دسته: سبک زندگی

در ۴۰ کیلومتری شمال ایلام منطقه‌ای کوهستانی وجود دارد که دارای آب و هوای معتدل و نیمه مرطوب است. یکی از جاذبه‌های این منطقه، روستایی است به اسم ایوان که انبوهی از جنگل‌های بلوط، زالزالک، بادام کوهی و همچنین انواع گل‎ها و گیاهان را در خود دارد.

در روستای ایوان، جاذبه‎ای بسیار زیبا و جذاب وجود دارد، آبشاری متفاوت که به آبشار هفت قلو نیز معروف است. آبشار هفت گانه‎ی پلیه ۲۵ مترعرض و ۷ تا ۹ خروجی ریزش آب دارد. سرچشمه آن رودخانه‌ای به نام «گنگیر» است که یکی از مهم‌ترین رودخانه‌های این منطقه به حساب می‎آید و یک رودخانه پر آب و دائمی محسوب می‌شود. هر ۷ یا ۹ خروجی آبشار پلیه در فصل‎های پر باران به دریاچه‌ای که در پایین دست وجود دارد، می‌ریزند و نمایی زیبا را شکل می‌دهند که تماشای آن بسیار لذت بخش است. اما در زمان‌هایی از سال که بارندگی به میزان کمی می‌رسد، ممکن است فقط سه یا چهار تا از این ریزشگاه‌های آب فعال باشند.

بهترین زمان سفر به آبشار پلیه فصل بهار است که تمامی پوشش‎های گیاهی منطقه به اوج زیبایی خود رسیده‎اند و در کنار آبشار تصویری زیبا خلق کرده‌اند. این منطقه محیطی بسیار زیبا و آرامش بخش را برای علاقمندان به طبیعت گردی فراهم کرده است که توصیه می‎کنیم حتما از آن لذت ببرید.

خلاق، متناسب، هوشمند و پایدار، همه‌ی این‌ها ویژگی‌های برت (Bert) به‌عنوان مفهومی جدید در طراحی خانه درختی هستند. این خانه درختی توسط استودیوی اتریشی پریشت (Precht) برای استارتاپ خانه‌های کوچک بامباو (Baumbau) طراحی‌ شده است و اقامتگاهی عجیب و جدید است!

این خانه‌ی مفهومی مانند یک تنه درخت است و کمترین فضای افقی را در زمین استفاده می‌کند، بنابراین برای ساختش در جنگل نیازی به قطع درختان و ایجاد زمینی مسطح و وسیع نیست. هر آنچه باید در یک‌ خانه ساخته شود، به‌صورت طبقه‌ای و در ساختمانی تنه‎ای شکل (به شکل تنه درخت) ساخته می‌شود و قسمت‌های مختلف این خانه نیز با استفاده از دهانه‌هایی که شبیه به غار از ساختمان اصلی بیرون زده‌اند، شکل می‌گیرند.

فضای داخلی به سبک تیره است که باعث می‌شود فضایی دنج و غار مانند را شبیه‌سازی کند. همچنین چشم‌انداز محوطه بیرون از طریق دهانه‌های بزرگی که از ساختمان اصلی مانند یک بیرون‌زدگی ساخته‌ شده‌اند، قابل‌ مشاهده است. نمای بیرونی نیز با استفاده از طرح‌هایی برگ مانند به رنگ قهوه‌ای باعث استتار طبیعی سازه ‌شده است، بنابراین این سازه از لحاظ بصری خیلی در محیط جنگل بیگانه محسوب نمی‌شود.

البته اگر در مناطقی جنگل و چوب به‌ اندازه کافی نباشد و مواد اولیه برای سازه چوبی محیا نباشد، می‌توان به‌جای چوب از فولاد برای ساخت سازه اصلی استفاده کرد. با این مفهوم احتمالاً شرکت بامباو می‌تواند سازه‌های منحصربه‌فردی را در سراسر جهان بسازد.

