهرهای خودشان نیز ناهموار است، اتفاق بسیار خوبی است.

بهمنی افزود: البته بهترین راه برای معرفی و شناخت شاعران جوان در شهرستان‌ها استفاده از داوران شهرستانی است که خودشان از مشکلات و سختی‌های فعالیت ادبی در این مناطق آگاهند.

 این شاعر با اشاره به این که در داوری شعر نباید درگیر قالب‌ها شد، گفت: برخی از شاعران می‌گویند که من در فلان قالب شعر گفته‌ام. از نگاه من این یعنی  نشناختن کامل هنر شعر؛ چون هنر در قالب نمی‌گنجد. شعر هنری است که در آن یا شاعر باید شعر را تحویل بگیرد یا شعر، شاعر را. داوران باید چنین مسیری را به تجربه پیموده باشند و در حوزه شعر مطالعه و نیز نگاهی عمیق داشته باشند تا بتوانند انتخاب‌های درست‌تری انجام بدهند.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از جشنواره بین‌المللی «سینماحقیقت»، اسامی فیلم‌های منتخب بخش مسابقه ملی مستندهای بلند (بیش از ۷۰ دقیقه) سیزدهمین دوره‌ جشنواره بین‌المللی فیلم مستند ایران «سینماحقیقت» اعلام شد و از جمع ۷۴ فیلم متقاضی، ۱۹ فیلم به بخش مسابقه مستندهای ‌بلند راه پیدا کردند.

اسامی فیلم‌های منتخب بخش مسابقه ملی مستندهای ‌بلند سیزدهمین جشنواره بین‌المللی «سینماحقیقت» به ترتیب حروف الفبا به این شرح است:

۱) بانو عصمت (محمد حبیبی‌منصور)
۲) پروژه ازدواج (حسام اسلامی، عطیه عطارزاده)
۳) تارهای ممنوعه (حسن نوری)
۴) جایی برای فرشته‌ها نیست (سام کلانتری)
۵) خُسوف (محسن استادعلی)
۶) خط باریک قرمز (فرزاد خوشدست)
۷) رنج زیر پوست (محسن جعفری‌راد)
۸) روزگار یک چهل ساله (امین قدمی)
۹) روزی که رفت (هادی معصوم‌دوست)
۱۰) زمستان است (مهرداد زاهدیان)
۱۱) صحنه‌هایی از یک جدایی (وحید صداقت)
۱۲) صد سال تنهایی (مهدی فارسی)
۱۳) عالیجناب (سجاد ایمانی)
۱۴) فرزندان شب (بهروز نورانی‌پور)
۱۵) قُرقبان (فتح‌الله امیری، نیما عسگری)
۱۶) قصه دختران فروغ (خاطره حناچی)
۱۷) مهدی که به دنیا آمد (امیرمهدی حکیمی، حجت بامروت)
۱۸) نت‌های مسی یک رویا (رضا فرهمند)
۱۹) نه کوچک نه بزرگ (محمدصادق رمضانی‌مقدم)

اعضای هیات انتخاب بخش مسابقه ملی مستندهای ‌بلند جشنواره «سینماحقیقت» متشکل از فرید فرخنده‌کیش، مهدی شامحمدی، کوروش عطائی بود.

تهیه‌کنندگان و مستندسازان ۱۹ اثر مستند برگزیده‌ بخش مسابقه ملی مستندهای ‌بلند جشنواره «سینماحقیقت» می‌بایست تا روز یکشنبه ۱۰ آذرماه ۹۸، نسخه اصلی فیلم خود را به دبیرخانه جشنواره به نشانی تهران، خیابان سهروردی شمالی، میدان شهید قندی، شماره ۱۵، مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی، طبقه اول ارائه کنند در غیر این صورت فیلم از بخش مسابقه حذف خواهد شد.

فیلم‌های برگزیده باید به صورت فایل دیتا با یکی از فرمت‌های MP۴ (H.۲۶۴) – AVI- MXF- MPEG۲- MOV روی هارد دیسک یا Flash Memory و لوح فشرده به طور استاندارد و قابل اجرا روی سیستم عامل ویندوز (windows) به دبیرخانه جشنواره ارائه شوند. ضمن اینکه ارائه پوستر و تیزر فیلم‌های برگزیده برای تبلیغ در روزهای منتهی به برپایی جشنواره «سینماحقیقت» هم الزامی است.

فیلم‌های منتخب می‌بایست الزاماً دارای زیرنویس انگلیسی باشند.

سیزدهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم مستند ایران «سینماحقیقت» طی روزهای ۱۸ تا ۲۵ آذرماه ۱۳۹۸ به دبیری محمد حمیدی‌مقدم در پردیس سینمایی چارسو شهر تهران برگزار می شود.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی انجمن صنفی منتقدان، جعفر گودرزی عضو هیات مدیره انجمن صنفی منتقدان و نویسندگان آثار سینمایی ایران به عنوان دبیر سیزدهمین جشن بزرگ منتقدان و نویسندگان سینمایی انتخاب شد.

با تصمیم هیات مدیره انجمن صنفی منتقدان و نویسندگان آثار سینمایی، جعفر گودرزی برای سومین سال پیاپی به عنوان دبیر این جشن انتخاب و معرفی شد.

این اولین جشن منتقدان است که پس از تاسیس انجمن صنفی منتقدان و نویسندگان  آثار سینمایی برگزار می‌شود و طی آن، آکادمی داوری انجمن، برگزیدگان خود در سی و هفتمین جشنواره ملی فیلم فجر و جشنواره جهانی فجر را معرفی می‌کند.

جعفر گودرزی از مدیران سینما و جشنواره‌های سینمایی و از پیشکسوتان حوزه رسانه و نقد است که سابقه دبیری و نایب رییسی انجمن را در دوره‌های مختلف در کارنامه خود دارد.

به گزارش خبرگزاری مهر، برنامه اینترنتی واقعیت مجازی «آستیگمات» به سردبیری و کارگردانی علیرضا ربیع مقدم، اولین برنامه واقعیت مجازی ایران است که بصورت ویژه برنامه ای در سی و ششمین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران تولید و از بستر اینترنت پخش شد و تولید آن همچنان ادامه دارد.

این برنامه با همت انجمن سینمای جوانان ایران به عنوان مجری طرح به تولید رسیده است.

بینندگان در فصل اول این برنامه در هفت قسمت با معرفی تکنیک واقعیت مجازی (VR)، روند فیلمسازی، عینک ها، صدابرداری، مدارس فیلمسازی، پخش بین الملل و فیلمبرداری واقعیت مجازی با تورج اصلانی، کاوه سجادی حسینی، امیرشهاب رضویان، علی عسگری، محمدرضا مصباح، آرمان فیاض، محمد بخشی، هادی معنوی پور، نوشین معراجی که مهمانان برنامه هستند همراه شدند.

در سیستم های فیلمبرداری و پخش مرسوم در ایران و دنیا بیننده در هر پلان تنها می تواند یک اندازه نما با طول پلان محدود که توسط کارگردان مورد تایید نهایی قرار می گیرد را مشاهده کند ولی در واقعیت مجازی (VR)، بیننده با استفاده از عینک های واقعیت مجازی، کامپیوتر، موبایل یا تبلت می تواند با تکان دادن سر، ماوس یا دست خود، کارگردان لحظه به لحظه برنامه باشد و دیگر مجبور به دیدن یک اندازه نمای خاص با دید محدود نباشد.

تمامی قسمت های برنامه از طریق وب سایت رسمی آستیگمات قابل دسترسی است.

عوامل برنامه عبارتند از؛ سردبیر و کارگردان: علیرضا ربیع مقدم، مشاور کارگردان: معین زراعتی، مجری: امیرحسن یوسفی، صدابردار: مرتضی سامانی و محمدرضا چشمی، تدوین: کسری خلیلی، فیلمبردار و تصحیح رنگ: علیرضا ربیع مقدم، مدیر تولید: حمیدرضا صالحی، برنامه ریز و دستیار اول کارگردان: رضا تقوی، دستیار دوم کارگردان: سپیده خیرخواه، مدیر روابط عمومی: امیرحسین نعمتی، جانشین تولید: معید لطفی، دستیار تولید: خشایار بنکدارنیا، عکاس پوستر: مصطفی جعفری، عکاس و فیلمبردار پشت صحنه: سپهر میرنجفی، مجری طرح: انجمن سینمای جوانان ایران، تهیه کننده: استودیو واقعیت مجازی آلزایمر.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی پروژه، مراحل فنی «شاه ماهی» به کارگردانی نادر مقدس با هدف حضور در سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر ادامه دارد و تدوین آن را محمدعلی سجادی که از کارگردان های سینماست، پیش می برد.

در «شاه ماهی» رومینا پهلوان، میثم مرادی، الهه موسوی، مانی عمران پور، محمد صادق یزدانی، همایون ارشادی و فریبا کوثری نقش آفرینی می کنند.

«شاه ماهی» داستان تلاش برای رسیدن به آرزوهاست.

