دسته: اخبار ورزشی

دای یک. رالف وارد چت شده است. این خبر که صبح روز دوشنبه از طریق یک باشگاه اعلام شد، مبنی بر اینکه منچستریونایتد به طور رسمی آخرین سرمربی موقت خود را منصوب کرده است، به دنبال سرمربی موقت قبلی، که به نوبه خود توسط موقت قبلی جایگزین شد. ، که اکنون با موقت فعلی جایگزین شده است.

اول از همه. رالف رانگنیک برای رده‌های اجرایی یونایتد یک “دریافت” عالی است. لیگ برتر سالانه فصل اخراج توسط واسطه‌هایی با صدای خشن که تلفن‌های مدیران اجرایی لیگ برتر را پینگ می‌کنند و جملاتی از این قبیل می‌گویند: «رالف بسیار، تکرار کنید، بسیار علاقه‌مند است، پخش نمی‌شود». رانگنیک بیش از هر چیز یک ایدئولوگ است. او باید چیزی را که شما ارائه می دهید دوست داشته باشد و به آن ایمان داشته باشد.

اما ظاهر او اکنون دو نکته مهم را مطرح می کند. نکته ها. اول، چگونه ممکن است که این برند بزرگ جهانی، این نهاد تجاری عمومی عظیم، در استخدام مهم ترین کارمند خود به طرز وحشتناکی تصادفی باشد؟ رنگنیک پنجمین سرمربی نیمه دائمی یونایتد در هشت سال گذشته است. حداقل ژوزه مورینیو و لوئیس فن خال یک چیز مشترک داشتند – تکبر، گذشته، اظهارات عصبانیت. داده های از اوله یونایتد تا استایل های آکادمیک رنگنیک نوعی عنصر پخش تلویزیونی پارتریج را در خود جای داده است: کشتی گیر با ویلیام شاتنر، ژینپرسینگ با کریستیانو رونالدو، فیلیپ شوفیلد. چخوف صحبت می کند.

که همه چیز خوب و کاملاً قابل پیش بینی است. اما نکته دوم نیز در مورد ورود رنگنیک وجود دارد. اصلا مهم نیست چطور به اینجا رسیدند. سر و صدا را قطع کنید این یک چشم انداز واقعاً مهیج است. خیلی به این بستگی دارد که او چقدر می تواند تأثیر بگذارد. اما از نظر مقیاس و روش‌ها، رانگنیک به یونایتد رادیکال‌ترین انتصاب مدیریتی است که لیگ برتر دیده است.

این شخصیت رنگنیک و سابقه‌اش است که باعث می‌شود این انتصاب چنین شود. یک چرخش شگفت انگیز قبلاً در چند روز گذشته، در مورد خطوط، نقل قول ها و کنایه های آشنای او بحث های زیادی وجود داشته است. چیزی که از آن تکه تکه بیرون می آید یک شخصیت کمی کمدی است، چیزی در امتداد خطوط پروفسور معمار مدرنیست آلمانی اوتو سیلنوس، که انسان ها را به عنوان طرح های مکانیکی معیوب می بیند، که می گوید: «تنها ساختمان کامل باید کارخانه باشد، زیرا که برای خانه سازی ماشین ها ساخته شده است نه انسان ها. با توجه به پیش از تبلیغات خود، تعجبی نخواهد داشت که ببینیم رانگنیک اولین کنفرانس مطبوعاتی خود را در حالی که بی حرکت پشت یک سینت سایزر پوشانده شده در یخ خشک می ایستد و در مورد ربات بودن زمزمه می کند.

به جز البته او در واقع مربی ای است که این ورزش را پرشور احساس می کند و مربیگری و تئوری را نوعی فراخوان فکری می داند. رانگنیک پدرخوانده فوتبال مدرن پرسینگ آلمان نامیده می‌شود، اما نفوذ اصلی او از شرق‌تر بود. ما حتی واژگانی برای توصیف اتفاقاتی که در زمین می‌افتد را نداشتیم. اما ما می دانستیم که این آینده است.» رانگنیک اولین دیدار خود از دیناموکیف والری لوبانوفسکی را در فوریه ۱۹۸۳ در وب سایت صدای مربیان توصیف کرده است. او زمانی که دینامو برای بازی دوستانه آمد، ویکتوریا بک‌نانگ را در دسته ششم فوتبال آلمان غربی مدیریت می‌کرد. رنگنیک به یاد می آورد: «چند دقیقه بعد، مجبور شدم بایستم و بازیکنان آنها را بشمارم. یک چیزی اشتباه بود. آیا آنها ۱۳ یا ۱۴ مرد در زمین داشتند؟»