اساس صنعت این نوع از اقامتگاه& بهره‌وری و سود است و از طرفی شهرهای ما معمولاً با سبک و سازه‌ای از بتن و فولاد ساخته می‌شوند. ساخت این سبک جدید از ساختمان علاوه بر هزینه کم، بسیار آسان است و احتمالاً می‌تواند در سطح جهانی به‌عنوان مفهومی جدید در خانه‌سازی به کمک شهرهای ما بیایید. مهم نیست کدام شهر زندگی می‌کنید؛ پکن، ونکوور، لندن یا ریو! همه این شهرها نمایی یکسان با برج‌هایی شیشه‌ای و شبیه به هم دارند. ولی قبلاً این‌چنین نبود و هر شهر معماری خاص و متناسب با وضعیت آب و هوایی و جغرافیایی خاص خود را داشت.

اگرچه برت در ابتدا به‌عنوان یک‌خانه خیلی کوچک طراحی شد ولی بعد از آن امکان ساخت اندازه‌های مختلفی از برت فراهم‌ شده و در حال حاضر می‌توان خانه‌هایی با اندازه بزرگ‌تر نیز به همین سبک طراحی و احداث کرد. حتی شاید بشود هتل‌هایی را با همین مفهوم طراحی کرد که احتمالاً خیلی خاص و جذاب خواهند بود.

 نکته دیگر انعطاف‌پذیر بودن برت است که بر روی همان سازه قبلی می‌توان افزایش ارتفاع و وسعت را پیاده کرد. همچنین این سازه ازلحاظ انرژی با استفاده از قرار دادن انرژی خورشیدی خودکفا شده است. سرویس بهداشتی آن به‌صورت سیستم کود ساز است و تصفیه آب نیز در طبقه اول قرار دارد.

منبع: trendland.com

از نظر جغرافیایی یک سرزمین درون‌بوم منطقه‎ای‎ست که کاملاً توسط منطقه‌ای دیگر احاطه‌ شده باشد، مانند کشور لسوتو که در دایره کشور آفریقای جنوبی قرار دارد. برون بوم نیز منطقه‎ای‎ست که به‌واسطه منطقه‌ای دیگر از بخش اصلی خود جدا شده باشد. در این میان بوسینگن هر دو معنی را در بردارد.

مرز شرقی شهر تنها ۷۰۰ متر با آلمان فاصله دارد، درحالی‌که از نظر سیاسی این شهر با ۱۴۵۰ نفر جمعیت متعلق به آلمان است و از نظر اقتصادی متعلق به سوئیس.

این شهر نیز مانند سوئیس خارج از اتحادیه اروپا فعالیت می‌کند. سه سال قبل سیاست‌مداری از شهر بلفاست پیشنهاد کرد که ایرلند شمالی نیز مانند بوسینگن اداره شود و مهاجرت و قواعد نیز همانند قوانین موجود در بوسینگن و سوئیس میان ایرلند شمالی و جمهوری ایرلند رعایت شوند. اما دیگران موافق این طرح نبودند، زیرا جمعیت ایرلند شمالی حدود ۱.۸ میلیون نفر بود.

درحالی‌ که این شهر از نظر سیاسی متعلق به آلمان است اما از نظر اقتصادی به سوئیس تعلق دارد.

این تقسیم‌بندی در هیچ جا بیشتر از رستوران والدهیم به چشم نمی‌خورد. خطی که در حیاط بیرونی این رستوران کشیده شده مرز بین‌المللی را نشان می‌دهد، بنابراین می‌توانید یک بشقاب شنیسل را در سوئیس بخورید و سپس به آن‌طرف میز بروید و در آلمان یک لیوان نوشیدنی میل کنید.

زندگی دوملیتی برای ساکنین شهر همچنان دربردارنده تناقضات و انتخاب‌های روزانه است. تبادلات مالی با فرانک سوئیس انجام می‌شوند و بیشتر مردم در شهرهای بزرگ‌تر سوئیس کار می‌کنند اما باید مالیات خود را به کشور آلمان پرداخت کنند. کودکان ابتدایی به مدرسه‌های آلمانی می‌روند اما والدین درباره کشوری که نوجوانان باید در آن وارد دبیرستان شوند تصمیم می‌گیرند. این شهر دارای کد پستی و کد تلفن هر دو کشور است. تیم فوتبال شهر هم تنها تیم آلمانی است که اجازه بازی کردن در لیگ سوئیس را دارد.

