دسته: فرهنگ و هنر

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از  واحد ارتباطات، آموزش و پژوهش مجموعه تئاترشهر، آیین یادبود شهید حسین قشقایی ساعت ۱۸ روز شنبه هفتم دی ماه با برگزاری جلسه نمایشنامه‌خوانی «ماناترین لحظه قشقایی» به نویسندگی ندا ثابتی و کارگردانی احمد جولایی در تالار قشقایی مجموعه تئاتر شهر برگزار می‌شود. در این اجرا محمودهندیانی، کریم اکبری مبارکه، شهاب راحله و تعدادی از دانشجویان هنرهای نمایشی به عنوان نقش خوان حضور دارند.

ندا ثابتی  از جمله پژوهشگران عرصه تئاتر است که طی سال های اخیر پژوهشگری است درباره زندگی شهید قشقایی پژوهش‌هایی داشته و آن را در قالب کتاب داستان‌های دراماتیک با عنوان «در پی عشق دویدن» منتشر کرده است.

حسین قشقایی یکی از هنرمندان عرصه تئاتر است که پیش از انقلاب در سال ۵۷ به شهادت رسید. او تحصیلات خود را در دانشگاه هنر گذراند. نمایشنامه «نهضت حروفیه» از آثار قشقایی است که در زمان حیاتش امکان اجرای آن میسر نشد؛ اما پس از شهادت او داود دانشور این اثر نمایشی را روی صحنه برد.

به گزارش خبرنگار مهر، به‌دنبال انتشار گزارش عملکرد مالی انجمن سینمای جوانان ایران، به‌عنوان بازوی اجرایی سازمان سینمایی در سامان‌دهی چرخه تولید و عرضه «فیلم کوتاه»، پویا نبی از کارگردانان سینمای کوتاه، در یادداشتی به انتقاد از محدودیت‌های مالی و دست‌اندازهای موجود در مسیر ساخت فیلم کوتاه پرداخت.

متن یادداشت پویا نبی با عنوان «شکستن همزمان صدها استخوان» که برای انتشار در اختیار خبرگزاری مهر قرار گرفته است را در ادامه می‌خوانید؛

انتشار عملکرد مالی انجمن سینمای جوانان ایران در هفته گذشته، ضمن تکرار ادامه شفافیت در سازمان سینمایی به ریاست حسین انتظامی که فی‌نفسه کاری مبارک و قابل تقدیر است، باردیگر نگاه‌های اهالی فیلم کوتاه را به خروجی کمی و کیفی تولیدات این نهاد مهم معطوف کرد. در شرایطی که تورم افسار گسیخته روز به روز در زندگی ما ایرانی‌ها عینیت می‌یابد و تمام نهادهای فرهنگی از ساخت و نمایش «فیلم کوتاه» به بهانه‌های واهی سر باز می‌زنند و یا برخی همچون انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس با توسل به سلیقه نازل مدیرانش به قدری دایره ممیزی را تنگ می‌کنند که جز معدودی فیلم خنثی و سفارشی، خروجی دیگری از آن بیرون نمی‌آید، عملا انجمن سینمای جوان و واحد تولید آن، تنها متولی ساخت آثار کوتاه این سرزمین شده‌اند اما انتشار عملکرد مالی و میزان حمایتی که به طور میانگین این نهاد از فیلم کوتاه در سال جاری انجام دادند و قیاس آن با تورم ایجاد شده در تولید یک فیلم کوتاه استاندارد، این زنگ خطر را برای چندمین بار به صدا در می‌آورد که اگر مدیران این نهاد فرهنگی هیأت مدیره صنف فیلم کوتاه (ایسفا) و مدیران بالادستی در سازمان سینمایی، فکری به حال میزان تزریق نقدینگی در فیلم کوتاه نکنند قطعاً با جوانمرگی این هنر، آن هم در آینده‌ای نزدیک روبه‌رو می‌شویم.

