سعید داخ کارگردان نمایش «نینوچکا» که در تماشاخانه دیوار چهارم روی صحنه است در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به اینکه این نمایش یک کمدی تمیز است، گفت: هدف، مسئله ذهنی و ایده اصلی برای روی صحنه بردن «نینوچکا» فارغ از تمام اتفاقات معمول امروز تئاتر، این بود که در این نمایش بیشتر به جای کلمات، به دنبال موقعیتهایی باشم که کمدی را به وجود بیاورند.
وی ادامه داد: این اثر برگردانی از یک فیلمنامه است؛ در این فیلم، داستان اصلی عشق میان لئون و نینوچکا است در حالیکه در این نوشته ما بیشتر به سراغ جواهرات و اتفاقات دیگر رفتهایم و آن ماجراها را نمایانتر کردهایم. بدون شک این اثر با فیلم کاملا متفاوت است، چرا که صحنه با تصویر تفاوت بسیاری دارد.
داخ با بیان اینکه چند نقش از نمایشنامه حذف شدهاند، خاطرنشان کرد: در دنیای تئاتر کارگردان میبایست براساس امکاناتی که دارد صحنههایی خلق کند، بنابراین دچار یک سری محدودیتهایی است اما در تصویر به هرحال دست کارگردان بازتر است و میتوان داستان را با جزئیات بیشتری برای مخاطب بازگو کرد. این نمایشنامه براساس آنچه که در توان بوده نوشته شده است.
این بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون افزود: در این نمایش تقسیمبندی بین بازیگران برای خنداندن مخاطب وجود ندارد چراکه در درجه اول آنچه حائز اهمیت است به وجود آمدن یک سری لحظات شاد است بنابراین بهعنوان کارگردان کاری نکردهام که مخاطب بخندد و اصراری نیز به خنده مخاطب نداریم. ممکن است در یک اجرا مخاطب تنها با یک لبخند از سالن خارج شود اما لحظه شادی را گذرانده باشد.
وی تصریح کرد: موقعیتهایی در نمایش وجود دارد که ممکن است مخاطب به آن بخندد اما اینکه بخواهیم بگوییم طراحی کار به گونهای بوده که مخاطب میبایست حتما در این زمان بخندد، خیر این اتفاق رخ نداده است. موقعیتها شکل گرفته است و اگر آن موقعیت بابت میل مخاطب باشد قطعاً میخندد. این اتفاق دقیقا همان تفاوت ما بین کمدی موقعیت با سایر کمدیهای فعلی است.
داخ ابراز کرد: تمامی اجزا این نمایش اعم نور، لباس، صحنه و … از نگاه بنده فعالیت ویژهای دارند که باید به درستی انجام شود بنابراین بسیار حائز اهمیت است و سعی شده تا در «نینوچکا» به بهترین شکل ممکن از آن استفاده شود. آنچه متاسفانه در فضای فعلی تئاتر باعث شده است تا کمتر به این اجزا توجه شود، هزینهای است که میبایست گروه برای آنها بپردازد، بنابراین نمیتوان ایرادی به این موضوع گرفت.
وی با اشاره بر حضور چهرهها در عرصه تئاتر، بیان کرد: به هیچ عنوان مخالف این موضوع نیستم، چراکه معتقدم افراد میتوانند به یکدیگر کمک کنند. زمانیکه حضور یک چهره به تئاتر جان میدهد و باعث میشود تا مخاطب برای تماشای اثر به سالن تئاتر بیاید اتفاق خوبی است و نباید با آن مخالفت کرد.
این بازیگر و طراح حرکت در پایان صحبت هایش عنوان کرد: در این اثر نمایشی چهره، بازیگر تئاتری و هنرجو در کنار یکدیگر در حال فعالیت هستند و از نگاه من ترکیب درستی شکل گرفته است. علاوه بر این چهرههای حاضر در این اثر نیز از اهالی قدیمی تئاتر هستند و فعالیتهای بسیاری در این عرصه داشتهاند. ما یک خانواده هستیم و در کنار یکدیگر مشغول به کاریم و میتوانیم از این موضوع لذت ببریم. بنده و گروه «نینوچکا» این اثر را برای همه افراد جامعه به صحنه بردهایم و امیدواریم همه افراد جامعه به تماشای آن بنشینند.
«نینوچکا» عنوان نمایشی است از سعید داخ به نویسندگی مجتبی کاظمی براساس فیلمنامه «نینوچکا» اثر بیلی وایلدر و تهیه کنندگی انوشه زاهدی که از ۸ آبان ماه با نقش آفرینی ارژنگ امیر فضلی، کامبیز امینی، کتانه افشاری نژاد، امیر تیموری، جوانه دلشاد، علی داوری، پردیس رفیعی، شبنم ندیمی، زهرا بهرامی، فاطمه دهقانی در تماشاخانه دیوارچهارم روی صحنه رفته است.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی گروه، نمایش «بوی گند دهن خانم مارکز» به کارگردانی فرید قادرپناه و تهیه کنندگی مهرداد بهاالدینی که از ۲۸ مهرماه ساعت ۱۹:۳۰ در سالن شماره یک تماشاخانه سپند روی صحنه رفته است و قرار بود تا ۲۸ آبان اجرا داشته باشد، به دلیل تعدد تعطیلیهای پیش آمده در طول اجرا، تا ۵ آذر تمدید شد.
بهنام شرفی، کاوه مرحمتی، آزاده مشعشعی، امین جلالی و مینا زرنانی بازیگران تازهترین تولید گروه تئاتر ریگولیتو هستند.
قادرپناه خود نویسندگی این نمایشنامه را به عهده داشته که در خلاصه آن آمده است: «پترسون که نویسنده مطرحی در شهر است در شصت و چند سالگی به دلیل نامعلوم دیوانه میشود و خانه را ترک می کند، الان هفت سال رفتن پترسون میگذرد.»
ماریا حاجیها طراح گریم، رضا خضرایی طراح نور، باران سیبی طراح لباس، امیر دوستی طراح صدا و آهنگساز، سحر نهاوندینژاد طراح پوستر و بروشور، مهرداد افشار طراح تیزر و ویدیوآرت گروه طراحان این نمایش را تشکیل میدهند.
همچنین سارا سیبی دستیار کارگردان و برنامهریز، گروه تئاتر ریگولیتو مجری طرح، فواد خراباتی مشاور تولید و تبلیغات، آوا فیاض مدیر تبلیغات، روابط عمومی و مشاور رسانه، مصطفی اکبرزاده عکاس، علی سیبی مدیر صحنه دیگر عوامل نمایش «بوی گند دهن خانم مارکز» هستند.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از دبیرخانه سی و هشتمین جشنواره بینالمللی تئاتر فجر، شورای انتخاب ایدههای بخش دیگرگونههای اجرایی سی و هشتمین جشنواره بینالمللی تئاتر فجر متشکل از نسیم احمدپور، نرگس هاشم پور و حمید پورآذری به همراه علی اصغر دشتی مدیر و کیوریتور این بخش، در مرحله سوم و بعد از تماشای بخشی از فرآیند آمادهسازی ایدههای پذیرفته شده مرحله دوم و بر اساس انتظارات خود از فرآیند آمادهسازی و همچنین مختصات و ویژگیهای پرورش ایدهها، ایجاد فرصت بیشتر جهت پرورش و تکامل آنها و با در نظر گرفتن اعتبار محدود کمک هزینه برای این مرحله، نتایج مرحله سوم را بدون حذف قطعی هیچ اثری و در دسته بندی سه گانه زیر معرفی کردند:
دسته اول
تعداد ۱۱ اثر برای این مرحله از ارائه به اتفاق آرا متقاعد کننده تشخیص داده شده است. متقاضیان این آثار با دریافت کمک هزینه کامل این مرحله لازم است خود را برای ارائه اثر کامل در مرحله چهارم (طبق تاریخ قید شده در فراخوان) آماده کنند.
