دسته: سینما

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی انجمن سینمای جوانان ایران، جزئیات نشست‌های تخصصی جشنواره منطقه ای سینمای جوانان ایران «سروناز» اعلام شد.

در روز دوم جشنواره جمعه ۴ بهمن ماه، نشست «سینمای شخصی و تجربه‌گرایی در فیلم کوتاه» با حضور محسن امیریوسفی برگزار می‌شود.

همچنین در روز سوم جشنواره ۵ بهمن‌ماه ۲ نشست از «ایده تا نگارش» با حضور شادمهر راستین و «نگاه تحلیلی به آثار عکاسان آژانس مگنوم در قرن ۲۱» با حضور مهدی وثوق‌نیا برگزار می شود.

شصت و سومین جشنواره منطقه‌ای سینمای جوانان ایران «سروناز»، ۳ تا ۶ بهمن در شیراز برگزار می‌شود.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از ورایتی، اسکار هرگز خسته کننده نبوده است، اما امسال آکادمی اسکار با انتخاب‌هایش نشان داده است که می‌تواند چقدر لجباز باشد. پس از انتشار فهرست نامزدهای نود و دومین دوره اسکار جای خالی برخی از فیلم‌های تحسین شده در این فهرست تعجب‌آور بود. نه نام جنیفر لوپز برای بازی در فیلم «شیادان» در فهرست نامزدها وجود داشت و نه نام آوکوافینا برای «وداع». نه لوپیتا نیونگو بری «ما» و نه آدام سندلر برای «الماس‌های تراش نخورده».

در واقع باید گفت بیشتر بازیگران رنگین پوست خارجی از حضور در این فهرست بازماندند. با این حال این عمل آنقدر شدید نبود که بخواهد هشتگ اسکار خیلی سفید را دوباره مطرح کند زیرا سینتیا اریوو اولین نامزدی خود را برای بازی در «هریت» کسب کرد.

در هر حال با معرفی نامزدهای اسکار که شب پیش صورت گرفت، «جوکر» با کسب ۱۱ نامزدی پیشتاز این رقابت شد و «۱۹۱۷» و «روزی روزگاری در هالیوود» و «ایرلندی» با ۱۰ نامزدی در مکان بعدی جای گرفتند.

بزرگ‌ترین شگفتی‌های فهرست نامزدهای اسکار ۲۰۲۰ را می‌توان چنین برشمرد:

انتخاب نشدن جینفر لوپر برای «شیادان»؛ بازی لوپز در این فیلم با تحسین زیادی همراه شد و او در این درام که ساخته اسکافاریا است موفق شد تا نامزدی گلدن گلوب و انجمن بازیگران سینمایی را به دست آورد. این فیلم بیش از ۱۰۰ میلیون دلار هم در باکس آفیس فروش کرد و این از دیگر نقاط قوت آن بود.

انتخاب نشدن آوکوافینا برای «وداع»؛ این بازیگر که موفق به کسب جایزه گلدن گلوب برای این نقش‌آفرینی شد باید یکی از نامزدهای بخش بهترین بازیگر زن می‌بود. وی با این فیلم ابتدا در جشنواره ساندنس دیده شد و از ماه آگوست فیلم در سینماها به نمایش درآمد. این فیلم در بخش فیلمنامه و بهترین بازیگر زن نقش مکمل برای ژائو شوزن نیز شانسی در اسکار نیافت.

حضور نیافتن لوپیتا نیونگو برای «ما» در فهرست؛ اسکار اصولاً با فیلم‌های ژانر ترسناک رابطه خوبی ندارد؛ هر چند «برو بیرون» جورن پیل ۴ نامزدی اسکار را در سال ۲۰۱۸ کسب کرد. با این حال بازی نیونگو در «ما» با تحسین زیاد منتقدان روبه رو شده است. او پیشتر برای «۱۲ سال بردگی» جایزه اسکار را کسب کرده و برای «ما» نامزد انجمن بازیگران سینما شده است.

گرتا گرویگ برای کارگردانی «زنان کوچک»؛ معرفی نشدن گرتا گرویک در میان نامزدهای بهترین کارگردانی یکی از نقاط عجیب اسکار امسال بود. وی توانست با نقدهای مثبت بسیار ۶ نامزدی کسب کند که نامزدی در بخش بهترین فیلم، بهترین بازیگر زن برای سرشا رونان، بهترین فیلمنامه اقتباسی برای گرویگ، از جمله آنها بود اما گرویگ در میان کارگردان‌های امیددار کسب اسکار جایی نیافت. اگر او در این بخش نامزد می‌شد اولین زنی بود که دوبار نامزدی کارگردانی اسکار را کسب می‌کرد زیرا وی قبلاً یک بار برای «لیدی برد» این نامزدی را به دست آورده بود. در هر حال بخش کارگردانی اسکار امسال کاملاً مردانه بود و شامل حال مارتین اسکورسیزی، سم مندس، کوئنتین تارانتینو، بونگ جون هو و تاد فیلیپس شد.

