دسته: سبک زندگی

محمد کرمی در گفت‌وگو با ایسنا با اشاره به اظهارات رییس ستاد مبارزه با کرونای استان تهران که اعلام کرده بیشترین مسافران جابجا شده در نوروز از استان تهران بودند و ستاد ملی کرونا برای جلوگیری از خروج مسافران از تهران همزمان با آغاز پیک دوم سفرهای نوروزی تصمیم گرفته است، اظهار کرد: تعطیلات نوروز امسال متفاوت از سال‌های دیگر بود. ما هیچ توصیه‌ای برای سفر نداشتیم، ماموریت ستاد خدمات سفر نیز در راستای اجرای دستورات ستاد ملی مدیریت کرونا، تعریف شده است. اکنون هم تابع سیاست‌های این ستاد هستیم و در همان راستا اقدام می‌کنیم. بر همین اساس ستاد خدمات سفر استان که نوروز امسال مجری مصوبات ستاد ملی مدیریت کرونا است، بیشتر روی نظارت و رسیدگی به شکایت‌ها متمرکز شده است.

به گفته او، تا کنون بیش از ۴۰۰ مورد شکایت ثبت شده که بیشتر آنها به آژانس‌های گردشگری مربوط بوده که وجوه کنسلی سفر را به مسافران، مسترد نکرده‌اند.

کرمی اضافه کرد: بیشتر این آژانس‌ها منتظر بازگشت پول از طرف ایرلاین‌ها و هتل‌ها هستند که با توجه به خدمات ارائه نشده و پول‌های دریافت شده از مردم، پیگیریم این وجوه استرداد شود.

سرپرست معاونت گردشگری استان تهران، با اشاره به تمرکز بازدیدهای نظارتی ستاد خدمات سفر بر تاسیسات گردشگری و واحدهای اقامتی برای رعایت پروتکل‌های بهداشتی، یادآور شد: طبق نظر وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی، ستاد ملی مدیریت کرونا و شورای تامین استان، هتل‌ها تعطیل نشده‌اند اما پذیرش مسافر در آنها و مهمانپذیرها تقریبا به صفر رسیده است. درحال حاضر ۱۰ درصد ظرفیت هتل‌های تهران که بیشتر متعلق به بنیاد مستضعفان است، فعال‌اند که بیشتر درحال خدمات‌رسانی به ستاد مدیریت کرونا هستند. بیشتر این هتل‌ها پروتکل را رعایت می‌کنند و شکایتی از این بابت نشده است.

او با اشاره به تعطیلی ۲۵ هتل در تهران، گفت: این هتل‌ها که بیشتر دو و سه ستاره بودند، پیش از تعطیلات نوروزی داوطلبانه تعطیل شده‌اند.

کرمی گفت: تا کنون در شهر تهران هیچ مرکز خدمات گردشگری پلمب نشده است اما در شهرستان‌های استان چند مورد مربوط به اقامتگاه‌های غیرمجاز بوده که پلمب شده‌اند.

انتهای پیام

«محله به محله» پروژه‌ای است که بیش از دو سال قبل در اداره عکس خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) آغاز شد. هدف‌گذاری و تمرکز بیشترِ این سلسله گزارش‌های تصویری، معرفی محله‌های مختلف تهران – به عنوان پایتخت کشور و بزرگترین و پرجمعیت‌ترین کلانشهر ایران – بوده است؛ اما در ادامه، در برخی شهرهای دیگر نیز به شکل محدودتر ادامه یافت. حالا، پس از وقفه‌ای چندماهه، فاز دوم این پروژه در ایسنا از سر گرفته شده است. در فاز نخست، تلاش شد محله‌هایی از جمله لاله‌زار، عودلاجان، شوش، شهرک غرب، تجریش، ده ونک، نارمک، باغ فیض، اکباتان، یوسف‌آباد، امیرآباد و … در قالب چند گزارش، به تصویر کشیده شوند.