آثار دسته اول به شرح زیر معرفی میشوند:
«آشکار کردن فاز پنهان» به کارگردانی یا ایده پردازی ساغر حسین پور از تهران
«اتوبوس مدرسه جادویی» به کارگردانی یا ایده پردازی مهتاب شیرانی از تهران
«اکسیر» به کارگردانی یا ایده پردازی علی کاظمی از کرج
«ب ب» به کارگردانی یا ایده پردازی مهدی اعتماد سعید از تهران
«پارت دوم: مارون» به کارگردانی یا ایده پردازی حامد اصغرزاده از تهران
«توضیح صحنه» به کارگردانی یا ایده پردازی کیوان سررشته از تهران
«خانه عروسک» به کارگردانی یا ایده پردازی پگاه طبسی نژاد از تهران
«راهرو (تغییر نام از میمون بنا به درخواست کارگردان)» به کارگردانی یا ایده پردازی حسین ملکی و وحید رهجوی از تهران
«سه دنه» به کارگردانی یا ایده پردازی مصطفی شب خوان از تهران
«کوچ…ه» به کارگردانی یا ایده پردازی پویان باقرزاده از تهران
«وارت آوار» به کارگردانی یا ایده پردازی محمدحسین خدائی از اردبیل
دسته دوم
تعداد ۹ اثر برای این مرحله از ارائه مشروط تشخیص داده شده است، لذا بر مبنای اعتماد به هنرمندان متقاضی این آثار و ویژگی ایدههای طرح شده در مراحل اول و دوم، این گروهها میتوانند ضمن دریافت نگاه شورای انتخاب ایدهها از طریق مدیر و کیوریتور بخش و با دریافت ۵۰ درصد از کمک هزینه این مرحله خود را برای ارائه اثر کامل در مرحله چهارم (طبق تاریخ قید شده در فراخوان) آماده کنند.
آثار دسته دوم به شرح ذیل معرفی میشوند:
«۱۳۷۷ :پرونده مختومه زینت سمن یار» به کارگردانی یا ایده پردازی مهام میقانی از تهران
«آنژیوگرافی» به کارگردانی یا ایده پردازی سعید هاشم زاده و مرضیه شاطر طوسی از تهران
«بی در کجا» به کارگردانی یا ایده پردازی محمدرضا دهقانی از یزد
«تجربه نخست: مادر» به کارگردانی یا ایده پردازی وحید یعقوبیان از تهران
«جمعیت» به کارگردانی یا ایده پردازی مرتضی حسینزاده از تهران
«چه کسی آنجا خواهد نشست» به کارگردانی یا ایده پردازی لعیا گرامی و مینووش رحیمیان از تهران
« سوختیم سوختید سوختند» به کارگردانی یا ایده پردازی آینا قطبی یعقوبی از تهران
«مکث با سه نقطه (تغییر نام از «ر پ ت سیون» بنا به درخواست کارگردان)» به کارگردانی یا ایده پردازی مهران جلیلوند از تهران
«وقتی بزرگ تر بودم» به کارگردانی یا ایده پردازی سپیده فلاح فر از تهران
دسته سوم
تعداد ۸ اثر (بر اساس مشاهدات این مرحله از ارائه) متقاعد کننده نبود. لذا مبنا را بر تشخیص و تصمیم متقاضیان این آثار گذاشته تا در صورت تمایل از فرصت باقی مانده برای اصلاح و تکمیل ایدههای خود استفاده کرده و بدون دریافت کمک هزینه این مرحله خود را برای ارائه اثر کامل در مرحله چهارم (طبق تاریخ قید شده در فراخوان) آماده کنند. متقاضیان آثار ذیل بایستی در صورت تمایل به ارائه اثر کامل خود در مرحله چهارم درخواست خود را تا تاریخ ۱۰ آذر ۱۳۹۸ به شکل مکتوب به دبیرخانه ارائه کنند.
آثار دسته سوم به شرح ذیل معرفی میشوند:
«آرشیو پاره پاره» به کارگردانی یا ایده پردازی تارا فاتحی از تهران
«بدون عنوان» به کارگردانی یا ایده پردازی حامد راد از تهران
«تئاترون» به کارگردانی یا ایده پردازی مهین بهزادی از تهران
«خراش» به کارگردانی یا ایده پردازی آرمین شیروانی از تهران
«سوژه / ابژه» به کارگردانی یا ایده پردازی پریسا حسنی پارسا از تهران
«طبیعت رام شده» به کارگردانی یا ایده پردازی احسان شایان فرد از تهران
«نمایش شماره۰۱» به کارگردانی یا ایده پردازی مرتضی زارعی از تهران
«Look lab (تغییر نام از look بنا به درخواست کارگردان) به کارگردانی یا ایده پردازی مریم زارعی از تهران
در مرحله چهارم تمامی اجراها به صورت کامل و در مکانهای واقعی باید ارائه شوند.
اجراهای پذیرفته شده این مرحله در کنار تعدادی از آثار پذیرفته شده بخش مرور به صورت زنده در بازه زمانی ۱۵ تا ۲۰ آذر توسط شورای انتخاب ایدهها و کیوریتور بخش دیده شده و تعداد ۱۵ اجرا جهت ارائه در بخش دیگرگونههای اجرایی جشنواره فجر معرفی خواهند شد.
سی و هشتمین جشنواره بینالمللی تئاتر فجر به دبیری نادر برهانی مرند ۱۰ تا ۲۰ بهمن ماه امسال برگزار میشود.
به گزارش خبرگزاری مهر، کافه کتاب «امید» همزمان با میلاد با سعادت پیامبر مهربانی ها حضرت محمد مصطفی (ص) و روز کتاب و کتاب خوانی در محیط موسسه فرهنگی هنری «امید» لاهیجان افتتاح می شود.
مراسم افتتاحیه این کافه در قالب یک برنامه فرهنگی و هنری صورت می گیرد و علاقه مندان می توانند از ساعت ۱۰ صبح روز جمعه ۲۴ آبان ماه تا ساعت ۲۲ مهمان برنامه هایی باشند که همگی از تولیدات موسسه «امید» هستند.
پیام دهکردی چند سالی است با هجرت به لاهیجان تلاش دارد گسترده فعالیت های فرهنگی هنری و به ویژه آموزشی خود را افزایش دهد .