نادیده گرفتن تارون اجرتون برای «راکت من»؛ اجرتون امسال در رقابتی سخت موفق ظاهر شد و برای ایفای نقش التون جان در فیلم «راکت من» موفق شد تا لئوناردو دی کاپریو را در جوایز گلدن گلوب عقب بزند. به نظر می‌رسد منصفانه نباشد که رامی ملک برای لب زدن در نقش فردی مرکوری در فیلم «بوهمین راپسودی» اسکار سال پیش را ببرد اما اجرتون که واقعاً ترانه‌های التون جان را خواند، حتی نامزد هم نشود.

انتخاب نشدن کریستین بیل برای «فورد در برابر فراری»؛ دیروز روز خوبی برای این فیلم بود که به عنوان اولین فیلم درباره مسابقات رانندگی توانست در میان نامزدهای اسکار در بخش بهترین فیلم جای بگیرد. اما کریستین بیل که در نقش کن میلس ظاهر شده در میان نامزدهای بهترین بازیگری جایی نیافت. بیل قبلاً ۴ بار نامزدی اسکار را کسب کرده که از جمله آنها سال پیش برای «معاون» بود.

دیده نشدن آدام سندلر برای «الماس‌های تراش نخورده»؛ بازی سندلر در این نقش غیرکمدی با تحسین زیاد روبه رو شده اما او نیز جایی در میان نامزدها کسب نکرد.

انتخاب نشدن جورج مک‌کی برای «۱۹۱۷»؛ این فیلم با کسب ۱۰ نامزدی از فیلم‌های مورد علاقه آکادمی است اما جای تعجب اینکه مک‌کی که نقش مهمی در ایفای صحنه طولانی این فیلم حماسی از جنگ جهانی اول داشت در میان نامزدها جایی نیافت. اگر این فیلم بهترین فیلم اسکار شود، اولین بار در یک دهه است که فیلم برنده اسکار هیچ جایی در میان بهترین نامزدهای بازیگری نداشته است. آخرین بار چنین چیزی درباره «زاغه‌نشین میلیونر» اتفاق افتاد.

نادیده گرفتن ادی مورفی برای «دولمایت نام من است»؛ نبودن مورفی در میان نامزدها نیز جای تعجب داشت چون بازی مورفی با تحسین منتقدان روبه رو شده و در ضمن اسکار علاقه زیادی به ایفای نقش شخصیت‌های واقعی دارد. مورفی قبلاً برای «دخترهای رویایی» نامزدی اسکار را کسب کرده‌بود.

جا ماندن جیمی فاکس برای «فقط رحمت»؛ «فقط رحمت» فیلمی بود که اصلاً دیده نشد. کمپانی برادران وارنر تصور می‌کرد یک فیلم کاملاً اسکاری ساخته و با این فیلم که درباره وکیلی جوان با بازی مایکل بی جوردن است که سعی دارد یک متهم بیگناه محکوم به مرگ با بازی جیمی فاکس را نجات دهد، به خوبی در اسکار دیده می‌شود. اما این کمپانی فیلم را هنوز اکران گسترده نکرده و نتیجه اینکه بازی فاکس دیده نشد.

نادیده گرفتن بیانسه برای «روح»؛ خواننده مشهور با خواندن ترانه «شیر شاه» نتوانست در بخش بهترین ترانه اورجینال جای بگیرد. اما بازنده بزرگ، اسکار است که به این ترتیب قادر نخواهد بود از او دعوت کند تا در مراسم اسکار این ترانه را اجرا کند.

نادیده گرفتن «یخ زده ۲»؛ این فیلم که پرفروش‌ترین انیمیشن کل تاریخ سینما شده نتوانست در میان نامزدهای بهترین انیمیشن بلند جایی بیابد.

شگفتی انتخاب آنتونیو باندراس برای «درد و افتخار»؛ از وقتی باندراس جایزه بهترین بازیگر مرد را در جشنواره فیلم کن برای بازی در این درام برد، موفقیت زیادی کسب نکرد ولی حالا نامزدی اسکار را برای نخستین بار به دست آورده است.

شگفتی جاناتان پرایس برای «دو پاپ»؛ پس از از دست دادن نامزدی انجمن بازیگران سینما، حضور در میان نامزدهای اسکار جای تعجب دارد. او در نقش پاپ فرانسیس در این درام نت‌فلیکس ظاهر شده است. آنتونی هاپکینز هم که در نقش پاپ بندیکت جانشین وی ظاهر شده نامزدی بخش بازیگر مکمل را کسب کرده است.

شگفتی انتخاب فلورانس پیو برای «زنان کوچک»؛ پس از اینکه این بازیگر از نامزدی گلدن گلوب و انجمن بازیگران سینما جای ماند حالا در میان نامزدهای اسکار حضور دارد.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از ورایتی، مسئولان جشنواره فیلم کن اعلام کردند اسپایک لی کارگردان و فیلمنامه‌نویس آمریکایی ریاست هیات داوران بخش مسابقه اصلی هفتاد و سومین دوره این جشنواره را برعهده خواهد داشت.

این کارگردان نام خود را به این ترتیب به عنوان نخستین آمریکایی آفریقایی‌تبار در این سمت ثبت کرد.

