دسته: سینما

خبرگزاری مهر-گروه هنر- نیوشا روزبان: فیلم سینمایی «لیلاج» به کارگردانی داریوش یاری و تهیه‌کنندگی علیرضا ابوالقاسمی‌نژاد آخرین روزهای اکران در سینماهای کشور را سپری می‌کند. در این اثر سینمایی بازیگرانی چون مهران احمدی، حامد کمیلی، محیا دهقانی، رضا اخلاقی راد، نسرین بابایی و مجید پتکی حضور داشتند.

در خلاصه داستان «لیلاج» که به معنای «قمارباز» آمده است: رعنا نوازنده ساز در شرف برگزاری کنسرتی در اروپاست که باخبر می‌شود دخترش برای نجات پدرش به زادگاه رعنا رفته است. جایی که رعنا شانزده سال پیش درست در سن دخترش از آنجا فرار کرده است. رعنا کنسرت را رها می‌کند.

اکران مهجور این فیلم بهانه‌ای شد تا با عوامل این پروژه گفتگویی داشته باشیم؛ مهران احمدی و نسرین بابایی بازیگران فیلم با همراهی، داریوش یاری کارگردان، سارا خسروآبادی نویسنده و علیرضا ابوالقاسمی‌نژاد تهیه‌کننده در این نشست حضور داشتند.

مشروح گفتگوی خبرگزاری مهر با عوامل فیلم سینمایی «لیلاج» را در ادامه می‌خوانید؛

* در فیلم «لیلاج» روستایی را به تصویر کشیده‌اید که تنها ۲ زن در آن حضور دارند، یک زن رعنا است که شخصیت اصلی فیلم است و دیگری خورشید که ناشنوا است و هر کدام به نحوی از این روستا و مردان آن صدمه دیده‌اند؛ آیا به دنبال به تصویر کشیدن یک جامعه مردسالار بودید؟

سارا خسروآبادی: بله، یکی از دلایلی که تنها ۲ زن در داستان حضور دارند، همان نمایش جامعه مردسالار است. البته این را هم باید بگویم که در کنار نیاز دراماتیک فیلم، به تصویر کشیدن چنین فضایی برای بیان داستان الزامی بود. به خاطر دارم یکی از دوستان بعد از دیدن این فیلم، گفت اینکه تنها ۲ زن در این روستا نشان داده می‌شود، به نوعی در تقابل با جامعه مردسالار است که معنای خاص خود را دارد. مساله مهم این است که تعمدی در این انتخاب وجود داشته و در واقع حضور این ۲ زن به لایه‌های زیرین داستان اشاره می‌کند.

* می‌توان این برداشت را داشت که رعنا به‌عنوان یک زن مستقل و خورشید نماد زنی است که در جامعه مردسالار سرکوب شده و دیده نمی‌شود؟

داریوش یاری: همینطور است. در جامعه‌ای که گفتگو اتفاق نمی‌افتد، فضا شبیه مرداب می‌شود و زن‌هایی که مردانشان نم می‌کشند، یا تصمیم می‌گیرند فرار کنند و یا اگر هم در این مرداب می‌مانند لکنت می‌گیرند و با ترس زندگی خود را دنبال می‌کنند.

این توصیف زیر متنی بود که از طراحی این نوع فضا در کارکتر خورشید اتفاق افتاده بود. جالب این است که بعد از فیلمبرداری پلانی که خورشید دست رعنا را می‌گیرد، حالم بسیار بد شد. شاید این پلان برای همه یک پلان معمولی باشد، اما خورشید بعد از شنیدن حقیقت، دیگر نمی‌تواند فرار کند و هیچ طنابی برای خلاصی از مردان نم کشیده روستا ندارد، همین مساله من را آشفته کرد.

زمانی که به طراحی کارکتر خورشید نزدیک‌تر می‌شدیم احساس می‌کردیم که  لحظه به لحظه درک ما نسبت به این شخصیت بیشتر می‌شود.

* خانم بابایی کاراکتر خورشید ناشنوا است و نمی‌تواند حرف بزند، چگونه به چنین نقشی نزدیک شدید؟

نسرین بابایی: هر بازیگری دوست دارد نقشی را انتخاب کند که او را به چالش بکشاند و این نقش چالش‌برانگیز برای من بسیار جذاب بود. زمانی که بازی در نقش خورشید به من پیشنهاد شد، اول از پذیرفتن این نقش ترسیدم اما بعد تصمیم گرفتم که این نقش را بپذیرم و خود را به چالش بکشم. برای بازی در نقش خورشید به دیدن یک خانم ناشنوا رفتم و گویش او را یاد گرفتم تا بتوانم این نقش را بازی کنم. البته این را هم باید بگویم که برای بازی در این نقش خود را صد در صد به کارگردان سپردم و از این اتفاق راضی هستم.

یاری: کاراکتر خورشید پاشنه‌آشیل این فیلم بود، اگر کاراکتر خورشید درنمی‌آمد تمام زحمات ما از بین می‌رفت. از روز اول که این شخصیت را می‌نوشتیم تصمیم گرفتم که نسرین بابایی را انتخاب کنم و از این انتخاب خوشحال هستم.

* آقای یاری شما در این فیلم روستایی را به تصویر کشیده‌اید که مردان آن کاری جز قمار، استفاده از مشروبات الکلی و استعمال مواد مخدر ندارند دلیل ایجاد چنین فضایی چه بود؟

یاری: برای توضیح این مطلب باید جامعه را به سه بخش تقسیم کرد؛ بخش اول عامه مردم هستند که مدام سرشان در زندگی یکدیگر است و برای سرنوشت هم شرط‌بندی می‌کنند. البته چنین رفتارهایی در جامعه امروز ما بسیار دیده می‌شود و همه به راحتی به خودشان اجازه می‌دهند که با سرنوشت یکدیگر بازی کنند.

بخش دیگری از این جامعه بخش فرهیخته و روشنفکر است که سودای رفتن از ایران را در سر دارند که کاراکتر آنها را در این فیلم رعنا نمایندگی می‌کند.