در این مراسم خوانش یک داستان کوتاه توسط پیام دهکردی نیز صورت می گیرد.
شرکت در این مراسم برای عموم آزاد است و علاقه مندان می توانند از ساعت ۱۰ صبح در محل موسسه فرهنگی هنری امید پیام دهکردی به نشانی لاهیجان، شهرکت سلمان، کوچه پنجم، شماره ۶۸ مراجعه کنند.
خبرگزاری مهر-گروه هنر-آروین موذنزاده؛ پرونده بیست و دومین جشنواره ملی «تئاتر فتح خرمشهر» که از ۱۵ آبان ماه در منطقه آزاد اروند برگزار شده بود، ۲۲ آبان ماه با برگزاری مراسم اختتامیه و گلایههای حمیدرضا آذرنگ دبیر جشنواره و داوران بخش نمایشهای کوتاه جشنواره نسبت به کیفیت آثار بسته شد.
تقریبا همزمان با برگزاری این جشنواره نیز جشنواره «تئاتر کودک و نوجوان» به دبیری مجید قناد در شهر همدان برگزار شد که این جشنواره نیز با وجودی که بیست و شش دوره از برگزاری آن میگذرد همچنان با نظرات متفاوتی روبرو است و گلایههای هنرمندان درباره نبود زیرساختهای مناسب در شهر همدان برای برگزاری چنین رویدادی به چشم میخورد.
به بهانه اتمام این ۲ جشنواره تئاتری در گفتگو با چند تن از هنرمندان تئاتر که همگی در چنین جشنوارههایی به عنوان داور، کارشناس، بازبین، دبیر و … حضور دارند نگاهی اجمالی به دستاوردهای جشنوارههای مختلف تئاتری که هر ساله در کشور برگزار میشود، خواهیم داشت و به آسیبشناسی و دلایل تاثیرگذار نبودن جشنوارههای استانی در ارتقای سطح کیفی تئاتر کشور میپردازیم.
مخاطب این رویدادهای «ملی» کیست؟
جشنواره تئاتر فتح خرمشهر امسال بیست و دومین دوره خود را پشت سر گذاشت، اما متاسفانه وقتی به شرایط برگزاری جشنواره، امکانات فنی تالارها، آماده نبودن شهر برای پذیرایی از گروههای نمایشی، بیعلاقگی مردم به چنین رخدادی در شهرشان، همکاری نکردن برخی از مسئولان منطقه آزاد اروند با ستاد اجرایی جشنواره و اطلاع رسانی نامناسب در شهرهای خرمشهر و آبادان نگاه میکنیم این مساله مورد توجه قرار میگیرد که در طول بیست و یک دوره گذشته چنین جشنوارهای چطور و با چه کیفیتی در سطح ملی برگزار میشده است.
در این دوره حمیدرضا آذرنگ با تلاش زیادی سعی کرد جشنواره را سرپا نگه دارد اما ارگانها و نهادهایی که قبل از آغاز جشنواره به وی قول همکاری داده بودند، در نهایت به تعهدشان عمل نکردند. دبیر جشنواره برخلاف دورههای گذشته که گروهها از شهرهای اطراف برای حضور در جشنواره دعوت میشدند تا بعد از اجرای کارشان بدون اینکه بتوانند به دیدن کارهای دیگر بنشینند و یا استراحتی بکنند به شهر و دیارشان باز میگشتند، همه گروههای نمایشی را در طول برگزاری جشنواره در هتلی مناسب اسکان داد تا همه گروهها که این بار از استانهای مختلف کشور در این رویداد حضور داشتند، بتوانند در کنار هم ۵ روز مهمان جشنواره باشند و یا در صورت تمایل در کارگاههای آموزشی شرکت کنند.
آذرنگ در یادداشتی که در اختتامیه جشنواره خواند به کنایه از ناملایمات سخن گفت و حتی از کسانی که تنهایش گذاشته بودند، سپاسگزاری کرد.
حمیدرضا آذرنگ دبیری جشنواره تئاتر فتح خرمشهر را با ناملایمات تجربه کرد
یکی از نکاتی که به دلیل نبود زیرساخت مناسب و بهرهمند نبودن خرمشهر از سالنهای بلک باکس برای جشنواره مشکل به وجود آورده بود نیاز اکثر نمایشهای جشنواره به سالن بلک باکس برای اجرایشان بود. متاسفانه با وجودی که سه سال قبل کلنگ راهاندازی ۲ بلک باکس در خرمشهر زده شده است اما همچنان خبری از راهاندازی آنها نیست و رضا مردانی سرپرست فرهنگ و ارشاد اسلامی خرمشهر نیز در گفتگو با خبرنگار مهر آب پاکی را روی دست هنرمندان ریخت و عنوان کرد دولت به دلیل کمبود اعتبارات قادر به ساختن این پلاتوها نیست و بهتر است از سال آینده در فراخوان ذکر شود که ترجیحا نمایشهای متقاضی برای صحنه قاب عکسی آماده شوند.
اصرار به میزبانی؛ بدون امکانات!
مردانی با اشاره به مشکلاتی که در این دوره به دلیل نبود پلاتو برای گروهها به وجود آمد، یادآور شد: با وجودی که تمام نمایشهای شرکت کننده در جشنواره متقاضی اجرا در سالن بلکباکس بودهاند، اما بسیاری از همین کارها را میشد در سالن قاب عکسی هم اجرا کرد که اگر این اتفاق میافتاد با رضایت بیشتر مخاطبان روبرو بودیم، چون بسیاری از تماشاگران فقط دوست دارند به دیدن یک نمایش جذاب همچون گذشته در یک سالن قاب عکسی بنشینند و زیاد با سالنهای بلکباکس و پلاتو ارتباط برقرار نمیکنند. پیشنهاد من این است که در فراخوان سال آینده اعلام شود که نمایشها ترجیحا برای سالن قاب عکسی آماده شوند، چون این وضعیت هزینه زیادی روی دست ما میگذارد.
مشکلاتی که در جشنواره تئاتر فتح خرمشهر به چشم میخورد کم و بیش در دیگر استانها نیز وجود دارد اما به نظر میرسد که مدیران فرهنگی ترجیح میدهند با برگزاری چنین رویدادهایی در ظاهر ثابت کنند که چقدر دغدغه فرهنگی دارند اما در باطن قرار است برای خودشان رزومه جمع و بیلان کاری ارائه کنند سرپرست فرهنگ و ارشاد اسلامی خرمشهر درباره ساخت ۲ پلاتویی که کلنگ راهاندازی آنها حدود سه سال قبل زده شده است، توضیح داد: ساخت و راهاندازی این دو پلاتو بالای ۳-۲ میلیارد تومان هزینه دارد، چون طرح بسیار جامعی است اما متأسفانه در حال حاضر منطقه آزاد اروند با مشکل نقدینگی و اعتبار روبرو است و همان طور که گفتم مانند شهرهای دیگر باید بخش خصوصی به این قضیه ورود کند تا بهرهوری دو گانهای از این سالنها شود و هم به عنوان پلاتو و هم گالری مورد استفاده قرار گیرند.