همانند سایر برون بوم‌ها و درون‌بوم‌های دیگر دنیا، داستانی در پشت این تقسیم‌بندی نهفته است.

این مشکل از سال ۱۶۹۳ و قبل از آنکه آلمانی وجود داشته باشد آغاز شد. در زمانی که یک دشمنی خانوادگی درباره اعتقادات دینی منجر به ربوده‌ شدن لرد کاتولیک بوسینگن شد، این شهر در اختیار اتریشی‌ها قرار داشت. پسرعموهای لرد او را به نزدیکی شهر سوئیسی شافهاسن انتقال دادند، و در آنجا محکوم‌ به ادامه زندگی در زندان شد. مدت زندان او ۶سال طول کشید و سرانجام با تهدید اتریشی‌ها به حمله به شافهاسن لرد آزاد شد.

طبق نظر تاریخ شناسان چند دهه بعد اتریش همه زمین‌های خود به‌جز بوسینگن را به دولت محلی زوریخ فروخت و عنوان کرد که هرگز این شهر را به سوئیس واگذار نخواهد کرد.

بدان معنا که وقتی در قرن نوزدهم بخش‌هایی از کشور اتریش توسط آلمانی‌ها اشغال شد، بوسینگن تحت املاک دولت جدید قرار گرفت.

دولت سوئیس در سال ۱۹۱۹ تصمیم گرفت به این اختلاف پایان دهد و طی یک رفراندوم نشان داد که ۹۶% از مردم این شهر خواهان ترک آلمان هستند. اما آلمان علاقه‌ای به تقدیم شهر به سوئیس نداشت، زیرا در قبال آن چیزی دریافت نکرده بود.

حتی در درگیری‌های جنگ جهانی دوم نیز این مسئله کمرنگ نشد. سربازان آلمانی قبل از بازگشتن به خانه خود در بوسینگن باید در مرز اسلحه خود را تحویل می‌دادند و لباس نظامی خود را عوض می‌کردند. پس از جنگ این تقسیم‌بندی ادامه داشت و سفرهای روزانه در آن تبدیل به یک تجارت جهانی شد.

نهایتاً در سال ۱۹۶۷ سوئیس و آلمان توافق کردند که این شهر جزء کشور سوئیس شود و مرز ۸کیلومتری میان آن‌ها برداشته شود. گرچه ۹۶% مردم بوسینگن در سال ۱۹۱۹ رأی به جدایی از آلمان دادند، آلمان علاقه‌ای به انجام این کار نداشت.

مشکل امروزه بر سر دادن مالیات است. از آنجایی‌ که هزینه‌های زندگی در سوئیس از آلمان بیشتر است، مردم شهر درآمد بیشتری نسبت به سوئیسی‌ها دارند. اما از آنجایی‌که نرخ مالیات در آلمان بیشتر است، مردم بوسینگن باید نسبت به شهروندان سوئیسی مالیات بیشتری بپردازند. البته هزینه‌های زندگی مانند اجازه خانه‌ها در این شهر ۵۰% کمتر از دیگر شهرهای سوئیس است. دولت آلمان بازنشستگان را معاف از مالیات کرده و بوسینگن نیز این افراد را به سوئیس می‌آورد. نتیجه اینکه افراد جوان‌تر به سوئیس می‌روند و پیرها در بوسینگن باقی می‌مانند.

احتمالاً یک نقاشی دیواری در شهر که در یکی از خیابان‌های اصلی قرار دارد این وضعیت را به بهترین شکل توضیح دهد: یک کارگر خندان میله‌ای را گرفته که پرچم آلمان بر فراز آن قرار دارد، درحالی‌که پرچم سوئیس از جیب ژاکت او بیرون زده است.

نشانه‌های برون و درون‌بومی در ۱۱ نقطه دیگر شهر نیز دیده می‌شود، مانند این نقاشی دیواری.

از زوریخ تا این شهر با هواپیما تنها یک ساعت فاصله است و با اتوبوس و طی ۱۰ دقیقه می‌توان به شهر سوئیسی شافهاسن رسید. از نظر شهردار این شهر مانند بهشت است که نمی‌توان ارزشی برای آن تعیین کرد، جایی که مرزهای آن هرگز به‌وضوح مشخص نشدند.

منبع: لست سکند

۲۱۲۱