۶ فروردین ۱۳۹۹ / ۱۵:۱۴

محله «مخصوص» در منطقه ۱۱ تهران قرار گرفته است. این محله از جنوب به میدان قزوین، از شمال به میدان حر و چهارراه لشگر، از غرب به بزرگراه نواب و از شرق به خیابان کارگر محدود می‌شود. خیابان مخصوص که در مرکز این محله قرار گرفته است یکی از خیابان‌های اصلی این محله به شمار می‌رود. به اعتقاد اغلب اهالی قدیمی این محله، دلیل نام‌گذاری خیابان مخصوص، به خودروهایی مربوط می‌شود که در جاده مخصوص کرج رفت و آمد داشته‌اند و مسافران خود را در خیابان مخصوص فعلی سوار می‌کرده‌اند. این منطقه در ابتدا مرکز پرورش دام بوده و با گسترش شهرنشینی و ورود صنایع شهری، به مرکز فروش ماشین‌آلات سنگین تبدیل می‌شود. با توجه به وجود کارخانه‌هایی مثل دخانیات، کبریتسازی، صابون‌پزخانه و منابع آبی مثل قنات، جمعیت شهرنشین و اغلب مهاجر این منطقه به مرور زیادتر شده و باعث گسترش محله شده است؛ بطوریکه اکنون محله مخصوص یکی از متراکم‌ترین محله‌های مسکونی تهران محسوب می‌شود. ساختمان اداره پست، اداره دخانیات، مسجد توتونچی (حبیب‌اللّٰه)، کلیسای حضرت مارگیورگیز، سینما ناتالی، مجتمع تجاری تفریحی صبا، خیابان مخصوص و خیابان کمالی از مهمترین مناطق، خیابان‌ها و م<لفه‌های حاضر در این محله محسوب می‌شود. تصاویر این گزارش تصویری، از نیمه پاییز تا اواسط زمستان سال گذشته عکاسی شده است.

به گزارش خبرنگار مهر، در پی شیوع ویروس کرونا سعید نمکی وزیر بهداشت اعلام کرد: بیماران پس از ترخیص از بیمارستان در محلی دیگر غیر از خانه باید نگهداری شوند و یکی از این فضاهای بینابینی هتل و فضاهای گردشگری است که در اختیار بخش خصوصی قرار دارد که بر همین اساس اقدام به پیش‌خرید خدمت از بخش گردشگری به عنوان پشتوانه مراکز درمانی می‌کنیم.

اما از آن زمان به بعد نه از سوی ستاد مبارزه با کرونا پیگیری‌های لازم انجام شد و نه از سوی بخش خصوصی استقبالی صورت گرفت. در این میان تنها برخی از هتل‌ها و تعدادی از مراکز دولتی آمادگی خود را اعلام کردند.

یک واحد اقامتی بخش دولتی متعلق به سازمان همیاری شهرداری برای قرنطینه و استراحت کادر درمانی بیمارستان‌های معین شهرستان ارومیه اعلام آمادگی کرد. در استان گلستان چهار هتل و هتل آپارتمان بخش خصوصی برای استفاده در دوران نقاهت به استانداری پیشنهاد شده ولی تا کنون از این مکان‌ها استفاده‌ای نشده است. در بخش دولتی نیز یک هتل آماده افتتاح تجهیز و در اختیار بیماران برای دوران نقاهت قرار گرفته است.

مهمانسراهای ورزشکاران شهرهای دامغان سمنان و گرمسار و ورزشگاه تختی سمنان نیز در اختیار دبیرخانه کرونا قرار گرفته است در استان کرمان نیز دو هتل و در زاهدان نیز یک هتل در اختیار دانشگاه علوم پزشکی قرار گرفت. برخی از اتاق‌های یک واحد از هتل‌های یزد و یک هتل در استان خراسان شمالی برای استراحت کادر درمانی اختصاص داده شده است.

اما از آنجا که این موضوع هیچ وقت جدی گرفته نشد سازوکارهای مربوط به آن نیز شفاف بیان نشد از جمله اینکه آیا هزینه اقامت بیماران بر عهده وزارت بهداشت است و یا مبتلایان باید آن را بپردازند. از طرفی چه هتل‌هایی با چه درجه و ستاره باید به این کار اختصاص پیدا کند؟ با این وجود در همان هتل‌هایی هم که آمادگی لازم اعلام شده بود، بیماری مستقر نشد.

در این باره، شهرام شیروانی نایب رئیس جامعه هتلداران کشور به خبرنگار مهر گفت: در تصمیمی که در ستاد مبارزه با کرونا گرفته شد، به جهت کمک به بخش سلامت کشور و با توجه به خالی شدن هتل‌ها از مسافر در دوران پیک سفر، پیشنهاد شده بود هتل‌هایی که تمایل دارند آمادگی خود را جهت پذیرش بیمارانی که نیاز به گذراندن دوره نقاهت دارند، اعلام کنند. در این میان تعداد کمی از هتل‌های بخش خصوصی تمایل نشان دادند. با این وجود درخواست‌های بعدی از سوی دولت داده نشد.

بنا بود تا وزارت بهداشت با هتل‌هایی که آماده هستند، طرف قرارداد شود ولی تا کنون اعلام نیاز نشده است. شاید به این علت که تخت‌های بیمارستانی و کمک‌های نیروهای مسلح جوابگو خواهد بود.

وی گفت: نحوه پرداخت هزینه‌ها توسط بیمار و یا دولت و یا نرخ اقامت و غیره بستگی به قراردادی داشت که اداره بهداشت آن استان باید با هتل می‌بست. طبیعی است که باید بخشی از این هزینه‌ها توسط دولت پرداخت می‌شد.

