دسته: اخبار سیاسی

Wدر حالی که رهبران جهانی هفته گذشته در گلاسکو در Cop26 حضور داشتند و سعی داشتند با اشکالی از کلمات به توافق برسند تا ما را متقاعد کنند که در مورد نجات آنها جدی هستند. سیاره‌ای، داشتم به یک جوی آب‌آلود نگاه می‌کردم که از میان تالاب حفاظت‌شده در ساحل شمالی کنت می‌گذرد. در چند ماه گذشته، نهر جزر و مدی در لانگ راک در کنار کارخانه تصفیه فاضلاب Swalecliffe در نزدیکی Whitstable به نمادی قدرتمند از نبرد برای اجرای اصلی ترین اصول زیست محیطی تبدیل شده است: فاضلاب خام انسانی را به رودخانه ها و دریاها نریزید. /span>

من با اندی تیلور، یک نوازنده محلی و دوستدار محیط زیست، در کنار رودخانه ایستاده بودم. در ۱۵ سال گذشته، تیلور بیشتر صبح‌ها آسمان‌های بزرگ اینجا را برای پرندگان مهاجری که تصمیم گرفته‌اند توقفی داشته باشند – صبح امروز صبح‌ها و کرایه‌های مزرعه – و همچنین کیفیت آب در نهر را زیر نظر گرفته است. او به من اشاره می کند که لوله های سرریز که گاهی اوقات فاضلاب تصفیه نشده را مستقیماً وارد جریان می کند. او می‌گوید: «بعضی روزها به اینجا می‌آیید و اوضاع خوب است و حتی ممکن است شاه‌ماهی‌ها یا ماهی‌های آبی را ببینید. “وقتی دیگر فقط مرده و متعفن است، این رنگ قهوه بد.”

تیلور فایلی از تصاویر مارماهی ها دارد. ، گونه ای حفاظت شده، بی جان روی سطح آب شناور است. او می گوید: «آنها به معنای واقعی کلمه تمام راه را از دریای سارگاسو شنا کرده اند تا به اینجا برسند. “اما هر چیزی که در ۱۰۰ یارد آخر سفر آنها در آب می رود، آنها نمی توانند زنده بمانند.”

هنگامی که ما صحبت می کنیم، جکی کوهلر به ما ملحق می شود که او را پیاده می کند. سگ است و در یکی از ردیف خانه ها در کنار نهر در ورودی کارخانه Swalecliffe زندگی می کند. او می‌گوید: «آنچه اتفاق می‌افتد این است که وقتی باران می‌بارد، مخازن سرریز می‌شوند، نهر آب سرریز می‌شود و همه فاضلاب‌ها در جاده شروع به جاری شدن می‌کنند، با انواع و اقسام موجود در آن و با ماشین‌های ما جمع می‌شوند. “بچه ها باید از این پل روی رودخانه استفاده کنند تا به مدرسه برسند، بنابراین ساکنان باید بیرون بیایند و آن را تمیز کنند.”

بروک شایسته چند پاراگراف در اظهارات محکومیت آقای جاستیس جانسون در ژوئیه امسال بود. اهانت آمیزترین کیفرخواست مدیریت فاضلاب در این کشور از زمان بوی بد بزرگ ۱۸۵۸ چه بوده است. گزارش به طور موثری بوی بد مخفیانه ای را که Southern Water طی یک دوره شش ساله از ژانویه ۲۰۱۰ تا دسامبر ۲۰۱۵ انجام داده بود، مستند کرد. شرکت آب که سهامداران عمده آن کنسرسیومی ازبانک های آمریکایی و استرالیایی به ۵۱ فقره اتهام تخلیه فاضلاب تصفیه نشده در آب های کنترل شده ساحلی در ۱۷ سایت جداگانه (از جمله اغلب از لوله های سرریز بلافاصله در خارج از ساحل در سوالکلیف). قاضی خاطرنشان کرد: کل دوره تخلیه فاضلاب تصفیه نشده ۶۱۷۰۴ ساعت یا کمی بیش از هفت سال بوده است. تخمین زده شده است که حجم کل فاضلاب تصفیه نشده در تمام سایت ها ۱۶ تا ۲۱ میلیارد لیتر یا معادل ۷۴۰۰ استخر در اندازه المپیک بوده است.

در این حکم با جریمه کردن مبلغ رکورد ۹۰ میلیون پوندی ساترن واتر به دلیل نقض سیستماتیک آن، خاطرنشان کرد که “تاریخ نشان می دهد که جریمه های صدها هزار پوندی یا کم میلیون ها پوند هیچ تاثیری بر رفتار متخلف متهم نداشته است”. این جنایت نمادی از یک رسوایی سراسری به این معنی است که تنها ۱۶٪ از آبراه های انگلیسی در سلامت زیست محیطی خوب طبقه بندی می شوند و بریتانیا را از نظر کیفیت آب ساحلی، با ۲۰۰۰۰۰ خروج فاضلاب خام به آب های حمام از ویتبی به پنزنس در ماه می تا سپتامبر فقط امسال.

حکم مهم علیه جنوب آب پیامدهای متعددی داشت. در سطح ملی توجهات را بر رسوایی جاری به اصطلاح سرریزهای فاضلاب ترکیبی (CSO) که رودخانه ها و دریاها را آلوده می کند، متمرکز کرد. در سطح محلی، موجی از اعتراض را برانگیخت که درسی عینی از ظرفیت فعالیت اجتماعی برای شکل دادن به دستور کار سیاسی بود.