لی از سابقه سال‌ها حضور در جشنواره کن برخوردار است و نخستین بار سال ۱۹۸۶ با فیلم «او آن را خواهد داشت» در بخش ۲ هفته کارگردانان برنده جایزه شد. «کار درست را انجام بده» در سال ۱۹۸۹ فیلم دیگر لی به بخش مسابقه کن راه یافت و در این مدت ۷ فیلم وی در کن حضور یافت. تریلر «کو کلاکس کلان سیاه‌پوست» جدیدترین فیلم وی سال پیش در این رویداد سینمایی به نمایش درآمد و جایزه بزرگ کن را برد. این فیلم موفق به کسب جایزه اسکار بهترین فیلمنامه اقتباسی شد.

سال پیش آلخاندرو گونزالس ایناریتو کارگردان مکزیکی در این سمت جای داشت و فیلم کره‌ای «انگل» یا «پارازیت» را به‌عنوان برنده جایزه نخل طلای ۲۰۱۹ این جشنواره انتخاب کرد. این فیلم در ۶ بخش اسکار ازجمله بهترین فیلم نامزد دریافت جایزه شده است.

اسپایک لی در پاسخ به انتخاب جشنواره کن از آن به عنوان جشنواره‌ای یاد کرد که مهم‌ترین جشنواره سینمایی دنیاست و گفت: این جشنواره تأثیری بزرگ بر موقعیت کاری من گذاشته است و خط سیر من در سینمای جهان را عوض کرد.

هفتاد و سومین دوره جشنواره فیلم کن ۱۲ تا ۲۳ مه (۲۳ اردیبهشت تا ۳ خرداد ۱۳۹۹) برگزار می‌شود.

محمدعلی محمددوست کارگردان مستند «پدر طالقانی» در گفتگو با خبرنگار مهر درباره جدیدترین فعالیت‌های خود گفت: کار ساخت مستند «پدر طالقانی» از چند سال پیش آغاز شده بود، به همین دلیل باید آن را تکمیل می‌کردم و اگر به خاطر آیت‌الله طالقانی نبود همین کار را هم نمی‌کردم، چون مستندسازی حتی زندگی ابتدایی افراد را هم تامین نمی‌کند به همین دلیل در حال حاضر در بازار و در حوزه تولید کاغذ کادو مشغول به کار هستم.

وی ادامه داد: همین حالا از چند شبکه تلویزیونی چند ده‌ میلیون طلب دارم که به هر دلیلی پول من را نداده‌اند؛ از شبکه سه گرفته تا شبکه افق. حتی یک بار مدت‌ها بعد از تحویل پروژه به من گفتند پول ندارند و می‌خواستند به من اوراق بهادار بدهند این در حالی است که عوامل برنامه، من را می‌شناسند و در چنین مواقعی خودم باید پول آن‌ها را بدهم. مجموع این شرایط باعث شد تصمیم بگیرم که هر وقت که توانستم با پول خودم فیلم بسازم آنگاه سراغ مستندسازی بروم در غیر این صورت دیگر برای تلویزیون یا سازمان‌ها و ارگان‌های دیگر کار نمی‌کنم.

من دوست دارم همچنان کار هنری و فیلمسازی کنم ولی دیگر بحث مالی برایم مهم شده بود و با توجه به اینکه در نیمه پایانی زندگی هستم، نمی‌توانستم روی کاری که به جهت مالی آینده‌ای ندارد، وقت بگذارم به همین دلیل مجبور شدم فضایی را برای کار انتخاب کنم که جبران مافات آن بیست سال مستندسازی هم باشدوی افزود: مستندسازی از جهت مالی فضای خوبی ندارد، مستندسازان از هیچ جایی هیچ حمایتی نمی‌شوند و هیچ ارگان خاصی این کار را نمی‌کند. من هم  بعد از بیست سال فعالیت در حوزه مستندسازی، دیدم حضور در این عرصه دیگر فایده‌ای ندارد، گویا جور شبکه‌های سیما را ما باید به دوش بکشیم و پولی که باید آن‌پها باید به عوامل بدهند، ما باید تقبل کنیم.

این مستندساز بیان کرد: من دوست دارم همچنان کار هنری و فیلمسازی کنم ولی دیگر بحث مالی برایم مهم شده بود و با توجه به اینکه در نیمه پایانی زندگی هستم، نمی‌توانستم روی کاری که به جهت مالی آینده‌ای ندارد، وقت بگذارم به همین دلیل مجبور شدم فضایی را برای کار انتخاب کنم که جبران مافات آن بیست سال را داشته باشد ضمن اینکه کشور به کار اقتصادی خوب نیاز دارد به همین دلیل فکر کردم بهتر این است که وارد این فضا شوم.

حاج قاسم تبریزی که در پژوهش «پدر طالقانی» بسیار زحمت کشید یک بار به من گفت به سراغ کار بعدی برو ولی من به او گفتم من کار مستندسازی را کنار گذاشته‌ام چون پول ما را نمی‌دهند او به من گفت قبل از انقلاب علاوه بر اینکه به ما پول نمی‌دادند ما را شکنجه هم می‌کردند. پس وظیفه شما نسبت به انقلاب چه می‌شود؟محمددوست بیان کرد: در «پدر طالقانی» کار نویسندگی، تحقیق، کارگردانی، تدوین، فیلمبرداری و… را خودم انجام دادم، اما برای همه این کارها در طول شش سال به اندازه تصویربردار فاز دوم کار که روی هم ۱۵ جلسه سرکار بود دریافتی نداشتم، مجموع پول ساخت این مستند هم چیزی حدود ۲۰۰ میلیون تومان شد.  در حالی که مستند در ۵ قسمت و یک نسخه سینمایی آن‌هم با این حجم عظیم بازسازی تولید شد.