شیروانی با بیان اینکه از سوی بخش خصوصی و هتلداران نیز استقبالی از این پیشنهاد نشد توضیح داد: ممکن بود در پی اقامت بیماران بهبود یافته در هتل تبلیغات منفی برای آن مرکز اقامتی ایجاد شود و آن هتل مسافران خود را از دست بدهد چون تا مدتها مردم ممکن است به ایمن بودن آن از نظر نبود ویروس تردید داشته باشند. در واقع این اتفاق برای برند هتل خوب نبود.

تدوینگر:نوید مرسلی / مترجم: محمدرضا قاسمی / گوینده: محمد جلایی

اگر نواقصی که هر روز و هر سال ثبت جهانی این اثر بلند قد را زیر خاکِ فراموشی پنهان‌تر می‌کند، باز هم درختان خیابان‌اند که بیش از همه ارزش این خیابان را نشان می‌دهند؛ درختانی که در هر محدوده تهران، خاندانی وظیفه‌ی تامین‌شان را به عهده داشته تا ولی‌عصر را سر سبز کنند.

به گزارش ایسنا، «سید عباس سادات»، نسل دوم یکی از آن‌هاست. خاندان سادات که درختان امیریه قدیم را از میدان راه‌آهن تا چند کیلومتر بالاتر از میدان منیریه تامین می‌کردند. او سال‌هاست پا جای پای پدر گذاشته و رزق سبزش، خانه‌های ضلع شمالی خیابان پیران‌عقل پایین‌تر از میدان منیریه را هم سرسبز کرده است.

از زمانی که تهیه‌ی درختان خیابان ولی‌عصر (عج) را به سید عقیل سادات _ پدرش _ سپردند، او پا به پای پدر بخش جنوبی بزرگ‌ترین خیابان خاورمیانه را طی کرد تا سر سبزی‌اش مهمان هر روزه عابران این خیابان باشد.

سید عباس سادات هر چند ۶۹ سال دارد، اما  ۵۲ سال از عمرش را پای خیابان ولی عصر (عج) گذاشت و هنوز هم.

او هر چند می گوید حالا خاطره‌ی خاصی از آن روزها ندارد، اما حرف و یادهایش در گفت‌وگو با خبرنگار ایسنا خود خاطره است. از درختانِ بزرگترین خیابان خاورمیانه که با درشکه از شهریار و کرج به این منطقه آورده می‌شدند تا قیمت هر درخت ۳ تومانی که حالا باید برایشان خدا تومان پول پرداخت کرد.

«از سال ۱۳۴۲ که درسم را در کلاس ششم تمام کردم، همراه پدرم به این خیابان آمدم. کوچک بودم یک منطقه را علامت‌گذاری می‌کردند و به پدرم می‌گفتند برای این منطقه ۱۰۰ درخت می‌خواهیم. او هم درختان چنار را از باغ‌های مختلف می‌خرید به امیریه – خیابان ولی‌عصر (عج) امروزی محله منیریه – می‌آورد و کارگران آن‌ها را می‌کاشتند.

این درخت‌ها بیشتر از منیریه تا راه آهن و قدری بالاتر از میدان، کاشته می‌شدند، هر چند تا جایی که به خاطر دارم او چند بار برای بالاتر از این منطقه هم درخت سفارش گرفته بود.»

سادات ادامه می‌دهد «پدرم درخت‌ها را از باغ‌هایی که اطراف کرج و شهریار و چهاردانگه بودند، می‌خرید. آن نقاط چنارستان بودند. درخت‌ها را از صاحبان باغ‌ها می‌خرید، قلمه می‌زد و دو ساله که می‌شد، آن‌ها را می‌فروخت.

 در انقلاب زمان شاه این چنارها کاشته شدند. آن زمان، آبِ جوی خیابان ولی‌عصر (عج) همیشه برقرار و همیشگی بود.»

او که از زمان حیات پدرش «سید عقیل سادات» بساط درخت و گل‌ فروشی را در ابتدای خیابان پیران عقل، نبش خیابان ولی‌عصر پهن کرده و حالا مردم که منطقه به بودنش عادت کرده‌اند، می‌گوید، «در دوره‌ی شاه درخت فروشی زیاد بود اما به جز گل بنفشه، گل‌های کمی برای فروش بودند. شب‌های عید در همین منطقه (به ابتدای خیابان پیران عقل نبش خیابان ولیعصر اشاره می‌کند) که بحشی از حیاط یک خانه بود فقط کود و بنفشه می‌فروختند. به مرور بعد از انقلاب گل‌ها و درخت‌ها زیادتر شدند. حتی درخت‌های دیگری به جز چنار و نارون هم به ان‌ها اضافه شد.»