در سرزمینی که سالانه ده‌ها میلیارد تومان صرف ساخت سریال‌های مخرب با انبوهی از سلبریتی‌های بی‌خاصیت می‌شود، به هیچ عنوان برازنده نیست که شاهد خرد شدن استخوان‌های متفکرترین مدیوم هنری روزگار باشیمطبق اسناد عملکرد مالی انجمن، حداکثر بودجه ارائه شده به فیلمساز کوتاه در سال جاری و توسط این نهاد حدود ۲۵ میلیون تومان بوده است و این در حالی است که در شرایط اکنون، تولید یک فیلم کوتاه آپارتمانی ساده با حدود ۵ الی ۶ جلسه فیلمبرداری به حداقل چهل میلیون تومان هزینه نیاز دارد و زمانی ماجرا پیچیده‌تر می‌شود که در ساخت فیلم کوتاه به دلیل عدم بازگشت سرمایه، تقریبا هیچ تهیه‌کننده خصوصی وجود ندارد. در نتیجه اتفاقی که همگان در جشنواره بین‌المللی کوتاه تهران امسال شاهد بودیم، رخ می‌دهد و آن تولید و عرضه تعدادی فیلم کوتاه متوسط است که در مجموع دوره متاخر جشنواره کوتاه تهران را در میان شوک همگان، به یکی از بی‌کیفیت‌ترین ادوار این رویداد بدل کرد. جشنواره‌ای خالی از نام‌های شناخته شده و حجم عظیمی از تولیدات که به دلیل شرایط اسفناک تولید فیلم کوتاه به حقیرترین شکل ممکن ساخته شده بودند و عملا داستان‌ها به نحوی نوشته شده بودند که به اصطلاح تولیدی باشند و هزینه زیادی صرف آن‌ها نشود.

اتفاقی که با شرایط سیاه اقتصادی پیش رو، قطعاً در سال آینده ادامه پیدا می‌کند و حتی دامنه آن گسترش پیدا خواهد کرد و عملا انجمن سینمای جوانان ایران که تا همین چندی قبل خانه اول و آخر فیلمسازان کوتاه برای تبدیل کردن رویاهایشان به تصویر بود، از دستور کار خارج می‌شود و ۲ جریان سینمای (سفارشی) که برآمده از نهادهای ایدئولوژیک با نگاهی کاملا شعاری است و جریان سینمای (محفلی) که عموماً نگاه به آن سوی آب‌ها و فاندهای رنگین و استعماری آن‌ها دارند، قدرت را به دست می‌گیرند؛ آن روز دقیقاً روز مرگ فیلم کوتاه ایرانی است که در همه این سال‌ها جز افتخار آن هم در کمال فروتنی، برای سینمای ایران نداشته است.

این چند سطر را نوشتم نه صرفاً برای یک زنگ خطر جدی در این بزنگاه تاریخی، بلکه به‌عنوان یک فیلمساز کوتاه که سه سال است به دلیل شرایط مالی نتوانسته‌ام کاری را مقابل دوربین ببرم و اطلاع دارم بسیاری از همکاران جوان و بااستعداد من در تهران و شهرستان‌ها با داشتن فیلمنامه‌های فوق‌العاده صرفاً به دلیل همین شرایط پیچیده تولید نمی‌توانند اثر جدیدی را خلق کنند و حتی برخی به دلیل این خانه‌نشینی اجباری و دوندگی‌های پوچ برای یافتن سرمایه، حال روحی مساعدی ندارند.

در سرزمینی که سالانه ده‌ها میلیارد تومان صرف ساخت سریال‌های مخرب با انبوهی از سلبریتی‌های بی‌خاصیت می‌شود، به هیچ عنوان برازنده نیست که شاهد خرد شدن استخوان‌های متفکرترین مدیوم هنری روزگار باشیم و امیدوارم صنف و انجمن سینمای جوان با مطالبه‌گری از مدیران بالادستی در عرصه فرهنگ، به کابوس روزگار فطرت فیلم کوتاه خاتمه دهند و سطح توقعات را در حد بدیهیاتی چون «بازگشت سیمرغ فیلم کوتاه» و یا بیانیه‌ای گنگ در جهت «پایان دادن به سانسور» تقلیل ندهند!

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی شصت و چهارمین جشنواره منطقه‌ای فیلم کوتاه سینمای جوان، جزئیات نشست‌های نهمین دوره دانش‌افزایی مربیان انجمن سینمای جوانان ایران به میزبانی جشنواره آسوریک اعلام شد.