ضلع مهم دیگه این قاعده دولت‌ها هستند؛ در یک جامعه مردابی شکل، دولت‌ها با تصمیم‌های اشتباه و فاجعه‌برانگیزی که می‌گیرند کشتی آرزوهای ملت‌ها را به گل می‌نشانند و این همان کاری است که با شهباز می‌کنند، چرا که آن‌ها با سرنوشت شهباز بازی کردند و حالا او با سرنوشت دیگران بازی می‌کند.

به همین دلیل است که جامعه تبدیل می‌شود به مرداب، مهمترین ویژگی مرداب این است که زیر پای همه سست و شل است و آدم‌ها برای اینکه بتوانند بیاستند باید یکدیگر را هل دهند تا جای پای خود را محکم کنند.

* آقای احمدی شما در «لیلاج» نقش شهباز که یک متجاوزگر است را بازی می‌کنید، حضور در این نقش تا چه اندازه برای شما چالش برانگیز بود؟

احمدی: من دوست دارم نقش‌های جدید و متفاوت بازی کنم. شهباز نقش جدیدی برای من به شمار می‌رفت، فضا و اتمسفری که در فیلمنامه بود و در کنار آن نقش جدید و حضور کارگردانی مانند داریوش یاری مجابم می‌کرد که بازی در این فیلم را بپذیرم. بعد از دیدار با کارگردان متوجه شدم که قرار است در یک سینمای کاملا مستقل و بدون هیچ سفارشی از سوی نهادی خاص که بتواند در روند و داستان فیلم تاثیرگذار باشد، بازی کنم و این مساله من را خوشحال کرد.

مهران احمدی: زمانی که فیلم را دیدم به این نتیجه رسیدم که پایان‌بندی فیلم را دوست ندارم. به نظر من آن صحنه آخر گریه کردن شهباز اضافه بود، زمانی که شهباز می‌گوید اخته شده است، تماشاچی با شنیدن آن شروع به خنده می‌کند، یعنی کارگردان یا یک فیلم تراژیک ساخته تا به جایی برسد که تماشاچی سنگین از سینما برود، یا فیلمی ساخته است که آخرش مخاطب را می‌خنداند!تاکید می‌کنم که برای من کلیت فیلم از هر چیزی حتی اسم کارگردان مهم‌تر است، معتقدم یک فیلم باید اجزا و ترکیب خوبی داشته باشد تا نقشی که در آن بازی می‌کنم دیده شود. بارها اتفاق افتاده است که کارگردانان بنام، نقش‌های بسیاری به من پیشنهاد کرده‌اند و آن را نپذیرفته‌ام. در کنار آن بارها پیشنهاد بازی کارگردانانی که فیلم اول خود را جلوی دوربین می‌بردند و هیچ اسم و آوازه‌ای از آنها در سینما شنیده نشده، پذیرفته‌ام، به گونه‌ای که تا امروز ۷ فیلم سینمایی با کارگردان‌های فیلم اولی کار کرده‌ام.

معتقدم گرفتن تصمیم برای بازی در یک فیلم، کار بسیار سختی است و اینکه بدانید و یا بتوانید از یک فیلمنامه یک فیلم استاندارد و قابل قبول با یک اتمسفر خوب بسازید سخت‌تر است. البته ممکن است جاهایی اشتباه کنیم به همین دلیل بازیگران معمولی یک مشاور دارند که همه جوانب کار را برای بازیگر آنالیز می‌کند.

من چنین مشاوری ندارم، در واقع خودم به تنهایی تصمیم می‌گیرم و همین مساله سبب می‌شود که گاهی اشتباه‌هایی نیز داشته باشم. البته برای بازی در «لیلاج» هیچ اشتباهی نکرده ام.

* از ابتدای فیلم مخاطب شهباز را شخصیت بدمن و متجاوز قدرتمند می‌بیند، اما در سکانس‌های آخر متوجه می‌شویم نه تنها تجاوز به معنای عام  صورت نگرفته بلکه شهباز توسط رعنا اخته شده و با گریه کردن سعی می‌کند خود را تطهیر کند…

یاری: مهم نیست که تجاوز به معنای کامل توسط شهباز رخ داده باشد یا نه، مهم این است که با این نگاه، شخصیت شهباز در فیلم دنبال می‌شود. در جامعه مردابی فضا اینگونه است که همه آدم‌هایی که فکر می‌کنند با زرنگی به موفقیت رسیده‌اند، فکر می‌کنند توانسته‌اند به نوعی به مردم جامعه خود تجاوز کنند، اما در واقع همین افراد اخته شده‌اند و به خودشان نیز تجاوز شده است.

* مخاطب سینمای ایران تا چه اندازه این جامعه مردابی که شما به آن اشاره می‌کنید را درک می‌کند؟

یاری: ممکن است مخاطب در جامعه مردابی زندگی کند، در چنین شرایطی اگر از این مرداب بیرون نیاید ممکن است درکی نسبت به فضا نداشته باشد، به همین دلیل باید از آن فاصله بگیرد تا آن فضا را درک کند.

خسروآبادی: مطلب مهمی در این زمینه وجود دارد این است که آقای یاری فضای این فیلم را به جامعه مردابی تشریح کرده است، شما ممکن است از آن با نام خشونت یاد کنید، خشونت در تمام اشکال، خشونت بوجود می‌آورد. به این معنا که اگر رفتار خشنی با جامعه داشته باشید در جواب هم پاسخ خشن دریافت می‌کنید که این امر یک قاعده است که همیشه اتفاق می‌افتد. وقتی یک نفر می‌خواهد به یک زن دست درازی کند بی‌شک باید منتظر تبعات آن نیز باشد، یعنی آن آدم متجاوز یا خشونت ورز از خشونت در امان نخواهد بود.