وی افزود: حاج قاسم تبریزی که در پژوهش «پدر طالقانی» بسیار زحمت کشید و ما همه چیز را با او چک می‌کردیم یک بار به من گفت به سراغ کار بعدی برو ولی من به او گفتم من کار مستندسازی را کنار گذاشته‌ام چون پول ما را نمی‌دهند او به من گفت قبل از انقلاب علاوه بر اینکه به ما پول نمی‌دادند ما را شکنجه هم می‌کردند. پس وظیفه شما نسبت به انقلاب چه می‌شود؟ در این هنگام گفتم حتما این کار را خواهم کرد. ضمن اینکه من مشغول تحصیل در مقطع دکتری روانشناسی بالینی هستم حتما در حوزه خانواده برای کشور کار خواهم کرد اما با پول خودم.

وی در پایان گفت: من یک‌بار به یکی از مسئولان تلویزیون گفتم با اینکه الان وضعم خوب است اما درویش مآبانه زندگی و سعی می‌کنم با پولی که به دستمان می‌رسد شغل جدیدی برای افراد راه اندازی کنیم اما در همین شرایط و با همین دلار ۱۴ تومانی اگر مسئولی به من بگوید ما به تو ماهی سه میلیون می‌دهیم اما تو فقط برای انقلاب فیلم بساز قطعا این کار را می‌کنم ولی حتی اینطور هم فکر نمی‌کنند مگر چند کارگردان داریم که دوست دارند در حوزه انقلاب کار کنند و دغدغه آن را دارند؟ به نظرم باید حداقل‌های زندگی این چند نفر را تامین کرد تا درباره انقلاب کار کنند.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی فیلم، بیست و دومین جشنواره المپیای یونان با معرفی آثار برتر و اهدای جوایز در بخش‌های مختلف به کار خود پایان داد. فیلم مستند «نت‌های مسی یک رویا» به تهیه‌کنندگی مرتضی شعبانی و کارگردانی رضا فرهمند توانست در این جشنواره جایزه ویژه هیات داوران را در بخش کارگردانی فیلم بلند مستند، کسب کند.

در بیانیه هیات داوران این جشنواره آمده است: «این جایزه تقدیم می‌شود به فیلمی که بر حق داشتن رویا برای کودکان تاکید می‌کند و به آنها، مخصوصا در شرایط ویژه‌ای مثل جنگ تاکید می‌کند.»

مستند «نت‌های مسی یک رویا» درباره مَلّوک، پسری ۱۰ ساله است که با دوستانش سیم‌های مسی خانه‌های ویران شده در جنگ را برای گذران زندگی جمع می‌کنند و می‌فروشند اما شوق رسیدن به آرزویی کودکانه، گرمای امید را در دل آنها زنده می‌کند و به خرابه‌ها و ویرانه‌ها رنگ و شادی می‌بخشد.

این فیلم پیش از این نیز در جشنواره‌هایی نظیر لوکارنو، آسیا پاسیفیک، جایزه بزرگ «هارل» آمریکا و DMZ کره جنوبی، حضور داشته است.

پخش بین المللی این فیلم با «ArtHouse Cinematheque» در کانادا با مدیریت مرجان علیزاده است.

جشنواره فیلم المپیا یکی از مهمترین اتفاقات فرهنگی کشور یونان است که هر ساله در شهر پیرگوس برگزار می‌شود.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی پروژه، با ثبت قرارداد اکران فیلم سینمایی «اولین امضاء برای رعنا» ساخته علی ژکان در گروه سینمایی «فرهنگ»، این فیلم از روز چهارشنبه ۲۵ دی‌ماه در این گروه روی پرده خواهد رفت. در آستانه اکران سازندگان از اولین پوستر این فیلم نیز رونمایی کردند.

طراحی این پوستر برعهده آرزو نصیرپور بوده است و پخش فیلم نیز در اختیار موسسه نیمروز فیلم قرار دارد.

علیرضا جلالی‌تبار، شهرزاد کمال‌زاده، شقایق رهبری، حمیدرضا هدایتی، شهین تسلیمی، فلور نظری، نادر نادرپور، محسن عبداللهیان، حمید فلاحی بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

«اولین امضاء برای رعنا» یک درام اجتماعی است. فیلم روایتگر زندگی داستان نویسی به نام جهانگیر گلستانه است که چند سال قبل با دختری به نام رعنا ازدواج کرده است. آنها در خانه‌ای اجاره‌ای زندگی می‌کنند و اجاره مختصری می‌پردازند، اما طولی نمی‌کشد که … .

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی خانه مستند، فیلم مستند «فرمایش مردم عادی» به تهیه کنندگی مهدی مطهر و کارگردانی علی فرقانی پس از پشت سر گذاشتن مراحل پژوهش و تولید، به تازگی آماده نمایش شده است.

