دسته: سینما

 

«کوبریک از نگاه کوبریک» در مرکز توجه جشنواره آنلاین ترایبکا

 

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از آسوشیتدپرس، فیلم «کوبریک از نگاه کوبریک» ساخته گرگوری مونرو در ابتدا قرار بود در بخش اسپات‌لایت فیلم‌های مستند نوزدهمین فستیوال فیلم ترایبکا پیش‌نمایش جهانی بشود اما برگزاری این جشنواره در سال ۲۰۲۰ به خاطر بحران سلامت جهانی، در نیویورک کنسل شد.

با این حال این فیلم حالا از طریق ترایبکا اکسترانت در اختیار خریداران خواهد بود که پلتفرمی آنلاین است و خاص این شرایط خاص خلق شده تا فقط در دسترس افراد حرفه‌ای صنعت سینما باشد اما پیش از آن، این فیلم روز دوازدهم آوریل در فرانسه از طریق شبکه آرته روی آنتن می‌رود. این بخشی از برنامه‌ای ویژه مخصوص استنلی کوبریک خواهد بود که با نمایش فیلم «بری لیندون» آغاز می‌شود.

گرگوری مونرو کارگردان «کوبریک از نگاه کوبریک» تا به حال نامزد دریافت جایزه امی بین‌المللی برای بهترین برنامه هنری شده و همچنین کارگردان مستندهایی درباره جیمز استوارت، رابرت میچم و جری لوییس بوده است. جدیدترین مستند او بر پایه مصاحبه‌هایی ساخته شده که با میشل سیمنت منتقد فیلم و مدیر مجله فیلم پوستیف انجام شده و تقریباً سه دهه را پوشش می‌دهد. سیمنت یکی از معدود خبرنگارانی بود که توانسته بود چند بار با کوبریک مصاحبه کند. این در حالی است که کوبریک به خاطر عدم اطمینانش نسبت به رسانه‌ها شناخته می‌شد و در نهایت با وجود ساختن فیلم‌هایی که شاهکار محسوب می‌شوند، تنها چند بار در طول این همه سال، به صورت عمومی صحبت کرد.

این مستند مکالمه‌های بین این ۲ مرد را نشان می‌دهد، به اکتشاف در روند کاری کوبریک می‌پردازد و از فیلم‌ها و سبک فیلمبرداری خاص او می‌گوید. فضای فیلم همچنین شامل کلیپ‌هایی از فیلم‌های کوبریک، مصاحبه‌هایی با بازیگران و اعضای تیم‌های فیلمسازی او و آرشیوهایی خصوصی که تعدادی‌شان تا به حال دیده نشده‌اند، تکمیل می‌شود.

«کوبریک از نگاه کوبریک» توسط جرمی زلنیک و مارتین لوران برای شرکت پاریسی تمپ نوآر در همراهی با آرته فرانس و شرکت لهستانی تله‌مارک تهیه شده است.

ویروس نوعی ارتباط است/ سینما آنتی‌بیوتیک کلمات

 

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از اکتوالیته، با وجود اینکه ژان لوک گدار کارگردان فیلمنامه‌نویس و منتقد فیلم ۸۹ ساله فرانسوی سوییسی با تکنولوژی غریبه نیست، وقتی اواخر هفته پیش در اینستاگرام به صورت لایو ظاهر شد و با لیونل بایر رییس بخش سینمای دانشگاه هنر و طراحی لوزان صحبت کرد، خیلی‌ها متعجب شدند.

این ۲ نفر همراه فابریس آرانیو یکی از همکاران قدیمی‌شان همگی در خانه گدار جمع بودند. در این گردهمایی بایر و آرانیو ماسک به صورت داشتند و این باعث شد گدار بگوید آن‌ها شبیه چهره‌های نقاشی‌های جیمز انسور نقاش بلژیکی شده‌اند.

مکالمه طولانی و متنوع آن‌ها ۹۰ دقیقه به طول انجامید و تقریباً ۴ هزار نفر در هر لحظه داشتند آن را زنده تماشا می‌کردند. در حالیکه بیشتر کامنت‌ها حاکی از تشکر به خاطر این فرصت نادر برای دسترسی به یکی از چهره‌های افسانه‌ای سینما بود، خود مکالمه هم درست به اندازه هر یک از آثار اخیر گدار هیجان‌انگیز و پیچیده پیش رفت.