در طول جشنواره به دلیل این کمبودها و نیاز گروهها به سالن بلک باکس داربستهایی را روی ردیفهای جلو تالارها زده بودند تا جایگاه تماشاگران ارتفاع پیدا کند و هم سطح استیج شود و به این ترتیب صحنه قاب عکسی را به بلک باکس تبدیل کنند اما همین مساله جدا از خطراتی که از لحاظ ایمنی در پی داشت ظرفیت سالن را به شدت کاهش میداد و تماشاگران باید به جای نشستن روی صندلی روی فرشهایی که روی داربستها انداخته شده بود، مینشستند. همین مساله باعث به وجود آمدن حاشیههایی در روز اول جشنواره شد و هجوم تماشاگران پشت در مانده به درون سالن باعث اختلال در اجرای یک اثر نمایشی شد. جدا از مشکل نداشتن سالنهای بلک باکس و پلاتو، مساله مورد توجه دیگر نبود زیرساختهای فنی مثل سیستم صوتی و نورپردازی درست، نداشتن رختکن لباس و اتاق فرمان در برخی سالن ها، نبود تهویه مناسب و … است.
مساله دیگری که در برگزاری این جشنواره به چشم میخورد مخالفت مسئولان شهر خرمشهر با برگزاری بخشی از جشنواره در آبادان بود که همین مساله جشنواره را محدود به چند سالن شهر خرمشهر کرد در حالی که خرمشهر و آبادان به فاصله بسیار کمی از یکدیگر قرار دارند و جزو منطقه آزاد اروند هستند پس اگر برخی اجراها در آبادان به صحنه میرفت شاهد گستردگی بیشتر این رویداد بودیم.
سوالی که اینجا پیش میآید این است که با این شرایط چه اصراری به برگزاری جشنواره در این شهرها وجود دارد و بهتر نیست حداقل ۲ سال جشنواره برگزار نشود و هزینه آن صرف بازسازی زیرساختها و راه اندازی پلاتوهای استاندارد شود. مشکلاتی که در جشنواره تئاتر فتح خرمشهر به چشم میخورد کم و بیش در دیگر استانها نیز وجود دارد اما به نظر میرسد که مدیران فرهنگی ترجیح میدهند با برگزاری چنین رویدادهایی در ظاهر ثابت کنند که چقدر دغدغه فرهنگی دارند و به فرهنگ و هنر اهمیت میدهند اما در باطن قرار است برای خودشان رزومه جمع کنند و بیلان کاری ارائه دهند. همچنین از آنجا که گروههای تئاتر در طول سال اجرای عمومی در شهرهای خود ندارند دلشان به حضور در جشنوارهها و دریافت چند لوح تقدیر و جایزه خوش است در حالی که چنین رویکردی آفت بزرگی را برای تئاتر کشور رقم میزند.
رقابت هنری یا جنگ قدرت؟
مخالفت با داوری آثار و تاکید بر حذف رقابت از جشنوارههای تئاتر همچون فستیوالهای معتبر تئاتری در دیگر نقاط دنیا در بیانه هیات داوران بخش نمایشهای کوتاه جشنواره تئاتر فتح خرمشهر به چشم میخورد. اشکان خیلنژاد، یوسف باپیری و پیام فروتن سه داور جوان و دانشگاهی بودند که امسال مسئولیت داوری یکی از بخشهای جشنواره را برعهده داشتند و در اختتامیه این رویداد با تاکید بر جنگ قدرتی که در جریان رقابت گروهها راه افتاده است، خواستار حذف داوری برای کمتر آسیب دیدن گروههای تئاتری شهرستانی شدند.
سه داور جوان و دانشگاهی یکی از بخشهای جشنواره «فتح خرمشهر» در اختتامیه این رویداد با تاکید بر جنگ قدرتی که در جریان رقابت گروهها راه افتاده است، خواستار حذف داوری برای کمتر آسیب دیدن گروههای تئاتری شهرستانی شدنددر بخشی از بیانیه آنها آمده است: «ما باور داریم هر رقابتی میتواند خشونتآمیز باشد؛ چون کلیدواژه آن «حذفکردن دیگری» و یکی را بر دیگری ترجیحدادن است. پس ما با نسبی دانستن امر داوری، سعی کردیم با چگونگی انتخابهایمان بخشی از این خشونت اعمالشده را تقلیل دهیم. به همین منظور به جای تفکیک سنتی بخشها به افراد باذوق و مستعد خارج از نقشها یا وظایفشان در روند اجرا نگاه کردیم. از طرفی ما میان آثار اجراشده تفاوت چندانی ندیدیم و همه گروهها از نداشتن منطقِ اجرایی مناسب برای فرمهای پیشنهادی رنج میبردند. این فرمها، نخستین انتخابها و گاهی فقط انتخابی از فرمهای کلیشهای رایج تئاتر بودند. از این بابت با نهایت احترام به گروههای شرکتکننده بسیار متأسف و ناراحت شدیم. از شما دعوت میکنیم که با نیروهای دیگر شهرها دستبهدست هم دهید و این رقابت خشونتبارِ جشنوارهها را پایان دهید؛ کنشگران اصلی تئاتری و سینمای ما لزوماً برندگان این رقابتها نبودند و گاه خود جزو شکستخوردگان این جشنوارههایند. این رقابتها از تئاتر به مثابه نهاد اجتماعی، پدیده ضداجتماعی ساخته و بهجای ساختن رابطههای اجتماعی آنها را نابود میکند.»
البته از آنجا که هنوز زیرساختهای چنین رویکردی در میان گروههای شهرستانی جا نیفتاده این اقدام گروه داوران که تنها به سه نفر جایزه دادند با مذاق عدهای از شرکتکنندگان خوش نیامد. یکی از دلایل این اعتراض به متوسل شدن هنرمندان دور از مرکز به جشنوارهها برای نشان دادن تواناییهایشان است چون اصولا اجرای عمومی و کمک به روی صحنه رفتن یک اثر نمایشی در شهرستانهای ما در حال از بین رفتن است و گروههای مختلف تئاتری تنها از طریق شرکت در جشنوارههای مختلف میخواهند استعدادشان را به منصه ظهور برسانند و خودشان را ثابت کنند.
نسبت تئاتر شهرستانها با تئاتر رسمی کشور چیست؟
در همین راستا میلاد نیک آبادی مدیر کانون تئاتر دانشگاهی درباره دستاوردهایی که جشنوارههای مختلف استانی برای تئاتر ایران دارند، به خبرنگار مهر گفت: اگر بخواهیم بی پرده و مستقیم درباره تئاتر شهرستان و جشنوارههای تئاتری که در استانهای مختلف برگزار میشود، صحبت کنیم باید بگویم که تئاتری که در شهرستانها وجود دارد باید نسبتی با تئاتر رسمی کشور داشته باشد اما متاسفانه هرچه رصد میکنیم، میبینیم که این ارتباط برقرار نیست و هنرمندان تئاتر در شهرستانها اکثرا با تئاتر روز دنیا و حتی تئاتر پیشرو در ایران بیارتباط هستند.