لوبانوفسکی، با ژوله های سیمانی خود، کلاه کارگری خود، یک سرهنگ تزئین شده در ارتش سرخ بود. او تیم‌های شگفت‌انگیز اتحاد جماهیر شوروی را در سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۸ ساخت، در استفاده از رایانه‌های پیشامدرن در فوتبال، وسواس در مورد اعداد، معیارها، مسافت‌های دویدن، پیشگام بود و بازیکنان را به‌عنوان واحدهای انسانی سیال متحرک دید. کیف اولین تیمی بود که رانگنیک دید «به صورت سیستماتیک توپ را فشار می دهد». زندگی ورزشی مختلط و متنوع او در تعقیب آن لحظه لامپ، به دنبال آن احساس، و به دلیل توانایی او در الهام بخشیدن و روشن کردن دیگران به همان شیوه، قابل توجه است.

این وسواس رنگنیک است یون، نه فنجان یا جام بلکه اشکال و فضا و سیستم ها. مانند: بازی تیمی، تئوری، نابغه های قدیمی مرده خاموش دوران شوروی. دوست ندارد: نفس، بازیکنان ستاره، ناکارآمدی. و حالا اینجا او در اولدترافورد است. هوم چگونه این کار انجام خواهد شد؟

و اینجاست که قرار ملاقات او در باشگاهی که به شدت و به طرز ناشیانه اداره شده است، به عنوان یک ماشین تجاری جذاب می شود. دیدن پتانسیل فاجعه سخت نیست. بدترین کاری که می توانید با رنگنیک انجام دهید چیست؟ در مورد پرتاب او به یک شغل نجات نیمه فصل در یک باشگاه گرسنه هیستریک که به بازوی بازاریابی خود وسواس دارد، چطور؟ خوش آمدید، آقای پروسه، به جایی که هیچ فرآیندی وجود ندارد. اکنون دست به کار شوید.

در مورد اینکه یونایتد به دنبال رالف است و در زمانی که برندسازی و سلبریتی شکست خورده است، به دنبال نزدیکترین “مرد فکری” می گردد، چیز کمی هم وجود دارد. ما فاقد فرهنگ هستیم. ما فاقد چشم انداز هستیم. بریم یکی بخریم بیایید این چیز دقیق و منضبط را در نظر بگیریم و آن را در مورد این چیز شلخته، بی دقت و مستی به کار ببریم. شاید یکی بر دیگری غلبه کند. کی میدونه کدوم و با این حال، با همه اینها، دلایل زیادی وجود دارد که باور کنیم این می تواند یک ضربه بزرگ باشد.

وظیفه رنگنیک در اینجا، نقش او، صرفا این است که رنگنیک باشد: القای نظم، یک سیستم، پیشرفت های کوچک اما ساده. در اینجا میوه های کم ارزش زیادی وجود دارد، گروهی از بازیکنان، باشگاهی که نه فقط به خاطر هوشمندی تاکتیکی اش، بلکه برای مدیریت فرهنگی مهربانش فریاد می زند. رانگنیک به این معنا یک شخصیت “سرد” نیست. او دو پسر هم سن بازیکنانش دارد. او می خواهد بفهمد این بازیکنان چگونه فکر می کنند و چگونه کار می کنند، چگونه می توانند خوشحال باشند.

۱) زمان رانگنیک برای احیای یونایتد کوتاه است

خبر خوب برای رالف رنگنیک این است که هیچ مربی، هر کسی که باشد، احتمالاً نمی تواند کمتر از چند ماه گذشته از ترکیب منچستریونایتد استخراج کند. اوله گونار سولسشر به درستی مسئول این امر شناخته شد – هرچند شایان ذکر است که اگر هری مگوایر و لوک شاو به او اجراهایی می دادند که به همان اندازه ضعیف بودند، او همچنان شغلی داشت. در هر صورت، یک دور دشوار برای یونایتد با آرسنال در روز پنجشنبه، پس از آن آنها با برنامه آسان تری روبرو خواهند شد که در تئوری باید آنها را در موقعیت خوبی قرار دهد تا به جمع چهار تیم برتر برسد. تصمیمی که رانگنیک باید بگیرد این است که آیا تا حد امکان کمتر تغییر کند و به سادگی آنچه را که در آنجا وجود دارد بهبود بخشد – گزینه کم خطرتر و با پاداش کمتر – یا با معرفی سبکی که می‌خواهد یونایتد در آن بازی کند، پیچیدگی بیشتری را در یک دوره شلوغ وارد کند. در اسرع وقت، با آگاهی از این که ممکن است اوضاع قبل از اینکه بهتر شود، بدتر کند. دنیل هریس