وی حالا خودش را مقیم این خیابان می‌داند؛ حتی اگر شب‌ها روی نیمکتی که کنار گل‌ها و درختانش گذاشته بخوابد، چون خانواده‌اش در منطقه کن تهران زندگی می‌کنند. به گذشته‌اش برمی‌گردد، وقتی بعد از تامین درختان خیابان ولی‌عصر (عج)، از باغچه‌های مردم محله هم نگهداری می‌کردند.

او قیمت هر جعبه گل در آن زمان را « ۲۵ زار» می‌داند و می‌گوید «با آن پول به قهوه‌خانه چهارراه شاپور می‌رفتم، ناهار و شامم را می‌خوردم و حتی یک پتو برای خواب به من می‌دادند.»

سید عباس سادات به درخت تنومند مقابلش نگاه می‌کند، آهی می‌کشد و می‌گوید «بعد از این که کاشت درخت در خیابان ولی عصر مد شد، خواستند تا در این خیابان‌های فرعی هم درخت بکاریم این درخت را خودم کاشتم، با دست خودم و سال‌هاست سایه بان دیگر درخت‌ها شده. با درشکه اسبی گل‌ها و درختان را می‌آوردیم این جا می‌چیدیم و می‌فروختیم.»

دوباره آه می‌کشد، دست دیگرش را روی عصایش می‌گذارد و تکیه می‌دهد، باز هم چیزی یادش می‌آید، با لبخند می‌گوید «از پیش پدرم جدا نشدم، هر چند گویا قبل‌تر از پدرم هم کسی درخت برای خیابان امیریه که حالا شده «ولی‌عصر (عج)» سفارش می‌گرفت، اما از روزی قرار شد پدرم این درخت‌ها را تامین کند. او درخت‌ها را چون کم بودند از باغ‌های مختلف جمع می‌کرد، می‌خرید و به امیریه می‌آورد و کارگران خودشان می‌کاشتند.

سید عباس سادات، قدم زنان، به سمت خیابان ولی‌عصر می‌رود، ابتدای خیابان نبش «انتظام قدیم و همان پیران عقل امروزی» یک درخت را نشان‌مان می‌دهد و می‌گوید «تا جایی که به خاطر دارم درشت‌تر و ماندگارتر از این درخت دیگر نداریم. اما چند سالی است که درختان به خاطر کمبود آب و نبود آفتاب درست و احیانا اتفاقات دیگر خشم می‌شوند و شهرداری جای ان‌ها درختان دیگری می‌کارد اتفاقی که مدتی یک بار رخ می‌دهد.» وی اما به این نکته هم تاکید می‌کند که هر چند در ان زمان این جوی‌ها بودند، اما درخت‌ها در جوی آب کاشته نمی‌شدند.

او به خاطر نمی‌آورد پدرش چند درخت برای خیابان ولی‌عصر آورده شاید هم در آن زمان رسم برای شمردن تعداد درخت‌ها نبوده، با این وجود می‌گوید که «شاید چیزی حدود ۵۰ درخت از آن درخت‌ها امروز خشک شده یا از جای‌شان درآورده باشند» از سوی دیگر اما یادش است که «برای هر درخت پدرش چیزی حدود سه تومان یا سه تومان و پنج زار می‌گرفته است.»

سید عباس سادات که سال‌هاست خود را مقیم این منطقه از منیریه تهران می‌داند، بعد از گذشت ۵۲ سال از آن روزها، بهمن سال گذشته، یکی از تندیس‌های ششمین جایزه تهران را گرفت.

ولی امروز باید این تندیس را به چه کسانی داد برای از حذف تدریجی درختان تنومندی که هر روز به یک بهانه از این خیابان ناپدید شدند!

پیروز حناچی – مسئول تهیه‌ی پرونده‌ی ثبت ملی محور خیابان ولی‌عصر (عج) تهران  و شهردار امروز تهران – اما یک سال بعد از ثبت ملی بزرگترین خیابان خاورمیانه،، این اقدام یعنی «ثبت خیابان، جداره‌ها، درخت‌ها و حریم منظری آن را به این منظور دانست که تا ارزش‌های خیابان ولی‌عصر (عج( حفاظت شوند. از میراث فرهنگی که در این زمینه آب زیادی گرم نمی‌شود، اما باید دید در حفاظتی که حناچی هفت سال قبل از آن حرف زد که چه قدر در ساماندهی‌های سالانه این خیابان بزرگ توسط آقای شهردار و مدیران برنامه‌ریزی‌اش مورد توجه است.