احمدی: زمانی که فیلم را دیدم، به این نتیجه رسیدم که پایان‌بندی فیلم را دوست ندارم. به نظر من آن صحنه آخر گریه کردن شهباز اضافه بود، زمانی که شهباز می‌گوید اخته شده است، تماشاچی با شنیدن آن شروع به خنده می‌کند، یعنی کارگردان یک فیلم تراژیک ساخته تا به جایی برسد که تماشاچی سنگین از سینما برود، یا فیلمی ساخته است که آخرش مخاطب را می‌خنداند؟ معتقدم که تماشاچی فهمیده است، جریان چیست و دیگر لازم نبود که این پایان آورده شود.

مساله این است که فیلم ۲ قسمت شده است، بخش اول جایی است که شهباز حرف‌های خود را به خورشید می‌زند اما خورشید به دلیل ناشنوا بودن صدای شهباز را نمی‌شنود، بعد چند سکانس بعدتر دوباره به همان سکانس بازمی‌گردیم و این بار صدای شهباز را مخاطب می‌شنود. من از خنده تماشاگران در این سکانس خوشحال نشدم.

به نظر من در مورد شخصیت شهباز تماشاچی همه چیز را فهمیده است، گریه سوزناکی که شهباز در فیلم می‌کند درست نیست و اعتراف می‌کنم که این گریه اشتباه بزرگ من در این فیلم بود. چرا که شهباز گناهکار است اما مظلومانه گریه می‌کند. اصلا این شخصیت چرا باید گریه کند؟ شهباز یک اشتباه بزرگی کرده است که اخته شدن کمترین بلایی بود که باید سرش می‌آمد، چرا که با سرنوشت یک آدم بازی کرده است و بعد در فیلم مظلومانه گریه می‌کند که رعنا به او لگد زده است؟ نمی‌دانم قصد کارگردان و تدوینگر از این نوع تدوین چه بوده است، آیا به دنبال این بودید که شهباز را یک شکست خورده نشان دهید؟

احساس می‌کنم که هر آنچه که هرکس سرش می‌آید، پاسخ اعمال خود فرد است که می‌شود همان «از ما است که بر ما است». برخلاف نظر آقای یاری دولت‌ها را پدر و مادر ملت‌ها نمی‌دانم، فکر می‌کنم که دولت ریشه در ملت‌ها دارد و ملت‌ها پدر و مادر دولت‌ها و حکومت‌ها هستند. واقعیت این است که از کوچکترین مناسبات اجتماعی روز به روز دورتر می‌شویم که این امر هیچ ربطی به دولت‌ها ندارد، یعنی اگر فردی آشغال در جنگل نمی‌اندازد هیچ ربطی به دولت ندارد، اگر هم بریزد هم ربطی به دولت ندارد.

به عنوان مثال فیلم «متری شیش و نیم» یک آدم را نشان می‌دهد که کارتل شیشه و مواد مخدر است و بعد می‌گوید که کوچه ما باریک بود، پس کارتل مواد مخدر شدم. این چه معنایی دارد، این درحالی است که همسایه بغلی این فرد در همان کوچه باریک تبدیل به جراح قلب یا یک دبیر شرافتمند آموزش و پرورش شده باشد. کسی که قرار است هدایت شود، هدایت می‌شود و این امر ذاتی است. تاکید می‌کنم که هیچ گاه با پایان شهباز موافق نبوده و نیستم.

* مخاطب با شنیدن این که شهباز تنها با یک لگد اخته شده و تماشای گریه این شخصیت، بیشتر می‌خندد تا به فکر فرو رود…

احمدی: دقیقا…

یاری: البته در واقعیت نمونه‌هایی هست که فرد با یک لگد اخته شده است.

احمدی: اصلا فکر کنیم که چنین امری درست است، اما تماشاچی با چنین پایانی نباید سینما را ترک کند. یک فضای تلخ و سیاه را در فیلم ایجاد کرده‌اید و بعد به دلیل وجود یک سکانس مخاطب با خنده سالن را ترک می‌کند و همین مساله سبب می‌شود که مخاطب کل فیلم را جدی نگیرد.

خسروآبادی: البته تعداد کسانی که خندیدند زیاد نبودند، چرا که چیز خنده‌داری در فیلم وجود ندارد.

احمدی: به نظر من این سکانس از فیلم، خنده‌دار است و حتی در همان اکران مردمی ۴۰ درصد از مخاطبان خندیدند. ببینید بحث من در حال حاضر خنده مخاطب نیست بلکه تطهیری است که شهباز در آخر داستان می‌شود. تاکید می‌کنم که خودم این سکانس گریه را اشتباه بازی کردم، با گریه سوزناکی که این آدم می‌کند، انگار در حال تطهیر خود است، در صورتی که تطهیر نمی‌شود.

خسروآبادی: مهم این بود که بتوانیم نیمه تاریک ماه را ببینیم، به‌عنوان مثال آدم‌هایی مانند بیجه که یک متجاوزگر معروف است، در آن زمان و بعد از دستگیری بیجه رسانه‌ها اعلام کردند که بیجه در کودکی مورد تجاوز قرار گرفته است. حرف‌هایی که بیجه در دادگاه می‌زد باعث می‌شد که شنونده در یک لحظه برای بیجه دلسوزی کند و به آن به چشم قربانی نگاه می‌کند.

احمدی: شما به خاطر اینکه یک نفر بلایی سرت آورده، چرا باید همان بلا را سر دیگران بیاوری و در نهایت به دنبال بخشش از سوی جامعه باشد. شهبازی که در انتها فیلم نشان داده می‌شود، به گونه‌ای است که مخاطب به آن می‌خندد یا دلش برای او می‌سوزد، که این ۲ کاملا خطا است. اگر سکانس آخر نبود، بی‌شک تماشاچی قانع می‌شد و هرکسی می‌توانست پایان خاصی را برای خود تصور کند. اما وقتی من این سکانس را سوزناک و با گریه بازی می‌کنم کاملا غلط است، معتقدم که باید ماجرای اصلی را با قدرت برای خورشید تعریف می‌کردم نه اینکه مظلومانه و با گریه بگوید که رعنا به من لگد زد و باعث اخته شدن من شده است.