نشست «مقایسه تطبیقی آموزش در سینمای جوان/ بررسی درس به درس سرفصل‌های آموزشی» با حضور سعید پوراسماعیلی دوشنبه ۹ دی ماه در اولین روز جشنواره برگزار می‌شود.

همچنین نشست‌های «وظایف کارشناس دوره/ روش‌های نوین آموزش در سینمای جوان» با حضور سعید پوراسماعیلی، «شیوه‌های تعاملی تربیت فیلمساز» با حضور مهرداد اسکویی و «نمایش منتخب فیلم‌های پایان دوره/ استاد راهنما / آسیب‌ها و پیشنهادها» با حضور سیامک سلیمانی روز سه‌شنبه ۱۰ دی ماه برگزار می شوند.

در ادامه روز چهارشنبه ۱۱ دی‌ماه نیز نشست‌های «روش تدریس سینما در دوره پسااینترنتی» با حضور وحید گلستان، «بازنگری در عناصر آموزشی سینما» با حضور مجید برزگر و «چگونه با فیلم‌های خالق و ضعیف هنرجویان مواجه شویم؟» با حضور مهرداد اسکویی برگزار می‌شوند.

شصت و چهارمین جشنواره منطقه‌ای سینمای جوان «آسوریک» از تاریخ ۹ الی ۱۲ دی ماه سال ۱۳۹۸ به مدت چهار روز در استان سیستان و بلوچستان، شهر زاهدان با حضور استان‌های (خراسان شمالی، سمنان، لرستان، ایلام، خوزستان، چهارمحال و بختیاری، یزد، کهگیلویه و بویراحمد، بوشهر، تهران و سیستان و بلوچستان) توسط انجمن سینمای جوانان ایران دفتر زاهدان و اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان سیستان و بلوچستان برگزار می‌شود.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی نمایش، «مانستر» به نویسندگی کوروش شاهونه و حمیدرضا اسدزاده و طراحی و کارگردانی کوروش شاهونه از هشتم دی‌ماه در پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه می‌رود.

تهیه‌کنندگی این اثر را سجاد افشاریان برعهده دارد. «مانستر» بر پایه پژوهشی پیرامون بیماری اسکیزوفرنی طراحی شده که در آن، ابراهیم ناییج، علی حسین‌زاده و ریحانه رضی به ایفای نقش می‌پردازند.

روند روایت این نمایش، با صدای سجاد افشاریان و لیلی رشیدی پیش می‌رود و دیگر عوامل این اجرا عبارت‌اند از مدیر تولید: آرمان خوزستانی، دستیار کارگردان و برنامه‌ریز: داوود ونداده، طراح پوستر و بروشور: مهدی دوایی، طراح گریم: تینا بخشی، طراح صحنه: کوروش شاهونه، طراح لباس: ریحانه رضی، طراح نور: مسعود رنجبر، موشن‌گرافی و ساخت تیزر: رامین برجی، طراحی صدا و آهنگسازی: بهراد ضحاکی و شایان محسنی، مدیران صحنه: امیررضا رحمانی و جواد حیدری، عکاسان: اشکان مستی و علی مارل و روابط عمومی: ندا کاوندی و مهران عشریه.

این نمایش، از هشتم دی‌ماه تا یازدهم بهمن‌ماه ۱۳۹۸، هرشب جز شنبه‌ها، از ساعت ۱۸ به مدت هفتاد دقیقه در پردیس تئاتر شهرزاد به نشانیِ خیابان نوفل‌لوشاتو، تقاطع خیابان رازی روی صحنه خواهد بود.

مجتبی رشوند مدیرعامل موسسه «ناجی هنر» در گفتگو با خبرنگار مهر ضمن اشاره به یکی از رویکردهای کلان این موسسه در حمایت از مستندهای مرتبط با حل مسائل اجتماعی و پرداختن به آسیب‌های اجتماعی، عنوان کرد: ما وظیفه خود می‌دانیم از افراد دغدغه‌مندی که حرفی نو و تازه دارند و فیلمسازان مستقلی که با نگاه دغدغه‌مند و برای رفع معضل به میدان می‌آیند با جایزه‌ای ویژه حمایت کنیم.