انتهای پیام

اگر نواقصی که هر روز و هر سال ثبت جهانی این اثر بلند قد را زیر خاکِ فراموشی پنهان‌تر می‌کند، باز هم درختان خیابان‌اند که بیش از همه ارزش این خیابان را نشان می‌دهند؛ درختانی که در هر محدوده تهران، خاندانی وظیفه‌ی تامین‌شان را به عهده داشته تا ولی‌عصر را سر سبز کنند.

به گزارش ایسنا، «سید عباس سادات»، نسل دوم یکی از آن‌هاست. خاندان سادات که درختان امیریه قدیم را از میدان راه‌آهن تا چند کیلومتر بالاتر از میدان منیریه تامین می‌کردند. او سال‌هاست پا جای پای پدر گذاشته و رزق سبزش، خانه‌های ضلع شمالی خیابان پیران‌عقل پایین‌تر از میدان منیریه را هم سرسبز کرده است.

از زمانی که تهیه‌ی درختان خیابان ولی‌عصر (عج) را به سید عقیل سادات _ پدرش _ سپردند، او پا به پای پدر بخش جنوبی بزرگ‌ترین خیابان خاورمیانه را طی کرد تا سر سبزی‌اش مهمان هر روزه عابران این خیابان باشد.

سید عباس سادات هر چند ۶۹ سال دارد، اما  ۵۲ سال از عمرش را پای خیابان ولی عصر (عج) گذاشت و هنوز هم.

او هر چند می گوید حالا خاطره‌ی خاصی از آن روزها ندارد، اما حرف و یادهایش در گفت‌وگو با خبرنگار ایسنا خود خاطره است. از درختانِ بزرگترین خیابان خاورمیانه که با درشکه از شهریار و کرج به این منطقه آورده می‌شدند تا قیمت هر درخت ۳ تومانی که حالا باید برایشان خدا تومان پول پرداخت کرد.

«از سال ۱۳۴۲ که درسم را در کلاس ششم تمام کردم، همراه پدرم به این خیابان آمدم. کوچک بودم یک منطقه را علامت‌گذاری می‌کردند و به پدرم می‌گفتند برای این منطقه ۱۰۰ درخت می‌خواهیم. او هم درختان چنار را از باغ‌های مختلف می‌خرید به امیریه – خیابان ولی‌عصر (عج) امروزی محله منیریه – می‌آورد و کارگران آن‌ها را می‌کاشتند.

این درخت‌ها بیشتر از منیریه تا راه آهن و قدری بالاتر از میدان، کاشته می‌شدند، هر چند تا جایی که به خاطر دارم او چند بار برای بالاتر از این منطقه هم درخت سفارش گرفته بود.»

سادات ادامه می‌دهد «پدرم درخت‌ها را از باغ‌هایی که اطراف کرج و شهریار و چهاردانگه بودند، می‌خرید. آن نقاط چنارستان بودند. درخت‌ها را از صاحبان باغ‌ها می‌خرید، قلمه می‌زد و دو ساله که می‌شد، آن‌ها را می‌فروخت.

 در انقلاب زمان شاه این چنارها کاشته شدند. آن زمان، آبِ جوی خیابان ولی‌عصر (عج) همیشه برقرار و همیشگی بود.»

او که از زمان حیات پدرش «سید عقیل سادات» بساط درخت و گل‌ فروشی را در ابتدای خیابان پیران عقل، نبش خیابان ولی‌عصر پهن کرده و حالا مردم که منطقه به بودنش عادت کرده‌اند، می‌گوید، «در دوره‌ی شاه درخت فروشی زیاد بود اما به جز گل بنفشه، گل‌های کمی برای فروش بودند. شب‌های عید در همین منطقه (به ابتدای خیابان پیران عقل نبش خیابان ولیعصر اشاره می‌کند) که بحشی از حیاط یک خانه بود فقط کود و بنفشه می‌فروختند. به مرور بعد از انقلاب گل‌ها و درخت‌ها زیادتر شدند. حتی درخت‌های دیگری به جز چنار و نارون هم به ان‌ها اضافه شد.»

وی حالا خودش را مقیم این خیابان می‌داند؛ حتی اگر شب‌ها روی نیمکتی که کنار گل‌ها و درختانش گذاشته بخوابد، چون خانواده‌اش در منطقه کن تهران زندگی می‌کنند. به گذشته‌اش برمی‌گردد، وقتی بعد از تامین درختان خیابان ولی‌عصر (عج)، از باغچه‌های مردم محله هم نگهداری می‌کردند.

او قیمت هر جعبه گل در آن زمان را « ۲۵ زار» می‌داند و می‌گوید «با آن پول به قهوه‌خانه چهارراه شاپور می‌رفتم، ناهار و شامم را می‌خوردم و حتی یک پتو برای خواب به من می‌دادند.»