• گزارش مسابقه: داده‌های چلسی ۱-۱ منچستریونایتد

روزی بود که منچستریونایتد زمانی که تمام جاه طلبی های تهاجمی را قربانی کرد، تعداد زیادی دفاع کرد. دنبال چیزی – هر چیزی – برای جلوگیری از پوسیدگی‌ای که سرمربی سابق، اوله گونار سولسشر را درگیر کرده بود و فصل لیگ برتر آن‌ها را به ورشکستگی کشانده بود.

این فاصله بسیار زیادی بود. زیباست، اما، از دور توسط رالف رانگنیک – سرمربی که قرار است تا پایان فصل به میدان برود – تیم به آنچه می‌خواست دست یافت.

مایکل کریک، بازیکن میانی، با اسکات مک تومینای، نمانیا ماتیچ و فرد در جلوی چهار خط دفاعی شروع کرده بود و در حالی که یونایتد در عمیق‌ترین بلوک‌ها مستقر شده بود، به نظر یک حقه بود. زمانی که جیدون سانچو به طور ناگهانی رگه هایی را روشن کرد o آنها را در شروع نیمه دوم جلوتر قرار دهید.

این گل به دنبال کنترل وحشتناک جورجینیو در نیمه راه و پس از برونو فرناندز انجام شد. واضح بود و به طور خلاصه، یک فکر عجیب و غریب شکل گرفت به نظر می‌رسید که یونایتد می‌خواست پس از دیدار مقابل لیورپول و منچستر سیتی – دیگر مدعیان قهرمانی – از تحقیر دیگری که در واقع برای سولسشر انجام شد، جلوگیری کند. آیا آنها می‌توانند پیروزی را بدزدند؟

ژورگینیو آنها را از این تصور منصرف می‌کند و تا حدی جبران خطای خود را پس از خطای احمقانه آرون وان بیساکا روی تیاگو سیلوا از روی نقطه پنالتی به گل تبدیل کرد. ، و گل او باعث شد تا در سکوی مسابقه به پایان برسد.

چلسی معتاد به زندگی خطرناک ظاهر شد و تقریباً در دقیقه ۸۸ زمانی که ادوارد مندی یک پاس مستقیم به او داد، آن را دور انداخت. فرد. هافبک حق داشت به دنبال تراشه برود اما همه چیز را اشتباه گرفت و مندی جمع آوری کرد.

توماس توخل احساس ناامیدی کرده بود، عمدتاً به دلیل ولخرجی تیمش، از کالوم. هادسون اودوی و تیمو ورنر مقصرترین مقصر هستند. زمانی که کریستیانو رونالدو که تنها به عنوان بازیکن تعویضی در دقیقه ۶۴ حضور داشت، به اشتباه از پرچم آفساید اجتناب کرد تا کرنر در آخرین لحظه را به دست آورد، خونسردی خود را از دست داد. توخل به خاطر شکایاتش جریمه شد.

اما سرمربی چلسی در ثانیه های پایانی زانو زده بود که آنتونیو رودیگر شانس بردن آن را به باد داد. رونالدو نتوانسته بود کریستین پولیشیچ، بازیکن تعویضی دیگر را دنبال کند و وقتی رودیگر را عبور داد، درست بیرون محوطه شش قدم آزاد بود. او از بالای میله بلند شد.

و به این ترتیب چلسی که با ۹ پیروزی و یک تساوی در ۱۰ مسابقه وارد میدان شده بود، احساس پشیمانی کرد. برتری آنها در بالای جدول به یک امتیاز کاهش یافته است و آنها باید امیدوار باشند که دو نفری که در اینجا سقوط کرده اند به آنها برنگردند.

