دسته: گردشگری

خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ: حامد الماسی

پس از انتشار یادداشت‌هایی درباره چگونگی کم کردن هزینه‌های اصلی سفر (اینجا) و همچنین چگونگی کسب درآمد در سفر (اینجا) در این یادداشت قصد دارم به سه روش سفر ارزان بپردازم. سفر با دوچرخه، سفر با ون و سفر با کوله‌پشتی، مواردی هستند که در ادامه تشریح می‌شوند.

سفر با دوچرخه

سفر با دوچرخه راهی بسیار ارزان، پاک، لذت‌بخش و همراه با سلامتی است. سایکل توریست‌ها (مسافران دوچرخه سوار) در شرایط آب‌وهوایی مناسب از این شیوه‌ی مفرح برای سفر استفاده می‌کنند.

داشتن دوچرخه مناسب سفر جاده‌ای (دوچرخه انواع مختلف دارد؛ جاده‌ای، کوهستان، شهری، ورزشی و …)، آمادگی بدنی مناسب برای رکاب‌زدن‌های طولانی، پک و خورجین‌های مخصوص دوچرخه به جای کوله پشتی، رعایت نکات ایمنی و رکاب زدن در شرایط مناسب آب و هوایی و محیطی، از جمله مواردی است که باید در سفر با دوچرخه به آن‌ها اهمیت داد.

کمپ کردن برای سفر با دوچرخه همیشه از مسایل مهم به شمار می‌رود چرا که باید چادری بزرگ داشته باشید که دوچرخه را با خود به داخل چادر ببرید یا پیش از خوابیدن جای امنی برای دوچرخه خود فراهم کنید.

روبه‌رو شدن با حیوانات وحشی در جاده، خطر تصادفات جاده‌ای و مواجه شدن با افراد طماع و دزد، می‌تواند از دیگر نکاتی باشد که دقت به آن‌ها و البته رکاب زدن در روز، سفر خوش‌تری برای‌تان به همراه آورد.

انواع خورجین، قفسه بطری آب، آینه بغل، سبد، تایر یدک، قفل و زنجیر چرخ، چراغ (هم برای جلو و هم عقب)، گلگیر لوازم ضروری برای دوچرخه شماست.

کلاه ایمنی و گرمایشی، شلوارک یا شلوار راحت، دستکش دوچرخه سواری، سوئیشرت مناسب، یک دست لباس ضد آب، کفش مناسب برای دوچرخه سوار نیز مهم‌ترین وسایل سایکل توریست هستند.

ابزار یدک مهم برای مواقع ضروری سفر با دوچرخه نیز شامل «تلمبه، روان‌ساز (برای جلوگیری از زنگ زدگی و بهتر کار کردن چرخ دنده‌ها و زنجیر)، اهرم تایر دوچرخه، کیت پنچرگیری و آچار دوچرخه» می‌شود.

سفر با دوچرخه هم سفر است، هم ورزش و هم لذت دیدن مسیر به کندیِ آرامش.

سفر با ون

سفر اگر با کار همراه شود و وسیله نقلیه سفر هم از خودتان باشد، که هزینه اقامت هم نداشته باشید، می‌تواند بشود ایده‌ی سفر با ون. یعنی ترکیب سفر و کار و محل زندگی!

سفری جذاب که البته نقاط ضعف و قوت خود را دارد. در ادامه بیشتر با سفر کردن با وسیله شخصی (ون) آشنا شوید.

تصور کنید کاری داشته باشید که در وسیله نقلیه‌ای مانند ون (کاروان) بشود آن را راه‌اندازی کنید. یعنی در سفر کار کنید، درآمد داشته باشید و از سه هزینه اصلی، دوتای آن‌ها یعنی اقامت و جابجایی را هم پوشش دهد.

اگرچه هزینه سوخت را خواهید داشت اما اگر کاری درآمدزا داشته باشید، می‌توانید هزینه‌های این‌چنینی را جبران کنید.

این کارهای در سفر با ون می‌تواند کافه سیار باشد، یا فروش محصولات هنری، یا اینکه یکی دو مسافر علاقه‌مند را همراه کنید و لذت تجربه سفر با ون را در ازای بخشی از هزینه سفرتان ارائه کنید. یا اینکه کتابفروشی سیاری احداث کنید. قطعا ایده‌های بیشتری هم هست که ممکن است الان با خواندن این مطلب به ذهن شما خطور کند.

خرابی ماشین، خطرات جاده‌ای، همانطور که اشاره شد، هزینه سوخت بالا، مضیقه در شرایط اضطراری مانند بیماری، از مسائلی است که در سفر با ون ممکن است با آنها مواجه شوید.

مشکل جای پارک در شهرهای بزرگ را هم اضافه کنید. البته می‌توانید مثبت بنگرید و این موضوع را عاملی برای پیاده‌روی‌های شهری حساب کنید.

البته با رعایت ایمنی لازم در سفرتان همه این موارد را می‌توان تا حد ممکن کم اثر کرد و با پیش‌بینی نسبی شرایط و تجهیز مناسب وسیله‌تان سفر لذت‌بخش و جذابی داشته باشید.

فکر کنید خانه‌ سیاری دارید و از لذت سفر برخوردارید. یعنی سفر می‌کنید در حالی که خانه همراه شماست. واقعا لذت بخش است.

سفر با کوله‌پشتی

این نوع سفر سبُک و کم هزینه است. دارای معایب و مزیت‌هایی است که در ادامه نقل می‌شود. بیشترین تجربه سفرهای شخصی‌ام در این مدل از سفر بوده که در اصطلاح بک‌پکینک گفته می‌شود. (backpacking یعنی سفر با کوله پشتی).

بک‌پکر (backpacker) به کسی گفته می‌شود که با کوله پشتی نسبتا بزرگی حاوی لوازمی چون چادر، کیسه خواب و وسایل پخت و پز، سفر می‌کند. موارد ضروری زندگی در کمترین حجم ممکن در کوله پشتی جای می‌گیرند و کوله‌گرد حتی‌المقدور با کمترین و مهم ترین وسایل مورد نیاز ترجیحا با کوله‌ای سبک پا در جاده می‌گذارد.