یاری: شهباز می‌گوید اگر یکی از مردم روستا بفهمد که چه بلایی سر من آمده است هیچ چیزی برای من باقی نمی‌ماند و نگران جامعه‌ای است که در آن زندگی می‌کند.

احمدی: تاکید می‌کنم که این سکانس را اشتباه بازی کرده‌ام البته این را هم نمی‌دانستم فیلم قرار است اینگونه تدوین شود. اگر این سکانس همچنان به گونه‌ای نشان داده می‌شد که صحبت‌های شهباز از سوی مخاطب شنیده نشود، بسیار بهتر بود و تماشاچی از تخیل خود استفاده می‌کرد که بداند چه اتفاقی برای فیلم رخ داده است. معتقدم که با خنده مخاطب، فیلم باخته است. در یکی از سکانس‌ها حامد کمیلی در مرداب به شهباز شلیک می‌کند و این نشان می‌دهد که یک جایی غیرت این فرد قمارباز و دائم الخمر بالا می‌زند و به شهباز شلیک می‌کند که از نظر من این لحظه بسیار خوبی است و باید در همین سکانس همه چیز تمام می‌شد.

* مساله دیگر این است که انگار مردان این روستا کاری جز قمار ندارند!

یاری: کاراکتر شهباز و بسیاری از مردانی که در این روستا زندگی می‌کنند، لنج‌هایی هستند که به گل نشسته اند، لنج‌هایی که دیگر دل به دریا نمی‌زنند و تبدیل به قمارخانه شده شکل گرفته است. لنج‌هایی که در این فیلم می‌بینید همان لنج‌هایی است که بعد از توافق ایران با روسیه در اختیار ماهی گیران قرار گرفت تا بتوانند ماهی کیلیکا سید کنند. صاحبان لنج‌ها در ۲ ماه اول کلیکا گرفتند و ماه بعد هیچ خبری از کلیکا نبود، بعد تصمیم می‌گیرند که اوزون برون صید کنند که باز هم متوجه می‌شوند این ماهی نیز در دریا نیست، این مشکل تنها برای ماهی‌ها و ماهیگرها رخ نداده است بلکه درباره بسیاری از موارد روس‌ها سر مردم ما کلاه گذاشته‌اند.

* شما که اینقدر نگاه سیاسی به همه چیز دارید و سعی در نقد دولت‌ها دارید، برای نشان دادن این معضلات چرا فیلم سیاسی نساختید؟

یاری: متاسفانه این مشکل بزرگی است که مهمترین حرف‌هایمان سریع سیاسی می‌شود، مسایلی که مطرح می‌کنم مسائل جامعه شناختی است که برمبنای علوم اجتماعی شکل گرفته است. اگر بخواهم برمبنای علوم سیاسی حرف بزنم آن وقت به گونه دیگر حرف می‌زنم.

* رعنا در این فیلم یک زن مستقل تحصیل کرده است که آنقدر جسارت داشته است بعد از اتفاق‌هایی که برایش رخ داده است دوباره به همان روستا باز می‌گردد، چنین زن مستقلی چرا نباید از همان ابتدا مشکلی که برایش پیش آمده را به کسی بگوید؟

احمدی: بیشتر از اینکه رعنا نگران گفتن واقعیت باشد، این شهباز است که نگران برملا شدن واقعیت است. چرا که برای رعنا اتفاقی رخ نداده و این شهباز است که دچار مشکل شده است و نگران نگاه مردم روستا است و اینکه دیگر کسی حرف آن را نخواند. معتقدم رعنا هیچ نگرانی نداشته است و چیزی نبوده است که بخواهد تعریف کند و همین نگاه از قدرت او سرچشمه می‌گیرد و بعد از آن سال‌ها از این ماجرا گذاشته است برای چه کسی می‌خواهد آن را تعریف کند. اما وقتی که دخترش گم می‌شود به این فکر می‌کند که شهباز دختر را دزدیده است تا همان بلایی که سر او نیاورده است سر دختر بیاورد.

* به هر حال سکوت زن دربرابر مشکلاتی از این قبیل، تبدیل به یک معضل در جامعه شده است و سینما می‌تواند به زنان این جسارت را بدهد که در برابر این مشکلات سکوت نکنند.

خسروآبادی: رعنا بعد از ۱۶ سال به روستا بازگشته است و حالا باید به همه بگوید که زمانی در معرض تجاوز قرار گرفته است؟ چه کسی چنین کاری می‌کند، اما شرایطی پیش می‌آید که به خورشید و به همسرش می‌گوید. البته این را باید بگویم که ما وظیفه هدایت و ارشاد آدم‌ها را نداریم.

* من با شما مخالف هستم، سینما به عنوان یک رسانه نقش آگاهی دهنده به جامعه را دارد و باید از چنین فرصت‌هایی استفاده کند.

خسروآبادی: نمی‌توان با استفاده از سینما دستورالعمل صادر کنیم که اگر به زنی تجاوز شد به همه بگوید. البته در طول قصه این مساله را به نزدیکان خود می‌گوید.

یاری: رعنا ترسی از گفتن واقعیت ندارد و به شهباز می‌گوید که دیگر ترسی از تو ندارم. زمانی هم که به شوهرش می‌گوید یک خشونت جدید شکل می‌گیرد و شوهر رعنا به شهباز شلیک می‌کند. جامعه امروز ما جامعه خشنی است و هرچیزی می‌تواند به خشونت تبدیل شود.

خسروآبادی: درباره خنده مخاطب باید بگویم شاید در سالن بخشی از مخاطبان خندیدند اما احساس می‌کردم که این خنده بسیار تلخ بود. رعنا نماینده قشر فاخر و جنگنده است و خورشید نماد یک زن عام که ابتدایی‌ترین چیزها از او گرفته شده است. در حال حاضر زنان بسیاری داریم که به شدت کور و کر هستند و حرف زدن بلد نیستند.

* شما در این فیلم یک روستا را نمایش می‌دهید که تقریباً همه در آن با لهجه گیلکی حرف می‌زنند، اما برخی از نقش‌ها که زاییده همین روستا هستند لهجه ندارند.

