دسته: فرهنگ و هنر

به گزارش خبرنگار مهر، نمایش «بیگانه در خانه» آخرین تجربه محمد مساوات کارگردان جوان و خوش فکر تئاتر کشورمان است که از روز پنجشنبه ۱۰ بهمن ماه ادامه اجراهای خود را بعد از تئاتر مستقل تهران و انصراف از ادامه اجراهایش در آن تماشاخانه در سالن اصلی تئاترشهر از سر گرفته است.

البته اجرای روزهای ۱۰ و ۱۱ بهمن ماه این نمایش در قالب اجرای عمومی است و از روز شنبه ۱۲ بهمن ماه و با آغاز اجراهای بخش صحنه‌ای جشنواره سی و هشتم تئاتر فجر نمایش «بیگانه در خانه» به مدت ۷ شب در بخش رقابتی جشنواره روی صحنه خواهد بود.

«بیگانه در خانه» را از نظر فضاسازی، طراحی صحنه و دکور و تأکید بر مفهوم بیگانگی می‌توان در ادامه نمایش قبلی مساوات یعنی «این یک پیپ نیست» دانست و حتی خود کارگردان نیز در چند صحنه مختلف مخاطب را به نمایش قبلی اش ارجاع می‌دهد و در صحنه‌های پایانی نمایش نیز همچون اثر قبلی ۴ دقیقه و ۳۳ ثانیه سکوت مطلق جریان دارد. البته با وجودی که تکنیک و فرم به کار گرفته شده در «بیگانه در خانه» برای مخاطبان جذاب است و نمایش را می‌توان یکی از آثار قبل توجه سال ۸۸ به حساب آورد اما در مقایسه این ۲ اثر با یکدیگر به نظر می‌رسد محمد مساوات در این نمایش نسبت به کار قبلی اش تا اندازه‌ای برگشت به عقب داشته است چون از لحاظ حجم خلاقیت و انتقال درست مفاهیم مد نظر و رو دست زدن به مخاطب در نمایش «این یک پیپ نیست» با اثر کامل‌تری روبرو بودیم اما در «بیگانه در خانه» بعد از فروکش کردن هیجان مخاطبان از دیدن تکنیک جذابی که برای ارائه نمایش انتخاب شده است خیلی زود دست کارگردان برای مخاطب رو می‌شود و می‌تواند اتفاقات بعدی را زودتر از کاراکترها پیش بینی کند.

اجرای نمایش کلاژی از تئاتر و سینماست و مساوات در بخش تصویری ادای دینی به فیلم‌های ژانر دلهره و ترسناک همانند سری فیلم‌های «فعالیت ماورالطبیعه» و البته آثار آلفرد هیچکاک داشته است و حتی در صحنه‌ای از نمایش کاراکتر زن داستان درحال دیدن فیلم «روانی» هیچکاک است مساوات در آخرین اثرش دست به خلاقیتی نوآورانه زده و دوربین را به عنوان یک عنصر نامرئی در مواجهه با اهالی خانه و مرئی برای مخاطبان وارد صحنه کرده است. تلفیق تئاتر و سینما در این نمایش و سنگین‌تر بودن کفه سینما نسبت به تئاتر در کار، مخاطب را با فضایی وهم آلود مواجه می‌کند؛ دوربینی که به عنوان یک بیگانه در خانه می‌چرخد و وارد حریم خصوصی این زوج مهاجر ایرانی می‌شود و مخاطبان نیز از طریق یک پرده سینمایی با دیدی بهتر آنچه را که روی صحنه رخ می‌دهد و در مواردی به دلیل طراحی صحنه نمایش و استتار بازیگران درون خانه‌ای که با همه جزئیاتش طراحی شده و تماشاگران تنها از بیرون پنجره‌ها و بالکن می‌توانند آن‌ها را ببینند، درک می‌کنند.

در واقع کارگردان برای مخاطبان نمایش حق انتخابی قایل نیست تا از میان آنچه روی پرده به نمایش گذاشته می‌شود یا آنچه در پایین پرده و روی صحنه نمایش رخ می‌دهد، یکی را انتخاب کنند چون ناخودآگاه به دلیل وسعت پرده و جذابیت دوربین روی دست موذی که به همه جای خانه سرک می‌کشد و کاراکترها را دنبال می‌کند و حتی در مواقعی ترجیح می‌دهد شخصیتی را از ویزور دوربینش حذف و تنها چهره آن دیگری را به تصویر بکشد، مخاطب به سمت دیدن تصاویر سینمایی کشیده می‌شود.

کارگردان در این نمایش به مفاهیمی چون هویت، بیگانگی، دروغ، فضای مجازی، ناتوانی در برقراری و بیان احساسات و… پرداخته است. اجرای نمایش کلاژی از تئاتر و سینماست و مساوات در بخش تصویری ادای دینی به فیلم‌های ژانر دلهره و ترسناک همانند سری فیلم‌های «فعالیت ماورالطبیعه» و البته آثار آلفرد هیچکاک داشته است و حتی در صحنه‌ای از نمایش کاراکتر زن داستان درحال دیدن فیلم «روانی» هیچکاک است. نوع فضاسازی و انتقال مفاهیم از خود بیگانگی و ماسکی که افراد برای دیگری به چهره می‌زنند و همچنین تلاش برای نفوذ در روح و روان دیگری به سینمای اینگمار برگمان نزدیک است و مساوات برای اثبات علاقه و یا تاثیر پذیری اش از این کارگردان شناخته شده در صحنه‌ای از نمایش زوج جوان داستان را در حال دیدن فیلم «پرسونا» برگمان نشان می‌دهد که البته در ادامه می‌بینیم آن‌ها علاقه چندانی به ادامه دیدن فیلم ندارند.