گدار ویروسی که بحران سلامت جهانی این روزها را به وجود آورده با گسترش اطلاعات مقایسه کرد و در توضیح گفت که ویروس نوعی ارتباط است و نیازمند فرد دیگری است. وقتی شما هم در رسانه‌های اجتماعی پیغامی می‌فرستید، نیازمند فرد دیگری هستید تا بتوانید وارد خانه او بشوید.

ایده بازگشت در ارتباطات به زودی او را به موضوع زبان رساند که یکی از تم‌های موضوعی محبوب این کارگردان در فیلم «خداحافظی با زبان» است. از نظر گدار، زبان «ترکیبی از سخن تصاویر» است و او از این نکته ناراحت است که در سخن خبرنگاران و سیاستمداران، کمبود تصاویر دیده می‌شود.

استفاده از زبان همیشه موضوعی جالب برای این کارگردان بوده که می‌گوید وقتی حدود ۱۵ سال داشت حدود یک تا ۲ سال دست از سخن گفتن برداشت و این امر خیلی هم باعث ترسیدن خانواده‌اش شد. او این کار را بعد از این کرد که «تحقیقات درباره طبیعت و عملکردهای زبان» اثر برایس پارین را خواند اما خوشبختانه صحبت نکردن او خیلی طولانی دوام نیاورد و او از آن به بعد سعی کرد از زبان نویسندگان خوب استفاده کند که هدفش بیان چیزی فراتر از سخنان رایج است.

موضوعی که چند بار در مکالمه این سه نفر مطرح شد رد کردن ایده زبان و کلمات به عنوان کپی واقعیت و همچنین علاقه نسبت به حرکت به سمت الفبای تصویری بود که بیشتر شبیه به نقاشی خواهد بود. گدار گفت: «من دیگر آن قدر به بیان باور ندارم، به نظرم مشکل اصلی الفبا است. حرف‌های بسیاری وجود دارد، باید خیلی از آن‌ها را حذف کنیم و به سمت چیز دیگری حرکت کنیم که کاری است که نقاش‌ها همیشه انجام داده‌اند.»

این کارگردان همچنین درباره سینما گفت: سینما به ما اجازه می‌دهد کمی انعطاف‌پذیرتر باشیم و اجازه ترکیب کردن رویکردهای علمی و هنری با هم را می‌دهد.

او گفت خوشحال است که توانست سینما را به عنوان «آنتی‌بیوتیکی برای کلمات» کشف کند.

در نهایت، گدار همچنین درباره پروژه بعدی خود صحبت کرد که با توجه به تمام مدادها و قطعه‌های کاغذی که در سراسر اتاق نشیمن او دیده می‌شد، به نظر می‌رسید در مرحله پیشرفته‌ای باشد. فیلم جدید او که به گفته خودش «تصور می‌کند ملکه سبا از اپرای باستیل باشد» شامل موسیقی‌های معروفی از آهنگسازان قدیمی از جمله «بیزه» می‌شود و در عین حال از موسیقی ساخته شده برای خود فیلم هم استفاده می‌کند. این کاری است که کارگردان سال‌هاست انجام نداده بود.

لینک گفت و گوی کامل این سه نفر در یوتیوب قرار داده شده است.

«منطقه پرواز ممنوع» ۲۶ فروردین وارد شبکه نمایش خانگی می شود

 

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی فیلم، فیلم سینمایی «منطقه پرواز ممنوع» به کارگردانی امیر داسارگر و تهیه کنندگی حامد بامروت نژاد از روز سه شنبه ۲۶ فروردین از طریق سامانه VOD عماریار به آدرس www.Ammaryar.ir و همچنین شبکه نمایش خانگی منتشر می‌شود.