علی فرقانی پیش از این مستندهایی چون «کارت پستالی از آسمان» و «بازگشت به سرزمین مقدس طوی» را کارگردانی کرده و نویسنده فیلمنامه فیلم سینمایی «مصادره» است.

موضوع اصلی مستند «فرمایش مردم عادی» نقاشی قهوه خانه است؛ سبکی از نقاشی که اواخر قرن سیزدهم تا نیمه‌های قرن چهاردم هجری در جای جای ایران رواج پیدا کرد و مشتری آن هم مردم عادی بودند. نقاشی قهوه خانه برخلاف سایر سبک های هنری متکی بر سفارش و نیاز مردم کوچه و بازار بود و نقاش به جای روزی خوردن از جوار اربابان و ملاکان، از دست مردم عادی دستمزد کار خود را می‌گرفت اما این مستند از گزارش ساده موضوع خود پرهیز می‌کند و این سبک نقاشی را از دریچه یکی از مهمترین اتفاقات مهم تاریخ معاصر ایران یعنی انقلاب مشروطه و حواشی پیرامون آن بررسی می‌کند چراکه منتقدان مشروطه همواره بزرگترین عیب مشروطه را خاص بودن و به اصطلاح نخبه‌گرایی آن دانسته‌اند و برخی گفته‌اند که مشروطه انقلاب فرهیختگان و دیوانسالاران بود. اما این مستند به بهانه سیر تحولی نقاشی قوه‌خانه‌ای به بررسی انقلاب مشروطه می‌پردازد.

تولید فیلم مستند «فرمایش مردم عادی» از ابتدای سال ۹۸ آغاز شده بود و به تازگی در یک نسخه ۴۰ دقیقه‌ای آماده نمایش شده است.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی خانه سینما، کانون فیلم خانه سینما در تازه‌ترین برنامه‌ خود که با مشارکت انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی برگزار شد نسخه‌ ترمیم‌ شده‌ «رگبار» ساخته بهرام بیضایی را به نمایش گذاشت.

در این برنامه که شامگاه یک‌شنبه بیست و دوم دی‌ برگزار شد مصطفی جلالی‌فخر (منتقد سینما) و جابر قاسمعلی (فیلم‌نامه‌نویس) حضور داشتند و این فیلم را از جنبه‌های مختلف مورد بررسی قرار دادند.

در ابتدای این جلسه، ناصر صفاریان دبیر کانون فیلم خانه سینما ضمن ابراز تاسف و همچنین تسلیت به خانواده‌های داغدار و بازماندگان سقوط هواپیمای اکراینی، به ضرورت فعالیت‌های فرهنگی در برابر اِعمال سکوت و انفعال اشاره کرد و افزود: لغو کردن مراسمی نظیر جشن‌ها و برنامه‌های بزرگداشت، تنها کاری است که در شرایط فعلی و در ابراز همدردی با مردم کشورمان و خانواده‌های عزادار می‌توان انجام داد اما در همین وضعیت آن‌چه که از اهمیت به‌ سزایی برخوردار است مقاومت در برابر تعطیلی پاتوق‌ها و مراکز فرهنگی، و از آن مهم‌تر، پیدا کردن راهی برای مبارزه با سکوت و خانه‌نشینی است.

وی ادامه داد: کانون فیلم خانه سینما که خوشبختانه از ابتدای راه‌اندازی، از مساعدت و همکاری مدیریت خانه سینما برخوردار بوده، در این روزهای آکنده از سوگ و غم، ضمن پرهیز از برگزاری برنامه‌های طنز یا جشن می‌کوشد تا با برگزاری جلسات نمایش فیلم و نقد و بررسی، از تعطیل شدن– حتی موقتی– جلسه‌هایی با اهداف فرهنگی جلوگیری کند.

صفاریان سپس در بخش دیگری از صحبت‌های خود با اشاره به ترمیم و بازسازی «رگبار» در بنیاد سینمایی مارتین اسکورسیزی گفت: مدیران این بنیاد برای انجام این کار از نسخه‌ پزیتیو این فیلم که در اختیار بهرام بیضایی بوده استفاده کردند و در نخستین نمایش این نسخه‌ در آمریکا، مارتین اسکورسیزی ضمن ابراز تاسف مدعی شد که ظاهرا این فیلم در داخل ایران نابود شده! در حالی که نسخه‌ پزیتیو فیلم مورد بحث در آرشیو فیلمخانه‌ ملی ایران موجود است و همین نکته، ‌ ادعای این فیلمساز سرشناس آمریکایی درباره‌ فیلم «رگبار» را نقض می‌کند.

وی بیان کرد: آن‌چه که تماشای «رگبار» از پی سال‌های گذشته را به تجربه‌ای دریغ‌آلود تبدیل می‌کند، حسرت مواجهه با آدم‌ها و تجربه‌هایی است که قبلا آن‌ها را داشته‌ایم و اینک آن‌ها را از دست داده‌ایم. حسرتی که مهاجرت استاد بهرام بیضایی و غیبت ایشان در سینمای امروز ایران، تنها یکی از آن‌هاست.