رومینا مومنی‌، محمد علی‌محمدی، علی حافظ پور و دینو زمام حدده بازیگران این اثر نمایشی هستند که در واقع دینو زمام حدده که نقش پیرزن آلمانی همسایه این زوج جوان را ایفا می‌کند و یکی از نیروهای بیگانه حاضر در اثر به حساب می‌آید و از طرف دیگر به عنوان راوی نمایش نیز شناخته می‌شود، همان نوید محمدزاده است که کارگردان با آگاهی ترجیح داده حضورش در این نمایش ناشناس بماند و نام دینو زمام حدده را با به هم ریختن حروف اسم و فامیل محمدزاده خلق کرده است البته درست است که چهره این پیرزن خمیده و مزاحم آلمانی با ماسکی تیره پوشانده شده اما مخاطبان آشنای تئاتر از تن صدای محمدزاده می‌توانند حضور او را در نمایش تشخیص دهند.

این نمایش برای اجرای در یک سالن بلک باکس طراحی شده تا مخاطبان از نزدیک و نفس به نفس با فضای نمایش و دلهره حضور یک بیگانه در خانه و تکنیکی که مساوات برای انتقال این مفهوم انتخاب کرده روبرو شوند از همین رو ادامه اجراهای نمایش در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر و در یک صحنه قاب عکسی باعث فاصله تماشاگران با اجرا شده است.

سید امیر مصباح در حاشیه رونمایی از پوستر سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به برنامه ریزی های صورت گرفته در ماه‌های گذشته، اظهار کرد: با تلاش همکاران در معاونت هنری و سینمایی ارشاد گیلان امسال نیز میزبان اکران همزمانی فیلم‌های فجر ۳۸ در این استان خواهیم بود.

وی با بیان اینکه در سال‌های اخیر شاهد استقبال خوب هنرمندان و هنردوستان گیلان از اکران همزمانی فیلم‌های جشنواره فجر بودیم، افزود: با توجه به این استقبال امسال تلاش شده تا این جشنواره باشکوه‌تر از سال‌های قبل در استان گیلان برگزار شود.

معاون هنری و سینمایی ارشاد گیلان با اشاره به اکران ۱۴ فیلم جشنواره فجر ۳۸ در این استان، گفت: «آبادان یازده ۶۰» به کارگردانی مهرداد خوشبخت، «ابر بارانش گرفته» از مجید برزگر، «بی صدا حلزون» از بهرنگ دزفولی زاده، «تعارض» از محمدرضا لطفی، «پدران» از سالم صلواتی، «پوست کاری» از بهمن ارگ و بهرام ارگ، «خروج» به کارگردانی ابراهیم حاتمی کیا، «خوب بد جلف ۲: ارتش سری» از پیمان قاسم خانی، «خون شد» از مسعود کیمیایی، «درخت گردو» به کارگردانی محمد حسین مهدویان، «سینما شهر قصه» از کیوان علی محمدی و علی اکبر حیدری، «شنای پروانه» از محمد کارت، «عامه پسند» کاری از سهیل بیرقی،» مردن در آب مطهر» به کارگردانی نوید محمودی از جمله این فیلم‌ها هستند.

وی با بیان اینکه این فیلم‌ها از ۱۵ الی ۲۱ بهمن ماه امسال در سینما میرزا کوچک رشت اکران خواهند شد، تصریح کرد: فیلم‌ها در سه سانس ۱۶، ۱۸ و ۲۰ شب به نمایش گذاشته می‌شوند.

مصباح با اشاره به اینکه علاقه مندان می‌توانند با مراجعه به سایت هفت ساز اقدام به خرید بلیت این فیلم‌ها کنند، بیان کرد: امسال نیز همانند سال گذشته شاهد اکران پنج فیلم سینمای کودک و نوجوان در استان گیلان خواهیم بود.

وی با بیان اینکه «منطقه پرواز ممنوع» ساخته امیر داساگر، «تورنا ۲» سیدجواد هاشمی، «قطار آن شب» حمیدرضا قطبی، «بیست و سه نفر» مهدی جعفری و «کاتی و ستاره از آثار عبدالرضا مجلسی (فیلمساز برجسته گیلانی) فیلم‌های سینمای کودک هستند که از تاریخ ۱۵ تا ۲۱ بهمن در رشت اکران می‌شوند، ادامه داد: این اکران‌ها به صورت رایگان بوده و با حضور دانش‌آموزان مدارس مناطق محروم و شهرستان‌های گیلان اکران می‌شوند.

پس از حاشیه‌هایی که جمعه شب و در آستانه آغاز پخش درباره سریال «کتونی زرنگی» پیش آمد، محمدرضا شفاه، تهیه کننده این سریال درباره سرنوشت پخش آن به خبرنگار مهر گفت: از همان جمعه‌شب و ابتدای دیروز شنبه تلاش شد تا در تعامل با مدیران سیما مشکلات مربوط به پخش کار حل شود و امید داریم تا آن شاءالله با حسن نیت ایشان این مسأله مرتفع گشود.