فیلم سینمایی «منطقه پرواز ممنوع» با ۵ میلیارد و ۹۰۰ میلیون تومان فروش بلیت در سینماتیکت و یک ‌میلیارد و ۲۰۰ میلیون تومان فروش در مناطق و شهرهای فاقد سینما توسط سامانه توزیع عماریار (سینما سیار) هفت میلیارد فروش را پشت سر گذاشت.

این فیلم روایتگر داستان سه نوجوان است که در حین آماده شدن برای شرکت در مسابقات ساخت هواپیما، با پیدا شدن یک یوزپلنگ در حوالی محل زندگیشان، وارد مسائل و درگیری‌های مختلف می‌شوند.

هادی حجازی فر، محمد فیلی، متین پاکزاد، متین کرمانی، علیرضا اکبری، علی زکریایی، زین‌العابدین تقی‌پور و بهار نوحیان از جمله بازیگران فیلم «منطقه پرواز ممنوع» هستند.

فیلم سینمایی «منطقه پرواز ممنوع» تندیس پر مخاطب‌ترین فیلم جشنواره کودک و نوجوان اصفهان و جایزه بهترین بازیگر این جشنواره را نیز از آن خود کرده است.

همه چیز درباره «اکران اینترنتی» در سینمای ایران؛اوج‌گیری یا شکست

 

خبرگزاری مهر – گروه هنر: خیلی چیزها را تغییر داده است. دیگر در سطح شهرها نه خبری از آیین و مراسم شادباش ازدواج است و نه محفل سوگواری و عزا؛ ویروس «کرونا» نه فقط معادلات جاری در اجتماع را که حتی شمایل زندگی فردی را هم دستخوش عجیب‌ترین و غیرمنتظره‌ترین تغییرات در سده اخیر قرار داده است. سرگرمی و هنر هم از شوک این تغییرات در امان نمانده و آرام‌آرام دومین ماه تعطیلی سراسری سالن‌های سینما هم رو به پایان است.

از روز سوم اسفندماه سال ۹۸ و با اعلام وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی کلیه سالن‌های سینمایی کشور به حالت تعطیل درآمد. با استمرار شرایط اضطراری حراست از سلامت جامعه در برابر تهدید «کرونا» این تعطیلات تا به امروز ادامه داشته و فعلاً پایانی هم نمی‌توان برای آن متصور بود.

در چنین شرایطی نه فقط چرخه اقتصاد سینما از حرکت بازایستاده که مهمتر از آن عمیق‌تر شدن فاصله میان تازه‌ترین محصولات سینمای ایران با سبد مصرفی مخاطبان بالقوه خود، نگرانی‌هایی را رقم زده است.

هرچند توقع تجویز نسخه‌ای شفابخش از سوی مدیران سینمایی طبق تجربه، از ابتدا انتظاری بی‌جا بود، اما دغدغه‌مندان و فعالان سینمای ایران می‌دانستند این پیکر نیمه‌جان، برای احیای خود در زیر سایه کرونا حداقل نیازمند یک «مسکن» است؛ پیشنهاد «عرضه اینترنتی فیلم‌های اکران‌نشده» با چنین انگیزه‌ای پیش کشیده شد تا شاید بخشی از خسران ناشی از تعطیلات تحمیلی سالن‌های سینمایی در سراسر کشور، جبران شود. ایده‌ای که برای اجرایی شدن و سنجش میزان توفیقش، «خروج» پیش‌قدم شد.

اکران اینترنتی؛ تجربه جهانی

ترکیب «اکران اینترنتی» تا همین چند سال پیش می‌توانست یکی از متناقض‌ترین ترکیب‌ها برای علاقمندان «سینما» باشد؛ تنها هنر از هنرهای هفت‌گانه که نام «مکان» بر خود دارد و تا سال‌ها باور داشتیم که «سینما در سینما» معنا پیدا می‌کند. از زمان فراگیر شدن سایه «دنیای مجازی» بر سر زندگی واقعی اما معادلات تغییر کرد و حالا گویی تهدید «خروج سینما از سالن نمایش» تبدیل به یک فرصت شده است.