شروع آن یک جلسه عمومی بود. در Whitstable در ماه اوت توسط نماینده پارلمان، رزی دافیلد، که در آن نمایندگان ساترن واتر برای رسیدگی به نگرانی های محلی دعوت شدند، سازماندهی شد. در میان کسانی که به آن جلسه آمدند، پنج عضو گروه شنای دریا بلوتیتس شعبه Whitstable بودند. یکی از رهبران این گروه، سالی برت-جونز، در کلبه ساحلی خود در Tankerton، در امتداد نیم مایلی ساحل از Swalecliffe، در پناه باد شدید دریای شمال نشسته بود، و برای من توضیح داد که بعداً چه اتفاقی افتاد.

برت جونز می‌گوید: «ما کاملاً برای جلسه آماده شده بودیم. او دختر یک حسابدار است و گزارش‌های سرمایه‌گذار ساترن واتر را بررسی کرده بود تا ساختاری را پیدا کند که سود را بین مشاغل مختلف با یک شرکت هلدینگ جزیره کیمن منتقل می‌کرد. “با توجه به اینکه آنها قرار بود به زهکشی محلی و نیازهای آب رسیدگی کنند، هیچ یک از اینها به نظر من کاملاً درست نبود.” در قضاوت ژوئیه، که ساترن واتر جریمه‌ها – حتی جریمه ۹۰ میلیون پوندی هیولا – را به‌عنوان هزینه‌ای پیش‌بینی‌شده می‌پذیرفت، به جای رسیدگی به مشکلاتی که آنها را برانگیخت (دولت بدون نشان دادن عملکرد خود ادعا می‌کند که زیرساخت‌های لازم برای ایجاد یک پایان دادن به سازمان‌های مدنی به طور بالقوه برای شرکت‌های آب و پرداخت‌کنندگان قبض آنها «بین ۳۵۰ تا ۶۰۰ میلیارد پوند» هزینه خواهد داشت؛ اکثر ناظران هزینه را نزدیک‌تر به یک دهم این رقم بالاتر می‌دانند.

«آب جنوبی دو نفر را فرستاد. برت جونز می‌گوید: «مردانی که قاطعانه برای تغییر همه چیز آورده شده‌اند» (یکی از آنها، توبی ویلیسون، تا نوامبر ۲۰۲۰ مدیر عملیات آژانس محیط زیست که پرونده حقوقی را علیه شرکت آب مطرح کرده بود). او به یاد می‌آورد: «آن‌ها هنوز در تلاش بودند تا برای سهامداران خود که از سال ۲۰۱۶ هیچ سود سهامی دریافت نکرده‌اند، پارتی ترحم داشته باشند. “من می گفتم، “چطور جرات می کنی؟ شما ۳۴۰ میلیون پوند در بانک دارید. آنها به من گفتند که من متوجه منظورم نشدم.” تعهد واقعی یا جدول زمانی واقعی از Southern Water برای پایان دادن به CSOs. در میخانه نشسته بودند، آنها تصمیم گرفتند کمپینی راه اندازی کنند، Save Our Seas، SOS Whitstable. آنها یک لوگو ایجاد کردند و یادداشت‌های جلسه را – که به ناچار تیتر آن “عزیزان بر علیه گنده” بود – را به صورت آنلاین قرار دادند. در عرض چند روز ۲۰۰۰ طرفدار داشتند. در آن هفته، یک نقص مکانیکی دیگر در کارخانه سوالکلیف رخ داد و با پمپاژ فاضلاب، سواحل در امتداد ساحل دقیقاً در اواسط ماه اوت به مدت چهار روز بسته شدند.

توجه رسانه ها به گروه SOS کمک کرد تا کمپینی را آغاز کند که بر اصلاحیه لایحه محیط زیست در مجلس اعیان متمرکز بود. اصلاحیه ای که توسط همتای مستقل، دوک ولینگتون ارائه شد، شرکت های آب را از نظر قانونی برای کاهش میزان فاضلابی که در دریا می ریزند مسئول می داند.

برت جونز می‌گوید: به امید اینکه شاید ۹ یا ۱۰۰۰۰ نفر طوماری را امضا کنند. اما بعد در یک مهمانی با کسی برخورد کردم که دبورا میدن را می‌شناخت و او آن را توییت کرد. آنها از پیوستن به گروه فشار طولانی مدت موج سواران علیه فاضلاب، شتاب بیشتری گرفتند.

در زمان نهمین دوک ولینگتون او ایستاد تا اصلاحیه‌اش را جابجا کند و واترلو (سرریز) خودش را پیدا کرد، او نتوانست «با اشاره به طوماری که در روزهای اخیر منتشر شده است و در حال حاضر بیش از ۹۰۰۰۰ امضا بر روی آن امضا کرده و از دولت می‌خواهد از این اصلاحیه حمایت کند مقاومت کند». برت جونز فیلم مناظره را در تلفنش به من نشان می دهد. وقتی جنی جونز همتای حزب سبز برای تمجید از دستگاه روابط عمومی دوک برخاست، تمام مسئولیت را انکار کرد: “راستش بگویم، من به اندازه هر یک از شما از ارسال این همه ایمیل شگفت زده شدم.”