وی درخصوص «اشتباه فاحش کارگردان» مورد اشاره از سوی قائم مقام شبکه سه و اینکه آیا این اشتباه در ساخت سریال اتفاق افتاده یا ناظر به همین حواشی مطرح شده است گفت: منظور از اشتباه فاحش همان حواشی فضای مجازی بوده است و سریال هیچ مشکل محتوایی یا فرمی ندارد و مراحل فنی و کیفی را طی کرده و آماده پخش است.

شفاه تاکید کرد: تمام مراحل نظارت و بازبینی نیز در طول پروژه از سوی سازمان انجام شده و اساساً پروژه‌ای نیست که بتوان چنین ایراداتی به آن گرفت. ما نیز همواره دغدغه مان ساخت کمدی سالم بوده و ان شاءالله امید داریم آن حواشی نیز با حسن نیت مدیران تلویزیون برطرف شود.

سریال کتونی زرنگی به کارگردانی علی ملاقلی‌پور قرار بود از جمعه‌شب روی آنتن شبکه سه سیما برود که به دلیل بازنشر برخی موضع‌گیری‌های کارگردانش در فضای مجازی، پخش آن از سوی مدیران این شبکه منتفی اعلام شد.

به گزارش خبرنگار مهر، نشست خبری فیلم سینمایی «عامه پسند» به کارگردانی سهیل بیرقی شامگاه ۱۲ بهمن ماه در سالن رسانه‌های پردیس سینمایی ملت برگزار شد.

در ابتدای این نشست آنتونیا شرکا منتقد سینما گفت: من خیلی منتظر فیلم سوم سهیل بیرقی بودم. در این فیلم با زن میانسالی رو به رو هستیم که در زندگی خود شکست خورده است. با یک زندگی معمولی رو به رو هستیم. این زن می‌توانست در خانه همسر خود باقی بماند، شهر و وضعیت زندگی خود را عوض نکند ولی برای اینکه شأن خود را حفظ کند سختی‌هایی را به جان می‌خرد.

وی ادامه داد: در فیلم به غیر از شخصیت اصلی مرد که از جایی شراکت خود را با زن قصه آغاز می‌کند، مردهای دیگر هم داریم ولی چهره آنها دیده نمی‌شود. ما چهره هیچکدام از مردها را نمی‌بینیم و واکنش‌های زن اصلی قصه را با ترکیبی از حس‌های مختلف است.

شرکا افزود: درواقع کارگردان، ما را در جایگاه مردهایی می‌گذارد که در مقابل این زن قرار دارند و باید از خودمان بپرسیم چه سهمی در حمایت از یک زن تنها داریم؟ این جایگاه ما را وادار به این پاسخ می‌کند که سهم ما در مواجه با سیل زنانی که در این وضعیت هستند، چیست؟ یکی از ویژگی‌های آقای بیرقی خلق روابط غیرمتعارف است برای مثال زن‌هایی که نمایانگر قدرت هستند، زن‌هایی که حرف بدنه را می‌زنند و در مواجه با زن‌هایی هستند که در موضع ضعف قرار دارند. این به طریقی به مؤلفه‌های مشترکی تبدیل شده که مثل نخ تسبیحی سه فیلم او را به هم نزدیک می‌کند.

وی افزود: به نظر می‌رسد حتی روایت فیلم به صورت زنانه است یعنی به جای اینکه روایت خطی باشد بیرقی این ریسک را به جان خرید که این ساختار را تغییر بدهد و نگاه زنانه در ورای خود داشته باشد.

باران کوثری بازیگر این اثر هم گفت: همکاری با سهیل بیرقی خیلی لذت بخش است. هر بازیگری باید خوشحال باشد در ۲ فیلم پشت هم با او همکاری کند، شیوه بازی گرفتن او به شکلی است که چاره‌ای به جز ارائه بازی متفاوت نداری، ما تمرین‌های طولانی داشتیم. همکاری با هوتن با اینکه یک سکانس با هم داشتیم بسیار خوب بود. من مادربزرگم را در خلال این فیلم از دست دادم و اگر هوتن و خانم معتمدآریا نبود نمی‌توانستم ادامه بدهم.

هوتن شکیبا هم اظهار کرد: در این فیلم انقدر همه چیز سر جای خود بود که هیچ نگرانی نداشتم. پارتنرهای بسیار خوب و البته عوامل پشت دوربین خوبی داشتیم.

بیرقی عنوان کرد: از باران کوثری و هوتن شکیبا ممنونم. نمی‌خواهم نان به هم قرض بدهیم اما جزو خوشبختی‌های یک کارگردان است که فراتر از یک بازیگر، یک یار در کنار خود داشته باشد. البته همه ۴۷ نفری که در این فیلم کنار من بودند، یاران من بودند.

خواستم به مرزهای ناشناخته بروم

بیرقی درباره روایت غیرخطی این فیلم عنوان کرد: خواستم به مرزهای ناشناخته بروم معمولاً روایت خطی درگیرکننده است ولی اول از همه کاراکتر در ذهن من نقش می‌بندد فکر می‌کردم برای زن قصه، به خاطر روزگار سپری شده خود و تصمیمی که می‌گیرد، باید یک مرثیه بی نظم برای آن بسراییم وقتی جا به جا این مسیر را می‌بینیم مثل رفت و برگشت‌های یک زن بود که دوران مختلف خود را به یاد می‌آورد.