چالش بر سر «اکران اینترنتی» و نسبت آن با «هنر سینما» البته چندان تازه نیست؛ فیلمسازان پیشکسوت سینما از استیون اسپیلبرگ گرفته تا داریوش مهرجویی و مسعود کیمیایی در یک دهه اخیر، گاه از سر افسوس و گاه با لحنی تند و صریح بر اصالت «فیلم دیدن در تاریکی سینما» تأکید کردند تا شاید جلوی این تغییر را بگیرند. قدرت فضای مجازی اما بهترین پشتوانه برای عبور از سنت فیلم دیدن در سالن سینما بود.

جریان تغییرات در سطح جهانی با ترک‌تازی پدیده‌ای به نام «نتفلیکس» چنان شتابی داشت که خیلی زود به رغم انتقادات و مخالفت‌ها، آکادمی اسکار هم ناگزیر از تغییر قوانین خود شد تا از سال ۲۰۲۰ فیلم‌های عرضه شده در این سرویس ارائه برخط محصولات سینمایی را هم در کنار فیلم‌های اکران شده در سینماها به رسمیت بشناسد.

نتفلیکس که در آغاز یک شرکت اینترنتی «سفارش فیلم» بود، با بهره‌گیری از تجربه «تلویزیون‌های کابلی» توانست بر بستر اینترنت فضایی را ایجاد کند که مخاطبان در هر نقطه‌ای از جهان بتوانند به جای سفارش فیلم و دریافت نسخه دی‌وی‌دی آن، به‌صورت آنلاین فیلم درخواستی خود را از طریق تلویزیون، رایانه شخصی و یا حتی تلفن همراه به تماشا بنشینند و این شاید چیزی شبیه کابوس برای فیلمسازانی بود که زمانی می‌گفتند «مگر می‌توان لذت وسترن را جز روی پرده نقره‌ای بزرگ درک کرد؟»، اما حکم تحقق یک رویا را برای نوجوانان و جوانان عصر اینترنت داشت!

خیلی زود کمپانی‌های بزرگ فیلمسازی برای راه‌اندازی سرویس‌های مشابه وسوسه شدند، برندهای قدیمی‌تر جان دوباره گرفتند، شبکه‌های تلویزیونی وارد میدان رقابت شدند و اینگونه صنعت سینمای جهان بیشتر و بیشتر به سمت «خانگی شدن» سوق پیدا کرد.

اکران اینترنتی؛ تجربه ایرانی

«ما پیشگامان این مسیر در سینمای ایران محسوب می‌شویم.» اگر ملاک را ارتباط با مخاطبان عام در نظر بگیریم و دایره آثار را هم به فیلم‌های داستانی محدود کنیم، این اظهارنظر ابراهیم حاتمی‌کیا درباره پیشگامی «خروج» در زمینه تجربه «اکران اینترنتی» در ایران گزاره صحیحی است؛ اما واقعیت این است که علاقمندان فیلم‌های کوتاه و مستند چند سالی می‌شود که از طریق چند سایت تخصصی، با خریداری بلیت به تماشای آنلاین فیلم‌های منتخب خود می‌نشینند.

جدی‌ترین تجربه و شاید مطرح‌ترین آن‌ها در فضای رسانه‌ای هم مربوط به نمایش مستند «توران خانم» به کارگردانی مشترک رخشان بنی‌اعتماد و مجتبی میرتهماسب بود؛ مستندی که از ۲۶ خردادماه سال ۹۷ ابتدا برای ۴۸ ساعت در دسترس علاقمندان قرار گرفت و استقبال از نمایش اینترنتی آن به اندازه‌ای بود که تا چند روز نیز تمدید شد. بلیت‌فروشی برای این مستند حتی از طریق سایت «سینما تیکت» صورت گرفت و مخاطبان بعد از خریداری بلیت کدی را دریافت می‌کردند که با استفاده از آن می‌توانستند در فاصله زمانی ۷ ساعت، برای یک بار به تماشای آنلاین فیلم بنشینند.

دو ماه بعد و زمانی که این مستند برای دومین بار آماده عرضه در قالب اکران اینترنتی می‌شد، مجتبی میرتهماسب گزارش کرد که در نوبت اول و در فاصله یک هفته نمایش آن ‌لاین، برای این مستند در مجموع ۱۳ هزار و ۳۰۵ بلیت در داخل و خارج به فروش رفت.