الگوی بازی این بود. از ابتدا تا انتها ثابت است، چلسی توپ را می زند و به پای جلو فشار می آورد، یونایتد ناامیدانه دفاع می کند و تلاش می کند تا چیزی را روی ضد حریف انجام دهد. چلسی تعداد ضربات را ۲۴-۳ کرد و داوید دخیا، دروازه بان یونایتد، گفت که “تقریباً در کل بازی احساس خطر می کند”.

به راحتی می توان تعجب کرد که آیا رانگنیک انتخاب را تحت تاثیر قرار داده بود، که باعث شد کریک در خط میانی با استفاده از سه بازیکن غربال بازی دو برابر شود. شاید این واکنشی بود به نبودن سه نفر از چهار مدافع انتخابی اول – هری مگوایر، رافائل واران و لوک شاو – و همیشه قرار بود تحت فشار قرار بگیرد.

چلسی. خوب شروع شد، با شوت حکیم زیچ به دخیا پس از اینکه اجازه داده شد خیلی راحت داخل محوطه جریمه بچرخد و کمی بعد فرصتی بزرگ ایجاد شد. زمانی که مارکوس آلونسو یک توپ بلند را به عقب برگرداند، وان-بیساکا خودش را درگیر کرد و هادسون-اودوی داخل ویکتور لیندلوف حرکت کرد. دخیا ضربه این وینگر را از کنار تیرک دروازه عبور داد. یونایتد در این فصل بدون او کجا خواهد بود؟

چلسی علیرغم اینکه انگولو کانته مصدوم را در اختیار نداشت، با مطبوعات خود تهاجمی بود، اما آنها نتوانستند چیزهای بیشتری خلق کنند. در نیمه اول یک انفجار از رودیگر در دقیقه ۳۱ که میله متقاطع را به لرزه درآورد، برجسته بود. مشخص نبود که دخیا توپ را با نوک انگشتانش مسواک زده است یا نه.

کاریک اصرار داشت که واکنش رونالدو به نامش در میان بازیکنان تعویضی “عالی” بود و این فقط یک سرماخوردگی بود. تصمیم گیری انتخاب شد که «به درام بیشتری از آن نیاز نداشت». بهترین ها با آن، مایکل. او فرناندز را به یاد آورد و او را به عنوان یک نه کاذب بازی کرد و از پرتغالی ها خواست که مطبوعات را با شدت رهبری کنند، کاری که او سعی کرد انجام دهد.

فرناندز در مناطق عمیق تر قابل مشاهده بود و این کار را انجام داد. روز او نبود در دقیقه ۳۶ او در دفاع چپ ظاهر شد و سعی کرد یک پاس کراس فیلد را پینگ کند و آن را مستقیماً به هادسون-اودوی که پنج یارد خارج از محوطه بود ارسال کرد.

هادسون. -اودوی پیشروی کرد اما نتوانست در شلیک قدرت جمع کند.

“من مقاله شما را در مورد عظیم رفیق دوست داشتم، مونتی پانیسار قبل از اینکه حتی بنشینیم با برقی در چشمانش به من می گوید. “اما من می خواهم آن را به چالش بکشم.” همیشه از ملاقات با یک خواننده لذت می برم. اگرچه پانسار این روزها یک علاقه حرفه ای دارد. او هنوز هم به عنوان یکی از بزرگترین اسپینرهای مدرن انگلستان با ۱۶۷ ویکت تست و جذابیت گسترده محبوب نه تنها بر اساس استعداد او بلکه بر اشتیاق شدید او برای بازی، به یاد می‌آید.

سقوط شدید و اغلب دردناک بود، و اگرچه او معتقد است که هنوز به اندازه کافی خوب است که کریکت کانتی بازی کند، او شروع به ترسیم فصل بعدی زندگی خود کرده است و اولین گام ها را به سمت حرفه روزنامه نگاری برداشته است.

خب، به هر حال: چالش پذیرفته شد. او می گوید: «من یک مربی زندگی داشتم به نام دیو پارسوث. او مدیر کریکت لوتون تاون و ایندیانز [باشگاه پانسار] بود. و یادم می آید که از معادله زندگی به من گفت. معادله زندگی ۹۵% ذهنی و ۵% جسمی است. شما باید از نظر ذهنی سخت باشید. بنابراین وقتی مقاله شما و در مورد “ناتوان” بودن [رفیق] صحبت می کرد، فکر می کنم او می توانست خود را قدرتمند کند.”