لردها از این اصلاحیه حمایت کردند، اما البته، هفته بعد، دولت با وجود موج عظیم خشم که تا حدی توسط گروه SOS Whitstable هدایت می‌شد و صندوق‌های ورودی نمایندگان مجلس را از خشم در مورد آن غرق شده بود، شلاق زد تا آن را رد کنند. تصمیم.

نماد آن رای تازیانه واضح بود. امتناع دولت از حمایت از اصلاحیه دوک (به دلیل هزینه سرمایه‌گذاری در رودخانه‌ها و دریاهای پاک‌تر) نه تنها ضعف تعهدات زیست‌محیطی آن‌ها، بلکه همچنین وعده‌های پر سر و صدای انتخاباتی برای جوان‌سازی جوامع ساحلی بریتانیا پس از برگزیت را آشکار کرد: چگونه می‌توان وقتی سواحل بسته هستند و مردم از ترس آلودگی صدف نمی خرند، شهرهای ساحلی را جوان می کنید؟ برخی از نمایندگان محافظه‌کار از این پیشنهاد که در رای دادن به اختیارات قانونی بیشتر علیه شرکت‌های آب، به «ریختن فاضلاب در دریاها» رأی می‌دهند، ناراحت شدند. خشم آنها این واقعیت را نادیده گرفت که در ۳۰ سال پس از خصوصی‌سازی، دولت‌های متوالی به طور مؤثر شرکت‌های خدماتی را تشویق کرده بودند تا خود را به عنوان ابزار بدهی فراساحلی ساختار بدهند، نه به سهامداران و نه تنظیم‌کننده‌ها. تحقیقات دانشگاه گرینویچ که در گاردین منتشر شد، نشان داد که چگونه از زمان خصوصی‌سازی، ۵۷ میلیارد پوند توسط شرکت‌های آب به عنوان سود سهام پرداخت شده است – دقیقاً تقریباً هزینه دقیق بهبود زیرساخت‌های عقب افتاده به‌طور جنایی. از خروج فاضلاب جلوگیری می کند.

class=”dcr-19x4pdv”>سالی برت-جونز. عکس: سوفیا ایوانز/The Observer

این تصور از کسب و کار طبق معمول ترکیب شد با توجه به این واقعیت که در ماه اوت اعلام شد که گروه مدیریت دارایی استرالیا Macquarie سهام کنترلی در ساترن واتر را خریداری کرده است و وعده ۲ میلیارد پوندی برای “تقویت ذهنیت عدم تحمل آلودگی در برابر آلودگی” داده است. کسانی که خاطرات نه چندان طولانی داشتند، پس از بررسی عمیق بی‌بی‌سی، می‌دانستند. ، که در سال ۲۰۰۶، Macquarie قرض گرفته بود بیش از ۲.۸ میلیارد پوند برای تأمین مالی خرید تیمز واتر (که بعداً ۲ میلیارد پوند از بدهی را از طریق وام های جدید دریافت شده توسط یکی از شرکت های تابعه در جزایر کیمن بازپرداخت کرد)، که عملاً هزینه های خرید را به مشتریان تیمز واتر منتقل کرد. در آن ۱۰ سال، در حالی که بدهی تیمز واتر از ۴ میلیارد پوند به ۱۰ میلیارد پوند افزایش یافت، سود سهام به طور متوسط ​​۲۷۰ میلیون پوند در سال بود. در سال ۲۰۱۵، زمانی که تیمز یک پروژه سرمایه‌گذاری عظیم «ابر فاضلاب» را برای کمک به کاهش خروج فاضلاب اعلام کرد، کل هزینه این پروژه از افزایش صورت‌حساب‌های مشتریان تأمین می‌شد.

یکی یکی دیگر از نتایج جلب توجه ملی به رسوایی آب جنوبی این بود که شاید برای اولین بار پس از برگزیت، موضوعی در میان قبایل سیاسی رخ داد. تعداد کمی از نقاط این کشور در مورد ترک اروپا به اندازه شهرهای ساحل شمالی کنت تقسیم شده بودند، اما کمپین SOS Whitstable مورد حمایت همه جانبه قرار گرفت: کشتی‌رانی و مدارس موج‌سواری و صاحبان Airbnb. سیاستمداران راست و چپ؛ باقیمانده ها و برکسی ها در میان همه این رای دهندگان، کمپین برای عدم پرداخت قبوض آب جنوب تا زمانی که اقدامی انجام شود.

در تندترین پایان آن اعتراض، کمپانی Whitstable Oyster بود که در گذشته ۳۰ سال مترادف با رشد شهر به عنوان یک مقصد گردشگری و غذاخوری شده است. کسب‌وکار مدرن (که در اصل به دهه ۱۴۰۰ باز می‌گردد) توسط باری گرین در سال ۱۹۷۸ تأسیس شد. اکنون توسط پسرانش اداره می‌شود: ریچارد، که از رستوران‌ها مراقبت می‌کند، و جیمز، که پرورش صدف را مدیریت می‌کند. هفته گذشته در رستوران Lobster Shack آنها در کنار دریا با جیمز صحبت کردم. او به من گفت: «قبلاً می‌گفتم اوضاع بدتر از این نمی‌شود،» او هنوز هم فقط به خاطر حفظ لبخند، «اما چندی پیش دیگر این را نگفتم. ما به نوعی با کووید مقابله کردیم، اگرچه طرح مرخصی به ما کمکی نکرد زیرا هنوز مجبور بودیم در مزرعه کار کنیم. ما در حال ایجاد یک انبار صدف بودیم و برنامه این بود که آنها را به عنوان کالای عمده به فرانسه بفروشیم. اما این اتفاق نیفتاد، زیرا در ماه مارس، به دلیل برگزیت، آن بازار به طور کامل به روی ما بسته شد – علیرغم این واقعیت که دفرا به مدت سه سال به ما اطمینان داده بود که بندی در توافق وجود خواهد داشت که از تجارت ما محافظت می کند. این ۵۰ درصد از کسب و کار ما یک شبه از بین رفت.