چادر، کیسه خواب، زیر انداز، لباس فصل، کفش مناسب، گاز پیکنیک، کتری و قابلمه، لیوان، قاشق و بشقاب، کبریت، چاقو، مسواک، حوله، ملحفه، دستمال کاغذی، سایر لوازم بهداشتی و نخ سوزن، شارژر و ناخن‌گیر، چراغ قوه، هدلایت، عینک آفتابی و کلاه، داروهای ضروری، پاسپورت یا کارت شناسایی و بیمه، مهمترین وسایل یک کوله‌پشتی هستند که در کم حجم ترین و سبک ترین حالت ممکن باید پک شوند؛ چراکه نوع سفر با کوله‌پشتی معمولا با پیاده‌روی‌های گاه، طولانی همراه است.

توجه به ساعات شبانه‌روز در طی مسیرها، چک کردن آب و هوا و رعایت امنیت برای اسکان در سبک سفر با کوله پشتی از اهمیت بالایی برخوردار است. این نوع سفر معمولا با ریسک‌های بالایی مانند خطر برخورد با حیوانات در طبیعت و آدم‌های عنود در جاده و شهرها همراه است که رعایت نکات ایمنی ضروری است؛ اما در عوض هم لذت‌های به‌خصوصی در تجربه دارد و هم با کمترین هزینه ممکن حتا نسبت به دو نوع سفری که پیش‌تر ذکر شد، می‌توان زندگی در سفر را ادامه داد.

توجه به مسیر رودخانه‌ها، جزر و مد در سواحل، شیب و مکان مناسب در کویر و لوکیشن‌های مناسب در جنگل‌ها از مهمترین نکات کمپ کردن در بعضی شب‌های سفر با کوله پشتی است که باید به آن دقت کرد. برای مثال در جنگل دقت به مسیر سیل، قلمرو حیوانات دسترسی به چوب و آب از نکات حائز اهمیت است.

در سفر با کوله پشتی صبوری فاکتور مهمی است؛ چراکه گاه ریتم سفر کند است و باید اهلش باشی و از مسیر لذت ببری و مسیر رو همان هدف در نظر بگیری که آرامش حاصل شود.

خوش سفر باشیم. سفر کنیم تا زمین بهتر بچرخد. و سفر سلامت!

به گزارش ایسنا، نمایشِ ۱۱۰ لوح هخامنشی از ۱۸۷۳ گل‌نوشته‌ای که از دانشگاه شیکاگو به کشور برگردانده شد، قرار بود تا ۳۰ مهر ادامه داشته باشد، اما این آثار همچنان و به صورت ادامه‌دار در تالار ایران باستانِ موزه ملی ایران در معرض نمایش است.

جبرییل نوکنده – مدیر کل موزه ملی ایران – درباره‌ی مدت زمان نمایشِ این آثار به ایسنا گفت: در حال حاضر برنامه‌ی مشخصی برای پایان نمایشِ الواح نداریم.

گل‌نوشته‌های باروی تخت جمشید، اطلاعات جدیدی از نامه‌ها، اسناد اداری، دست‌نوشته‌های یک کاتب، شاه و دربار، شخصیت‌های تاریخی، کارگران، کاتبان، تولید، مسافران، ایزدان پارس به محققان و پژوهشگران و باستان‌شناسان می‌دهند.

انتهای پیام

او می‌گوید که برای ساخت این تابلوها دو نفر کار می‌کنند، اول خداوند که بوم را آفریده و  دوم نقاشی که روی آن کار می‌کند. در واقع این هنر کار مشترکی میان خالق و مخلوق است. تعداد برگ‌ها را هم به نیت هفت‌خوان رستم، هفت آسمان و هفت دور طواف، عدد هفت انتخاب کردیم.  

حسین شاهی در گفت‌وگویی با ایسنا درباره شکل‌گیری این ایده توضیح می‌دهد: سال ۵۸ در سفری به هند، در یکی از ایالت‌های کشمیر برگ‌هایی را دیدم که روی آنها نقاشی‌های بومی کشیده شده بود. آن زمان هنوز نقاشی را جدی شروع نکرده بودم، اما به دلیل اینکه در اصفهان غرفه‌ای داشتم حدود ۱۰۰ اثر برای فروش خریدم. این موضوع در ذهن من باقی بود تا سال ۹۴ که در اثر اتفاق جالبی، بار دیگر آن را به یاد آوردم.

او ادامه می‌دهد: یک روز که با دوچرخه می‌رفتم، برگی روی کلاهم افتاد و به زحمت توانستم آن را بردارم. همان زمان این تفکر در ذهنم جرقه زد که خوب است روی برگ درختان هم نقاشی کنم. اولین برگی که روی آن نقاشی کردم، برگ درخت چنار بود که روی سرم افتاده بود. بعد از پشت سر گذاشتن دوره‌ای آزمون و خطا، توانستم به ترکیب مشخصی برسم و مدتی بعد نیز از آثاری که خلق کرده بودم در میدان نقش جهان اصفهان رونمایی کردم. از آن زمان تاکنون حدود ۳ هزار و ۵۰۰ تابلو ساختم که به غیر از ۱۰۰ تابلو، سایر آنها به فروش رفته‌اند.

این هنرمند همچنین درباره ساختار تولید این «تابلو برگ‌ها»، می‌گوید: با همسرم کار می‌کنم و او که با آناتومی موسیقی رنگ آشنا است، حدود ۲۰ سال است رنگ‌آمیزی کارهایم را انجام می‌دهد. برگ‌ها در سه مرحله قبل و چهار مرحله بعد از نقاشی فرآوری می‌شوند. در واقع وقتی که کار برگ تمام می‌شود، انگار یک مومیایی مدرن در آن صورت گرفته است. همچنین تمام موادی که برای فرآوری از آنها استفاده می‌کنیم، گیاهی است و تنها ماده شیمیایی مورد استفاده، گواش است.  البته هم‌اکنون حدود یک سال است که رئال کار می‌کنم و عکس پرندگان را به همراه پرهای واقعی‌ آنها در برگ کار می‌کنم. 