پانسار داستانی از روزهای اقامت خود در ساسکس را تعریف می کند. یک دروازه بان جوان به نام بن براون بود که مدام شکارها را رها می کرد و شروع به عصبانیت من می کرد. مربی زندگی من با مارک رابینسون [مربی ساسکس] صحبت کرد و مارک با من صحبت کرد. او گفت: دفعه بعد که کسی شکار را رها کرد، عصبانی نشو، او را تشویق کن. با آنها کار کنید.’

“اینها نکات کوچکی برای به دست آوردن هم تیمی های خود، تبدیل شدن به یک مرد تیم خوب در یک محیط است.”

یک دقیقه صبر کنید. می گویید رفیق هم تیمی بدی بود؟ نه، من می گویم که یک مربی زندگی می توانست او را راهنمایی کند. نکات کوچک.

“گاهی اوقات می توانیم به عنوان ورزشکار کاملا خودخواه باشیم. اگر مربی زندگی من با عظیم رفیق می گفت: تناسب اندامت چطوره؟ در [آزمون] یویو چه می کنید؟ چرا ویکت های بیشتری نمی گیرید؟ چقدر برای هم تیمی هایتان تلاش می کنید؟»

«پیام من به آسیایی های بریتانیایی این است که روی کریکت خود تمرکز کنید. و این شما را از گفتگوهای مربوط به “تناسب” و “تنوع” دور می کند.”

ما اکنون مشکلات یورکشایر را می دانیم. به‌خوبی فراتر از بازیکنی بود که در آن جا نمی‌آمد. علاوه بر این، من مخالفت می‌کنم، رفیق به تعداد زیادی از افراد در باشگاه نزدیک شد و اگر چیزی بود، اوضاع برای او بدتر شد. در مورد کریکت او، ما نمی‌دانیم که او چه تلاشی می‌کرد یا چه می‌گفت.

پناسار می‌گوید: «نه، نمی‌دانیم. این تجربه من از تلاش برای پیروزی بر هم تیمی هایم است. برخی از این چیزها در یورکشایر بسیار جاسازی شده است. اما بخش هایی از آن به نظر می رسد – چگونه آن را بگویم؟ – برای او بسیار منحصر به فرد است.»

آیا او حداقل با رفیق همدردی می کند، با دیدن آنچه که از سر گذرانده است؟ من برای او متاسف شدم زیرا به کسی نیاز داشت که به او کمک کند. من خیلی خوش شانس بودم که در اطرافم حمایت داشتم. اما بعد به این قضیه نگاه می‌کنید و فکر می‌کنید: «وای. آیا چنین چیزهایی هنوز وجود دارد؟» زیرا در لیگ هرتفوردشایر وجود ندارد. در بدفوردشایر وجود ندارد. من آن را در لیگ اسکس ندیده ام. شاید این یک تقسیم شمال و جنوب باشد.»

پانسار اولین کسی است که تشخیص می دهد که عبور خودش از بازی راحت تر از بسیاری دیگر بوده است. او برای یک باشگاه متنوع و مناسب بازی کرد. از سنین جوانی حلقه اجتماعی او یکپارچه بود، مسیر او به بازی حرفه ای – از لوتون تا بدفوردشایر تا نورث همپتونشایر تا طرف آزمون – توسط مربیان و مربیان تشویق می شد. او می‌گوید: «وقتی بزرگ شدم، فکر می‌کردم جامعه این‌طور است.

این داستان مشابهی در رختکن انگلیس بود که پانسار اولین بار در سال ۲۰۰۵ وارد آن شد و او آن را به خاطر می‌آورد. به عنوان مکانی گرم و دلپذیر او فقط کلمات محبت آمیز برای کاپیتان سابق خود دارد، عنوان مایکل وان محاصره شده.

با این حال کنجکاو است که در مورد مونتی شیدایی ۱۵ ساله تأمل کنیم. در – پیروان فرقه، تشویق‌های کنایه‌آمیز با پا، هوادارانی که در بازی‌های انگلیس با پاتکا و ریش‌های مصنوعی حاضر می‌شوند – و نمی‌دانند که آیا این به خودی خود شکل ظریف دیگری بود، کاریکاتوری که در نهایت جلوی پیشرفت او را گرفت. .