یاری: در مورد پسرخاله رعنا درست می‌گویید، اردوان باید لهجه داشته باشد که متاسفانه این اتفاق رخ نداد مانند خیلی از چیزهای دیگری که باید می‌شد اما نشد. سینمای مستقل به دلیل بضاعت کمی که دارد خیلی وقت‌ها خیلی چیزها را از دست می‌دهد و خیلی وقت‌ها نیز با حمایت‌هایی که از آن می‌شود می‌تواند در سخت ترین شرایط حرف خود را بزند و نباید فراموش کرد که کار در سینمای مستقل بسیار سخت است.

احمدی: کار در سینمای مستقل بسیار سخت شده است سینما در کمترین حالت خود نیازمند بودجه‌ای نزدیک به ۳ میلیارد تومان است. این فیلم در شرایطی ساخته شده است که گاهی از شدت سرما مجبور بودیم در ماشین خودمان را گرم کنیم، حتی یک بار هم در یک رستوران پناه بگیریم. کار در سینمای مستقل بسیار سخت است.

* برای اکران یک فیلم مستقل مانند «لیلاج» و دریافت سانس‌های مناسب با مشکل مواجه شدید؟

یاری: متاسفانه سانس‌های بدی برای این فیلم در نظر گرفتند حتی ما سانس ۲۳:۵۰ دقیقه هم داشتیم، حتی گاهی سانس‌هایی که از قبل در اختیار فیلم گذاشته‌اند را می‌گیرند، به عنوان مثال سینمای کورش را با تعدادی سانس در اختیار فیلم می‌گذارند، از بین این سانس‌ها ساعت‌هایی که مخاطب ندارد، فیلم را نشان می‌دهند و سانس‌هایی که مخاطب به سینما می‌آید را با بهانه اینکه بلیتی فروخته نشده، از ما می‌گیرند. این درحالی است که قرارداد فیلم به گونه‌ای دیگر است و سینما موظف است که این سانس‌ها را در اختیار فیلم بگذارند. از روزی که این فیلم در سرگروه فرهنگ اکران شد، فروش این فیلم ۲برابر شده است.

* آقای ابوالقاسمی‌نژاد نظر شما به عنوان تهیه‌کننده فیلم، درباره استقبال مردم از «لیلاج» و فروش گیشه چیست؟

ابوالقاسمی‌نژاد: از ابتدا می‌دانستم که ساخت چنین فیلمی با سختی همراه است و باید بگویم که این فیلم را از سر لجبازی ساختم چرا که بسیاری از کسانی که قول حمایت و همکاری در ساخت این فیلم را داده بودند، پا پس کشیدند و من هم تصمیم گرفتم «لیلاج» را در هر شرایطی جلوی دوربین ببرم.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، کهنه‌کارهای هالیوود در فیلم‌های ۲۰۱۹ جلوه‌های دیگری از استعدادهایشان را بروز داند و در عین حال تازه‌کارها نیز در بازی‌هایی که ارایه کردند، خوش درخشیدند.

هرچند نام بردن از همه این هنرنمایی‌ها ممکن نیست، اما فهرست زیر نشان دهنده بهترین بازیگران سال از نظر منتقدان هالیوود ریپورتر شامل جون فروش، شری لیندن، تاد مک‌کارتی و دیوید رونی است.

آنتونیو باندراس در «درد و افتخار»

باندراس که اینجا نقش شخصیت جایگزین پدرو آلمودوار را ایفا می‌کند، به طور نابودکننده‌ای خوب است و در تک تک صحنه‌های ظریفی که شخصیتش سعی دارد راهش را در میان برخورد مزمن درد فیزیکی، رکود هنری، اعتیاد به دارو و مواد و افول رمانتیک پیدا کند، دوستی این دو نفر آشکار است. این احساسی‌ترین نقش‌آفرینی مسیر حرفه‌ای طولانی‌ باندراس است.

تیموتی شالامه در «زنان کوچک»

نقش‌آفرینی‌های عمیق شالامه طی ۲ سال اخیر او را در جایگاهی نادر قرار می‌دهند: حرکت ظریف او بین پیچیدگی احساسی، غیرقابل پیش‌بینی بودن و ظرافت فیزیکی آدم را یاد مونتگمری کلیفت چهره بزرگ سینما می‌اندازد.

آدام درایور و اسکارلت جوهانسون در «داستان ازدواج»

به عنوان زوج مرکز این شاهکار نوآ باومباخ، این دو ستاره عمیق‌ترین، زنده‌ترین و دقیق‌ترین نقش‌آفرینی‌های مسیر حرفه‌ای کاری خود را به نمایش گذاشتند. خیلی نقش‌آفرینی‌ها قلب آدم را می‌شکنند، این‌ها هم همین کار را می‌کنند و بعد آن را سر هم می‌کنند.

جنیفر لوپز در «شیادان»

بازی لوپز را باید کلاس درسی در جذبه ستاره سینما بودن و چیزی فراتر از آن خواند. لوپز به این شخصیت که وحشی و خودخواه است گرمایی دل‌انگیز می‌دهد. این نقش‌آفرینی به ما نشان می‌دهد که احساسات صادقانه می‌توانند در کنار غریزه‌های بدون صداقت وجود داشته باشند و افراد چنان پیچیده هستند که همیشه با منطق جور در نمی‌آید.

جورج مک‌کی در «۱۹۱۷»

داستان‌سرایی بصری بخشی حیاتی برای این درام جنگ جهانی اول هیجان‌انگیز است اما اثر احساسی آن از طریق نقش‌آفرینی اغلب بی‌کلام مک‌کی منتقل می‌شود. شخصیت او بارها با مرگ مواجه می‌شود و بعضی مواقع فقط از روی شانس از آن اجتناب می‌کند.

ادی مورفی در «دولومایت نام من است»

تعجبی ندارد که مورفی مهارت کمدی لازم برای ایفای نقش این شخصیت کارآفرین غیرقابل توقف را دارد. اما نقش‌آفرینی او در عین حال درون‌نگر هم هست،‌ حتی بیشتر از خود فیلم، و وزن کامل خود را پشت خنده‌ها می‌گذارد.