شاهی درباره میزان ماندگاری این آثار نیز توضیح می‌دهد: ماندگاری این آثار بسیار بالا است و حتی اگر در قاب هم نروند، هیچ اتفاقی برای آنها نمی‌افتد. هنوز در کشور هند به این فرآوری نرسیده‌اند که رنگ را روی برگ تثبیت کنند. اما ما به این فرآوری رسیده‌ایم که هم رنگ تثبیت می‌شود و هم بافت‌ها به صورت ماندگاری حفظ می‌شوند.

او همچنین می‌گوید: سال ۹۶ در نمایشگاه یاسوج وقتی در ارتفاعات پارک جنگی و در حال جمع کردن برگ بلوط بودم، درختی را حدود ۲ متر پیدا کردم که گویا اوایل بهار خشک شده بود، اما برگ‌های بسیاری ریزی داشت که رنگین‌کمانی از رنگ روی آنها بود. این برگ‌ها را جمع‌آوری کردم و مدتی بعد به این نتیجه رسیدم هر کدام از آنها را می‌توانم پای یک اثر بگذارم. بنا بر تفکرات عرفانی منِ نقاش، این برگ می‌تواند نمادی از امضای خداوند باشد.

شاهی یادآور می‌شود: در اصفهان این گونه است که اگر کسی ابداعی کند می‌گویند تا قبل از اذان صبح فردا روی دست او آمده‌اند. ولی چهار سال است که هنوز کسی به فرآوری برگ دست نیافته است. به همین خاطر هم برای آقای جوانی که از شاگردان من بوده، در برگه‌ای همه توضیحات فرآوری برگ را نوشته‌ام تا زمانی که دیگر نیستم، او را منتشر کند و همه نقاشان بتوانند از آن استفاده کنند.

این هنرمند در بخش پایانی صحبت‌های خود می‌گوید: من خوشحالم که یک رشته را به صنایع دستی ایران اضافه کردم. در تاریخ ۳۱ مرداد سال ۹۵، «تابلو برگ» به ثبت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی رسید.

انتهای پیام

عبدالهاشم حسن‌نیا – معاون وزیر راه و شهرسازی – در این باره به ایسنا گفت: در حوزه خودروهای حمل و نقل عمومی مانند سواری‌های کرایه بین شهری دو ماه به صورت آزمایشی پیمایش آن‌ها رصد می‌شود و پس از دو ماه براساس پیمایشی که انجام داده‌اند به آن‌ها بنزین با قیمت لیتری ۱۵۰۰ تومان داده می‌شود و در این شرایط ممکن است سهمیه سوخت یک خودرو تا بیش از ۱۵۰۰ لیتر هم برسد.

وی در پاسخ به سوالی مبنی بر اینکه با توجه به شارژ شدن کارت سوخت سواری‌های کرایه عمومی از آذرماه، این رانندگان برای تأمین سوخت‌شان در شش روز پایانی آبان‌ماه چه کاری باید انجام دهند، افزود: رانندگان تحمل کنند چرا که برای شارژ کارت سوخت آن‌ها شش روز پایانی آبان‌ماه را نیز در نظر گرفته‌ایم و هیچ مشکلی در این زمینه بوجود نخواهد آمد. همچنین در ماه‌های بعدی به غیر از ارائه سوخت مناسب براساس پیمایش انجام شده آن‌ها خدماتی که تاکنون به رانندگان کامیون با ماشین‌های باری دیگر داده‌ایم نیز به سواری‌های کرایه عمومی نیز تعلق می‌گیرد.

رئیس سازمان راهداری و حمل و نقل جاده‌ای ادامه داد: به عنوان مثال رانندگان کامیون طی یک سال گذشته براساس پیمایشی که انجام می‌دادند دو حلقه لاستیک دریافت می‌کردند که البته با نرخ دولتی بود. همچنین در سال گذشته حدود ۷۰۰ هزار نفر رانندگان و همسران آن‌ها را خط پوشش بیمه قرار دادیم و امسال نیز دو فرزند آن‌ها بیمه شدند. این نوع خدمات نیز برای رانندگان دیگر وسایل حمل و نقل عمومی در نظر گرفته شده است.

حسن‌نیا همچنین در خصوص آخرین وضعیت راه‌های کشور با توجه به بارش باران و برف اعلام کرد: همکاران ما در ادارات کل راهداری و حمل و نقل جاده‌ای در اکثر استان‌ها در حالت آماده باش قرار دارند و هیچ مشکلی در زمینه راه‌های اصلی و فرعی کشور وجود ندارد.

انتهای پیام

به گزارش خبرنگار مهر، بحث و بررسی پیرامون موضوعاتی چون بازنگری سرفصل دروس تخصصی رشته باستان شناسی، پیشنهاد تشکیل کارگروه مستقل باستان شناسی در شورای برنامه ریزی وزارت علوم، تبادل نظر در خصوص نحوه پذیرش دانشجویان مقطع کارشناسی ارشد و دکترا دستور کار این نشست است.

در این نشست علاوه بر مدیران گروههای باستان شناسی کشور، ریس انجمن علمی باستان شناسی کشور و نماینده دفتر برنامه ریزی وزارت علوم نیز حضور خواهند داشت.

به نظر می‌رسد نخستین صحبت‌ها از طرحِ سازمان کشتیرانی به میراث فرهنگی هرمزگان آغاز شد، وقتی که درخواستِ انتقال دو سنگ نگاره‌ با طرح کشتی از محوطه‌ی تاریخی دهتل به مدیر کل میراث فرهنگی استان داده شد تا به مدت سه ماه در موزه‌ی ملی ایران همراه با دیگر آثار و اسناد سازمان کشتیرانی به نمایش درآید و بعد دوباره به دهتل در بستکِ هرمزگان منتقل شود.

هر چند در همه‌ی مدت زمانی که مسوولانِ میراثی قصد اجرائی کردن این ایده را داشتند مردم بومی منطقه و اعضای شورا و دهیاری روستا با آن مخالفت کردند، تا بالاخره با پادرمیانی مسوولان کشوری یعنی محمد حسن طالبیان – معاون میراث فرهنگی وزارتخانه‌ی میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی و مرتضی حصاری – مدیر پایگاه میراث فرهنگی خلیج‌فارس – اجرایی کردن این ایده «کان لم یکن» شد.