وی تأکید دارد: وقتی به عقب نگاه میکنیم، متوجه میشویم که برگزاری این جشنوارهها خیلی به روند تئاتر ما کمک کرده و هنرمندان شاخصی را به جامعه تئاتری معرفی کردهاند اما در چندسال اخیر به دلیل پیروی از همان الگوی قدیمی برگزاری این جشنوارهها قابل آسیب شناسی و بررسی است.
میلاد نیکآبادی
وی ادامه داد: در حقیقت هنرمندان و گروههای تئاتری از یک جنبه و مدیران فرهنگی و هنری از منظری دیگر علاقهمند به برگزاری این جشنواره هستند که این علاقه بیشتر از هرچیز به دلیل نبود یک جایگاه حرفهای در تئاتر شهرستانها است. هنرمندان ما در شهرهای مختلف نباید به این قانع شوند که تئاتر را تنها در جشنوارهها جستجو کنند چون زیست تئاتری و تئاتربودگی در شهرستانها اساسا میتواند خیلی متفاوت باشد و نمیتوان از طریق جشنوارهها به یک زیست درست و علمی تئاتری رسید. در نتیجه باید مراتبی را برای تئاتر در شهرهایی غیر از تهران در نظر بگیریم تا کارها به اجرای عمومی و ارتباط با تماشاگر برسند اما با ساز و کار و الگوی جدید مختص به خودش که بر پایه شناخت اقلیم فرهنگی و با نیازسنجی کارشناسانه تبیین شده باشد.
نیکآبادی: در حقیقت هنرمندان و گروههای تئاتری از یک جنبه و مدیران فرهنگی و هنری از منظری دیگر علاقهمند به برگزاری این جشنواره هستند که این علاقه بیشتر از هرچیز به دلیل نبود یک جایگاه حرفهای در تئاتر شهرستانها استاین کارگردان تئاتر یادآور شد: ما در شهرستانها نمیتوانیم یک نمایش را ۳۰ شب به اجرای عمومی بگذاریم اما ظرفیت اجرای عمومی در یک هفته وجود دارد. این سازوکار و مشخص شدن شرایط برای اجرای عموم باید توسط خود هنرمندان شکل بگیرد و بعد از آن است که هنرمندان تئاتر ما در شهرستانها هویت خودشان را پیدا میکنند.
نیک آبادی متذکر شد: اساسا معتقدم هنرمندان تئاتر در جشنوارههایی که در شهرهای مختلف برگزار میشود به دنبال هویت هنری خودشان میگردند و اگر این جشنوارهها برگزار نشوند آنها به عنوان یک هنرمند احساس بی هویتی میکنند چون جشنواره تنها بزنگاهی است که آنها میتوانند خودشان را در آن نشان دهند و زیست هنری داشته باشند پس میتوانیم به هنرمندان تئاتر شهرستانها حق بدهیم که جشنوارهها را دوست داشته باشند. البته که این اتفاق درستی نیست و تئاتر در شهرستانهای ما نباید تنها متکی به جشنواره باشد اما اصولا تغییر دادن یک عادت همیشه با بحران روبرو است ولی ایجاد این بحران میتواند ما را به کشف و پیریزی جریان بهتری برساند.
کارگردان نمایش «مدهآ» متذکر شد: تا مادامی که هنرمندان ما در شهرهای مختلف به جشنوارهها دلخوش باشند و سطح توقعشان در حد شرکت در یک جشنواره منطقهای یا استانی و گرفتن جایزه از این جشنوارهها باشد وضعیت تئاتر شهرستان همین است. از طرف دیگر وقتی توقعها پایین است مسئولان نیز در طول سال یک مبلغ مشخص را صرف برگزاری یک جشنواره میکند و همه هنرمندان هم راضی هستند ولی وقتی هنرمندی از مدیرکلش اجرای عمومی مطالبه داشته باشد آن مسئول نیز با یک چالش جدید روبرو شده و مجبور میشود به اجراهای عمومی کمک هزینه بدهد و سالنهای نمایش شهر را تجهیز کند.
وی با اشاره به اینکه هنرمندان تئاتر شهرستانها به دلیل ترس از مدیران اعتراضشان را رسانهای نمیکنند، بیان کرد: من خودم سالها در شهرستان تئاتر کار میکردم و میدانم اگر هنرمندی کوچکترین نقدی به یک مدیر دولتی وارد کند آن مدیر میتواند به سرعت جلو کارش را بگیرد و به شکل نامناسبی با او برخورد کند. معتقدم این معضل درست نمیشود مگر با همیت و توان خود هنرمندان چون اصولا جشنوارههای استانی و منطقهای با حضور این افراد رونق پیدا میکند و مدیران تنها بیلان کاری خود را در این جشنوارهها جستجو میکنند.
این کارگردان تئاتر درباره راندمان کارگاههای آموزشی که در فرصتی چندساعته در جشنوارهها برگزار میشوند، گفت: من مخالف برگزاری کارگاههای آموزشی به این شکل هستم و در صورتی این برنامهها بازده دارد که در آنها یک مقوله را معرفی کنیم که البته دیگر اسمش کارگاه آموزشی نیست بلکه یک مسترکلاس است. یک کارگاه آموزشی برای تاثیرگذاری حتما باید شامل مرور زمان شود چون در این مدت اندک، امکان ندارد که بتوان موضوعی را آموزش داد.
نیک آبادی درباره لزوم استفاده از هنرمندان جوان و پیش رو تئاتر در ترکیب هیات داوران و بازبینی آثار جشنوارهها عنوان کرد: من از طریق کانون تئاتر دانشگاهی نامهای رسمی به آقای محمدرضا الوند مدیر امور تئاتر استانهای اداره کل هنرهای نمایشی نوشتم و از او خواهش کردم که در جشنوارههای تئاتر استانی ترتیبی داده شود که از هنرمندان جوان در هیات داوران و بازبینی آثار استفاده شود. این رویکرد لازم است در جشنواره تئاتر فجر نیز مورد توجه قرار گیرد.
وی متذکر شد: از نظر من یک سری از پیشکسوتان و بزرگانی که استادان ما بودند و برگردن ما حق دارند باید کمی فضا را بازتر کنند و بگذارند هنرمندان جوان تری که ارتباط بیشتری با نسل جوان تئاتری دارند وارد عرصه شوند. این روزها دهه هفتادیها وارد عرصه حرفهای تئاتر شده اند و این نسبت فهم مشترک بین پیشکسوتان و هنرمندان جوان هنوز به وجود نیامده است و همین مساله باعث میشود ایدههای نو و کارهایی که نسبت نزدیک تری با تئاتر روز جهان دارند و خلاقانه تر هستند، در دم خفه شوند. همچنین امکان دارد این استعدادهای ناب سرخورده شوند و حتی تئاتر را کنار بگذارند.