لوپیتا نیونگو در «ما»

شاید خیره‌کننده‌ترین عنصر نگران‌کننده این فیلم ترسناک جوردن پیل نقش‌آفرینی دوگانه نیونگو به عنوان هم زن و همسری آرام و مادری که سخت کار کرده تا درد دوران کودکی خود را کنار بگذارد، باشد. دوقلوی انتقام‌جوی همین زن از سایه‌ها بیرون می‌آید تا چیزی که به او تعلق دارد را بگیرد.

جو پشی در «ایرلندی»

همانطور که یکی از شخصیت‌ها در فیلم مارتین اسکورسیزی می‌گوید، «اگر فقط به طرف نگاه کنی نمی‌فهمی اما تمام جاده‌ها به راسل ختم می‌شوند». پشی نقش شخصیت راسل را با کنترل خیره‌کننده ایفا کرده و این بهترین بازگشت سینمایی از بازنشستگی در دوران معاصر است.

خواکین فینیکس در «جوکر»

فینیکس که یک سنگینی غیرمنتظره و همچنین فرم فیزیکی خارق‌العاده‌ای به دشمن خندان بتمن بخشیده، حرکت دردناک جوکر از یک فرد بی‌اثر جدامانده تا دیوانه‌ای با پیروان بسیار را به زیبایی به تصویر می‌کشد.

برد پیت در «روزی روزگاری در هالیوود»

از همان ثانیه اولی که پیت در این فیلم ظاهر می‌شود مخاطب را حامی خود می‌کند و تا آخر فیلم نقش این شخصیت تنهای با اعتماد به نفس بالا و به شدت جذاب را به شیوه‌ای ایفا می‌کند که نمایانگر قدرت ستاره‌ای با ولتاژ بسیار بالاست. هیچ کس امسال لذت لحظه به لحظه بهتری را روی پرده‌های سینما به تصویر نکشید.

دیگر بازیگرانی که این منتقدان از آنها نام برده‌اند شامل آوکوافینا در «وداع»، پی‌یر دولادونشا و ونسان لاکوست در «فرشته متاسف»، کارول دوآرته و جولیا استاکلر در «زندگی نامریی»، کریس گالوست و لولو اسپنسر در «به من آزادی بده»، نورا حمزوی در «غیرداستانی»، تام مرسیه در «مترادف‌ها»، نائومی مرلانت و آدل هائنل در «پرتره بانو در آتش»، مری کی پلیس در «دایان»، تیلور راسل در «امواج»، آفری وودارد در «کلمنسی» بوده‌اند.  

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از ورایتی، فیلم «روزی روزگاری در هالیوود» توانست پنج نامزدی گلدن گلوب کسب کند و ۳۷۰ میلیون دلار در باکس‌آفیس جهانی بفروشد. اما این فیلم درام با نقش‌آفرینی برد پیت و لئوناردو دی‌کاپریو توانست این کار را بدون اکران در چین انجام بدهد.

فیلم در ابتدا قرار بود بیست‌وپنجم اکتبر در این کشور اکران بشود اما بعد از اینکه شانون لی، دختر بروس لی شکایتی را نزد سازمان ملی فیلم چین ثبت و نسبت به نمایش پدرش در فیلم اعتراض کرد، اکران فیلم کنسل شد. کوئنتین تارانتینو کارگردان در اکتبر تایید کرد که فیلم را برای خوشحال کردن مسئولان چینی تدوین مجدد نخواهد کرد.

لی گفت: «من همانطور که اینجا شکایت کرده بودم آنجا هم شکایت کردم، اما مسلما از طریق کانال‌های چینی. اما واقعا تصمیم آنها برای هر کاری که با فیلم کردند تصمیم خودشان بود.»

تابستان گذشته تارانتینو و لی به صورت عمومی با هم مشاجره داشتند و لی می‌گفت فیلم تارانتینو پدرش را به عنوان فردی مغرور به تصویر می‌کشد. تارانتینو از چگونگی نمایش این افسانه هنرهای رزمی دفاع کرد. در صحنه‌ای که بحث‌برانگیز شده بروس لی (با بازی مایک موه) می‌گوید می‌تواند به راحتی محمدعلی کلی را فلج کند اما در نهایت در مبارزه مقابل شخصیت پیت که یک بدلکار است، شکست می‌خورد.

لی که ناظر بنیاد پدرش است گفت در تمام مسیر حرفه‌ای کاری‌اش تلاش کرده میراث او را حفظ کند. بروس لی در سال ۱۹۷۳ در ۳۲ سالگی درگذشت و به خاطر معرفی کردن هنرهای رزمی به هالیوود از طریق فیلم‌هایی مانند «اژدها وارد می‌شود» و «بازی مرگ» در دنیا شناخته شده است.

لی گفت: «واقعا فکر می‌کنم این فیلم به ضرر او بود، به نظرم به ضرر بازیگران آسیایی بود و این واقعا شرم‌آور است.»

وی گفت با وجود اینکه با تارانتینو مستقیم صحبت نکرده مشکلی با این مسئله ندارد. لی اضافه کرد: «می‌توانم تصور کنم که او علاقه‌ای به من ندارد و شاید نخواهد با من صحبت کند. اما من همیشه برای داشتن یک مکالمه حاضر هستم.»

حجت الاسلام رفیعی کارشناس دینی رسانه در گفتگو با خبرنگار مهر درباره فیلم سینمایی «منطقه پرواز ممنوع» به کارگردانی امیر داسارگر و تهیه کنندگی حامد بامروت نژادغم‌بار نبودن را مهم‌ترین جنبه فیلم برشمرد و گفت: غالبا اینگونه فیلم‌ها با خبرهای غم‌انگیز تمام می‌شود و این روی بیننده اثر می‌گذارد اما این فیلم تنها موردی بود که من دیدم با خوشی و با یک خبر حیات، زندگی و امید تمام شد.