گرین به دنبال بازارهای دیگر ناامید بود. آنها شروع به فروش به هنگ کنگ کردند و تا پایان ژوئن خوب کار می کردند. او می‌گوید: «سپس، چند مورد از افرادی داشتیم که صدف خورده بودند که با نوروویروس مواجه شدند، که در تابستان بسیار غیرعادی است.» با جزئیات پیگرد قانونی علیه Southern Water در اخبار، بهداشت عمومی انگلستان این دو را به هم متصل کرد و مزرعه صدف را در ابتدا در پایان ژوئن به مدت یک ماه تعطیل کرد، در حالی که گرین “روش های آزمایشی جدید از جمله ارزیابی های قبل از برداشت” را اعمال کرد.

“ما نتوانستیم چیزی را در ژوئیه و اوت بفروشیم. ما از ۱۰۰۰۰۰ پوند فروش صدف در ژوئن به هیچ چیز رسیدیم. -1b267dg “>

گرین متوجه می شود که صحبت در مورد این مسائل چیزی شبیه “شمشیر دولبه” برای تجارت او است. او می‌گوید: «واقعیت این است که صدف‌های ما اکنون امن‌تر از همیشه هستند، زیرا ما آزمایش‌ها و ارزیابی ریسک‌های زیادی را انجام می‌دهیم. اما ما باید دوباره اعتماد به نفس ایجاد کنیم. در اظهارات آقای جانسون، وی خاطرنشان کرد که شرکت Whitstable Oyster باید به فکر طرح یک پرونده مدنی علیه شرکت Southern Water باشد. گرین می گوید: «ما برای انجام این کار به یک اقدام دسته جمعی نیاز داریم. شما یک شرکت ۳ میلیارد دلاری را تصاحب می کنید. آنها قرار نیست فقط ۲۵۰,۰۰۰ پوند برای از دست دادن درآمد به من بدهند – به اضافه x برای صدمه به شهرت – بدون دعوای بزرگ.”

این سیستم هشدار اولیه بود. آزمایش صدف که برای اولین بار سازمان محیط زیست را از مقیاس مشکلات مربوط به آب جنوب آگاه کرد. محرک، داده‌های مرکز علوم شیلات و آبزی پروری محیطی بود که بر بسترهای صدف‌ها نظارت می‌کند، طبقه‌بندی آن‌ها در Whitstable رو به کاهش بود. تصویر مشابهی در Solent، همچنین بخشی از جغرافیای جنوب آب، مشاهده شد. این امر باعث شد تا سرویس اجرای ملی برای اولین بار در تاریخ خود یک پرونده جامع علیه یک شرکت آب مطرح کند.

اوون بولتون، افسر ارشد جنایی آژانس محیط زیست، این تحقیقات را رهبری کرد. . او به صورت تلفنی برای من توضیح داد که عملیات مورد نیاز، شامل یک تیم ۸۰ نفره شامل ۱۵ یا ۲۰ بازپرس در میدان بود. او می گوید: «ما ۲ میلیون خط داده جریان جمع آوری کردیم. و ما همچنین به هر سایت Southern Water رفتیم تا دفترچه خاطرات سایت، اسنادی در مورد حوادثی که توسط اپراتور نگهداری می شد را دریافت کنیم تا به شیفت بعدی تحویل دهیم که شامل ۲۷۰۰۰ ورودی است. قاضی خاطرنشان کرد که در هر مرحله، ساترن واتر تلاش کرد تا مانع از این روند افشا شود.

آلن کاندیل، مدیر منطقه آژانس محیط زیست، پیشنهاد می کند که هرگز برای بازرسان در این زمینه ساده نبوده است. زمین برای ساخت یک مورد. او می‌گوید: «گاهی اوقات، مانند اتفاقات ناگوار [زمانی که شاهزاده چارلز از Whitstable بازدید کرد] برای آخر هفته جشن الماس ملکه و یک حادثه آلودگی عظیم با زباله‌های فاضلاب در سراسر سواحل رخ داد، این موضوع بسیار آشکار است. “اما بیشتر شما به دنبال شاخص های محیطی بسیار ظریف هستید.” او می‌گوید در پایان، تحقیقات علیه ساترن واتر با یک بازپرس بسیار باتجربه که با او در ساحل ایستاده بود، شروع شد و به او پیشنهاد کرد: «اینجا اصلاً چیزی درست نیست».

“We could cope if it was two or three times a year,” James Green says, “but we have had months when there have been eight or nine CSOs. Each time, we don’t harvest oysters for a couple of days afterwards, and then we make a risk assessment based on tides and weather conditions and then we test every single batch for E coli and norovirus until they are clean… It is shameful in my view that the government allows Southern Water to make large profits essentially at the expense of sustainable British companies like ours.”