در کنار این تجربه شاخص اما در سال‌های اخیر سایت‌های تخصصی مانند «هاشور» هم در حوزه عرضه فیلم‌های کوتاه و مستند فعالیت مستمری داشته‌اند که بنابر گزارش صبح امروز مرکز گسترش سینمای تجربی در روزهای قرنطیه، مراجعه مخاطبان برای تماشای مستند به این سایت ۳۰۰ درصد افزایش داشته است.

خروج؛ چالش‌های ورود به دوران تازه؟

با وجود این سابقه اما باید پذیرفت سینمای ایران امروز در آستانه تجربه‌ای تازه قرار دارد؛ اکران اینترنتی فیلم سینمایی «خروج» نه فقط پای فیلم‌های داستانی و تولیدات روز سینمای ایران را به میدان عرضه اینترنتی باز می‌کند که جمعیت گسترده‌تری از مخاطبان را به این تجربه متفاوت فرامی‌خواند.

تیزر فیلم سینمایی «خروج» در آستانه اکران اینترنتی

از امروز ساعت ۲۰ علاقمندان سینما می‌توانند با مراجعه به دو سامانه «فیلیمو» و «نماوا» (فارغ از اشتراک یا عدم اشتراک) با پرداخت مبلغ ۱۲ هزار تومان، بلیت تهیه‌کننده و در حدفاصل ۶ ساعت پس از خرید، به‌صورت آنلاین به تماشای فیلم «خروج» بنشینند.

مهمترین چالش انتشار نسخه غیرقانونی فیلم «خروج» در حداقل زمان پس از آغاز اکران است. این اتفاق خیلی زود طیف گسترده‌ای از مخاطبان بالقوه فیلم را میان دو انتخاب مختار می‌کند؛ پرداخت هزینه و تماشای فیلم در یک بازه زمانی محدود و یا دانلود رایگان نسخه غیرمجاز فیلم و در اختیار داشتن آن برای تماشا در مدتی نامحدود! این تجربه اما برای رسیدن به مرحله «توفیق» با چالش‌های جدی مواجه است.

بی‌تردید مهمترین این چالش‌ها هم انتشار نسخه غیرقانونی فیلم در حداقل زمان پس از آغاز اکران است. این اتفاق خیلی زود طیف گسترده‌ای از مخاطبان بالقوه فیلم را میان دو انتخاب مختار می‌کند؛ پرداخت هزینه و تماشای فیلم در یک بازه زمانی محدود و یا دانلود رایگان نسخه غیرمجاز فیلم و در اختیار داشتن آن برای تماشا در مدتی نامحدود!

این چالش زمانی صورت جدی‌تری پیدا می‌کند که به این واقعیت توجه داشته باشیم؛ مصرف‌کنندگان فضای مجازی در ایران به‌خصوص فیلم‌بازهای حرفه‌ای که فیلم‌های روز سینمای جهان را از طریق اینترنت رصد و دانلود می‌کرده‌اند، عادت به مصرف «رایگان» دارند!

عبور از این چالش هر چند امنیت بالای سخت‌افزاری سامانه‌های عرضه فیلم را می‌طلبد اما قطعاً مهمترین و اصلی‌ترین متغییر در این حوزه «فرهنگ مصرف» مخاطبان است. اوج‌گیری پدیده قاچاق فیلم‌های روز سینمای ایران در سال گذشته تجربه‌ای بود که حالا نگرانی در این زمینه دوچندان هم کرده است. برای همین ابراهیم حاتمی‌کیا هم ترجیح داد روز گذشته و در ویدئوی دعوت از علاقه‌مندان به تماشای فیلمش، آرزو کند «خروج» قربانی انتشار نسخه غیرقانونی نشود.