 

تاکید به میراث فرهنگی هرمزگان برای جلوگیری از انتقال دو سنگ نگاره به تهران

گفت‌وگوی خبرنگار ایسنا با محمد حسن طالبیان – معاون میراث فرهنگی وزارتخانه میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی – درباره‌ی این تصمیم مدیریتی هرمزگان که آیا اصلا وی از این اتفاق آگاه است و دستوری از معاونت میراث برای این کار به هرمزگان ارسال شده یا خیر؟ بیشتر  در قالبِ خبر دادن به وی بود.

او بعد از شنیدن توضیحات خبرنگار ما در حاشیه‌ی افتتاح نمایشگاه «ایران و ایتالیا ۶۰ سال همکاری در میراث فرهنگی» در موزه‌ی ملی ایران، با تعجب این اقدام را غیر قابل قبول دانست و خطاب به مدیر پایگاه میراث فرهنگی خلیج فارس از او خواست تا این اتفاق را پیگیری کند و دستور مستقیم برای جلوگیری از انتقال دو سنگ‌نگاره‌ی ارزشمند محوطه‌ی دهتل را صادر کند.

مرتضی حصاری – مدیر پایگاه میراث فرهنگی خلیج فارس – نیز بعد از پیگیری‌های مورد نیاز در این زمینه خبر می‌دهد: مشکل حل شد و هر نوع اقدامی برای انتقال این دو سنگ‌نگاره متوقف شده است.

او توضیح می‌دهد:  پایگاه میراث فرهنگی خلیج‌فارس طرحی را در دستور کار دارد تا سنگ‌نگاره‌های محوطه‌ی تاریخی دهتل، به صورت یک طرح دیجیتالی آن‌ها را بررسی کند که لازمه‌ی انجام این کار باقی مانده همه‌ی سنگ‌نگاره‌ها در محوطه‌ی اصلی خود است.

وی با تاکید بر این‌که این طرح با همکاری پایگاه میراث فرهنگی خلیج فارس و اداره کل میراث فرهنگی استان هرمزگان در دستور کار قرار گرفته است، ادامه می‌دهد:‌ کارهای مقدماتی این پروژه آغاز شده و به احتمال زیاد  تصویربرداری سنگ‌نگاره‌های دهتل که حدود ۵۰۰ سنگ‌نگاره هستند، ازا ین هفته آغاز می‌شود.

او انجام این کار را با هدف مستندنگاری و سه بُعدی سازی این محوطه‌ی تاریخی توسط پایگاه میراث‌فرهنگی خلیج‌فارس می‌داند و می‌گوید: برای ثبتِ این محوطه‌ی تاریخی و باستانی در فهرست میراث ملی، نخست باید مقدمات کار انجام شود. تا کنون نیز  توپوگرافی (نقشه‌برداری محوطه) انجام شده است و مستندسازی یافته‌های سطحی نیز انجام شده‌اند. قدمت دهتل بسیار بیشتر از آن چیزی است که همه شنیده‌ایم.
 

اگر قرار بر بُرش و انتقال دو سنگ‌نگاره به تهران بود…
 

محمد ناصری فرد – پژوهشگر سنگ‌نگاره‌های باستانی دهتل – که در طول عمر بررسی‌های مطالعاتی‌اش روی محوطه‌های تاریخی دارای سنگ‌نگاره‌های باستانی سه کتاب «سنگ‌نگاره‌های ایران زبان مشترک جهانی»، «سنگ‌نگاره‌های ایران نمادهای اندیشه نگار»، «سنگ‌نگاره‌های ایران، موزه‌های سنگ» تالیف کرده،  قبل از دستورِ طالبیان برای جلوگیری از انتقال سنگ نگاره‌ها به تهران، در گفت‌وگو با ایسنا هر نوع رفتار با این سنگ‌نگاره‌ی باستانی را مغایر با قوانین یونسکو می‌داند.

او توضیح می‌دهد: یونسکو تاکیدهایی برای برخورد با این نوع از سنگ‌نگاره‌ها دارد، مبنی بر این که «نباید روی آن‌ها دست خیس کشید»، «نباید روی آن‌ها راه رفت»، «نباید به آن‌ها چیزی اضافه کرد»، «اگر امکان داشت فقط عکس بگیرید و از دیدن آن لذت ببرید» و «به هیچ نباید آن‌ها را جابجا کرد» چون وقتی این نوع از آثار از محیط طبیعی خود کنده شده و به جای دیگری برده می‌شوند، عرصه‌ی مطالعاتی آن‌ها کور می‌شود.

وی پاسخ به سوالاتی مانند «علت انتخاب نقشِ نقاشی شده روی هر سنگ‌نگاره و بررسی چرایی آن»، «چه مردمانی در این منطقه زندگی می‌کرده‌اند» و «چرا این بوم را برای زیست در نظر گرفته‌اند» را در صورت باقی ماندن این نوع سنگ‌نگاره‌ها در جای اصلی خود می‌داند و تاکید می‌کند: قطعا آن‌ها از منظرهای مختلف قابل تعمق و بررسی هستند، حال اگر جای‌شان تغییر کند، دیگر نگاه مطالعاتی و پژوهشی بر چرایی آن نیز منحرف  شده و از بین می‌رود و دیگر نمی‌توان فهمید که از منظر انسان‌شناسی و باستان‌شناسی چرا هنرمندان در هزارهای قبل این بوم را در این نقطه انتخاب کرده‌اند و حتی جهتی که برای کشیدن طرح خود انتخاب کرده‌اند فوق‌العاده اهمیت دارد، مثلا در جنوب شرقی و با زاویه‌ی شیب ۹۰ درجه.

این پژوهشگر که ۱۷ سال از عمر خود را برای بررسی سنگ‌نگاره‌های ۲۴ محوطه‌ی باستانی گذرانده است، اظهار می‌کند: اگر آن‌ها جابجا شوند عرصه‌ی مطالعاتی‌شان کور می‌شود، این بُعدی است که از منظر حقوق بین‌الملل بر آن تاکید شده است. از سوی دیگر وقتی قرار به جابجایی این محوطه است و آن را از دل زمین بیرون بکشیم، دیگر قرار دادن آن در جای اصلی خود محال است، یعنی هم زاویه شیب را به هم زده‌ایم و هم جهت آن را از بین برده‌ایم و دیگر نمی‌توانیم سطحی که در دل زمین بوده را عینا تطبیق دهیم، حتی حالت مصنوعی پیدا می‌کند.