In its defence, Southern Water argues that the pressures on sites such as Swalecliffe, built in the 1960s when the population it served was less than half of the current 40,000, have increased, exacerbated by climate change. Owen Bolton suggests that during their investigation Southern Water was seen to “be investing many millions of pounds in improvements – though many of the infrastructure problems are not things the water companies can solve in six months”.

Officials from the Environment Agency noted after the July verdict that the monitoring system can only work if there is a degree of trust in the operators: “We can’t be sat on every outflow, we can’t be monitoring every pipe.”

In the absence of that trust, the system increasingly depends on community activists to hold the water monopolies to account. Rob Yates, a Labour councillor in nearby Thanet, is also a keen wild swimmer (“I have swum from Alcatraz to San Francisco bay in a pair of Speedos,” he told me). Increasingly, however, he thinks of himself as “a citizen journalist”. Since he moved to Margate he has been swimming in a tidal pool near to one of Southern Water’s pumping stations. “I’ve seen panty liners and stuff in there a day or two after a release,” he says. In recent months Yates has been doing painstaking work, using Freedom of Information requests to try to see exactly how often the water company breaches the terms of its permit.

“The Environment Agency have had their funding cut by two-thirds since 2010,” he says. “They’re obviously going to focus on the big incidents, but if ordinary citizens started doing FoI requests you can begin to find out how many non-compliant incidents there have been and build a picture.”

One of the consequences of that monitoring is that Yates is among the first to see the EA’s testing results. On the day we speak he has seen a reading for E coli that is “very, very high”. “Now the problem for me is, I know that test was done probably five days ago, and it’s taken three days to get test results. So how do I know whether the water is safe now?”

The morning after I met Sally Burtt-Jones, the wind had stopped blowing quite so fiercely and perhaps 40 of the Whitstable Bluetits had gathered on the shingle in the weak morning sunshine outside Tankerton’s Marine Hotel, stripping down to swimming costumes (and bobble hats and gloves) to plunge into the frigid tidal waters. You might think of them as a small army of very British Erin Brockoviches, increasingly expert in the nuances of sewer management and corporate responsibility.

They include Dodda John-Baptist, 58, a recently retired headteacher, who moved down to Whitstable last year specifically so she could swim every day to ease her osteoarthritis. And Catherine Chapman and Jayne McClelland, who set the group up after the first lockdown as a way of rebuilding community. Watching the Bluetits plunge screaming into the sea, it’s impossible not to admire their collective will; afterwards, shivering on the shingle, several tell me that if it wasn’t for the group spirit they would not have had the courage either to swim or to stand up and be counted in the battle for cleaner seas and rivers.

While she gets dried I chat to Jane Dean, a retired police officer who has come down from Faversham. “I’ve never taken drugs and I don’t drink,” she says “but I can’t imagine the elation you get from any of that matches this. It lasts for hours after you come out. My friend said, ‘I bet people walk past and think: look at all those funny fat old ladies in the sea’. Actually, I said, they are thinking: ‘I wish I had the balls to do that.’”

Dean turned 60 was last week. She got her pension on Monday and spent the lump sum on Tuesday, buying a motorhome in which she and her swimming pal plan to tour the coast around to Devon, “tits on tour”, sewage permitting. “Sometimes swimming is the thing you look forward to all week,” she says, “and then you come down here and find the sea’s full of shit again and you can’t go in and your heart just sinks. These days it seems to happen every time it rains…”

We turn to the £90m question of how you make monopoly water operators invest in infrastructure. The consensus is that the directors of these companies need to be held to account in some way for the environmental crimes that occur on their watch. (Southern Water’s CEO during the period for which it was prosecuted, Matthew Wright, announced himself “as shocked as anyone” by the judge’s findings. He left his £۷۰۰,۰۰۰ a year job in 2017 and became UK managing director of the £3bn Danish energy firm Ørsted.)

I asked Anne Brosnan, the chief prosecutor for the EA in the Southern Water case, if the agency had considered bringing charges against directors as well as the company itself?

“Yes,” she said. “We have prosecuted individual directors in the past and we will do so in the future. We are now looking at that possibility more closely than ever. But we obviously always have to follow the evidence.”

Last Monday, as MPs were finally voting not to include the duke’s amendment in their environment bill, Southern Water invited a group of local residents – including Sally Burtt-Jones, Andy Taylor and Jackie Kohler – to tour its Swalecliffe site and hear about improvements that were planned. While they were being shown pristine overflow tanks and being told that the pipes into the brook would be capped in the next fortnight, MPs were announcing their partial U-turn on the duke’s amendment, which proposed “a duty of progressive reduction” on sewage dumping. Among those criticising the diluted legislation was former Liberal Democrat leader Tim Farron. “There are no targets in terms of volume or in terms of timescale, which leaves water companies with the power to continue what they do now.”

In the course of her tour at Swalecliffe, Burtt-Jones asked the Southern Water representative if at the very least the company would agree to pay for technology that could monitor sea water safety in real time. “The bloke behaved as if that idea had never occurred to him,” she says. There is no doubt a hope from the government that the stink surrounding this issue will fade. I wouldn’t be so sure. Having finally found an issue on which all of the country can agree, groups such as the Whitstable Bluetits – not to mention the hundreds of thousands of people who support Surfers Against Sewage and other local protests forming up and down the country – are not going anywhere. “The thing is,” Burtt-Jones says, “this is such a simple issue for anyone to understand. Even very small children get it: when they go to the beach, they don’t want to find that the sea is full of poo.”