بیرقی توضیح داد: من هیچوقت تصمیم نمی‌گیریم برای زنان فیلم بسازم یا متعلق به مکتب و «ایسم» خاصی باشم هیچوقت نه برای زنان نه علیه زنان فیلم نساخته‌ام. هیچوقت نمی‌خواهم قشری را تمجید کنم یا آن را تخریب کنم. من از زمانه خودم وام و از آن ایده می‌گیریم. اگر این فیلم برای تماشاگری این حس را ایجاد کرده که یک قشر تخریب شده، او می‌داند و دنیای خودش اما من فقط خواستم راوی سالم باشم.

وی درباره سرنوشت فهیمه شخصیت زن قصه گفت: سرنوشت فهیمه و همه ما ربط به نگاه عامه پسند دارد ما نمی‌خواستیم نقدی بر عامه پسند بودن یا نبودن خودمان کنیم. فیلم سعی می‌کند یک پرسش مطرح کند که اگر کسی حتی در ۵۷ سالگی تصمیم به راهکاری خلاف جریان عرف بگیرد آیا باید او را حذف کرد؟ دقیقاً به خاطر همین است که مردم در این فیلم دیده نمی‌شود چون مردم خود ما هستیم.

حسین جعفریان مدیر فیلمبرداری درباره ایستایی دوربین گفت: دوربین ما باید می‌توانست به کلیت فیلم کمک کند نباید انتظار داشته باشیم پشتک وارو بزند طبق خواست و مشورت با کارگردان به این شکل فیلمبرداری رسیدیم.

وی در ادامه به کنایه عنوان کرد: در کارهای بعدی به شکل اکشن کار می‌کنیم تا شما راضی شوید!

اوج فیلمسازی ساده بودن است

بیرقی بیان کرد: اوج فیلمسازی برای من ساده بودن آن است. سخت‌ترین کار هم سادگی است. نمایش‌های عجیب و غریب هیچ کاری ندارد جعفریان با جهان بینی فراتر از فیلمبرداری به داستان نگاه می‌کرد. اینکه فلش بک‌ها رنگ دیگری شود جزو اولین چیزهایی است که برای انتقال منظور استفاده می‌شود اما ما سخت‌ترین راه را انتخاب کردیم.

کوثری درباره لهجه اصفهانی خود گفت: چنر نفر از دوستان به من کمک کردند البته سهیل وسواس زیادی روی لهجه شهررضایی داشت به طوری که بارها تا مرز دعوا رفتیم که لهجه را نگه داریم یا بگذاریم بماند.

بیرقی هم گفت: زادگاه من شهررضا است و بیشتر طایفه من در آنجا هستند آنجا نسل‌های مختلف گویش‌های مختلف دارند. ما به لحاظ سن شخصیت، گویش مخصوص به خودشان را انتخاب کردیم. ضمن اینکه تلاش کردیم گویش میانه را انتخاب کنیم.

بیرقی بیان کرد: نگارش فیلمنامه قریب به ۲ سال طول کشید ویژگی این نوع روایت به خاطر روایت بی نظم است. دوپینگی در کار نبود تا قصه اصلی را در پشت آن پنهان کنیم.

این کارگردان توضیح داد: در جامعه ما همیشه مادران با موقعیت مادر بودن و همسر بودن در نظر گرفته می‌شوند هیچوقت به دلیل زن بودن یا انسان بودن در نظر گرفته نمی‌شوند ما هیچکداممان به آنها حق نمی‌دهیم که در سن بالا تصمیم به استقلال بگیرند.

بیرقی در پاسخ به این پرسش که این نکته زنان علیه زنان در آثار او از کجا می‌آید، عنوان کرد: زن علیه زن از نگاه دقیق به زنان می‌آید.

کریستف رضاعی آهنگساز این اثر هم گفت: کار با سهیل بیرقی بسیار جذاب است البته من سعی کردم موسیقی بیشتری بگذارم اما ایشان نمی‌گذاشتند چون دقیق می‌دانست که چه می‌خواهد. اصولاً فیلم رئالیستی موسیقی زیادی نمی‌خواهد و در این فیلم هم همین اتفاق افتاد.

هوتن شکیبا دیگر بازیگر «عامه پسند» درباره نقشش اظهار کرد: من بعد از گرفتن سیمرغ در سال گذشته، پیشنهاد کم نداشتم، خیلی هم وسواس گرفته بودم ولی دغدغه این فیلم را دوست داشتم؛ دغدغه‌ای که خیلی به آن فکر نمی‌کنیم انگار مادران ما همیشه باید در همان قالب همیشگی بمانند، ضمن اینکه من وجبی نقشی را نمی‌پذیرم، نقش سختی برایم بود، خیلی لب مرز بود ضمن اینکه من نقش را به شدت دوست دارم و سعی کردم با این نقش رفاقت داشته باشم.

بیرقی درباره وجود زن معترض بیان کرد: وجود زن معترض خیلی در جامعه ما احساس می‌شود و احساس می‌کنم زن‌ها دچار طغیان دسته جمعی هستند.