وی با اشاره به تقدیر از مستند «خط باریک قرمز» از آثار شبکه سه سیما در جشنواره سیزدهم «سینما حقیقت» ادامه داد: تلاش ما این است که با توجه داشتن به فیلم‌های این چنینی، سهم خود را نسبت به کوششی که برای ساخت این فیلم‌ها صورت گرفته است، ادا کنیم. به طور مثال در جشنواره «سینما حقیقت» یک هیات داوری تشکیل دادیم و به فیلم «خط باریک قرمز» جایزه ویژه‌ای اهدا شد. این فیلم نگاهی نو داشت و حتی برای معضلاتی که در مستند نمایش داده شد، پیشنهاد خود را هم ارائه داده بود. این فیلم درباره نوجوانان بود و نشان می‌داد که چطور بسیاری از این نوجوانان به دلیل اینکه با خیلی از موارد رفتاری و فرهنگی در جامعه بیگانه بودند دچار معضلات و ناهنجاری شده و بعد از کار خود پشیمان می شوند.

رشوند اضافه کرد: این سوژه‌ها بسیار جذاب و عبرت‌دهنده است که به‌طور مثال بدانید فردی کجای زندگی خود را اشتباه رفته است که الان کارتن خواب شده است در حالی که قبلا صاحب یک کارخانه بوده و یا زندگی سالمی داشته است.

مدیرعامل ناجی هنر تصریح کرد: وقتی یک مستندساز سختی‌های ساخت مستندی را می‌پذیرد، ما هم به قدر وسع خود از چنین مستندهایی حمایت می‌کنیم. بارها هم گفته‌ایم که این حمایت‌ها صرفا مادی نیست بلکه در حوزه محتوایی و تجهیزات هم می‌توانیم کمک کنیم و یا راهشان را تسهیل کنیم تا پروسه تولید کوتاه شود و یا در حوزه‌های انتظامی ایده و طرح بدهیم.

وی با اشاره به مستند «کاش آنجا نبودم» از محصولات تلویزیونی حاضر در جشنواره تلویزیونی مستند که از طرف ناجی هنر مورد تقدیر قرار گرفت هم عنوان کرد: این مستند هم از جمله آثاری بود که شایسته تقدیر شناخته شد چون نگاهی دغدغه‌مند داشت.

مدیرعامل ناجی هنر در پایان با اشاره به داستان این مستند گفت: این اثر درباره مردی است که در دعوا به کسی آسیب رسانده است و دوربین با این فرد همراه شده و زندگی او را پس از این ماجرا نمایش می‌دهد که اثری عبرت آموز است و بنای ما این است که از آثاری که نگاه عبرت آموز و آگاهی بخش دارد حمایت کنیم.

ملاقات چاوشی با شاعران کلاسیک فارسی در چند سال گذشته اشعار و ترانه‌های انتخابی چاوشی برای آثارش از چند حالت خارج نبوده است؛ حسین صفا یا شاعران کلاسیک به خصوص مولانا.

او این بار برای آلبوم جدیدش، مسافر قرن‌های دور و نزدیک شده است؛ ابتدا به سعدی و مولانا سری زده و بعد به قرن دهم و وحشی بافقی. این سفر را ادامه داده است تا به شعر معروف «همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی» فصیح الزمان شیرازی، شاعر دوره قاجار برسد. بررسی قطعه‌های گذشته و کنونی او، مانند «قند منی»، «زاهد» و «قمارباز»، با استفاده از اشعار مولانا، نشان می‌دهد او رگ خواب ترکیب صدای خود و اشعار این شاعر را به خوبی به دست آورده است. شاید هم از تکرار خود با مولانا خسته شده، به همین دلیل، میل سعدی کرده است و با استفاده از موسیقی ترنس، شکل جدیدی از خواندن اشعار او را ارائه داده. موضوعی که شاید به مذاق قدیمی‌ترها خوش نیاید اما پل جدیدی برای پیوند نسل جدید با شاعران کلاسیک باشد. هرچند او در قطعه «گنجشک پریده» دو غزل سعدی را ترکیب و در «من ندانستم» نیز شعر سعدی و وحشی بافقی را یکی کرده است.

