چرا پای «آقامون جنتلمنه» به مدارس باز شد
بهمنی در پاسخ به این پرسش که در حوزه شعر و ترانه چه اتفاقی افتاده که سلیقه نسل جدید به سمت آهنگهایی مثل «جنتلمن» رفته است، میگوید: «این نسل گناهکار نیست. شرایطی که برای نسل فراهم میشود مهم است. البته ذاتا هم فراهم نیست. چون فراهم را موقعی میتوان بهکار برد که رهآوردی برای نسلهای بعدی داشته باشد.»
او با اشاره به نزول کیفیت ترانهها در آثار تولید داخل کشور هم توضیح میدهد: «الان شرکتهای موسیقی این فرصتها را برای خودشان فراهم میکنند که خواننده کاری را که خودش دوست دارد نخواند و حرفشان این است که آنچه ما میگوییم را باید بخوانید. یعنی این اختیار را همان روزی که قرارداد میبندند از خواننده میگیرند. این خوانندههای جوان هم دوست دارند اثرشان تایید، تولید و پخش شود بنابراین قبول میکنند که هر چه آنها میگویند را بخوانند. در پشت این اتفاق یک نگاه دردآور است که اینها دارند با ادبیت و ادبیات کشور چه میکنند؟»
این شاعر تاکید میکند: «ادبیاتی که ادبیت را در خود داشته باشد ماندگار میشود. حتی در فرزندان و خانوادهها میتواند تاثیر بحقتر و درستی را بگذارد. این کلمات و ریتمها نسل را تخریب میکنند. طبیعی است کسی نمیخواهد فرزندی که بزرگ میکند از نظر لحن و واژگان، انسان تخریبشدهای باشد. الان دقیقا این اتفاق دارد میافتد و خانوادهها هم چون حریف این عزیزان نیستند و خودشان هم در شرایطی هستند که نمیتوانند این شادی را برایش فراهم کنند، میگویند همین اندازه که شاد است کافی است و کوتاه میآیند. الان خود آن بچه میتواند روی خانوادهاش تاثیر منفی بگذارد و این را از هر زاویه که ببینیم یک خیانت به فرهنگ، پرورش و دانش فرزندان ماست. باید جلوی اینها گرفته شود، اما متاسفانه در حالی که اطمینان دارم شوراهای مجوز صداوسیما و ارشاد، کارهای مبتذل را رد میکنند، اما میبینیم که باز هم با مجوز از صداوسیما و رسانهها پخش میشوند.»
او با اشاره به حضورش در صدا و سیما ادامه میدهد: «آن چیزی که ما الان میبینیم این است که شعرها میآیند یا اصلاح مفهومی میشود یا شعرهای ضعیفی است که درنهایت مجبوریم خودمان اصلاح کنیم، زیرا میگویند که دیگر زمان هم نداریم و مجبوریم در شورا اصلاحش کنیم، ولی باز میبینیم چند روز بعد، از رادیو بدون اصلاح پخش میشود.»
بهمنی میگوید: «اصلا در هنر یک بایدی هست که هنر برای نسل خود هنرمند فقط میتواند یک نام باشد، اما در آینده، این کار اگر بتواند زنده بماند دیگر چیزی فراتر از آن است که ما برای نسل خودمان میخواهیم و از آن خوشمان میآید. قشنگی و بایدها را همیشه نسلهای بعد متوجه میشوند. الان نسل بعد از خودمان، خودمان هستیم و خودمان. الان متوجه هستیم که چه کارهای مزخرفی را داریم انجام میدهیم بنابراین این برای نسل خودش هم باقی نمیماند چه برسد به آینده.»
۱۷۵۷