Tاینجا کار تخریب در هر پیچ در Teesside انجام می شود، از انفجارهای منظم و فزاینده ای که در Redcar شنیده می شود، زیرا کارخانه های فولاد قدیمی تکه تکه می شوند. ، به جرثقیل هایی که نیروگاه زغال سنگ ویلتون اینترنشنال را در نزدیکی نابود کردند.

اندی کاس از صنایع Sembcorp، که گفت: “این سایت روزهای بهتری را به خود دیده است.” مجموعه بین المللی ویلتون را مدیریت می کند. برای کل منطقه، با فرسایش تدریجی صنعت در ویلتون، دوران سختی بوده است. و سپس بسته شدن کارخانه فولاد ضربه بزرگی بود.”

در بزرگترین سایت برونفیلد اروپا، کار انجام می شود. در حالی که Teesside برای راه اندازی بندر آزاد جدید دولت آماده می شود، با این امید که نامگذاری به عنوان منطقه ویژه اقتصادی با مالیات کم، اقتصاد محلی را دوباره راه اندازی کند.

با ۱۱ سایت، سرعت خود را افزایش می دهد. برنامه ریزی شده در سراسر بریتانیا، ارائه معافیت های مالیاتی و آداب و رسوم ساده برای مشاغل، پورت های آزاد یک پروژه حیوان خانگی برای Rishi Sunak است. صدراعظم آنها را به عنوان یک مزیت کلیدی برگزیت و محور دستور کار “تراز کردن” محافظه‌کاران می‌فروشد.

برای اولین سایتی که باز می‌شود – Teesside، Humber و تیمز – کاهش مالیات به ارزش میلیون ها پوند با قانون در روز جمعه فعال خواهد شد. با این حال، هیئت منصفه هنوز در مورد اینکه آیا پورت‌های آزاد باعث افزایش وعده‌های صدراعظم می‌شود یا خیر، صحبت نمی‌کند.

در Teesside، امیدها برای ۱۸۰۰۰ شغل جدید، در کنار مزایایی برای اقتصاد به ارزش ۳.۲ میلیارد پوند در سال های آینده. به گفته کوس، در ویلتون، تاریخ نزدیک به راه اندازی، توجه زیادی را به همراه داشت. ما در حال دریافت پرس و جوهای زیادی هستیم. هر قطعه زمینی که می‌توانیم در اینجا توسعه دهیم، حداقل یک تحقیق دارد.» “برخی بیش از یک دارند.”

Sembcorp، که دفتر مرکزی آن در سنگاپور قرار دارد و یک شرکت فهرست شده متعلق به نیمی از مالکیت صندوق ثروت سنگاپور است، اکنون ۵۶۲ هکتار زمین توسعه را مدیریت می کند. این برای مشاغل در دسترس است Sembcorp امیدوار است با معافیت های مالیاتی و برق ارزانی که در محل توسط چهار راکتور تولید می شود، در میان جاه طلبی ها برای تبدیل ویلتون به یک قطب صنعتی سبز جذب شود.

مرکز پروژه بندرگاه آزاد Teesside، شهردار محافظه کار دره Tees است، بن هوچن، ستاره در حال ظهور حزب که توجه رسانه ملی را به خود جلب کرده است به خاطر مارک توریسم مداخله گرای «دیوار قرمز» او. بخش های وسیعی از زمین در سایت بندر آزاد تحت کنترل عمومی است و توسط Houchen نظارت می شود.

او امسال برای خرید فرودگاه محلی و باز نگه داشتن آن مداخله کرد و پیشنهادی دارد. برای خود Teesport، در بحبوحه فرآیند فروش که توسط PD Ports، مالک فعلی آن اداره می شود.

این ایده برای گرد هم آوردن بخش دولتی و شرکت خصوصی نشان دهنده یک کشمکش در قلب است. توریسم مدرن، به عنوان الگویی از تعصبات مالیاتی پایین تاچری و مداخله گرایی دولتی. سنگاپور روی تی، با برنامه ریزی مرکزی.

بر اساس مدل فریپورت، واردات از عوارض گمرکی معاف می شود، اما کارشناسان معتقدند که انگیزه قوی تر، تخفیف های مالیاتی فراوانی است، که در زمینی به مساحت ۶۰۰ هکتار در منطقه ویژه اقتصادی در دسترس خواهد بود. از این هفته، تخفیف‌هایی در نرخ‌های تجاری و حق تمبر و کمک هزینه سرمایه برای تشویق کار ساختمانی و سرمایه‌گذاری اعمال خواهد شد. همچنین کمک‌های بیمه ملی برای کارکنان شاغل در این منطقه کاهش می‌یابد تا به ایجاد شغل کمک کند.

در Teesside، مرز بیرونی بندر آزاد به طول ۴۵ کیلومتر کشیده می‌شود که شامل میدلزبرو، استاکتون -on-Tees، Hartlepool و Redcar، و همچنین بخش‌هایی از حومه دره Tees، از جمله شهر زادگاه Houchen، Yarm.

اگرچه به راحتی برای فرصت‌های عکس با کلاه سخت و بلند در دسترس است. – وقتی از محافظه‌کاران – از جمله بوریس جانسون – به شهر می‌آیند، شهردار از مصاحبه خودداری کرد.

اندی مک‌دونالد، نماینده حزب کارگر در میدلزبورو، نگران است که با همه این وعده‌ها، پورت آزاد Teesside سود کمی برای کارگران محلی به ارمغان بیاورد.