وی درباره سرمایه‌گذار این فیلم بیان کرد: سرمایه گذاری این فیلم به صورت شخصی به عهده طلعت دیندار و من بوده است.

بیرقی درباره قرار گرفتن زنان در «عامه پسند» در مقابل هم اظهار کرد: این نگاه من نیست ما سعی کردیم فیلم انسانی بسازیم همانطور که برخی می‌توانند در کنار هم باشند برخی هم می‌توانند علیه هم باشند.

وی درباره اینکه چرا این سن را برای زن قصه انتخاب کرده است، بیان کرد: انتخاب سن برای کاراکتر منطق خاصی نمی‌خواهد این فیلم به مراتب سخت‌تر بود چون این سن، جنبه‌های فیزیکال زن‌ها و بازیگران را نداشت فیلم درباره یک کاراکتر معمولی بود که می‌خواست معمول نباشد.

جایزه‌ها می‌آیند و می‌روند

شکیبا هم بیان کرد: من دوست دارم هنگام ایفای نقش سرم بالا باشد امشب به ماسال می‌روم و فیلمبرداری خانم پناهنده را داریم جایزه‌ها می‌آید و می‌رود من هم همیشه جایزه را رها کردم تلاش کردم از کارهایی که می‌کنم بتوانم دفاع کنم.

بیرقی درباره روابط افراد در لایه‌های پنهان این فیلم اظهار کرد: ما سعی می‌کنیم بازتاب دهنده مواردی باشیم که در زندگی می‌بینم. ضمن اینکه فیلم نمی‌گوید زن شکست می‌خورد اتفاقاً مسأله این فیلم این است که در همه دوره‌های زندگی می‌توانی با خودت به صلح برسی.

کارگردان عرق سرد درباره تهیه‌کنندگی این اثر گفت: در این فیلم تهیه کننده خودم بودم البته مجید کریمی هم به ما خیلی کمک خوبی کرد واقعاً تهیه‌کنندگی مستقل اتفاق نمی‌افتاد مگر با حضور ایشان.

بیرقی در پاسخ به این انتقاد که در این فیلم نشانه‌های یک شخصیت همجنسگرا وجود دارد، گفت: می‌شود رادیکال تر از این هم فکر کرد. می‌شود ساده مثل من هم فکر کرد!

به گزارش خبرنگار مهر، نشست خبری فیلم سینمایی «قصیده گاو سفید» به کارگردانی بهتاش صناعی‌ها عصر روز ۱۲ بهمن بعد از اکران این فیلم در سالن رسانه‌های پردیس ملت برگزار شد.

در ابتدای این نشست غلامرضا موسوی تهیه‌کننده این اثر گفت: از بچه‌های تولید تشکر می‌کنم که زحمت زیادی کشیدند. آنها من را در این فیلم خجالت زده کردند. این فیلم یکی از آرامترین تولیدات من در این چهل سال فعالیتم در سینما بود.

در ادامه رضا درستکار منتقد سینما بیان کرد: ما در جامعه خاصی زندگی می‌کنیم و همه ما به خاطر این اتفاقاتی که پشت سر هم رخ می‌دهد، عصبی هستیم. هیچکس از یک امر اثباتی حرف نمی‌زند، در رسانه‌ها مخاطبان را عادت داده‌ایم که آدم‌ها و فیلم‌ها را له کنند، یاد ندادیم آثار و افراد را تحلیل کنند حتی بزرگان و ریش سفیدان ما در برنامه‌های تلویزیونی مثل بولدوزر از روی حقیقت رد می‌شوند. فیلم کاملا در دمای این شرایط و حرارت امروز ساخته شده است. فیلم روایتگر است که قتل و اعدامی ناخواسته رخ داده، مثل اشتباهی که برای هواپیمای ما رخ داد. من این فیلم را برای دومین بار دیدم و هر ۲ بار حس کردم چقدر آدم‌های مثبت در آن وجود دارد, حتی به آن قاضی که حکم اشتباه داده و زن قصه نگاه انسانی شده است. این فیلم به سهم خود تلاش می‌کند دمای امروز جامعه ما را نشان دهد، در عین حال به تماشاگر باج نمی‌دهد و مثل فیلم‌های امروز رفتار نمی‌کند.

صناعی‌ها درباره اینکه گاو نشان دهنده چه چیزی در این فیلم است، گفت: این یک انتخاب سمبلیک است. معمولا شکل خوبی ندارد که فیلمساز و هنرمندی که از سمبلی استفاده می‌کند، بگوید منظورش چه بوده است با این وجود باید بگویم یکی از نشانه‌های گاو می‌تواند قربانی ما باشد.

وی درباره اینکه حکم قصاص در این فیلم زیر سوال رفته است، اظهار کرد: حرف زدن درباره هر قانونی بد نیست. ما قصه‌ای نوشتیم که شرایطی را فراهم کنیم تا درباره‌ آن صحبت کنیم. این موضوع به معنای زیر سوال بردن آن قانون نیست.

صناعی‌ها بیان کرد: ما پرونده‌های زیادی در این سال‌ها با این موضوع داشته‌ایم مجموعه‌ای از اتفاقات که در طی سالیان رخ داده، الهام‌بخش ما در نوشتن بوده است. من و مریم مقدم وقتی سراغ قصه‌ای می‌رویم به این دلیل است که افرادی با این موضوعات را دیده‌ایم. این فیلم بر اساس تجربیاتی است که ما در مواجه با افراد داشته ایم.