پناسار خیلی به این موضوع فکر کرده است. “زمان هایی بود که فکر می کردم: “آیا مردم به من می خندند؟” من لحظات جادویی داشتم و سپس این لحظات واقعا ناشیانه را در میدان داشتم. این چیزی بود که به من کمک کرد تا به این شخصیت فرقه تبدیل شوم. اگر آن لحظات ناشیانه را نداشتم، به عنوان یک کریکت باز جدی تری گرفته می شدم.»

سپس، در سال ۲۰۰۸، شین وارن جیب معروف خود را ساخت که پانسار به آن دست زد. او ۳۳ تست را بازی کرد، او همان تست را ۳۳ بار بازی کرد. این ظالمانه بود، اما تا حدی به این دلیل که هسته‌ای از حقیقت را در خود داشت.

پناسار می‌گوید: «رسانه‌ها این یک نظر را حذف کردند. «به یک موضوع داغ تبدیل شد. همه می‌گفتند: «مونتی هیچ تغییری ندارد.» آن‌وقت بود که شک‌ها شروع به خزش کردند.»

بنابراین فصل بعدی و ناراحت‌کننده‌تر حرفه پانسار آغاز شد. او راه خود را از مربی زندگی خود جدا کرد. ازدواج او پس از شش ماه به هم خورد. او شروع به نوشیدن کرد و با افکار پارانوئید مواجه شد. او در سال ۲۰۱۳ توسط ساسکس پس از یک حادثه تبلیغاتی آزاد شد که او در یک کلوپ شبانه برایتون ادرار کرد. بازیکنی که به خاطر عشق عفونی خود به کریکت شناخته شده بود، ناگهان تمام احساس خود را نسبت به بازی از دست داد.

او می گوید: «به نظر نمی رسید آرامش را به زندگی ام بیاورم. «همه چیز عجولانه و مضطرب بود. وقتی در حال انکار هستید، مانند آتش راه رفتن هستید. همه می خواهند به شما کمک کنند، اما اگر خیلی نزدیک شوند می سوزند. سپس وقتی داروهای ضد افسردگی مصرف می کنید، آتشی وجود ندارد. اما بعد احساس می کنید مرده اید. بدون شخصیت بدون انرژی فقط نمی خواهی کاری بکنی.”

طولانی طول کشید تا پانسار با این واقعیت کنار بیاید که از بیماری روانی رنج می برد. او می گوید: «براوادو». شما جامعه سیک ها را می شناسید. ‘سلامت روان؟ وجود ندارد، مرد! ما ارائه دهندگان هستیم ما قوی هستیم.» به یاد می‌آورم که یک کتاب سلامت روان PCA [انجمن حرفه‌ای کریکت‌باز] به خانه من آمد. ریختمش تو سطل کاش آن کتاب را می خواندم.”

برای پانسار، نقطه عطف زمانی بود که تصمیم گرفت دوباره با مذهب سیک خود ارتباط برقرار کند. او می‌گوید: «آن موقع بود که فهمیدم مهم‌ترین چیز برای من چیست. “همه چیز سر جای خودش قرار گرفت.” او به رویای فراخوان انگلیس چسبیده بود، اما زمانی که در سال ۲۰۱۶ به نورث همپتونشایر بازگشت، با مشکلات شانه دست و پنجه نرم کرد و بولینگ ضعیفی انجام داد. در سن ۳۴ سالگی، او از بازی کانتی خارج شد.

او می‌گوید: «این من را ناامید می‌کند. “سالهای طلایی برای یک اسپین بولر ۳۲ تا ۳۶ است. اکنون من ۳۹ سال دارم و وقتی برای توئیکنهام بازی می کنم، مثل همیشه بولینگ بازی می کنم. اما آیا هیچ استانی مرا می‌برد؟»

مونتی پانیسار نکته ای را بیان می کند. عکس: تام جنکینز/The Observer

در اعماق وجود، احتمالاً همه ما پاسخ آن را می دانیم و در چند سال گذشته پانسار تلاش کرده است تا خود را به عنوان یک شخصیت رسانه ای دوباره بسازد. او در Celebrity MasterChef رقابت کرد. او یک کانال یوتیوب راه اندازی کرد. او یک دوره روزنامه نگاری را در دانشگاه سنت مری آغاز کرد. او به طور منظم در GB News ظاهر می شود و شروع به نوشتن ستون برای Telegraph کرده است. او می‌گوید: «هر بار که ستونی را می‌بینم، احساس می‌کنم که اولین ویکت تست خود را می‌گیرم. “این مسیری است که من می‌خواهم به آن بروم.”