سید عباس سادات به درخت تنومند مقابلش نگاه می‌کند، آهی می‌کشد و می‌گوید «بعد از این که کاشت درخت در خیابان ولی عصر مد شد، خواستند تا در این خیابان‌های فرعی هم درخت بکاریم این درخت را خودم کاشتم، با دست خودم و سال‌هاست سایه بان دیگر درخت‌ها شده. با درشکه اسبی گل‌ها و درختان را می‌آوردیم این جا می‌چیدیم و می‌فروختیم.»

دوباره آه می‌کشد، دست دیگرش را روی عصایش می‌گذارد و تکیه می‌دهد، باز هم چیزی یادش می‌آید، با لبخند می‌گوید «از پیش پدرم جدا نشدم، هر چند گویا قبل‌تر از پدرم هم کسی درخت برای خیابان امیریه که حالا شده «ولی‌عصر (عج)» سفارش می‌گرفت، اما از روزی قرار شد پدرم این درخت‌ها را تامین کند. او درخت‌ها را چون کم بودند از باغ‌های مختلف جمع می‌کرد، می‌خرید و به امیریه می‌آورد و کارگران خودشان می‌کاشتند.

سید عباس سادات، قدم زنان، به سمت خیابان ولی‌عصر می‌رود، ابتدای خیابان نبش «انتظام قدیم و همان پیران عقل امروزی» یک درخت را نشان‌مان می‌دهد و می‌گوید «تا جایی که به خاطر دارم درشت‌تر و ماندگارتر از این درخت دیگر نداریم. اما چند سالی است که درختان به خاطر کمبود آب و نبود آفتاب درست و احیانا اتفاقات دیگر خشم می‌شوند و شهرداری جای ان‌ها درختان دیگری می‌کارد اتفاقی که مدتی یک بار رخ می‌دهد.» وی اما به این نکته هم تاکید می‌کند که هر چند در ان زمان این جوی‌ها بودند، اما درخت‌ها در جوی آب کاشته نمی‌شدند.

او به خاطر نمی‌آورد پدرش چند درخت برای خیابان ولی‌عصر آورده شاید هم در آن زمان رسم برای شمردن تعداد درخت‌ها نبوده، با این وجود می‌گوید که «شاید چیزی حدود ۵۰ درخت از آن درخت‌ها امروز خشک شده یا از جای‌شان درآورده باشند» از سوی دیگر اما یادش است که «برای هر درخت پدرش چیزی حدود سه تومان یا سه تومان و پنج زار می‌گرفته است.»

سید عباس سادات که سال‌هاست خود را مقیم این منطقه از منیریه تهران می‌داند، بعد از گذشت ۵۲ سال از آن روزها، بهمن سال گذشته، یکی از تندیس‌های ششمین جایزه تهران را گرفت.

ولی امروز باید این تندیس را به چه کسانی داد برای از حذف تدریجی درختان تنومندی که هر روز به یک بهانه از این خیابان ناپدید شدند!

پیروز حناچی – مسئول تهیه‌ی پرونده‌ی ثبت ملی محور خیابان ولی‌عصر (عج) تهران  و شهردار امروز تهران – اما یک سال بعد از ثبت ملی بزرگترین خیابان خاورمیانه،، این اقدام یعنی «ثبت خیابان، جداره‌ها، درخت‌ها و حریم منظری آن را به این منظور دانست که تا ارزش‌های خیابان ولی‌عصر (عج( حفاظت شوند. از میراث فرهنگی که در این زمینه آب زیادی گرم نمی‌شود، اما باید دید در حفاظتی که حناچی هفت سال قبل از آن حرف زد که چه قدر در ساماندهی‌های سالانه این خیابان بزرگ توسط آقای شهردار و مدیران برنامه‌ریزی‌اش مورد توجه است.

انتهای پیام

فریبرز حمیدی روان شناس بالینی و مدیر یک مرکز مشاوره در گفتگو با خبرنگار مهر در خصوص تغییر الگوی زندگی این روزهای بسیاری از مردم که در قرنطینه خودخواسته خانوادگی هستند و چگونگی کنار آمدن با تمام تغییراتی که شیوع ویروس کرونا ایجاد کرده است، گفت: این یک واقعیت است که کرونا وضعیت زندگی را تغییر داده است و در وهله اول پذیرش این تغییر مهم است. در قدم بعدی باید فرایند زندگی و نگرش ها و مهارت های خود را تغییر دهیم و اگر همچنان بخواهیم با رویکرد سابق کارها را انجام دهیم، با شکست رو به رو می شویم و حتی ممکن است صدمه ببینیم.

وی ادامه داد: ما در این شرایط باید از ظرفیت های داخل منازلمان حداکثر استفاده را ببریم. موضوع مهمتر این است که این روزها یک فرصت طلایی برای والدین است که پیشتر زمان وقت گذاشتن برای بچه ها را نداشتند و کمتر با آنها صحبت می کردند. اما قرار هم نیست همه ضعف ها و محدودیت های سابق را با در خانه ماندن جبران کنیم.