حضور سازهای فولکلور در «بی‌نام» اتفاق تازه و تحسین‌برانگیزی است.نی‌انبان‌نوازی‌های محسن شریفیان، سرپرست گروه لیان به قطعه‌های ریتمیک آلبوم، مانند «قند منی» هویت داده است. همچنین صدای سازهای کردی تنبور و دیوان و همچنین باغلاما، ساز اصیل آذری‌ها، توسط سید محمد کاظمی جاسمی بیشتر از گیتار الکتریکِ عادل روح‌نواز که در چند آلبوم قبلی چاوشی به یک عنصر همیشگی تبدیل شده بود، به گوش می‌خورد.

ناگفته نماند چاوشی در این آلبوم بیشتر از یک خواننده عمل کرده و میکس، مستر و تنظیم آهنگ‌ها را نیز بر عهده داشته است. واقعیت این است که رنگ صدای خاص چاوشی برای خلق یک اثر خوب کافی است و او گاهی با تنظیم‌های شلوغ کار را برای شنیدن مخاطب سخت می‌کند. هرچند استفاده از آواهای فولکلور و زیرصدای محمد جاسمی که در «بانوی عمارت» نیز با او همکاری داشت، در برخی قطعه‌ها جالب است، اما شاید چاوشی با تنظیم و دخالت دادن سلیقه تنظیم‌کننده حرفه‌ای دیگری، شاهد خروجی بهتری می بود. 

شاید ضعیف‌تر از خود اما جلوتر از دیگران

محسن چاوشی در هر آلبوم یک ژانر را دنبال می‌کند. به عنوان مثال، آلبوم قبلی او به نام «ابراهیم» را می‌توان در دسته اجتماعی‌ قرار داد. اما چاوشی در این آلبوم با چند قطعه طرب‌انگیز، محزون و تامل‌برانگیز به دنبال ارائه ترکیبی مانند آن چه در آلبوم موفق «امیر بی‌گزند» رخ داد، بوده است. نکته‌ای که کاربران در فضای مجازی نیز به آن اشاره داشته‌اند؛ به عنوان مثال نوشته‌اند: «همین طور که «ابراهیم» نتونست به «پاروی بی‌قایق» برسه اما همچنان خوش‌ساخت و پرمغز بود. آلبوم «بی‌نام» هم همین موضوع براش صدق می‌کنه.»، «تو بعضی از قطعه‌های آلبوم شما فقط شنونده یک ترانه و موسیقی نیستین بلکه اگه دقیق‌تر بشین، شما دارین به یک روایت گوش می‌دین. فکر می‌کنم تفاوت استانداردهای چاوشی و بقیه خواننده‌ها از همین جا شروع میشه» ،«با قلبی اندوهگین باید اعلام کنم آلبوم بی‌نام کپی ناموفقی از آلبوم امیر بی‌گزند است.» یا «آلبوم بی‌نام چاوشی رو حین رانندگی گوش ندید، دوبار نزدیک بود تصادف کنم».

به هر حال شاید در برایند کلی، این طور به نظر آید که این آلبوم به پای آلبوم‌های قبلی چاوشی نرسد اما او نسبت به آلبوم‌های منتشر شده امسال، جلوتر از دیگر خوانندگان ایستاده است. به خصوص این که نشان داده همان قدر که تصنیف «با سواران» همایون شجریان با شعر «بر سلطان» مولانا می‌تواند شنیدنی باشد، این شعر با صدا و موسیقی ریتمیک او نیز شنیدنی‌ است. همچنین، وجود قطعه‌های «گنجشک پریده»، «راز»، «قوم به حج رفته» و… نشان می‌دهد او درجا نزده و باز هم دوست دارد در یک مسیر جدید که گاهی شامل تلفیق اشعار یک شاعر قرن هفتم با موسیقی الکتریک می‌شود، شنا و هوادارانش را در این قطعه‌ها غرق کند.