مهم‌ترین ویژگی این فیلم نسبت به جریان اصلی و رایج سینمای دهه‌ پنجاه، تفاوت‌هایی در انتخاب داستان و چگونگی روایت آن استدبیر کانون فیلم خانه سینما در ادامه‌ جلسه با اشاره به این که «رگبار» به عنوان نخستین ساخته‌ بهرام بیضایی در سال ۱۳۵۱ ساخته شده، ضمن اشاره به تحسین و دریافت جوایزی از جشنواره‌ فیلم سپاس و همچنین واکنش منفی برخی منتقدان مطبوعات به برخی حاشیه‌های تولید آن (نظیر وقفه‌های طولانی مدت، بی‌نظمی و اختلاف سلیقه میان بهرام بیضایی و باربد طاهری) اشاره کرد و توضیح داد: می‌توان گفت مشکلات بهرام بیضایی با اغلب تهیه‌کنندگان فیلم‌هایش که متاسفانه تا آخرین ساخته‌اش ادامه داشت، از همین فیلم آغاز شده و این نکته در یادداشت گلایه‌آمیز او پس از پایان تولید این فیلم نیز انعکاس داشته است.

بخش بعدی جلسه به صحبت‌های جابر قاسمعلی اختصاص داشت. این فیلم‌نامه‌نویس با اشاره به علاقه‌ خود به اغلب آثار بهرام بیضایی، او را یک استاد مسلم در زمینه‌ هنر نمایش و سینما دانست و گفت: با این وجود در میان فیلم‌های بیضایی «رگبار» را چندان دوست ندارم و این‌بار که فیلم را دیدم اشکالات آن بیش‌تر برایم روشن شد.

وی سپس با اشاره به تاثیر این فیلم در موج نو سینمای ایران گفت: مهم‌ترین ویژگی این فیلم نسبت به جریان اصلی و رایج سینمای دهه‌ ۵۰، تفاوت‌هایی در انتخاب داستان و چگونگی روایت آن است. به عبارتی دیگر در این فیلم نیز مثل بسیاری از فیلمفارسی‌های آن دوران با یک مثلث عشقی روبه‌رو هستیم اما نخستین جسارتی که بیضایی می‌کند روایت این داستان بارها و بارها تکرار شده در زمانی بالغ بر صد و بیست دقیقه است. مدت زمانی که جزو استانداردهای اکران در زمان تولید این فیلم نبوده است.

قاسمعلی بیان کرد: این فیلم نخستین اثر بلند و سینمایی بهرام بیضایی است و طبیعی است که نواقصی دارد. اما این نقص‌ها بیش‌تر از آن که از نحوه‌ تولید ضعیف و غیر استاندارد چنین فیلمی ناشی شده باشد ریشه در پرداخت خام‌دستانه‌ی فیلمساز نسبت به عناصر، نمادها و نشانه‌هایی نظیر آینه است که در فیلم‌های بعدی او شکل و قالب بهتری پیدا می‌کند.

وی افزود: به‌هرحال باید پذیرفت ذهنیت بیضایی در گذر زمان پخته‌تر شده و خود به عنصری از فیلم تبدیل شده است. اما نکته این‌جاست که اگر برخی نشانه‌ها در فیلم‌های بعدی و بهتر او به عنصری نمادین یا دراماتیک تبدیل شده، به‌خاطر نزدیکی لحن آن فیلم‌ها به اسطوره‌هاست. در حالی که در «رگبار» زبان، لحن و رویکرد فیلم، واقع‌گراست.

این فیلمنامه‌نویس سپس به نقش و حضور قدرتمند زنان در سینمای بیضایی اشاره کرد و افزود: زنان فیلم‌های بیضایی عموما زنانی مقتدر، آرمان‌خواه و نسبت به مردان بسیار پیشروتر هستند. در حالی که شخصیت زن فیلم «رگبار» یک زن معمولی است که جایگاه و قداست زن آرمانی خصوصا در فیلم‌های متاخر بیضایی را ندارد.

در ادامه‌ جلسه، مصطفی جلالی‌فخر در پاسخ به پرسش ناصر صفاریان درباره‌ی نوع نگاه اسطوره‌ای در آثار بهرام بیضایی و تقابل آن با روزمرگی‌های مورد اشاره در «رگبار» گفت: اگر این یافته‌ روان‌شناسی را بپذیریم که تمام آدم‌ها یک معشوق خیالی دارند باید اشاره کرد که این فیلم به‌ شدت به اسطوره نزدیک شده و عشق کاملی را به تصویر آورده که در آن، این معشوق خیالی با تمام ابعاد ظاهر می‌شود.

وی بیان کرد: این فیلم چهل و هفت سال پس از تولید آن مورد نقد و بررسی قرار گرفته در حالی که آن را باید با مختصات زمان و زمانه‌ای که در آن ساخته شده سنجید.

جلالی‌فخر افزود: به نظرم «رگبار» فیلم گرمی است و آدم‌ها و شخصیت‌هایش هنوز هم تماشاگر را تحت تاثیر قرار می‌دهند. آن‌هم در مقایسه با سینمای امروز ایران که متاسفانه بخش عمده‌ای از تولیدات آن، توان شخصیت‌پردازی و روایت سر راست داستان را ندارند.