این روان شناس تاکید کرد: توصیه من به والدین این است که در این روزها نصیحت و پند دادن را خاتمه دهند؛ خصوصاً به نوجوان ها و جوان ها. این کار در این شرایط به صلاح خانواده ها و بچه ها نیست. باز از سوی دیگر نقش پدر کمرنگ به دلیل مشغله هایی که داشته کمرنگ بوده است. حالا وقت بازی ایجاد شده، وقت حرف زدن ایجاد شده است.

وی در پاسخ به این پرسش که بهترین کار برای گذراندن اوقات والدین با کودکان و نوجوان ها چیست، بیان کرد: در دوره ابتدایی خواندن کتاب داستان واقعاً هنوز هم بهترین سرگرمی و ارتباط دهنده والدین و بچه هاست و این کتاب داستان خواندن نقش یادگیری هم دارد. خانواده ها باید زمان بندی کنند و کتاب های کوچک خلاصه شده را برای آنها بخوانند و در نهایت نتیجه را در قالب گفتگو از بچه ها بخواهند و زمینه گفتگو شکل بگیرد. از طرف دیگر بازی هایی که در دوره کودکی ما با پدر و مادرها داشتیم امروز هم در منزل قابل اجراست و رفاقت نیز ایجاد می کند. بازی هایی مثل مارپله و منچ هیچ وقت قدیمی نمی شود. والدین باید مسابقه نقاشی با بچه ها بگذارند. از این طریق بچه ها می توانند بخشی از احساسات خود را بروز دهند و نوعی کاتارسیس رخ بدهد.

حمیدی گفت: در این روزها می تواند نقش پدر برای پسرها و نقش مادر برای دخترها که بسیار در تربیت اهمیت دارد، تقویت شود. شاید در گذشته فرصت یادگیری مهارت ها از طریق مادر به دختر و پدر به پسر کم پیش می آید. مثلاً غذا پختن، سفره آرایی، خیاطی و… مهارت هایی است که انتقال ان را کم داشتیم و من جدا به خانواده ها توصیه می کنم در این شرایط برای سرگرم کردن بچه ها دوباره سراغ درس و مشق نروند. این کار را در حال حاضر معلم ها از طریق فضای مجازی پیش می برند و تلویزیون هم به کمک تقویت یادگیری آمده است. این یک فرصت طلایی برای خانواده هاست.

وی ادامه داد: از سوی دیگر الان رفتن خانه عمه و دایی کم شده است و قرار است در چهاردیواری که قطعاً امکاناتی وجود دارد می توان اوقات فراغت را غنی کرد. بچه های می توانند با مفاخر ادبیات ما مثل فردوسی و سعدی و حافظ آشنا شوند.

حمیدی درباره نوجوان ها نیز گفت: در دوره نوجوانی که دوره استقلال طلبی بچه هاست و شکل گیری هویت آنها را شاهد هستیم در این روزها باید محدودیت هایی که پیش تر وجود داشت تا حدی کمرنگ شود. مثلاً باید اجازه بدهیم بچه ها بیشتر از قبل با کامپیوتر و… سر و کله بزنند و از طریق فضای مجازی امن با عمه و خالی و هم سن های خود ارتباط بگیرند و صحبت کنند و اگر قبلاً زمان استفاده از این فضاها را محدود می کردیم الان باید کمی آسان تر بگیریم. البته با نظارت کامل. این جملات که اصلاً نباید دست به گوشی بزنی و… دیگر در این روزها کاربرد ندارد و حتی خانواده ها می توانند نوجوان ها را هدایت کنند تا از طریق اینترنت امن دست به پژوهش بزنند. چگونه سرچ کردن را یادشان بدهیم و مطالعات بین رشته‌ای که در شرایط عادی شاید امکانش نبود را برایشان مهیا کنیم. این فعالیت ها را بچه ها در اوقت مدرسه عموماً نمی توانستند داشته باشند.

این روان شناس بالینی ادامه داد: برای بچه های بزگتر یعنی پایه دوازدهم پیشنهادم این است که فرصت خوبی است خانواده ها با آنها دربقاره شغل و زندگی آینده اشان صحبت کنند و به انها درباره شرایط پیش آمده و کنکوری که در پیش دارند امید بدهند تا انگیزه اشان از دست نرود. فرصت برای مطالعه و درس خواندن این روزها بیشتر است اما باید خانواده ها در این باره با فرزندانشان صحبت کنند که وقتی می خواهند وارد جامعه شوند، چه مهارت هایی نیاز دارند. وقتی بچه ها دیپلم بگیرند و وارد دانشگاه شوند دیگر فرصت چنین گفتگوهایی نیست.