او با تاکید بر احتمالِ زیاد آسیب‌پذیر بودن این سنگ‌نگاره در صورت جابجایی، بیان می‌کند: در همه جای دنیا اگر قرار است یک نقش – بوم را جابجا کنند، از آن کپی‌برداری شده و مولاژ آن را ساخته و در نقاط دیگر نمایش می‌دهند، نه خود کتیبه را به هر قیمتی جابجا کنند، این اتفاق اصلا در چهارچوب جهانی نمی‌گنجد.

ناصری با اشاره به کپی‌برداری و ساختِ مولاژ از اکثر کتیبه‌های تاریخی ایران در سال ۱۳۸۷ و توسط مرکز کتیبه‌شناسی و پژوهشکده خطِ پژوهشگاه میراث فرهنگی، اظهار می‌کند: هر چند ان کتیبه‌ها را در باغ کتیبه‌ها در کاخ نیاوران قرار داده‌اند، اما متاسفانه سال‌هاست که مورد بی‌مهری قرار گرفته و در حال از بین رفتن هستند.

او جابه‌جا کردن کتیبه‌های تاریخی که در همه جای دنیا یک عرصه‌ی علمی محسوب می‌شود را از  بین بردن هویت و شناسنامه ملی کشور می‌داند و بیان می‌کند: کسی که به چنین عملی تاکید دارد قطعا دانشی در ان زمینه ندارد که به راحتی می‌تواند ضربه‌ای جبران‌ناپذیر  به تاریخ کشورش وارد کند.

وی یکی از مهمترین اقدامات برای معرفی سنگ‌نگاره‌ها با هدف ثبت ملی آن‌ها را مستندسازی این کتیبه‌های باستانی، برگزاری گالری‌های عکس‌ و انجام مطالعات میدانی می‌داند و اظهار می‌کند: در شرایطی تصمیم به انتقال گرفته‌اند که «سنگ‌نگاره‌های دهتل علاوه بر وجوه مطالعاتی متفاوت‌اش، بر عکس دیگر نقاط ایران دارای جایگاهی منحصر بفرد و زیبا برای برای جذب گردشگر در ان منطقه است»

این پژوهشگر آزادِ نقاشی روی غارهای دنیا و کشور؛ نقاشی‌های کشیده شده روی دیواره‌ی غارها و سنگ‌نگاره‌ها در محوطه‌های تاریخی ایران را از نظر پژوهشگران و باستان‌شناسان غیر ایرانی، «دایره‌المعارف هنری بشری» می‌نامند و ادامه می‌دهد: در این منطقه سنگ‌های گرد خاص طی هزاران سال در دشت پراکنده‌ شده‌اند که اطراف آن مانند تخم مرغی که روی ان دعا نوشته باشند، پر از نقش و نگار شده و هر هنرمند اثر و نگاه و باور خود را به این سنگ انتقال داده است. از سوی دیگر قسمت‌هایی از این سنگ‌های گرد در درون زمین قرار دارند و قسمت‌های بزرگ و بیشتر آن در بیرون از زمین قرار گرفته‌اند.

ارثیه‌ای که بستکی‌ها با جان و دل از آن محافظت کردند

محمود عبدالهی – فعال میراث فرهنگی بستک – نیز یکی از کسانی است که چند روز قبل و پیش از دستور معاون میراث فرهنگی کشور برای جلوگیری از انتقال سنگ‌نگاره‌ها به تهران در گفت‌وگو با ایسنا از رفتار مسوولان میراثی استان هرمزگان و شهرستان بستک برای انتقال سنگ‌نگاره‌ها انتقاد کرده بود.

او با تاکید بر مخالفت دهیاری و شورای اسلامی بستک برای انتقال سنگ‌نگاره‌ها به تهران، اظهار می‌کند: آن‌ها از همان ابتدا به میراث‌فرهنگی اعلام کردند به هیچ عنوان اجازه‌ی جابجایی سنگ‌نگاره‌ها را نمی‌دهند، در حالی که میراث فرهنگی استان با هماهنگی با اداره میراث بستک، یک کارشناس مرمت و یکسری ابزارآلات به بستک انتقال دادند تا سنگ‌نگاره‌ را جدا کرده و منتقل کنند، اما در همان زمان نیز مردم اجازه نداده و به میراث فرهنگی گفتند این سنگ‌های تاریخی ارزش سایت ما هستند.

وی با بیان این‌که وقتی شورا و دهیاری به میراث فرهنگی اعلام کرد که «مردم اجازه این کار را نمی‌دهند»، مسوول میراث فرهنگی بستک گفت: «در هر صورت ما این سنگ‌ها را می‌بریم.  این اتفاق می‌افتد. همه مجوزها گرفته شده و دولت اگر شده به زور این ‌ها را می‌برد و حتی به زور یگان ویژه.»‍!

وی ادامه می‌دهد:‌ به رییس میراث فرهنگی بستک گفتم که «اگر اهالی بستک اجازه ندهند، شما چکار می‌کنید؟ اهالی ما چندین سال است از این محوطه حفاظت می‌کنند  و همه نظاره‌گر هستند و نمی‌گذارند یک تکه سنگ نیز از این اثر جدا شود» اما او گفت؛ «دولت از تمام ابزارهای خود استفاده می‌کندو این را می‌برد، باید ببرد»

عبدالهی با اشاره به صحبت‌های رییس میراث بستک با وی و دیگر مخالفانِ جابجایی سنگ‌نگاره‌ها، که گفته بود؛ «این در روند ثبت ملی کمک می‌کند» می‌گوید: به وی گفتم «چرا این روند برای گنبدهای نمکی بستک رخ نداد، کدام کنبد نمکی بستک را به تهران بردند تا ان محوطه را ثبت ملی کنند.»