پناساری که برای اولین بار به صفحه‌های ما هجوم آورد، از سرعت ظهورش مبهم به نظر می‌رسید. با عصبانیت به دوربین ها پلک زد و تا جایی که ممکن بود کمتر گفت. پانسار ۲۰۲۱ می‌خواهد به مردم کمک کند و آنها را لمس کند. نزدیک پایان مکالمه ما، زنی سر میز کناری ظاهر می شود تا به ما بگوید که داستان او چقدر الهام بخش بوده است. او چیزی از کریکت یا پانسار نمی دانست. اما یک ویژگی مغناطیسی متحرک در کلمات او وجود داشت که او را مجبور به صحبت کردن کرد.

The Spin: ثبت نام کنید و ایمیل هفتگی کریکت ما را دریافت کنید.

آیا زندگی خوب است؟ پانسار می گوید: «شما به من بگویید. وقتی کنار رادیاتور می ایستید، می دانید که دما چقدر است. از رادیاتور نپرسید چه نوع انرژی از من دارید؟»

پاسخ: گرم، با شرایط. ما باید با مخالفت در مورد رفیق موافقت کنیم. در همین حال، بی‌قراری خاصی در پانسار وجود دارد که من هنوز نمی‌توانم آن را جای بدهم: حس چیزی که کاملاً برآورده نشده یا کامل نیست. اما همراهی او هیجان‌انگیز است، پاسخ‌هایش متفکرانه است، وقتش سخاوتمندانه داده می‌شود، و با در نظر گرفتن آزمایش‌هایی که با آن‌ها روبرو بوده و قدرتی که با آن غلبه کرده است، او این حق را به دست آورده است که با شرایط خودش شنیده شود: دستیابی به دست. برای دیدگاه خاص خود از خوشبختی.

As منچستر یونایتد یکشنبه به چلسی بروید، ممکن است برای جاده هایی که سفر نکرده اید پشیمان شوید. شش ماه پس از اینکه یونایتد اوله گونار سولسشر را به عنوان سرمربی منصوب کرد، چلسی نیز به یکی از تیم های خود روی آورد. اما آنها بسیار بیرحم تر بودند و علیرغم محبتی که فرانک لمپارد توسط هواداران داشت، در ژانویه او را اخراج کردند. پیشرفت تحت هدایت توماس توخل فوری بود و ۱۰ ماه بعد، چلسی قهرمان اروپا و صدرنشین لیگ برتر شد.

آیا یونایتد در موقعیتی مشابه قرار می گرفت. آنها اوایل سال به توخل روی آوردند؟ احتمالا نه. کاری که توخل انجام داده قابل توجه بوده است، اما او بر پایه های محکمی بنا می کند: چلسی به خوبی اداره می شود و به طور معقول جذب می کند، بخشی از آن توسط آکادمی که اکنون بازیکنان تیم اصلی تولید می کند، تامین می شود.

Wهن راگبی جهانی اعلام کرد که قوانین واجد شرایط بودن تغییر خواهند کرد این هفته شوخی کردم که در واقع اکنون برای بازی برای نیجریه در دسترس هستم. شوخی می کنم زیرا برای من کمی دیر شده است – مطمئن نیستم که انتخاب شوم! – اما این باعث شد به این فکر کنم که آیا کاری وجود دارد که بتوانم به رشد و توسعه ورزش در کشوری که علاقه زیادی به آن دارم انجام دهم، جایی که همه چیز برای من شروع شد.

امیدوارم من تنها نباشم زیرا این تغییر فرصت های زیادی را برای بازیکنان فعلی و همچنین برای مردم برای کمک به راه های دیگر باز می کند. امیدوارم این قانون واقعاً باعث ایجاد ذهنیت مثبت در مردم شود. جهان مکان کوچکتری است – تعداد بیشتری از بازیکنان و بازیکنان سابق ریشه یا میراث در بیش از یک کشور خواهند داشت – و این چیزی است که باید تجلیل شود. از زمانی که راگبی حرفه ای شد، تنوع زیادی در تیم های برتر جهان وجود نداشت، اما امیدواریم این شروع چیزی باشد که می تواند آن را تغییر دهد.