عوامل «شاه ماهی» عبارتند از کارگردان: نادر مقدس، تهیه کننده و نویسنده فیلمنامه: افسانه منادی، مدیر فیلمبرداری: حسن اسدی، صدابردار: فرشید احمدی، مجری طرح: ناصر مقدس، مدیر تولید: مهدی حیدری، دستیار اول و برنامه ریز: بیژن حجازی، دستیار دوم: حسین گودرزی، منشی صحنه: مژگان مظاهری، عکاس: مژده مرادی، طراح گریم: محمدرضا قومی، سرپرست:گریم: مهدی شعبانی، طراح لباس: سمیه سنقری، مدیر تدارکات: علی بهرام، تصویربرداری پشت صحنه: ری را حیدری.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از ورایتی، «دیگر اینجا نیستم» درامی درباره مهاجرت و هویت ساخته فرناندو فریاس کارگردان جوان مکزیکی برنده بزرگ جشنواره فیلم قاهره شد که دیشب جمعه به کار خود خاتمه داد.

این فیلم که درباره یک جوان ۱۷ ساله از قبیله‌ای محلی است که با یک کارتل مکزیک را به مقصد کویینز ترک می‌کند و در آنجا به دلیل لباس و موهایش در مرکز توجه قرار می‌گیرد، به عنوان بهترین فیلم جایزه اصلی هرم طلایی قاهره را دریافت کرد. این فیلم که جایزه بازیگری را نیز برای خوان دانیل گارسیا تروینو دریافت کرد، پیشتر جایزه بهترین فیلم را از جشنواره مورلیا در مکزیک دریافت کرده بود.

ریاست هیات داوران بخش رقابتی جشنواره قاهره امسال برعهده نویسنده-کارگردان آمریکایی استوین گاگان کارگردان «سیریانا» بود که جایزه هرم نقره‌ای را به «روح استوایی» ساخته باس دووس کارگردان کهنه‌کار بلژیکی داد.

جایزه هرم برنز نیز که به اولین یا دومین کار یک کارگردان اهدا می‌شود به طور مشترک به دو اثر تعلق گرفت. ژانگ چونگ و ژانگ بو کارگردان‌های چینی با فیلم «چهارمین دیوار» که تصویری از دو فرد آسیب دیده با گذشته‌ای مشترک در دنیای فانتزی است و تریلر روانشناسانه میچال هوگنائر کارگردان چک با عنوان «یک نوع خاص سکوت» در این بخش به عنوان برنده معرفی شدند.

جایزه فیلمنامه هم به ناجوا مادر نویسنده-کارگردان فلسطینی برای درامی با عنوان «بین بهشت و زمین» درباره طلاق رسید.

جایزه بهترین بازیگر زن هم نصیب بازیگر فیلیپینی جودی آن سانتوس برای بازی در فیلم ملودرام «میندانائو» و برای ایفای نقش مادری رسید که یک فرزند بیمار دارد.این فیلم که ساخته بریلانته مندوزا است، جایزه بهترین کار هنری را هم برد.

برنده بزرگ بخش مجزای رقابتی بهترین فیلم عربی هم به مهدی برسویی کارگردان تونسی برای فیلم «پسر» شد. این فیلم که درباره پدری است که پسرش در یک حمله تروریستی مجروح شده، جایزه ویژه داوران را هم برد.  «پسر» در جشنواره فیلم ونیز موفق شده بود تا جایزه بهترین بازیگر مرد بخش افق‌ها را برای سامی بوجیلا که نقش پدر را ایفا کرده، از آن خود کند.

درام مهند هایال کارگردان عراقی با عنوان «خیابان حیفا» که در یکی از خطرناک‌ترین مکان‌ها در جریان جنگ داخلی در بغداد ۲۰۰۶ می‌گذرد نیز دو جایزه دریافت کرد: جایزه بهترین کارگردان عرب و بازیگری برای علی تامر که در نقش یک تک تیرانداز ظاهر شده است. این فیلم به تازگی موفق به کسب جایزه بوسان هم شد.

امسال چهل و یکمین دوره جشنواره فیلم قاهره برگزار شد و این دومین سالی بود که محمد حفظی تهیه‌کننده مصری مدیریت آن را برعهده داشت.

آکادمی اسکار امسال اعلام کرد که فیلم‌های لایو اکشن و انیمیشن کوتاه این جشنواره مستقیم وارد رقابت اسکار می‌شوند.

این جشنواره ماه پیش با امضای تعهد برابری جنسیتی که از سوی جشنواره‌هایی چون کن و ونیز پذیرفته شده، به عنوان نخستین جشنواره دنیای عرب، این اصل را پذیرفت.

مستند «پایانه بیروت» ساخته الی کمال که محصول مشترک امارات-لبنان است و از یک راه‌آهن متروک برای کشف مفاهیمی درباره مرزها و هویت در جامعه آشفته لبنان استفاده می‌کند، جایزه بهترین فیلم مستند را از آن خود کرد.