او ادامه می‌دهد: این سوال برای مردم بستک مطرح است که اگر قصد این کار را چه برای نمایش در نمایشگاه دریانوردی وچه معرفی برای ثبت ملی دارند، «چرا مولاژی از ان تهیه نمی‌کنند و به موزه ملی منتقل نمی‌کنند تا گردشگر ببیند و برای دیدن اصل آن‌ها به دهتل بیاید»

عبدالهی همچنین به گفت‌وگوی رییس شورا و مرمتگری که برای انتقال سنگ‌نگاره به بستک رفته بود اشاره می‌کند و می‌گوید: رییس شورای اسلامی بستک به وی تاکید داشت که «ما اجازه‌ی چنین کاری نمی‌دهیم»، اما او گفت « مگر متعلق به پدر شماست که اجازه نمی‌دهید» رییس شورا نیز پاسخ داد که «این آثار متعلق به مردم دهتل است»

انتهای پیام

به گزارش خبرنگار مهر، از یک سال پیش تا کنون شهرداری کاشان با مشارکت بخش خصوصی در خیابان باب الحوائج رو به روی بازار تاریخی و بین دو خانه تاریخی و ثبت ملی شده مقدم و وثقی پارکینگی را احداث کرده است ولی این گودبرداری برای ساخت پارکینگ که به زعم فعالان میراث فرهنگیغیر اصولی انجام گرفته موجب ترک های عمیق به خانه تاریخی مقدم شده است. همچنین این گودبرداری موجب تخریب یکی از اتاق های این خانه نیز شده که با پیگیری های مختلف فعالان میراث فرهنگی ، کارشناسان حفظ و احیای بناهای تاریخی و یگان حفاظت از میراث فرهنگی این عملیات چندین بار متوقف شده ولی دوباره به کار خود ادامه داده است.

حفر چاهک برای مقاوم سازی بنا در روز ۲۲ آبان ماه نیز به دلیل جانمایی نامناسب موجب شده تا سقف زیرزمین خانه شکاف بردارد. علی کاشانی مرمت گر خانه های تاریخیمی گوید: پیگیری های ما از میراث فرهنگی نشان داده که اصلا این طرح تاییدیه میراث فرهنگی را هم نداشته است. ضمن اینکه فعالیت های انجام گرفته موجب شده تا ترک های فعالی نیز در این خانه ایجاد شود و بنیان آن خانه را متزلزل تر کند.

این خانه که با شماره ۲۴۴۵۳ در سال ۱۳۸۷ به فهرست میراث ملی اضافه شده است، متعلق به دوره قاجار بوده و دارای معماری خشتی است. یکی از کارشناسان دادگستری نیز در جریان بازدید از این خانه به شورای حل اختلاف کاشان این طور گزارش داده است که:

شهرداری کاشان با گودبرداری برای ایجاد پارکینگ در مجاورت خانه و تراشیدن دیوار آن باعث فروریختن دیوار اتاق ضلع جنوب شرقی شده است و هم اکنون دیوار اتاق با بلوک سیمانی را مسدود کرده و همچنین اقدامات شهرداری با گودبردای و تراشیدن دیوار شرقی باعث تزلزل بنیان در ارکان این بنای تاریخی و ایجاد ترک های فعال دیوار و بادگیر منحصر به فرد آن شده که فرریختن بخش هایی از این خانه با ادامه روند گودبرداری اجتناب ناپذیر و این خانه تاریخی ویران خواهد شد.

بنابراین با توجه به این موضوع و تخریب هایی که در اتاق های ضلع جنوب شرقی و دیوار خشتی به طول ۱۵/۳۰  ارتفاع ۶/۲۰ متر که در مجاورت گودبرداری بوده و بخش هایی از خانه دچار آسیب زیادی شده است؛ زیرا متزلزل شدن دیوار مذکور باعث نشست پی و تزلزل در دیوارهای باربر آن شده است که حاصل آن ترک های فعال در جرزها و سقف در ضلع جنوبی بناست. از این رو امکان مرمت آن وجود ندارد و باید به طور کامل بازسازی شود. ضمن اینکه عمل انجام شده به ارزش های تاریخی خانه مقدم نیز آسیب وارد کرده است.

این کارشناس دادگستری همجنین مبلغ ۳۰۰ میلیون تومان را نیز برای آسیب به بنا به عنوان خسارت برآورد کرده است که شامل مواردی از جمله بازسازی دیوار شرقی، بازسازی کامل جرزها و … است.

گرافیک: پدرام آقایی

منبع داده‌ها: worldatlas

به گزارش ایسنا، محل احداث پل یا تقاطع غیرهمسطح در میدان امام‌خمینی (ره) در اسلام آباد غرب در کرمانشاه از حدود پنج ماه قبل با هشدارهای زیادی مواجه شد؛ پروژه‌ای که عرصه و حریم محوطه‌ی تاریخی «چغاگاوانه» را با آسیب زیادی روبرو می‌کرد. مسؤولان شهری اعلام کرده بودند که با پایان اربعین، کار در تقاطع غیرهمسطح را آغاز می‌کنند.

اما با پیگیری‌های رسانه‌ای و تماس‌های مسوولان وزارتخانه میراث فرهنگی کشور با مدیریت شهری کرمانشاه و اسلام‌اباد، بالاخره پروژه متوقف شد و تیر آخر را اسحاق جهانگیری – معاون اول رییس‌جمهور – برای نجات چغاگاوانه پرتاب کرد. او در نامه‌ای به استاندار کرمانشاه با تاکید بر اهمیت حفظ آثار تاریخی از استاندار کرمانشاه خواست تا با قاطعیت از انجام هرگونه فعالیت عمرانی توسط هر دستگاهی در محوطه تاریخی «چغاگاوانه» در شهرستان اسلام آباد غرب جلوگیری کند.

سیامک سرلک – معاون پژوهشکده باستان‌شناسی – می‌گوید: با تامین اعتبار مشخص، بعد از تعیین عرصه و حریم محوطه، باستان‌شناسان نیز برای بررسی و کاوش به محوطه وارد می‌شوند.

او با بیان این‌که این نامه شنبه ۲۵ آبان به استان ارسال شده است، ادامه می‌دهد: با نامه‌نگاری‌های انجام شده در طول یک ماه گذشته، خوشبختانه اجرائی شدنِ طرح (احداث پل یا تقاطع غیرهمسطح در میدان امام‌خمینی (ره) در اسلام آباد غرب) به طور کامل متوقف شد و در حال حاضر نیز باید با تامین اعتباری که از اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی انجام می‌شود، عرصه و حریم محوطه مشخص شود.