مهرداد کورش‌نیا نویسنده این اثر نیز گفت: متن اولیه این فیلمنامه دی ماه نود و یک نوشته شده و مربوط به چند سال گذشته نبوده است.

مریم مقدم بازیگر و یکی از نویسندگان این فیلم هم درباره تحول شخصیت مینا با بازی خودش عنوان کرد: معمولا کاراکترها یک روند شخصیتی دارند و بازیگر معمولا آنها را در بازی خود لحاظ می‌کند. مینا زنی است که سختی‌های زیادی می‌کشد ولی پرقدرت است و امید به زندگی را از دست نمی‌دهد. به هر حال هر بازیگری یک روندی در بازی دارد.

صناعی‌ها درباره اظهار نظر یکی از خبرنگاران درباره اینکه زن قصه ویژگی‌های یک زن ایرانی را نداشت، توضیح داد: موافق این اظهارنظر نیستم، کاراکتر مینا اتفاقا خیلی ایرانی است کسی وارد زندگی او شده و به او کمک کرده، بنابراین او دلباخته آن مرد شده است. ضمن اینکه ما از فیلم «بیست و یک گرم» تاثیر نگرفته‌ایم و ارتباطی به فیلم ما نداشته است.

صناعی‌ها درباره اینکه چرا شهاب حسینی نقش قاضی را بازی نکرد، اظهار کرد: به دلایل مختلفی نشد این اتفاق بیفتد. شاید هم قسمت نبود، البته علیرضا ثانی‌فر بازیگر نقش قاضی درست‌ترین انتخاب ما بود. شرایط پیچیده هم نباید برای اکران وجود داشته باشد. این قصه در هر دوره‌ای می‌تواند اتفاق افتاده باشد، مختص به زمان خاصی نیست به هر حال در هر کشوری که این قانون وجود دارد، ممکن است یک روز این اتفاق در آنجا رخ بدهد.

کوروش‌نیا بیان کرد: ما این فیلمنامه را پیش از «احتمال باران اسیدی» نوشتیم.

صناعی‌ها اظهار کرد: ما فیلمی ساخته‌ایم که دغدغه‌های انسانی در آن حرف اول را می‌زند درواقع نخواستیم یک قانون را زیر سوال ببریم البته هر قانونی می‌تواند باگی داشته باشد و ما خواستیم این خلا را نشان دهیم، من در جایگاهی نیستم که بگویم یک قانون خوب یا بد است ولی می‌شود به باگ آنها پرداخت.

وی درباره اینکه اخراج مینا که از طبقه کارگر است، ما را به یاد اتفاقات کارگران هفت تپه می‌اندازد، گفت: ما به طبقه اجتماعی کارگر اهمیت می‌دهیم و مشکلات آنها که در چند سال اخیر زیاد بوده، مورد توجه ما بوده است.

درستکار هم عنوان کرد: فیلم به اندازه خود کامل است. کارگردان توانسته تعادل خوبی را ایجاد کند. اینکه بتوانی اندازه دمای جامعه را در فیلم رعایت کنی کار خوبی کرده ای. در سینمایی که مدام به سمت عقب می‌رود این فیلم خوب است. فیلم‌هایی هستند که همین موضوع را با التهاب روایت می‌کنند. انگار که حتما باید همینطوری روایت شود تا باورش کنیم.

مقدم درباره اینکه در بخشی از فیلم زن قصه بدون روسری دیده می‌شود، عنوان کرد: تابو معمولا برای شکستن است.

صناعی‌ها درباره اینکه چرا از موسیفی در فیلم استفاده نشده، گفت: قصد نداشتم از موسیقی استفاده کنیم از همین رو در این فیلم اصوات و افکت‌ها سعی می‌کنند برای فیلم موسیقی ایجاد کنند چون فکر می‌کردم موسیقی ممکن است تاثیر منفی روی «قصیده گاو سفید» بگذارد و الکی آن را ملودرام کند.

پوریا رحیمی سام بازیگر این فیلم هم گفت: خوشحالم که زیر چتر این اختلاف سلیقه، می‌توانیم با هم حرف بزنیم. بازی کردن در فیلم بهتاش یک شانس است و او به من محبت داشت. علاقه‌مندم در فیلم‌های بعدی آقای صناعی‌ها هم باشم.

ثانی‌فر درباره شباهت نقشش به فیلم «تشریح» گفت: در حد توان خودم سعی کرده بودم کمی متفاوت بازی کنم اگر شباهتی دارد باید عذرخواهی کنم چون به عنوان بازیگر باید در هر فیلم بازی جدیدی را ارایه بدهم.‌ 

وی در بخش دیگر از صحبت هایش اظهار کرد:شاید این اولین تجربه‌ای بود که در انتخاب لوکیشن‌ها با کارگردان همراه می‌شدم، گروه کارگردانی به من می‌گفتند اینجا خانه توست و باید همراه ما باشی و من از این موضوع لذت بردم. از مجموع بازیگرها هم تشکر می‌کنم که با ما همراه بودند.

صناعی‌ها درباره مشاوره‌های حقوقی فیلم بیان کرد: این فیلم نزدیک بیست مشاور حقوقی داشت اما دوست نداشتند نامشان در تیتراژ باشد بنابراین فیلم ایراد حقوقی ندارد. ما فیلم‌های زیادی مثل این قصه داریم اصلا اشکالی ندارد شبیه باشد ولی این فیلم اقتباس نیست.