«کلاه‌های سخت و قول‌ها راه درازی دارند. او گفت که آیا این به اشتغال معنادار واقعی و رفاه بیشتر برای همه ترجمه می‌شود یا نه، کاملاً یک سؤال دیگر است.

وزیر سابق حقوق اشتغال در سایه، که از کایر استارمر استعفا داد frontbench ماه گذشته، گفت که هوچن از ملاقات با او برای بحث در مورد چگونگی محافظت از حقوق کارگران خودداری کرده است. اتحادیه‌های کارگری در تابلوهای بندر آزاد حضور نخواهند داشت و مک‌دونالد نگران نبود شفافیت و جهت‌گیری مناسب در استفاده شهردار از بودجه عمومی است.

“من می‌خواهم”. ۱۸۰۰۰ شغل جدید، هیچ دو راه در مورد آن وجود ندارد. اما من می‌خواهم که آنها شغل‌هایی خوب، با درآمد خوب، امن و اتحادیه‌ای باشند، جایی که مردم در مورد آینده‌شان حرفی برای گفتن داشته باشند. ما با این به آن نخواهیم رسید. او گفت: «شما خرده‌های میز ما را خواهید گرفت».

که توسط دولت به‌عنوان یک مزیت برگزیت معرفی می‌شود، در واقع پورت‌های آزاد چیز جدیدی نیستند. هفت سایت تحت این وضعیت در سراسر بریتانیا بین سال‌های ۱۹۸۴ تا ۲۰۱۲ فعالیت می‌کردند، از جمله در مکان‌هایی که یک بار دیگر توسط دولت برای پروژه‌ی شاخص جدید خود انتخاب شده بود، مانند لیورپول و ساوتهمپتون.

بیش از ۷۰ مورد هنوز در ۲۰ کشور عضو اتحادیه اروپا – از جمله در بارسلونا، برمرهاون و ونیز. با این حال، نمایندگان پارلمان اروپا توصیه کرده‌اند که پورت‌های آزاد در داخل بلوک پایان داده شود و در مورد خطرات پولشویی و فرار مالیاتی هشدار داده‌اند.

به نظر می‌رسد که نگرانی‌هایی مبنی بر اینکه پورت‌های آزاد کمک چندانی به اقتصاد بریتانیا نخواهد کرد، وجود دارد. بر اساس شواهد تاریخی و بین المللی تخمین‌های خزانه‌داری نشان می‌دهد که در یک نشانه بالقوه از محدوده محدود آنها، خزانه‌داری تنها ۵۰ میلیون پوند در سال از دست می‌دهد، زیرا شرکت‌ها از معافیت‌های مالیاتی پورت آزاد استفاده می‌کنند.

دفتر بودجه. مسئولیت، نظارت بر مالیات و مخارج دولت، بر این باور است که مزایای معناداری اندکی خواهد داشت. می‌گوید محتمل‌ترین نتیجه این است که فعالیت‌های اقتصادی که به هر حال انجام می‌شد، از یک منطقه به منطقه دیگر کشیده می‌شود – با هزینه اضافی برای مالیات دهندگان.

برای برخی از بندرهای آزاد. طرفداران، این کاملاً هدف است – کشاندن فعالیت ها به بخش های فقیرتر کشور. با این حال، پیتر هولمز از رصدخانه سیاست تجاری بریتانیا در دانشگاه ساسکس، گفت که بعید است که به قیمت شهرهای ثروتمندتر بریتانیا تمام شود. این بدیهی است که به قیمت تاین ساید تمام خواهد شد. برخی از مکان‌هایی که به آنها وضعیت بندر آزاد داده‌اند، به وضوح از مناطق غنی‌تر دور نمی‌شوند. من به این نتیجه رسیدم که آنها یک ضد اوج کامل خواهند بود.”

class=”d/9>picture->

لوئیس آتر از گروه مشاوره زیرساختی در KPMG، که در مورد ایجاد بندر آزاد هامبر مشاوره داد، فکر می کند که مزایای آن بیشتر از تخمین های داخلی خزانه داری خواهد بود. او معتقد است که صدها میلیون پوند می تواند توسط شرکت ها پس انداز شود، با افزایش واقعی در این فرآیند.

“ما قطعاً شاهد سرمایه گذاران بین المللی تلفن همراه هستیم – هنوز نه. امضا شده در خط نقطه چین اما نزدیک – مرتبط با سایت های مالیاتی،” او گفت. و مردم فقط از زمان اعلام [در فریپورت] به اینها علاقه مند شده اند. کاملاً واضح است که ما شاهد سرمایه‌گذاریواقعی اضافی هستیم.”

در Teesside این امید وجود دارد که منتقدان اشتباه کنند. – به ویژه پس از پیشرفت اولیه با اعلام برنامه جنرال الکتریک برای افتتاح یک مرکز جدید تولید توربین بادی دریایی در بندر آزاد. اختصاص داده شده به تولید تیغه های ۱۰۷ متری برای مزرعه بادی داگر بانک – در حدود ۱۰۰ مایلی از سواحل یورکشایر شمالی و با توجه به اینکه در سال ۲۰۲۶ تکمیل می شود، این نیروگاه می تواند ۷۵۰ شغل مستقیم برای انرژی های تجدیدپذیر و نزدیک به ۱۵۰۰ شغل غیرمستقیم ایجاد کند. در این منطقه.