این منتقد سینما سپس «رگبار» را یکی از موفق‌ترین آثار در تلفیق‌ رئالیسم و سوررئالیسم توصیف کرد و توضیح داد: بیضایی در این فیلم موفق شده هم یک فیلم واقع‌گرا بسازد و هم یک ملودرام درست و عاشقانه که از لحظه‌های حسی بسیار قوی و موفقی برخوردار است. به عنوان مثال ذات عاشقانه‌ سکانس دیدار آقای حکمتی (زنده‌یاد پرویز فنی‌زاده) و عاطفه (پروانه معصومی) به‌قدری قوی است که حتی طنز الصاقی فیلمساز نیز نمی‌تواند جوهره‌ آن را کم‌رنگ کند. به این ترتیب زمانی که تماشاگر در پایان همین سکانس با یک لحظه‌ سوررئال (نظیر پر شدن درخت‌ها از بچه‌هایی که نظاره‌گر ابراز علاقه‌ی آقای حکمتی به عاطفه هستند) مواجه می‌شود، درام صحنه اُفت نمی‌کند و همچنان یک عاشقانه‌ شاعرانه باقی می‌ماند.

یکی از جالب‌ترین نکته‌های «رگبار» این است که چنین فیلمی با وجود عدم برخورداری از ساختمان کلاسیک داستانی، از عناصری وام گرفته که مربوط به ساختارهای داستانی استوی در بخش دیگری از صحبت‌های خود «رگبار» را یک تجربه‌ عاشقانه توصیف کرد و بیان کرد: این فیلم روایتی از یک تراژدی نیست و حتی غمگین هم نیست. شخصیت محوری این فیلم یک تجربه‌ غنی و عاشقانه را با خود می‌برد که شاید نتوان آن را پیروزی او دانست اما در عین حال شکست رقیب عشقی‌اش هم نیست. چون عشقی که در فیلم مورد پرورش قرار گرفته، در پایان نیز همچنان خوب و کامل و تاثیرگذار باقی مانده است.

قاسمعلی در ادامه با اشاره به استفاده از خرده‌پیرنگ‌ها در روایت داستانی که به تعبیر او ساختار کلاسیک ندارد گفت: در این فیلم با قهرمانی روبه‌رو هستیم که برخلاف رویه‌ سینمای آن سال‌ها و همچنین سال‌های بعد کتک می‌خورد. موضوعی که حتی در سال‌های اخیر نیز پذیرفتنی نیست.

جلالی‌فخر نیز پرداخت شخصیت‌های خاکستری و همچنین پرهیز از اشاره به آدم‌های سیاه و سفید را از مهم‌ترین ویژگی‌های «رگبار» برشمرد و تاکید کرد: شاید بدترین شخصیت این فیلم مدیر مدرسه است که بیضایی با نمایش فضای خانوادگی و حرکات مشمئزکننده‌ای که برای او طراحی کرده سعی داشته تا تصویر یک آدم مزاحم را از او ارائه دهد.

وی سپس با اشاره به نقش عناصر نمادگرایانه در برخی لحظات فیلم گفت: این عناصر در بعضی لحظه‌های فیلم بیش‌ از آن که کارکردی در جهت خود فیلم داشته باشند مختل‌کننده هستند. مثل حضور فردی با عینک دودی تیره که به نظر می‌رسد نمادی از نیروهای امنیتی است و در پایان فیلم شخصیت اصلی داستان را مجبور می‌کند که آن محل را ترک کند.

در بخش پایانی این جلسه‌ی نقد و بررسی، جابر قاسمعلی گفت: یکی از جالب‌ترین نکته‌های «رگبار» این است که چنین فیلمی با وجود عدم برخورداری از ساختمان کلاسیک داستانی، از عناصری وام گرفته که مربوط به ساختارهای داستانی است.

وی بیان کرد: یکی دیگر از مختصات ساختارهای داستانی، حضور خرده‌پیرنگ‌ها در یک شاه‌پیرنگ اساسی است که در این فیلم در حضور نامرئی بعضی آدم‌های فرعی داستان تجلی پیدا کرده است. آدم‌هایی نظیر شخصیت خیالی مدیر خیاط‌خانه (زنده‌یاد مهری ودادیان) که فقط سایه‌ او روی دیوار دیده می‌شود، زنی که صاحب‌خانه‌ آقای حکمتی و هنوز منتظر آمدن فرزندش است؛ و مهم‌تر از همه، مادر عاطفه (زنده‌یاد عصمت صفوی) که پزشک معالجش در توصیف او به زیبایی می‌گوید در حال مرگ است اما فقط دست‌هایش کار می‌کند.

قاسمعلی درپایان گفت: باید پذیرفت مهم‌ترین شخصیت فیلم «رگبار» آقای حکمتی است که همان‌طور که از اسمش هم برمی‌آید واجد حکمت خاصی است، البته شکل تکامل‌ یافته‌ او در فیلمنامه‌ درخشان «طومار شیخ شرزین» نوشته‌ بهرام بیضایی است. نماینده‌ای از خِرَد ایرانی که متاسفانه به دست بی‌خِرَدان قربانی می‌شود.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از ایندی وایر، بیست و پنجمین دوره جوایز سالانه انتخاب منتقدان یکشنبه شب در لس‌آنجلس و کمی پیش از معرفی نامزدهای اسکار ۲۰۲۰ برگزار شد.