این کارگردان تئاتر در پایان صحبت هایش متذکر شد: معتقدم حتی اگر یکی از داوران جشنوارههای استانی ما از بین هنرمندان جوان تئاتر باشند، میتواند راه گشا باشد. من واقعا قلبم درد میگیرد که رییس انجمنهای نمایشی برخی از شهرها اصرار دارند که هنرمندان چهره را دعوت کنند چون آنها متولی تئاتر در استانها هستند و نباید چنین دغدغههایی داشته باشند.
دستاورد جشنوارههای اقماری زنده نگاه داشتن «تئاتر» است
البته با وجود این انتقادات برخی از هنرمندان معتقد هستند که برگزاری چنین رویدادهایی میتواند به شور و هیجان جمعی کمک کنند و برای مدت زمانی محدود اندوه ناشی از مشکلات اجتماعی را از بین ببرد اما در نهایت چنین جشنوارههایی نمیتوانند به ارتقای سطح کیفی تئاتر کشور کمک کنند در همین راستا پیام دهکردی بازیگر و کارگردان تئاتر که در این دوره از جشنواره تئاتر فتح خرمشهر به عنوان مدیر کارگاههای آموزشی حضور داشت و تجربه دبیری جشنواره تئاتر کودک و نوجوان همدان را نیز دارد درباره لزوم ادامه برگزاری این همه جشنواره استانی و منطقهای در طول سال با توجه به فراهم نبودن زیرساختهای اجرایی در شهرهای مختلف به خبرنگار مهر گفت: دستاورد جشنوارههای اقماری در تئاتر ایران زنده نگاه داشتن تئاتر این مملکت است. البته کسی نیست که نداد من زوایای تند و تیزی با کثرت جشنوارههای تئاتری در کشور دارم مگر اینکه این جشنوارهها کارکرد خودش را پیدا کند.
وی ادامه داد: معتقدم بعد از این همه سال تئاتر برای مدیران ما همچنان به عنوان جوجه اردک زشت شناخته میشود. البته در ظاهر از اهمیت تئاتر سخن میگویند چون میتوانند با تئاتر عکس یادگاری بگیرند و به گوششان خورده است که تئاتر یک نهاد تولید اندیشه است و یکی از نهادهایی است که وقتی وجود دارد یعنی کرسی آزاداندیشی در کشور وجود دارد چون زبان تئاتر زبان اعتراض و نقد است. پس به دلیل نیاز مبرم این دوستان به گرفتن عکس یادگاری با تئاتر، علاقه مند به حفظ جشنوارهها هستند.
پیام دهکردی
بازیگر سریال «گاندو» یادآور شد: یکی دیگر از برکتهای این جشنوارهها ایجاد فضای شورمند در مقایسه با احوال خاکستری و کمی اندوه بار جامعه و خصوصا جوانها است چون میتواند یک فضای پرتب و تاب در جایی که برگزار میشود، ایجاد کند اما اینکه آیا این جشنوارهها توانستند تئاتر ایران را از نظر کیفی ارتقا ببخشند یا نه باید گفت که خیر نتوانستند. چون این رخداد شورمند باید رخ میداده و درست به موازاتش این جریان اتصال پیدا میکرده به یک رخداد شعورمند که اجراهای عموم است اما این مساله عملی نشده است.
دهکردی: معتقدم بعد از این همه سال تئاتر برای مدیران ما همچنان بهعنوان جوجه اردک زشت شناخته میشود. البته در ظاهر از اهمیت تئاتر سخن میگویند چون میتوانند با تئاتر عکس یادگاری بگیرند و به گوششان خورده است که تئاتر یک نهاد تولید اندیشه است!دهکردی تصریح کرد: در واقع تئاتر کشور ما را اجراهای عموم رشد میدهند نه جشنوارهها اما این اتفاق نیفتاده است. مساله دیگر حجم سنگین تمرکزگرایی است که در کشور ما وجود دارد و باعث شده که ناخودآگاه اختلاف سطح آکادمیک و علمی تئاتر تهران با شهرستانها یک تفاوت فاحش پیدا کند. بحث سوم مساله مدیریتهای سلیقهای است به این معنی که در هر دورهای هر مدیرکل و دولتی که آمده سلایق خودش را دنبال کرده است. میبینید که یک جشنواره در تراز بین المللی در طول سه سال سه دبیر عوض کرده است اما در خارج از ایران یک جشنواره بین المللی ۶۰ ساله در ۳۰ دوره یک دبیر داشته است و بعد از آن تازه دستیار آن فرد به سمت دبیری میرسد چرا؛ چون فرهنگ یک امر مداوم و پیوسته است، منقطع نیست و این مداومت باید حفظ شود و اگر هم قرار است تغییری اتفاق بیفتد تابع سلیقه یک فرد نیست بلکه تابع اجماعی است که پژوهشی روی آن صورت گرفته و نیاز این برهه از تاریخ است پس چون جشنوارههای ما این مساله را رعایت نمیکنند، رشدی هم در آنها اتفاق نمیافتد.
بازیگر نمایش «جنایات و مکافات» بیان کرد: در حال حاضر بیست و دو دوره از جشنواره تئاتر فتح خرمشهر برگزار شده اما وقتی به کلیت جشنواره نگاه میکنیم انگار اولین بار است که برگزار میشود. نکته دیگر این است که تئاتر در کشور ما هرگز در این سالها تبدیل به یک ضرورت به مثابه نان و آب نشده است. به عنوان نمونه اگر شما به یک شهر کوچک در آلمان بروید در آنجا تئاتری را میبینید که ممکن است از تئاتری که در پایتخت آلمان برلین روی صحنه میرود، بهتر باشد. این کار یعنی تمرکززدایی از مرکز که سالهاست روی آن کار شده است. هم فستیوالهای کوچک و بزرگ و هم آکادمیها و کالجها در شهرهای مختلف یک کشور فعال هستند به همین دلیل در غرب تئاتر درست نقطه مقابل ما و قدرتمند است. پس طبیعتا جشنواره نمیتواند کارکرد زیادی در ارتقای تئاتر کشور داشته باشد چون اتفاقی است که در طول چند روز میافتد، عدهای میآیند و میروند و در نهایت هم خروجی اش میشود این شعر «بنگر ز جهان چه طَرْف بربستم؟ هیچ،/ وَز حاصلِ عمر چیست در دستم؟ هیچ،/ شمعِ طَرَبم، ولی چو بنشستم، هیچ،/ من جامِ جَمَم، ولی چو بشکستم، هیچ.» در پایان نیز ما میمانیم و یک تجربه تلخ که دبیر دوره بعد باید این تجربه را تلخ تر پشت سر بگذارد.
هنرمندانی که با «جشنواره» قهر کردهاند
مساله مورد توجه دیگر نیز قهر هنرمندان شناخته شده و نوآور از جشنوارههای تئاتر حتی جشنواره تئاتر فجر است. این هنرمندان دیگر به جشنوارهها به مثابه یک رویداد جذاب و قابل اعتنا نگاه نمیکنند و ترجیحشان این است که به جای سختیهایی که شرکت در یک جشنواره دارد کارشان را مستقیماً برای اجرای عمومی آماده کنند. همین مساله موجب افت کیفی جشنوارهها شده و رقابت در چنین رویدادهایی کم رمق جلوه میدهد.