وی افزود: نکته مهم دیگر فیلم خسته کننده نبودن و نداشتن دیالوگ‌های طولانی است. یعنی بیننده احساس نمی‌کند باید در یک سکانسی از فیلم زیاد بماند و دائما در حال تغییر و تحول‌های مختلف بود.

این کارشناس دینی رسانه همچنین عنوان کرد: نکته قابل توجه دیگر این فیلم این است که دنیای مردمی و کودکی را با دنیای مهم نظامی و مسائل هسته‌ای و مسائل امنیتی آمیخته بود.

وی دشمن شناسی را از دیگر پیام‌های فیلم برشمرد و اضافه کرد: این فیلم این پیام را داشت که نباید گول ظاهر را خورد. ممکن است یک فعالیتی به اسم شکار بوده اما با نیت جاسوسی باشد یا به اسم دوستی بوده اما با قصد دشمنی انجام گیرد و نباستی طبق تاکید رهبری دشمن را ولو ضعیف کوچک شمارد.

حجت الاسلام رفیعی با بیان اینکه عده‌ای در داخل و خارج خودباوری را تضعیف می‌کنند، عنوان کرد: این فیلم دارای پیام خودباوری برای جوانان و نوجوانان است. همچنین نترسیدن، شجاعت و باور به توانایی جوانان را که تاکید نظام و رهبری برای سپردن بار مسئولیت به نسل چهارم هست را تقویت می‌کند. به علاوه به بچه‌ها می‌فهماند درس خوب است، اما خلاقیت و نوآوری در کنار درس می‌تواند خیلی در آینده راهگشا باشد.

وی در پایان با تاکید بر اینکه پیام‌های فیلم نه برای یک قشر خاص که برای همه‌ اقشار و خانواده‌های کشور مناسب است، بیان کرد: همه خانواده‌ها اعم از مذهبی و غیر مذهبی نگران آینده بچه‌هایشان از نظر کاری، امید و اصلاح  هستند از آنجاکه فیلم خیلی روی بچه‌ها موثر هست و من درخواستم از خانواده‌ها این است که بروند و فیلم را ببینند و اصلا کاری به واژه‌های انقلابی و انقلابی‌گری نداشته‌باشند، چراکه این فیلم پیام‌هایی دارد که اصلا ارتباطی با این دست واژه ها ندارد. من توصیه می‌کنم خانواده‌ها در کنار همه فیلم‌هایی که تفریحی می‌روند در سینما می‌بینند، این فیلم را با پیام تاثیر دینی و حتی غیردینی و اخلاقی و امیدبخشی ببینند که بسیار موثر است.

محمد مسیحی، معاون درآمدهای مالیاتی سازمان امور مالیاتی در گفتگو با خبرنگار مهر درباره اینکه چرا سازمان امور مالیاتی برای اخذ مالیات از اقدامات درآمدزای اینفلوئنسرها اقدامی انجام نمی دهد، گفت: برای بحث شبکه‌های اجتماعی هیچ محدودیتی از بابت شمول مالیات نداریم و فعالین فضای مجازی مثل بقیه افرادی که در فضای واقعی فعالیت می کنند حتما مشمول مالیات می شوند.

وی افزود: در یکی دو سال گذشته نیز برنامه ای را برای رسیدگی به فعالان فضای مجازی در دستور کار داشتیم و بخشی را هم مطالبه مالیات کردیم که بخش زیادی از این ها نیز به نتیجه رسیده است.

مسیحی ادامه داد: بیشتر این افراد پرونده مالیاتی و کد مالیاتی دارند.

وی در پاسخ به این سوال که آیا با توجه به کاهش درآمدهای نفتی با انسجام بیشتری به مالیات فعالان فضای مجازی ورود خواهید داشت؟ تاکید کرد: با توجه به توسعه شبکه های اجتماعی و افزایش چشمگیر فعالیت مردم در شبکه های اجتماعی که منجر به درآمدزایی بالای چهره های شناخته شده در شبکه های اجتماعی شده است، حتما برنامه ریزی لازم را برای این بخش خواهیم داشت.

فعالیت هنرمندان فقط در چارچوب مجوز وزارت ارشاد، معاف از مالیات است

همچنین یکی دیگر از مدیران ارشد سازمان امور مالیاتی در این رابطه به خبرنگار مهر گفت: درآمد هنرمندان و سلبریتی ها بر اساس بند لام ماده ۱۳۹ قانون مالیات های مستقیم ناشی از مجوز فعالیت وزارت فرهنگ و یا صدا وسیما (به صورت نیابتی) معاف از مالیات است، البته مشروط به اینکه اسناد و مدارک را ارائه کنند.

وی افزود: اما اگر سلبریتی ها فراتر از این مجوزی که دارند، فعالیتی داشته باشند، به عنوان مثال تبلیغات محصولی را کنند، در آنجا دیگر معافیتی برایشان متصور نیست و سازمان مالیاتی مالیات مربوطه را اخذ می کند، حال این تبلیغ چه در اینستاگرام باشد چه هر محیط دیگری.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از ورایتی، ۲۲ ژانویه جشنواره سانتا باربارا از برد پیت بازیگر و تهیه کننده تجلیل می‌کند. این تجلیل برای مشارکت طولانی مدت وی در صنعت سینما صورت می‌گیرد.

جایزه استاد مدرن سال ۱۹۹۵ ایجاد شده و بالاترین افتخار جشنواره فیلم سانتا باربارا محسوب می‌شود.

لئونارد مالتین منتقد در بیانیه‌ای از برد پیت به عنوان بازیگری که لباس بازیگری برازنده اوست یاد و اجراهای بزرگ او در طول چند دهه را تحسین کرد.

وی افزود: امسال با حضور در ۲ فیلم «به سوی ستاره‌ها» و «روزی روزگاری در هالیوود» بهترین زمان ممکن برای تجلیل از این بازیگر با اهدای جایزه استاد مدرن مالتین است.