در عین حال که این به آن معناست که معرفی برندگان این جوایز نقشی در انتخاب نامزدهای اسکار ندارد، اما می‌تواند این تصور را ایجاد کند که باید منتظر شنیدن نام چه چهره‌هایی در فهرست نامزدهای اسکار بود.

جوایز انتخاب منتقدان که از سوی انجمن منتقدان سینما و تلویزیون اهدا می‌شود جایزه بهترین فیلم خود را به «روزی روزگاری در هالیوود» ساخته کوئنتین تارانتینو داد و جایزه بهترین کارگردان را به طور مشترک به سم مندس برای «۱۹۱۷» و بونگ جون هو برای «پارازیت» اهدا کرد.

رنه زلوگر و خواکین فینیکس جایزه بهترین بازیگر مرد و زن و لورا درن و برد پیت جایزه بهترین بازیگران نقش مکمل را بردند.

در بخش تلویزیونی نیز «فلی‌بک» و «جانشینی» جوایز اصلی را دریافت کردند و «وقتی آنها ما را می‌بینند» نت‌فلیکس هم جایزه بهترین سریال کوتاه را از آن خود کرد.

اسامی برندگان چنین است:

بهترین فیلم: «روزی روزگاری در هالیوود»

بهترین بازیگر مرد: خواکین فینیکس برای «جوکر»

بهترین بازیگر زن: رنه زلوگر برای «جودی»

بهترین بازیگر نقش مکمل: برد پیت برای «روزی روزگاری در هالیوود»

بهترین بازیگر زن نقش مکمل: لورا درن برای «داستان ازدواج»

بهترین بازیگر جوان: رومن گریفین دیویس برای «جوجو خرگوش»

بهترین گروه بازیگران: «ایرلندی»

بهترین کارگردان: بونگ جون هو برای «پارازیت» و سم مندس برای «۱۹۱۷»

بهترین فیلمنامه اوریجینال: کوئنتین تارانتینو برای «روزی روزگاری در هالیوود»

بهترین فیلمنامه اقتباسی: گرتا گرویک برای «زنان کوچک»

بهترین فیلمبرداری: راجر دیکینز برای «۱۹۱۷»

بهترین طراحی تولید: باربارا لینگ و نانسی های برای «روزی روزگاری در هالیوود»

بهترین تدوین: لی اسمیت برای «۱۹۱۷»

بهترین طراحی لباس: روت ای.کارتر برای «دولمایت اسم من است»

بهترین چهره پردازی و مو: «بامب‌شل»

بهترین جلوه‌های ویژه: «انتقام‌جویان: پایان بازی»

بهترین انیمیشن: «داستان اسباب‌بازی ۴»

بهترین کمدی: «دولمایت اسم من است»

بهترین فیلم علمی تخیلی یا ترسناک: «ما»

بهترین فیلم خارجی‌زبان: «انگل‌» ساخته بونگ جون هو

بهترین موسیقی: هیلدور گودنادوتیر برای «جوکر»

بهترین ترانه: «دوباره خودم را دوست خواهم داشت» التون جان از فیلم «راکت‌من» و «هیچ جایی مثل خانه نیست» از فیلم «رز وحشی»

بهترین سریال درام: «جانشینی» از اچ‌بی‌او

بهترین بازیگر مرد سریال درام: جرمی استرانگ برای «جانشینی»

بهترین بازیگر زن سریال درام: رجینا کینگ برای «واچمن» از اچ‌بی‌او

بهترین بازیگر مرد مکمل سریال درام: بیلی کرودوپ برای «شوی صبحگاهی» از اپل

بهترین بازیگر زن مکمل سریال درام: جین اسمارت برای «واچ‌من» از اچ‌بی‌او

بهترین سریال کمدی: «فلی‌بگ» از آمازون

بهترین بازیگر مرد سریال کمدی: بیل هدر برای «بری» از اچ‌بی‌او

بهترین بازیگر زن سریال کمدی: فیبی والر-بریج برای «فلی‌بگ»

بهترین بازیگر مرد مکمل سریال کمدی: اندرو اسکات برای «فلی‌بگ» از آمازون

بهترین بازیگر زن مکمل سریال کمدی: آلکس برستاین برای «خانم مارولوس شگفت‌انگیز» از آمازون

بهترین سریال کوتاه: «وقتی آنها ما را می‌بینند» از نتفلیکس

بهترین فیلم تلویزیونی: «ال‌کامینو: یک فیلم برکینگ بد» از نت‌فلیکس

بهترین بازیگر مرد سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی: جارل جرومی برای «وقتی آنها ما را می‌بینند»

بهترین بازیگر زن سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی: میشل ویلیامز برای «فاسی وردون» از اچ‌بی‌او

بهترین بازیگر مرد مکمل سریال، سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی: استلان اسکارسگارد برای «چرنوبیل»

بهترین بازیگر زن مکمل سریال، سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی: تونی کولت برای «باورنکردنی» از نت فلیکس

بهترین سریال انیمییشن: «بوجک‌هورسمن» از نت‌فلیکس

بهترین تاک شو: «لیت‌لیت شو با جیمز کوردن» و «لیت نایت با ست میرز»

جایزه یک عمر دستاورد: ادی مورفی