موسوی درباره اظهار نظر خبرنگاری درباره اینکه این فیلم خلاف قانون اساسی است، گفت: شما در حکم صادر کردن بدتر از قضات هستید!

به گزارش خبرنگار مهر، نشست خبری فیلم سینمایی سه کام حبس به کارگردانی سامان سالور در سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر امروز شنبه ۱۲ بهمن ماه با حضور کارگردان، متین ستوده، سمیرا حسن‌پور، پریناز ایزدیار و محسن تنابنده، بازیگران، ساسان سالور تهیه‌کننده، مسعود سلامی مدیر فیلمبرداری فیلم و محمود گبرلو مجری برنامه در پردیس سینمایی ملت برگزار شد.

در ابتدای این نشست، ساسان سالور از حاضران خواست تا یک دقیقه ایستاده برای احترام به قربانیان پرواز اوکراین سکوت کنند.   

متین ستوده بازیگر این فیلم درباره نقش خود گفت: ویژگی اول فیلم این است که کارگردان و همسرس از دوستان من بودند، مساله دیگر تفاوت این نقش با دیگر نقش‌هایی بود که بازی کرده‌ام، نقشی تازه و متفاوت.

سامان سالور در ادامه این نشست بیان کرد: برای ساخت این فیلم ۳ سال تلاش کردیم هستیم و تمام سعی خود را کردیم تا جنبه دیگری از این اعتیاد را نشان دهیم. بازی تنابنده تکرار فیلم لامپ ۱۰۰ نبود چرا که این ۲ نقش با هم متفات بود و من در این فیلم از ویژگی رفاقت و انرژی تنابنده  استفاده کرده‌ام. اعتیاد با فراگیری که دارد موضوع بسیار مهمی در بافت خانواده و جامعه است و هیچ وقت نمی‌توان این سوژه را تکراری دانست، امیدوارم این نوع از فیلم‌ها تلنگری برای جامعه باشد.

وی در بخش دیگری از صحبت‌های خود تاکید کرد: محسن تنابتده در بحث اعتیاد و شکل جسمانی مجتبی بعد از سکته به چندین درمانگاه رفت و حرکات آن‌ها را یاد گرفت و در نهایت توانست به این نقش برسد.

وی درباره اینکه چرا نقش پلیس در این فیلم اندک بود بیان کرد: قصه فیلم به گونه‌ای بود که پلیس نقش پررنگی در فیلم نداشته باشد. چرا که قصه آدم‌هایی که درگیر بودند بسیار مهم بود.

مسعود سلامی فیلم‌بردار سه کام حبس نیز گفت: برای رنگ این فیلم تمام تلاش خود را کردم که رنگ‌های آن شبیه رنگ کارهای دیگرم نباشد. سامان به دنبال رنگ جدید در فیلم بود که درنهایت به این رنگ خاکستری و سیاه رسیدیم البته باید گفت این رنگ، رنگ امروز جامعه است و همه ما خاکستری و سیاه است.

سامان سالور نیز تاکید کرد: قرار بود فیلم رنگی بسازیم که خیلی رنگی نباشد.

وی درباره پایان‌بندی این فیلم بیان کرد: نسیم تمام تلاش خود رابرای نگه داشتن زندگی خود کرد، حتی مجتبی برای حفظ خانواده خود یک ریسک بزرگ انجام می‌دهد، پس دادن حلقه‌ها و پاک کردن تتو نسیم نیز به معنای شروع تازه است شروعی که می‌تواند  یک روزنه امید برای مخاطب رقم زده باشد.

سالور در پاسخ به این پرسش که این فیلم می‌تواند برداشت آزد از فیلم‌های دیگر باشد، گفت:  این فیلم نمی تواند برداشتی آزاد از چند فیلم باشد  ما بارها در اجرای فیلم بسیاری  از چیزها را تغییر می‌دادیم و سعی کردیم فیلمی استاندارد و تاثیرگذار بسازم و تمام سعی خود را در این زمینه کردیم فیلم قصه خود را روایت می‌کند و برداشتی آزاد از فیلم‌های مختلف نیست. 

وی ادامه داد: با توجه به اینکه فیلم ساخته بخش خصوصی است و کمتر به پلیس و دیگر نهادهای مربوط به اعتیاد مربوط می‌شود به خاطر همین این نهادها هیچ دخالتی در ساخت فیلم نداشته باشند.

سامان سالور درباره بازی تنابنده تاکیدکرد: تنابنده جز و بازیگرانی است که با خود ایده‌های بسیار خوب دارد و کمک‌های زیادی برای پایان بندی فیلم به ما کرد در واقع پایان فیلم با مشورت تنابنده و ایزدیار نوشته شد.

ساسان سالور نیز درباره بازگشت سرمایه توضیح داد: سرمایه‌گذار فیلم به دنبال بازگشت سرمایه نبود و سه کام حبس یکی از کارهایی بود که با موضوع اجتماعی برای ساخت آن سرمایه گذاری کرد. معتقدم اگر فضا و امکان  لازم برای فیلم‌هایی مثل این فراهم می‌شود می‌تواند فروش خوبی در گیشه داشته باشد. 