یوسف باپیری کارگردان تئاتر و یکی از داوران جشنواره تئاتر فتح خرمشهر در گفتگویی که چندی پیش با خبرنگار مهر داشت بر این نکته تاکید کرد و افزود: آثاری که در این جشنوارهها شرکت میکنند به تئاترهای جشنوارهای معروف هستند و اگر دقت کنید، میبینید که هیچکدام از کارگردانان شاخص ما از دل این جشنوارهها بیرون نیامدند یا اصلا رغبتی برای حضور در چنین رویدادهایی ندارند. اگر گروههای معتبر تئاتری در چنین جشنوارههایی حضور پیدا میکردند مطمئنا این جشنوارهها تبدیل به یک رویداد میشد و نظر مردم را جلب میکرد و از کنار این گروههای حرفهای چند گروه جوان هم میتوانستند خودی نشان دهند یا دست به مقایسه بزنند اما باید این مساله را آسیب شناسی کرد که چرا چنین اتفاقی نمیافتد و این دلزدگی به وجود آمده است.
یوسف باپیری
وی درباره تولید آثار فست فودی برای جشنوارهها متذکر شد: همچنین نباید این مساله را فراموش کنیم که طبیعتاً وضعیتی که تئاتر در کشور دارد نسبت نزدیکی با وضعیت جشنوارههای ما پیدا میکند به این معنی که اگر وضعیت تئاتر در خود شهرستانهای ما ایدهآل بود جشنوارههای آنها نمیتوانست بد برگزار شود. وقتی مساله رقابت مساله اصلی جشنوارههایی است که در شهرستانها برگزار میشود و اینکه گروهها مسالهشان مخاطب نیست و تنها میخواهند برای داوران اجرای خوبی داشته باشند و در نهایت جایزهای بگیرند و حتی از لحاظ مالی روی جایزهای که قرار است بگیرند حساب کردهاند و دنبال نوآوری و خلاقیت نیستند، نمیتوان انتظار اتفاق مثبتی داشت. این مساله در جشنوارههای موضوعی مثل تئاتر فتح خرمشهر به مراتب بیشتر به چشم میخورد و هیچ دغدغه و نوآوری پشت کارها نیست و بیشتر گروهها ترجیح میدهند با شرکت در چنین جشنوارههایی به سفری بروند و جایزهای بگیرند.
با توجه به نظرات هنرمندان مختلف شاید بهتر است به جای برگزاری این همه جشنواره موضوعی در طول سال تمرکز مدیران تئاتری بر تقویت زیرساختها و احداث سالنهای استاندار، تلاش برای فراهم کردن اجرای عمومی نمایشها در طول سال و برگزاری کارگاههای طولانی مدت آموزشی و آشنایی هنرمندان با تئاتر روز ایران و دیگر نقاط دنیا باشد.
بودجهای که هرسال صرف برگزاری چنین جشنوارههایی میشود، میتواند در اختیار گروههای مختلف برای اجرای عمومی یا احداث سالنهای تئاتری قرار گیرد. اگر این اتفاق رخ دهد شاید دیگر کمتر شاهد رقابت گروهها برای شرکت در جشنواره و دریافت تندیس و یا جایزه نقدی باشیم و هنرمندان بیشتر تمرکزشان را روی تولید آثار خلاقه بگذارند تا تولید یک نمایش فست فودی که فقط به درد یک اجرا در جشنواره میخورد.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی جشنواره تئاتر الف، محمودرضا رحیمی، پیام فروتن، اتابک نادری آثار ارسالی به دبیرخانه دومین جشنواره بینالمللی تئاتر الف با رویکرد صلح جهانی را بازبینی خواهند کرد.
دومین جشنواره بین المللی تئاتر الف در سه بخش نمایشهای صحنهای، نمایشنامهنویسی و جنبی برگزار میشود.
مهلت ارسال آثار در بخش نمایشهای صحنهای ۱۵ آبان به پایان رسید و زمان اعلام نتایج آن ۳۰ آبان تعیین شده است.
نخستین دوره این جشنواره با محوریت وحدت و صلح و دوستی برگزار شد و این دوره نیز با محوریت مهدویت و فلسفه انتظار موعود و مصادف با میلاد امام حسن عسگری (ع) برگزار میشود.
در دوره نخست این جشنواره ۶ کشور خارجی در قالب داوری، ورکشاپ و اجرای صحنه شرکت داشتند.
دومین جشنواره بین المللی تئاتر الف با رویکرد صلح جهانی و با شرکت هنرمندان داخلی و کشورهای حوزه قفقاز از نهم تا چهاردهم آذر در تبریز برگزار میشود.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از اداره کل روابط عمومی و امور بینالملل کانون، شامگاه چهارشنبه ۲۲ آبان سالن گلستان مرکز تولید تئاتر و تئاتر عروسکی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان میزبان نمایش «قصههای سفر پر ماجرای کشتی نوح» به کارگردانی مریم معترف بود.
علیرضا خمسه بازیگر شناخته شده سینما، تئاتر و تلویزیون مهمان ویژه این اثر نمایشی بود.
«قصههای سفر پر ماجرای کشتی نوح» با حضور ۲ بازیگر نمایش در لابی سالن آغاز شد که تماشاگران را به داخل کشتی نوح و شنیدن قصههای رخ داده در آن دعوت کردند.
نمایش با بازی میثم یوسفی، مجتبی گوهرخای، علی بیکمحمدی، منا شمسالدینی، شهرام نجاتی و مسعود پورجمشید به شیوه نمایشهای ایرانی و با استفاده از تکنیکهای نقالی، پردهخوانی و تعزیه اجرا شد.
این اثر روایتگر داستان حضرت نوح و فرمان خداوند برای ساختن کشتی و سوار کردن جفتهای مختلف حیوانات در آن، ماجراها و اتفاقاتی که بین حیوانات در کشتی و تحت تأثیر شیطنتهای شیطان رخ داده، نگارش کتیبه قانون زندگی در کنار هم از سوی حضرت نوح و در نهایت رسیدن به خشکی است.
روایت داستان همراه با نصب پرده نقالی مربوط به داستان کشتی حضرت نوح بود.
در بخشهای مختلف این اجرا، نکات مهم محیط زیستی و همچنین اخلاقی به زبانی ساده و از زبان حیوانات حاضر در کشتی نوح برای کودکان حاضر در سالن بیان شد.
یکی از ویژگیهای قابل توجه نمایش «قصههای سفر پر ماجرای کشتی نوح» ساخت عروسکهای حیوانات با استفاده از مواد دورریختنی پلاستیکی و بازیافتی بود که برای کودکان حاضر در سالن هم جذاب بود.
یکی دیگر از ویژگیهای اولین اجرای این اثر نمایشی، همراهی پر شور کودکان در بخشهای مختلف نمایش بود که با برقراری ارتباط میان گروه بازیگران و مخاطبان کودک شکل گرفت.
در پایان اجرای اول جدیدترین اثر مریم معترف، گروه، اجرای خود را به علیرضا خمسه تقدیم کرد و سپس خمسه و مهمانان حاضر در سالن پوستر نمایش را امضا کردند و عکسی دستهجمعی گرفتند.