وی ادامه داد: از سوی دیگر برای خود والدین این روزها یک فرصت است که با هم بنشینند و صحبت کنند که نقش هایشان در زندگی فرزندانشان چیست و یکبار آن را بازبینی کنند. نقاط ضعف و قوت آن را بشناسند.

به گزارش ایسنا، کرمان در طول سال‌های گذشته از تخریب‌ها کم نگذاشته؛ گودال «خشت‌مال‌ها» و داستان ساخت سیتی‌سنتر در مرکز شهر، مخدوش کردن حریم «قلعه دختر» و «قلعه اردشیر»، تکیه‌های قاجاری قرار گرفته در «محله قلعه»، «قلعه سموران» – که بعد از تخریبی گسترده بالاخره به جانش رحم کردند – یا همین «شیوَشگان» یا«بام کرمان»؛ داستان‌هایی که امروز هر کدام به یک سند از تخریب آثار تاریخی در کرمان تبدیل شده‌اند، شاید هم به همین دلیل این شهر را برخی فعالان میراثی «جهنم میراث فرهنگی» می‌نامند!

«شیوَشگان» یا بام کرمانِ امروزی را از شمال به دامنه کوه‌های سیدحسین و اراضی سعیدی (سیدی)، از شرق و شمال شرقی به کوه‌های آهکی شیوَشگان (صاحب‌الزمان)، از جنوب به باغ بیرم‌آباد و تخت درگاه قلی‌بیگ، از غرب به کوه‌های «تندرستان» و اراضی و باغ‌های «زریسف» و از جنوب غربی به قلعه‌های قدیمی (اردشیر و دختر) می‌رسد، محوطه‌ای تاریخی چند هزار ساله که روی ارتفاع ساخته شد.

حالا سال‌هاست که هربار بهانه‌ای دارند؛ یک بار می‌گویند، «محوطه ثبت نیست»، بار دیگر بهانه دارند «باید دستگاه‌های دیگر رعایت میراث‌فرهنگی را بکنند» یا «ما نبودیم، مسئولان قبلی در این سمت مجوز را امضا کرده‌اند، کاری از دست ما برنمی‌آید»، «یک بار کار را متوقف کردند»، «یک بار تیم کارشناسی فرستادند» و حتی معاون میراث فرهنگی وزارتخانه یک بار «از نامه‌نگاری‌هایش برای توقف کار ساخت تله کابین و هتل» خبر داد؛ ولی هنوز که هنوز است تله کابین در بالای کرمان و درست روی جای پی انسان‌های اولیه کرمان جاگیرتر می‌شود و میراث فرهنگی کرمان حواس پرت‌تر!

تا جایی که به نظر می‌رسد حتی در وضعیت هشدار برای کرونا، هر چیز که باید در شهر تعطیل شود را تعطیل می‌کنند، به جز تکمیل پروژه‌ی ساخت تله کابین که از پایین کوه هم به راحتی می‌توان روند عملیات‌اش را دید.

امید ابراهیمی – فعال میراث فرهنگی کرمان – روز نخست فروردین به این محوطه‌ی تاریخی رفته شاهد فعالیت ادامه‌دار تکمیل پروژه تله‌کابین در دل کوه‌های صاحب‌الزمان (عج) یا همان شیوشگان بوده است.

او با اشاره به قول و قرارهایی که هر کدام از مسوولان میراثی به خصوص در سطح کشور مطرح کرده‌اند، می‌گوید: روزی گفتند هتل و تله کابین روی کوه صاحب‌الزمان (عج) (شیوشگان) اجرایی نمی‌شود، اما اکنون همه‌ آن اتفاقات بدون درنظر گرفتن ابلاغ‌ها و قول‌ها عملیاتی می‌شوند. چرا مسوولان از ابتدا حرف و عمل‌شان را یکی نکردند.

ابراهیمی با بیان این‌که ساخت‌وسازها روی کوه شیوشگان هر روز ادامه دار است، ادامه می‌دهد: علاوه بر هتل و تله‌کابینِ در حال ایجاد روی کوه، دکلِ مخابراتی صداو سیما و چند ساخت و ساز جدید نیز در همان منطقه انجام داده‌اند و قطعا هر روز اقدامات وسیع‌تری برای بالا بردن تسیلات گردشگری به بالای منطقه انجام می‌دهند.

وی با بیان این‌که فعالیت نصب تله کابین روی این محوطه‌ی تاریخی اکنون از خیابان‌های پایین کوه نیز به وضوح قابل دیدن است، اضافه می‌کند: حتی در وضعیت امروزی کشور و شیوع کرونا ویروس فعالیت‌شان برای نصب این وسیله‌ی تفریحی همچنان ادامه دارد.

انتهای پیام