۲۴۱۲۴۱

سهراب سلیمی کارگردان نمایش «آقای اشمیت کیه؟» که از ۴ دی در سالن عباس جوانمرد ساختمان جدید خانه تئاتر روی صحنه می‌رود، درباره این اثر نمایشی و دغدغه‌ای که برای اجرای آن داشته، به خبرنگار مهر گفت: اصولا نمایشنامه‌هایی را برای اجرا انتخاب می‌کنم که جهانشمول باشند؛ اینکه چگونه در عصر حاضر به جای اینکه علم و بخش‌های دیگر در خدمت انسان باشند، انسان بازیچه آن‌ها شده است.

وی اظهار کرد: در دنیای معاصر از عشق گرفته تا مسائل اجتماعی و سیاسی، هویت انسان را آهسته آهسته می‌گیرند. همه انسان‌ها به سمتی می‌روند که تنها و تنهاتر می‌شوند و ارتباط‌ها کمتر و در نهایت همه از هم بیگانه می‌شوند.

سلیمی با اشاره به اینکه این موضوع در آثار نویسندگان مطرح جهان از جمله اشمیت و داریو فو که وی پیش‌تر آثار آن‌ها را به صحنه برده بود مطرح است، توضیح داد: در نمایش «آقای اشمیت کیه؟» به شخصیت اول نمایش تحمیل می‌شود که امکان رهایی و آزادی و زندگی خارج از دغدغه برای او وجود ندارد.

وی ادامه داد: این موضوعات همیشه دغدغه من برای انتخاب و اجرای یک اثر نمایشی بوده و هست.

کارگردان «آقای اشمیت کیه؟» درباره زمان و مکان اجرای این اثر نمایشی گفت: نمایش از ۴ دی در تماشاخانه عباس جوانمرد واقع در ساختمان جدید خانه تئاتر روی صحنه می‌رود. این سالن یکی از دغدغه‌های من بوده که ۱۱ سال عمرم را در کنار ایرج راد عزیز و مرحوم عزت الله انتظامی صرف ساخت آن کردم تا یک مجموعه نفیس به مجموعه‌های فرهنگی کشور اضافه شود.

سلیمی درباره شرایط حال حاضر تئاتر و گیشه محور شدن تئاتر، تصریح کرد: به زعم من و بر اساس تعاریف اصولی، تئاتر را از هویت خود دور کرده اند و دولت حمایت خود را از تئاتر قطع کرده است. در تمام نقاط کشور اهالی تئاتر را در بیابانی برهوت رها کرده اند و به آن‌ها می‌گویند بروید و خودتان پول دربیاورید. متأسفانه از غنای تئاتر کم شده و هویت تئاتر با ظواهری رقم خورده که صرفا گیشه و فروش است.

این هنرمند با سابقه تئاتر در بخش پایانی سخنان خود تأکید کرد: شرایط به گونه‌ای است که افرادی که بودجه بالایی در اختیارشان هست در امنیت به تولید و اجرای آثار نمایشی می‌پردازند و برای من و امثال من شرایط به لحاظ اقتصادی و همچنین امکانات تبلیغاتی بسیار محدود و سخت است. شرایط به گونه‌ای رقم خورده که من به جای اینکه درگیر صحنه و کیفیت اجرا باشم، درگیر حواشی شوم ولی باز به دلیل باورهایی که دارم اجازه نمی‌دهم که حتی لحظه‌ای از کیفیت دور شوم.

نمایش «آقای اشمیت کیه؟» نوشته سباستین تیری و ترجمه شهلا حائری، با حضور ایرج راد، شهره رعایتی، میثم رازفر، سینا خدابخشی در ساعت ۱۹:۳۰ به صحنه می‌رود.

سیاوش حقیقی تهیه‌کننده فیلم سینمایی «خون خدا» به کارگردانی مرتضی‌علی عباس‌میرزایی که در سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد اما هنوز فرصت اکران عمومی پیدا نکرده است، در گفتگو با خبرنگار مهر درباره زمان اکران این اثر گفت: مساله اکران فیلم‌های تولیدشده اصلاً برای آقایان مسئول مهم نیست و برایشان فرقی نمی‌کند که حتی آن فیلم‌ها مذهبی، اجتماعی و… باشد! به نظر هم می‌رسد در این شرایط تنها راه این است که فیلم کمدی بسازیم تا اکران شود!