محسن تنابنده در ادامه نشست تاکیدکرد: از بازی در این فیلم لذت بردم فیلمنامه فیلم کامل بود و فقط تغییرات کوچکی در آن ایجاد شد، من با  ایزدیار تجربه همکاری نداشتم اما تمرین‌های قبل از فیلمبرداری خیلی به ما کمک کرد.

ایزدیار نیز تاکید کرد: تجربه بازی با تنابنده بسیار خوب بود و حواسش به بازیگر روبرو خود هست.

سامان سالور درباره مخاطب این فیلم تاکید کرد: مخاطب اصلی فیلم اگر بتواند یک آیینه روبروی جامعه بگیرد می‌تواند همه جامعه باشد، اما مخاطب اصلی نوجوانانی هستند که مستقیم و غیر مستقیم با مساله اعتیاد مواجه هستند. مخاطب هدف این فیلم تمام کسانی است که فیلم را می‌بینند. 

ایزدیار درباره تشابه بازی خود با نقشس در ابد و یک روز تاکید کرد: سعی کردم بازی متفاوتی نسبت به ابد و یک روز داشته باشم و فاصله بگیرم، چیزی که مراقب آن هستم این است که بازی ام دچار اغراق نشود. کاراکتر فیلم کاملا متفاوت است و سعی کردم آن باور پذیر باشد.

 به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی رادیو، رادیو ایران در ادامه فعالیت های خود در حوزه موسیقی، در تازه ترین تولید خود، قطعه با کلام «حماسه سلیمانی» را ویژه سردار شهید قاسم سلیمانی تولید کرد.

این قطعه حماسی بازتابی از تلاش های این سردار جان برکف ایرانی است که چند دهه لباس رزم بر تن داشت و در راه ولایت و کشور به جانفشانی پرداخت.

«حماسه سلیمانی» بر اساس ترانه‌ای از شهاب شهرزاد با خوانندگی و آهنگسازی مرتضی لطفی و تنظیم مهدی خیرخواهی در مراسم اختتامیه نخستین پویش ملی «حمت» (حامیان مردمی تولید) رونمایی شد و هم اکنون برای پخش از شبکه های مختلف ارسال شده است.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از ستاد خبری سی و هشتمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر، نمایش «باق وحش» به کارگردانی امیربهاور اکبرپور دهکردی بر اساس اعلام بلیت‌های فروخته شده قرار بود شامگاه شنبه ۱۲ بهمن در سومین روز جشنواره سی و هشتم، در اولین روز آغاز به کار بخش مسابقه صحنه ای جشنواره، ساعت ۱۹ در سالن ناظرزاده کرمانی تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه برود.

با تغییر در جدول اجرایی جشنواره، «باق وحش» ساعت ۲۰ میزبان مخاطبان خواهد بود.

سی و هشتمین جشنواره بین‌المللی جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر به دبیری نادر برهانی مرند تا ۲۱ بهمن در تهران در حال برگزاری است.

به گزارش خبرگزاری مهر، رمان بهروز بوچانی که چندی است در سطح بین‌المللی مطرح شده، به‌زودی توسط نشر چشمه در ایران به چاپ می‌رسد.

این‌نویسنده و مستندساز و روزنامه‌نویس ایرانی خاطره دوزخ را با خود دارد. او که پیش از ترک ایران در حوزه‌ محیط‌زیست و مسائل کُردها مشغول به فعالیت و نوشتن بود، ناچار شد تا ایران را به مقصد استرالیا ترک کند و این آغاز راهی بود که از او نویسنده‌ای رنج دیده ساخت.

بوچانی پس از غرق‌شدنِ قایقِ مهاجران غیرقانونی، از مرگ گریخت اما به دستِ گارد نیروی دریایی استرالیا دستگیر و همراه مهاجرانِ دیگر به جزیره‌ی مأنوس فرستاده شد. او در این ناکجاآباد که حقِ خروج از ان را نداشت و شبیه یک تبعیدگاهِ مخوف بود، نوشتنِ کتابِ «هیچ دوستی جز کوهستان» را به‌شکل پنهانی آغاز کرد.

او خاطرات و تجربه‌های‌اش را در قالبِ روایتِ داستانی و از طریقِ پیام‌رسانِ واتس‌آپ برای امید توفیقان می‌فرستاد. کاری که در نهایت منجر به انتشار کتاب با ترجمه توفیقیان شد و ناگهان جهان از طریقِ ادبیات و کلمات فهمید چه بر سر بوچانی و دیگران رفته است.

این‌کتاب برنده جایزه‌ «ویکتوریا» شد اما دولت استرالیا اجازه نداد بوچانی برای دریافت جایزه‌اش از جزیره خارج شود. فشار رسانه‌ها و نشریاتی چون نیویورک‌تایمز، گاردین، واشنگتن‌پست و… نیز کتابِ تکان‌دهنده‌ بوچانی را به فارسی نوشته‌بود، باعث شد اسم این‌نویسنده روی زبان‌ها افتاده و عملا کاری کرد که او بالاخره اواخر نوامبر ۲۰۱۹ از دوزخ مأنوس آزاد و به نیوزلند برود.

رمان مذکور روز ۲۶ بهمن در قالب یکی از عناوین مجموعه کتاب‌های قفسه آبی نشر چشمه منتشر می‌شود.