محمدعلی ساربان بازیگر سینما و تلویزیون، سیدغلامرضا کاظمیدینان مدرس علوم ارتباطات و فعال عرصه روابطعمومی، مهرداد نظامآبادی مجری برنامههای کودک تلویزیون، افسانه مصدق بازیگر سینما و تلویزیون و بهروز خوش فطرت مجری و گوینده ارشد رادیو از دیگر میهمانان احرای نخست این نمایش بودند.
نمایش «قصههای سفر پر ماجرای کشتی نوح» ساعت ۱۹ به صحنه میرود و خرید بلیت آن از طریق سایت تیوال انجام میشود.
حامد صالح پور درباره بازی در نمایش «در انتظار گودو» که به زبان انگلیسی اجرا خواهد شد، به خبرنگار مهر گفت: نمایش «در انتظار گودو» نوشته ساموئل بکت است که اثر شناخته شده ای در حوزه ادبیات نمایشی دنیا محسوب میشود و تاکنون بارها در ایران و کشورهای مختلف به صحنه رفته است. این نمایش قرار است به کارگردانی آتوسا عسکری طی ۲ اجرا به زبان انگلیسی در خانه نمایش مهرگان به صحنه برود.
وی درباره دلایل اجرای نمایش به زبان انگلیسی بیان کرد: از آنجا که کارگردان نمایش فارغ التحصیل مترجمی زبان انگلیسی است و خودش به عنوان مترجم نیز فعال است و از طرف دیگر این نمایش نیز بارها توسط هنرمندان شناخته شده اجرا شده است، تصمیم گرفتیم این بار کار به زبان انگلیسی به صحنه برود. بازیگران از روی متن انگلیسی نمایش را تمرین کردند و همگی به زبان انگلیسی مسلط هستند.
این بازیگران و آهنگساز درباره تغییراتی که متن نسبت به نسخه اصلی کرده است، توضیح داد: در این نمایش من نقش استراگون را ایفا میکنم که برخلاف متن اصلی یک گیتاریست است. همچنین لاکی هم که نوکر پوتزو است در نمایش گیتار میزد و به فراخور همین تغییر چند دیالوگ به متن اضافه شده است. جدا از این تغییرات اندک، نمایشنامه نیز نسبت به متن اصلی کوتاه تر شده و اجرا یک ساعت و پانزده دقیقه خواهد بود.
صالح پور در پایان درباره دلیل اجرای نمایش تنها در ۲ نوبت اظهار کرد: ابتدا ما نمایش را برای اجرا در ۱۵ روز آماده کرده بودیم و قرار بود کار تهیه کننده داشته باشد و اجرا نیز در پردیس تئاتر شهرزاد باشد اما در آخرین روزها تهیه کننده ترجیح داد در کنار گروه نباشد به همین دلیل مجبور شدیم در خانه نمایش مهرگان ۲ روز اجرا داشته باشیم. ابتدا هم قرار بود نمایش ۴ اجرا طی ۲ روز در سال شماره ۲ مهرگان داشته باشد اما با انتقال اجرا به سالن شماره یک که ظرفیت بیشتری دارد این اثر نمایشی در ۲ نوبت و طی روزهای ۲۳ و ۲۴ آبان ماه اجرا میشود. چون اجرا به زبان انگلیسی است باید منتظر بازخورد مخاطبان باشیم و در صورت استقبال از کار به احتمال زیاد نمایش برای اجرای طولانی مدت در سالنی دیگر آماده خواهد شد.
مسعود خطیبی، حامد صالحپور، سینا خدامرادی، رامتین رائقی، محمد مبین ابراهیمی بازیگران نمایش «در انتظار گودو» هستند که به کارگردانی آتوسا عسکری پنجشنبه و جمعه ۲۳ و ۲۴ آبان ماه ساعت ۱۵:۳۰ در سالن شماره یک خانه نمایش مهرگان به صحنه میرود.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از مشاور رسانهای نمایش، بلیتفروشی روزهای نخست نمایش «دستهای آلوده» به کارگردانی و دراماتورژی مسعود موسوی از فردا پنجشنبه ۲۳ آبان در سایت تیوال آغاز میشود.
«دستهای آلوده» نمایشی بر اساس متنی از ژان پل سارتر است که با دراماتورژی و کارگردانی مسعود موسوی از اواخر آبان امسال در مجموعه تئاتر شهر روی صحنه میرود. موسوی در این نمایش، نگاهی تازه به فلسفه سارتر و نمایشنامه سیاسی او دارد.
پیش فروش بلیت این نمایش از روز پنجشنبه در سایت تیوال آغاز میشود و تا روز قبل از اجرا ادامه خواهد داشت. بلیتهای سه روز نخست اجرا با ۲۰ درصد تخفیف پیش فروش میشود.
پیش از این حمیدرضا نعیمی و ریحانه سلامت به عنوان ۲ تن از بازیگران اصلی این نمایش معرفی شدهاند و اسامی سایر بازیگران و عوامل اجرا به زودی اعلام میشود.
«دستهای آلوده» از ۳۰ آبان هر شب ساعت ۲۰ در سالن قشقایی مجموعه تئاتر شهر روی صحنه میرود.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از مشاور رسانه ای نمایش، «فاش» به نویسندگی و کارگردانی مهران مرادی و تهیه کنندگی فاطمه سادات مختاری از ۲۶ آبان، ساعت ۱۸ در سالن شماره یک عمارت نوفل لوشاتو به صحنه می رود.
در این اثر نمایشی سید سعید راستی، حسین میرزایی کلی، امیرحسین قاسمی، محمد شیخی، مهدی شهریاری ایفای نقش می کنند و سپیده رستگاریان، لیدا باقری و الا وفایی نیز همراه کنندگان بخش صدای بازیگران در تلفن هستند.
از دیگر عوامل نمایش «فاش» می توان به مدیر تولید: میلاد حاجی زاده، طراح صحنه: علی تاجیک، دستیار کارگردان: میثم حشمتی، پریسا کریم پور، منشی صحنه و برنامه ریز: ویدا منصوری، طراح لباس: شیدا زواری، دستیار طراح لباس: لیلی جعفری، طراح صدا و موزیک: مازیار شهسواری، طراح گریم: پریا پیوستی، طراح نور: آرمان رحمانی زاده، مدیر رسانه و عکاس: محسن بیده، طراح پوستر: سعیده سادات شجاعی، طراح گرافیک: علی تاجیک، سعیده سادات شجاعی، مدیر تبلیغات مجازی: سید محمد صادق سیادت، طراح تیزر: فرهاد اعلایی، ویدئو مپینگ: شروین عزیزی، ساخت ماسک: فروغ بندریان، مدیر صحنه: محمدحسن درباغی فر اشاره کرد.
در خلاصه نمایش آمده است: چهار پسر جوان برای فاش کردن رازیی وارده یک بازی می شوند …
علاقه مندان جهت خرید بلیت می توانند به سایت تیوال و یا گیشه عمارت نوفل لوشاتو مراجعه کنند.