بر مبنای مقررات این جشنواره جایزه استاد مدرن به شخصیتی اهدا می‌شود که موجب غنای فرهنگی شده و در صنعت سینما سهم موثری داشته باشد.

گلن کلوز، دنزل واشینگتن، مایکل کیتون، بروس درن، بن افلک، کریستوفر پلامر، کریستوفر نولان، جیمز کامرون، کلینت ایستوود، کیت بلانشت، ویل اسمیت، جورج کلونی و پیتر جکسون از دریافت کنندگان پیشین این جایزه هستند.

سی‌و پنجمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم سانتا باربارا از ۱۵ تا ۲۵ ژانویه (۲۵ دی تا ۵ بهمن) برگزار می‌شود.

غلامحسین اسماعیلی در پاسخ به سوال خبرنگار مهر مبنی بر اینکه آیا با توجه به ورود قوه قضائیه در مورد فیلم‌های سینمایی که دچار مسأله شده بودند، قوه قضاییه قصد ورود به موضوع عدم اکران فیلم سینمایی “دیدن این فیلم جرم است” دارد؟ گفت: در حوزه هنر و سینما خواهان این هستیم که خود متولیان مربوطه در ارشاد و سازمان سینمایی این کارها را انجام دهند که ما مداخله نکنیم. 

وی افزود: در این مسئله قوه قضاییه نظر خاصی ندارد . تدابیر مربوطه، تدابیر درون سازمانی است و اگر به این نتیجه برسند که اکران شود، اکران می شود . نظر خاصی نداریم مگر اینکه به این نتیجه برسیم که وظیفه ای به درستی انجام نشده است.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی موسسه سینمایی «هنر و تجربه»، «همچنان که می مردیم» عنوان فیلم بلند مرتضی سیاری است که قرار بود از اواخر آذر در گروه «هنر و تجربه» روی پرده برود ولی مالکان اثر از اکران فیلم خود انصراف دادند.

تهیه کنندگی این فیلم را شرکت فرهنگ فیلم تهران برعهده دارد و فیلمنامه آن نوشته بهنام عابدی، مصطفی سیاری و حامد حسینی عسگری است.

داستان این فیلم نیز درباره خانواده ای است که با هدایت یکی از برادرها عازم سفری می شود که ظاهرا هیچ یک از اعضا اطلاع درستی از مقصد ندارند…

سانس های در نظر گرفته شده برای این فیلم در اختیار دیگر آثار روی پرده در گروه «هنر و تجربه» قرار می گیرد.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی خانه سینما، در آغاز دومین سال فعالیت کانون فیلم خانه سینما، بنا بر این است که چند فیلم پرمخاطب که با ازدحام علاقه‌مندان روبه‌رو شده بود و جمعی از تماشاگران موفق به حضور در سالن و تماشای فیلم نشده بودند، دوباره در کانون فیلم به نمایش درآید.

به همین منظور، کانون فیلم خانه سینما نمایش دوباره ای برای مستندی درباره احمد شاملو در نظر گرفته است. در این برنامه، فیلم مستند «این بامداد خسته» ساخته فرشاد فداییان، با مدت زمان ۱۲۰ دقیقه، به نمایش در می آید و پس از آن هم نشستی با حضور علی یحیایی برگزار می شود.

این برنامه، روز چهارشنبه ۲۷ آذر، ساعت ۱۸، برگزار خواهد شد و علاقه مندان می توانند  به نشانی خیابان بهار، خیابان سمنان، شماره ۲۹، خانه سینما، مراجعه کنند.

به گزارش خبرگزاری مهر، در رویداد «رویازی۲» که روز دوشنبه ۲۵ آذر با حضور تعداد زیادی از فعالان حوزه انیمیشن از داخل و خارج از کشور برگزار شد، ابتدا سازمان‌ها و شرکت‌های داخلی و خارجی دقایقی به سخنرانی پرداختند و نیازهای تولیدی خود را مطرح کردند و سپس شرکت کنندگان نهایی «رویازی» رودروی سرمایه‌گذاران حاضر در رویداد ایستادند و طرح‌های خود را ارائه دادند.

در ابتدا در بخش پیچ معکوس و جلسه جذب، نبی‌زاده از اداره کل اطلاع رسانی معاونت اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم قوه قضائیه، قانعی از سازمان بهزیستی و محمودی‌نیا از سازمان آتش نشانی به عنوان سفارش دهندگان داخلی و الکساندر کِمپی از مدیران استودیو انیمیشن ملنیتسا (MELNITSA)، سووِتلانا بوخارائِوا نماینده شرکت تولیدکننده و توزیع‌کننده کینوفِست (KINOFEST) و ایگور شیبانوف مدیر شبکه تلویزیون اینترنتی مالیش تی‌وی (MALISH TV) به عنوان سرمایه‌گذاران و سفارش دهندگان خارجی سخنرانی کردند و نیازها و خواسته‌های مورد نیازشان برای تولید انیمیشن را مطرح کردند.

در بخش دوم هم ۱۰ طرح انیمیشن در قالب‌های مختلف سریال، سینمایی و ترنس مدیا توسط انیمیشن سازهایی از استان‌های تهران، قزوین، کرمان و اصفهان ارائه شد و علاوه بر سخنرانان پیچ معکوس و جلسه جذب، نمایندگانی از سرمایه گذاران و سفارش دهندگان انیمیشن، VOD ها و اصناف مرتبط با این حوزه، به تماشای پیچ این آثار  نشستند.

بعد از اتمام پیچ‌ها نیز در فضایی که از قبل تعبیه شده بود، ۱۰ گروه شرکت کننده در رویازی، در بخش (B to B)  به طور چهره به چهره با سرمایه گذاران و سفارش دهندگان گفتگو کردند و در فرصت یک ساعته، طرح‌های خود را به طور دقیق پرزنت کردند.

«رویازی۲»، پیچ بزرگ تهران، سه شنبه با برگزاری دور دوم جلسات جذب و پیچ معکوس در صبح و پیچ کاراکتر در بعدازظهر در ساختمان صندوق نوآوری و شکوفایی به اتمام می‌رسد.