وی افزود: البته در این میان بسیاری از کمدی‌های سخیف هم در صف اکران باقی مانده‌اند! با این وجود اگر اکران نوبتی باشد آن‌ها زودتر به پرده نقره‌ای می‌رسند بنابراین بعید می‌دانم به ما اکران بدهند.

بهانه‌های پخش‌کنندگان برای اکران نکردن فیلم

حقیقی اظهار کرد: برای اکران «خون خدا» با چند پخش‌کننده صحبت کردم اما آن‌ها حاضر به اکران این اثر نشدند و بهانه‌هایی آوردند. برای مثال گفتند فیلم تو نمی‌فروشد، هزینه دارد و … در واقع کسی حاضر به حمایت نشد. به همین ترتیب در حال حاضر حتی نمی‌شود فیلم را در گروه آزاد اکران کرد و ظرفیت این گروه هم پر شده است.

گاهی اوقات پیش می‌آید که فیلمی امروز با حضور ۴ سلبریتی تولید و بلافاصله بعد از انجام کارهای صداگذاری و تدوین اکران می‌شود، چون همانطور که گفتم سلبریتی دارد! وی ادامه داد: از همین رو باید صبر کنیم تا محرم سال آینده یا در دهه آخر ماه رمضان فیلممان اکران کنیم. چون «خون خدا» یک فیلم مناسبتی است و حتی نواهای عاشورایی دارد. هرچند ما یک فیلم مناسب برای عاشورا ساخته‌ایم اما دوستان برای اکران پایشان را پس می‌کشند.

حقیقی عنوان کرد: در سینمای ایران تنها فیلم‌هایی که به نظر پخش‌کننده می‌توانند به فروش خوبی برسند، موقعیت اکران پیدا می‌کنند. موضوع دیگر این است که ما برای کاهش هزینه‌هایمان مجبوریم از یک جاهایی از فیلم بزنیم که این موضوع در استفاده از عوامل جلوی دوربین مشهودتر است. همین مساله باعث می‌شود که نتوانیم اکران خوبی داشته باشیم چون تا عکس سلبریتی‌ها روی پوستر نباشد، پخش‌کننده حاضر به اکران نمی‌شود.

بازیگر توانمند نه؛ سلبریتی آری!

وی افزود: گاهی اوقات پیش می‌آید که فیلمی امروز با حضور ۴ سلبریتی تولید و بلافاصله بعد از انجام کارهای صداگذاری و تدوین اکران می‌شود، چون همانطور که گفتم سلبریتی دارند البته این خواسته پخش‌کننده‌ها هم هست چون در این صورت سینمایشان به سود می‌رسد. باید بگویم ما بازیگر توانمند زیادی داریم ولی از نظر پخش‌کننده‌ها، آنها گیشه ندارند به همین دلیل فیلم‌های ما به راحتی اکران نمی‌شوند.

این تهیه‌کننده توضیح داد: ما برای اینکه هزینه‌های فیلم‌هایمان را پایین بیاوریم از بازیگر خوب تئاتر استفاده می‌کنیم، ولی کسی حاضر نیست فیلمی با این بازیگران را اکران کند. برای مثال به اذعان خیلی‌ها رضا اخلاقی‌راد بازیگر «خون خدا» بازی خیلی خوبی داشت اما چون در میان مردم جا نیفتاده است، پخش‌کننده حاضر به اکران فیلم نمی‌شود.

حقیقی در پایان تاکید کرد: در این میان یک سری سالن‌های خوب هم در دست ارگان‌های دولتی است اما حتی همان‌ها هم حاضر به اکران نمی‌شوند. یعنی نه تنها فیلم ما بلکه حتی آثار اجتماعی را هم به نمایش نمی‌گذارند. به این شرایط باید حجم زیاد فیلم‌های تولید شده در سال جاری را هم اضافه کرد به طوری که بیش از ۱۰۰ فیلم در فجر ثبت نام کرده‌اند. این موضوع نشان می‌دهد بین تولیدات ما با ظرفیت اکران تناسبی وجود ندارد.