وی توضیح می‌دهد: «اعتبارِ تعیین عرصه و حریم» بر اساس ردیف اعتباری در معاونت میراث فرهنگی و به صورت استانی و ملی باید تامین شود، بنابراین نخست مدیر کل میراث فرهنگی استان کرمانشاه باید در این زمینه وارد عمل شود.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، محمدحسن طالبیان در آیین افتتاح نمایشگاه و همایش «ایران و ایتالیا؛ ۶۰ سال همکاری در میراث فرهنگی» که یکشنبه (۲۶ آبان‌ماه) در موزه ملی ایران آغاز به کرد، ادامه داد: هر گاه در حوزه حفاظت و مرمت از همکاری خبری منتشر شده، همیشه خبرهای خوبی بوده، چون همه همکاری‌ها در قالب همکاری‌های مشترک انجام می‌شوند.

او با تاکید بر اهمیت فعالیت‌های مرمتی که ایتالیایی‌ها در ایران داشته‌اند، افزود: ما همچنان به منشور و قطعنامه ونیز در حوزه مرمت پایبندیم و روش مشترک ایران و ایتالیا را در حوزه بناها، محوطه‌ها و تزئینات آثار تاریخی داریم، چون معتقدیم مرمت باید از اصل بنا قابل تشخیص باشد.

وی با اشاره به این‌که ایتالیایی‌ها در مواقع بحران از زلزله در بم و مرمت ارگ بم گرفته تا سایر اقدامات مورد نیاز مرمتی به کمک ایرانی‌ها آمده‌اند، ادامه داد: آن‌ها کارهای حفاظتی در پاسارگاد و روی انسان بالدار انجام دادند، حتی تجهیزات و لوازم آزمایشگاهی به پاسارگاد هدیه کردند. از سوی دیگر مقاوم‌سازی تکیه معاون‌الملک در حال حاضر و مقاوم‌سازی موزه ایران باستان در سال‌های گذشته از اقدامات مشترک ایران و ایتالیا در حوزه‌ حفاظت از آثار تاریخی است.

طالبیان با تاکید بر لزوم برگزاری نمایشگاهی از همکاری‌های مشترک ایران و ایتالیا در حوزه‌ مرمت بیان کرد: ‌ایتالیایی‌ها از ۱۹۳۰ پایه آکادمیک مرمت را در ایران بنیان گذاشته‌اند و این اتفاق همیشه ادامه داشته است.

او با اشاره به این‌که دانش علمی و آکادمیک مرمت تحت تاثیر همکاری ایران و ایتالیا بوده است، افزود: نگاه ما از مرمت به حفاظت نزدیک شده است. آن را می‌توان در مرمت کاخ کسری و شورا شاهد بود که الگویی حرفه‌ای از استفاده از ابزار نوین و مواد جدید در ایران است.

درخواست از ایتالیایی‌ها برای کمک به بازسازی موزه ملی ایران

محمدرضا کارگر – مدیر اداره کل موزه‌ها و اموال منقول تاریخی – نیز در سخنانی گفت: از ۶۰ سال قبل تا امروز هیچ‌گاه همکاری‌های‌مان با کشور ایتالیا قطع نشده، هرچند در مواردی و بنا به شرایط خاص هر دو کشور مجبور به کاهش همکاری‌ها شده‌ایم، اما آن بار دیگر به وضعیت مناسب خود بازگشت، اتفاقی که به واسطه خاطرات خوب سال‌های قبل از آن رخ داد.

او با تاکید بر این‌که هر دو کشور ایران و ایتالیا تلاش می‌کنند تا فعالیت‌هایشان را در همه حوزه‌ها گسترش دهند، اظهار کرد: این تلاش پس از انقلاب اسلامی افزایش بیشتری پیدا کرده است.

وی همچنین به نگاه جدید و جدی در حوزه باستان‌شناسی اشاره کرد و افزود:‌ ایران در حوزه باستان‌شناسی به نقطه‌ای رسیده که دیگر نباید بگوییم «امیدواریم همکاری‌ها گسترش پیدا کند»، بلکه باید بگوییم «همکاری‌ها باید گسترش پیدا کند»، در واقع در همه حوزه‌ها نیاز جدی به این نوع برخورد داریم.

مدیر اداره کل موزه‌ها و اموال منقول تاریخی در بخش دیگری از صحبت‌هایش با بیان این‌که همکاری‌های موزه‌ای بخشی از همکاری‌های بین ایران و ایتالیا بوده و هست، گفت: در این حوزه با فضای روشنی مواجه هستیم. با نمایشگاه‌های مختلفی که بین ایران و ایتالیا مانند پنه‌لوپه برگزار شده است می‌توان این بحث را نشان داد.

او همچنین به طراحی موزه‌ ایران باستان که سال‌ها قبل و به مدت دو سال توسط ایتالیایی‌ها انجام شد اشاره و بیان کرد: در آن پروژه طرح‌ها و مطالعات انجام و نتایج آن اعلام شدند. امروز مدیرکل موزه ملی ایران باید تلاش کند تا همان پروژه با افرادی که نخستین ساماندهی‌ها را در دستور کار داشتند برای موزه ایران باستان اجرایی شود.

کارگر با اشاره به همراهی ایتالیایی‌ها در زمان ساماندهی موزه ایران باستان، اظهار کرد: در آن دوره ایتالیا همکاری و هزینه‌هایی را با ایران داشت، اکنون نیز از سفیر ایتالیا درخواست می‌کنیم به بازسازی موزه ایران باستان کمک کند.

فعالیت‌های مشترک؛ عامل ارتقای کیفیت میراث فرهنگی

بهروز عمرانی – رییس پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری – نیز در سخنانی اظهار کرد: بی‌تردید یکی از حوزه‌های میراث فرهنگی و ارتباطات مشترک، مرمت آثار تاریخی است که از حفاظت پس از کاوش محوطه‌های در دست اقدام تا مرمت آثار برجسته جهانی مانند مجموعه پارسه و پاسارگاد را شامل می‌شود.