در Wilton International، Koss اذعان می کند که مدل freeport ممکن است با خطراتی همراه باشد. با این حال، با این وجود، این به عنوان یک فرصت در منطقه ای است که در آن نوید شروعی جدید به صورت جهشی انجام می شود.

“داشتن یک نقطه کانونی که همه می توانند حول آن متحد شوند عالی است. ، و همه می فهمند که شما در حال انجام چه کاری هستید. تفنگ شروع شلیک شده است. خیلی خوب است که می‌بینیم وزارت خزانه‌داری آن را تأیید کرده است، و ما اکنون باید به آنجا برویم.”

گزارش‌های رایگان در سراسر بریتانیا

فرودگاه ایست میدلندز تنها بندر آزاد داخلی بریتانیا، که در نزدیکی دربی و ناتینگهام قرار دارد، شامل سه سایت با فرودگاه میدلند شرقی در قلب آن خواهد بود. یک مبادله حمل و نقل ریلی جدید در کنار کارخانه تویوتا برنامه ریزی شده است، در حالی که نیروگاه زغال سنگ Ratcliffe-on-Soar – یکی از سه نیروگاه باقیمانده در بریتانیا که قرار است در سال ۲۰۲۴ بسته شود – به عنوان سایتی برای توسعه مجدد گنجانده شده است. p>

Felixstowe and Harwich که به عنوان Freeport East شناخته می‌شود، شلوغ‌ترین بندر کانتینری بریتانیا و دو بندر اصلی کشتی‌ها را شامل می‌شود. Felixstowe در طول هرج و مرج زنجیره تامین در پاییز امسال، با انباشتگی شدید و کانتینرهای انباشته، یکی از مسدودترین بنادر در جهان بوده است. هدف برنامه ریزان ایجاد ۱۳۵۰۰ شغل جدید و رونق اقتصادی به ارزش ۵.۵ میلیارد پوند طی ۱۰ سال است. با این حال، پارک صنعتی جدید Gateway 14 این سایت با مخالفت‌های ساکنان محلی مواجه شده است.

Humber شامل چهار بندر هال، گول، ایمینگهام است. و گریمزبی با توجه به اینکه این منطقه در حال حاضر یک قطب باد در دریا است، این بندر آزاد همچنین شامل پروژه های انرژی کم کربن، کارهای شیمیایی و پردازش مواد معدنی کمیاب خواهد بود. کلید برای باتری های مورد استفاده در وسایل نقلیه الکتریکی. یک سایت مالیاتی در کنار کارخانه راه آهن زیمنس در گول قرار خواهد گرفت که در حال حاضر در حال ساخت است.

منطقه شهر لیورپول بندر آزاد در بریتانیا اسکله های اصلی ماوراء اقیانوس اطلس تا بندر سالفورد، در انتهای کانال کشتی منچستر، در داخل خشکی امتداد خواهند داشت. این طرح شامل سه منطقه با مالیات کم است: دروازه چندوجهی 3MG Mersey در ویدنز – زادگاه صنایع شیمیایی – منطقه احیای Wirral Waters، و کولی سابق Parkside در نزدیکی سنت هلنز، که در آن یک مرکز حمل و نقل برای بیش از یک دهه برنامه ریزی شده است. .

پلیموث اسکله‌های وزارت دفاع سابق که قرن‌ها توسط نیروی دریایی سلطنتی مورد استفاده قرار می‌گرفت، تحت این طرح دوباره توسعه خواهند یافت. برنامه ریزان محلی امیدوارند از سه سایت – Devonport South Yard، Langage Energy Zone و Sherford Business Park – برای تمرکز بر نوآوری های دریایی و دفاعی، تولید و پردازش سبک، انبارداری و واردات مرحله ای استفاده کنند.

Solent با در نظر گرفتن بنادر ساوتهمپتون، پورتسموث و بیشتر جزیره وایت، برنامه ریزان بندر آزاد امیدوارند از مزایای این منطقه در مجاورت با خطوط کشتیرانی بین المللی در کانال انگلیسی استفاده کنند. با توجه به اینکه ساوتهمپتون شلوغ ترین بندر صادراتی برای وسایل نقلیه است، ارتباط باربری قوی تری به مناطق مرکزی صنعتی در مناطق مرکزی و شمال برنامه ریزی شده است. برای تقویت رشد منطقه ای دور از لندن، پایتخت یک بندر آزاد در رودخانه تیمز خواهد داشت. بنادر دروازه لندن و تیلبری، مانند کارخانه موتور داگنهام فورد در سواحل رودخانه، دارای مناطق مالیاتی خواهند بود. تاکید بر معرفی فناوری وسایل نقلیه الکتریکی و خودران در امتداد کریدور A13 به لندن خواهد بود.

اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی یک بندر آزاد در برنامه ریزی شده است. هر یک از اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی. با این حال، در میان اختلافات بین وست مینستر و دولت های واگذار شده، پیشرفت کند بوده است. دولت اسکاتلند خواهان یک مدل «بندر سبز» است، از جمله قوانینی که مشاغل را مجبور به پرداخت دستمزد واقعی زندگی در داخل خود می‌کند، اما با مشکلاتی با خزانه‌داری مواجه شده است. دولت ولز نیز برنامه های مشابهی دارد و با مسائل مشابهی روبرو بوده است. وزارت خزانه داری گفت که به ایجاد بندرهای آزاد در هر کشور و منطقه متعهد است.