او استفاده از تجربه‌های همکاران ایتالیایی در مستندسازی، ثبت و تلاش برای حفاظت از میراث جهانی ایران به عنوان میراث مشترک بشریت را نمونه‌ای از این همکاری‌ها دانست و ادامه داد: چشم‌انداز مورد انتظار پژوهشگاه میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی از فعالیت‌های مشترک، تعمیق بیش از پیش فعالیت‌های باستان‌شناختی با کاربرد علوم میان‌رشته‌ای و انتشار دستاوردهای آن، توسعه امر آموزش به باستان‌شناسان جوان‌تر در مقاطع تحصیلی، تکمیلی رشته‌های باستان‌شناسی و مرمت آثار و همچنین برگزاری نمایشگاه‌هایی از یافته‌های این‌گونه فعالیت‌ها و جاذبه‌های تاریخی – طبیعی به منظور جلب و ترغیب گردشگران ایتالیایی به بازدید از ایران است.

رییس پژوهشکده باستان‌شناسی تاکید کرد: گسترش فعالیت‌های مشترک ایران و ایتالیا باعث ارتقای کیفیت میراث فرهنگی و گردشگری از محوطه‌های شاخص مانند شهر سوخته، ارگ بم و مسجدجامع اصفهان شده است، همچنین انتشارِ فعالیت‌های مشترک در معرفی آثار جهانی و روند ثبت بسیار موثر است.

سفری که به مدرن‌سازی صنعت نفت ایران منجر شد

پروفسور آندرینو روسی – رییس موسسه ایزمئو – هم در سخنانی ایزمئو را یک موسسه بین‌المللی برای شرق‌شناسی معرفی کرد و گفت: کارهای ما در ادامه و استمرار فعالیت‌های آقای «توچی» در حوزه باستان‌شناسی است. در حال حاضر نیز حدود ۳۰۰ کارشناس داریم که ۱۲۰ نفر آن‌ها خارجی هستند و بخشی از این کارشناسان را ایرانی‌ها تشکیل می‌دهند.

او با اشاره به همکاری این شرکت با بیش از ۱۰۰ دانشگاه، موزه و مرکز علمی در دنیا اظهار کرد: در سال ۲۰۱۲ مرکزی برای ادامه و گسترش همکاری‌ها با ایران راه‌اندازی کردیم که تا امروز فعالیت خود را ادامه داده است. در این موسسه نقش فرهنگی، موقعیت جغرافیایی سیاسی و نفوذ ایران در منطقه قفقاز و آسیای میانه را بررسی کردیم و امروز شاهد رونق اصطلاحی به نام دنیای ایران (پرشین ورد) هستیم.

وی با اشاره به تجدید روابط دوستانه ایران و ایتالیا در حوزه میراث فرهنگی و باستان‌شناسی، تاکید کرد: روابط را در حوزه کاوش و حفظ آثار گسترش خواهیم داد، همان‌طور که نمایشگاه ۶۰ سال همکاری ایران و ایتالیا به عنوان جامع‌ترین و گسترده‌ترین نمایشگاهی که تاکنون در حوزه همکاری‌های مشترک بین ایران و ایتالیا برگزار شده فعالیت می‌کند.

او این نمایشگاه را بهانه‌ای دانست که نشان دهد «سفرهایی که “توچی” به ایران داشت و در دهه ۵۰ تلاش بر آن بود که صنعت نفت ایران مدرن‌سازی شود و ایران بتواند از درآمدهای نفتی و منابع نفتی استفاده کند، باعث آغاز روابط گسترده‌ی ایتالیایی‌ها با ایران شده است»، روابطی که اکتشافات آن از مناطق شرقی ایران از دهانه غلامان آغاز شد.

رئیس موسسه ایزمئو با تاکید بر این‌که در پروژه‌های باستان‌شناشی تلاش داشتیم تا از تکنیک‌ها و دانش باستان‌شناسان ایران استفاده کنیم و دو رویکرد قدیمی را باهم تلفیق کرده‌ایم، اضافه کرد: در حال حاضر  آثار و کارهایی که انجام داده‌ایم تاثیر عمیقی در مکاتب و دانشگاه‌ها داشته است.

روسی با اشاره به منتشر نشدن اطلاعات برخی از داده‌ها و اکتشافات باستان‌شناسی در ایران و ایتالیا اظهار کرد: داده‌های شهر سوخته، یادداشت‌های میدانی باستان‌شناسان مانند اسکراتو از دهانه غلامان و تعداد زیادی از آثار دیگر هنوز منتشر نشده‌اند، این در حالی است که بیش از نیم قرن است که باستان‌شناسان ایتالیایی سعی می‌کنند تا حضورشان را در ایران تثبیت کنند.

جوزپه پرونه – سفیر ایتالیا در تهران – نیز در این همایش اظهار کرد: همکاری‌های ایران و ایتالیا در زمینه‌های فرهنگی و تاریخی بعد از انقلاب گسترش بیشتری داشت و به صورت یکپارچه شده و در قالب تیم و پروژه‌ها ادامه‌دار شده است.

این همایش با برگزاری هشت نشست تخصصی در زمینه نتایج کار هیات‌های مشترک ایران و ایتالیا با موضوعات «تکامل اجتماعی و فنی در دوره انتقالی مس سنگی فلات مرکزی ایران: سابقه تولید صنعتی»، «پروژه بین‌المللی چندرشته‌ای در شهر سوخته؛ نقش شهر سوخته در یکپارچه‌سازی سیستم فرهنگی در نیمه دوم قرن سوم و اول هزاره دوم پیش از میلاد»، «باستان‌شناسی دوره هخامنشی در مرکز امپراطوری»، «دوران مفرغ و آهن در خراسان، مروری بر نتایج پروژه‌های میانی مشترک ایران و ایتالیا در شرق و شمال شرقی ایران»، «باستان‌شناسی دوره پارت در ایران»، «دوره‌های ساسانی و اسلامی»، «پژوهش‌های گیاه‌باستان‌شناسی شهر سوخته» و «فعالیت‌های مرمتی در ایران، همکاری‌های مشترک  ISCR و پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری» به کار خود پایان داد.

انتهای پیام