محمدمهدی طباطبایی‌نژاد معاون ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی و رییس شورای عالی اکران چندی قبل در واکنش به این نگرانی در گفتگو با ایسنا اینگونه توضیح داد: «آن چیزی که خود سامانه‌ها می‌گویند و مدعی آن هستند این است که به شکل حرفه‌ای مطلقاً امکان دانلود یا کپی کردن فیلم‌ها وجود ندارد، مگر اینکه از روی تصویر، تصویر دیگری گرفته شود که طبیعتاً آنقدر کیفیت پایین و نازل است که هیچ مخاطب عاقلی چنین فیلمی را نمی‌بیند. ضمن اینکه فیلم اکران شده در دسترس است و تجربه چند وقت اخیر هم نشان داده چند فیلمی که نسخه پرده‌ای آن بیرون آمد هیچ التهابی را به وجود نیاورد و اصلاً مورد استقبال قرار نگرفت به طوری که ما حتی آن را به عنوان یک سرقت هنری هم نگاه نکردیم چون الان دیگر مدل تصویربرداری از پرده و فیلم جواب نمی‌دهد و مردم کالای مرغوب می‌خواهند.»

مخالفان چه می‌گویند؟

فارغ از مسائل مربوط به امنیت فرآیند عرضه فیلم‌ها در اینترنت اما فراگیرشدن اقبال سینماگران به «اکران اینترنتی» همچنان مخالفانی جدی دارد.

گروهی از مخالفان که بیشتر نگاهی کلاسیک به آداب فیلم دیدن دارند، هنوز از منظر اصالت «تماشای فیلم در سالن تاریک سینما»، به مخالفت با اکران اینترنتی می‌پردازند و معتقدند محصول سینمایی از نظر ساختار و قالب اساساً ماهیتی متفاوت با یک اثر تلویزیونی دارد و به همین دلیل هم «اکران اینترنتی» نمی‌تواند آلترناتیو «اکران در سینما» باشد. از همین منظر هم احتمالاً عوامل فیلم «خروج» در اولین خبر مرتبط با عرضه اینترنتی این فیلم، ابراز امیدواری کرده‌اند تا پس از پایان بحران کرونا، فرصت تماشای فیلم در سالن سینما هم فراهم شود؛ فرصتی که البته به نظر می‌رسد «سینماداران» به‌شدت با آن مخالف هستند.

محمدقاصد اشرفی رئیس انجمن سینماداران در این زمینه به خبرگزاری مهر گفت: «صاحبان آثار سینمایی مجاز هستند که فیلم‌های خود را به هر نحوی که تمایل دارند در اختیار مخاطبان سینما قرار دهند، اما فیلمی که در فضای مجازی و یا شبکه نمایش خانگی ارائه شده باشد، قطعاً در آینده در سینماها اکران عمومی نخواهد شد.»

گروه دیگر از مخالفان اکران اینترنتی هم نبود زیرساخت‌های مناسب ورود به این میدان را چالش جدی پیش روی سینمای ایران برای قبول این ریسک می‌دانند. زیرساخت‌هایی که بخشی از آن ناظر به همان مباحث مرتبط با «امنیت عرضه» است و بخش جدی‌تر آن متوجه نبود سازوکار اقتصادی تعریف‌شده و شفاف مبتنی‌بر تضمین سود صاحبان آثار برای قبول این فرآیند است.

با تمام این تفاسیر تا ساعتی دیگر سینمای ایران با «خروج» وارد میدان تازه‌ای می‌شود. میدانی که از میان فیلم‌های اکران‌نشده جشنواره گذشته فیلم فجر تا به امروز تنها یک فیلم دیگر یعنی «مردن در آب مطهر» به کارگردانی نوید محمودی برای ورود به آن اعلام آمادگی کرده و در مقابل «خوب بد جلف ۲» به کارگردانی پیمان قاسم‌خانی تلویحاً با آن مخالفت کرده است. درباره سلیقه و نظر دیگر صاحبان آثار هم احتمالاً در آینده بیشتر خواهیم شنید.

واقعیت این است که «کرونا» در کنار تمام تحولاتی که در ابعاد مختلف زندگی ما رقم زده، سینمای ایران را ناگزیر از تن دادن به این ریسک کرده است. ریسکی که توفیق در آن می‌تواند در حکم هوایی تازه برای گروه‌هایی از مخاطبان فراموش‌شده سینمای ایران باشد و ناکامی‌اش می‌تواند برای چند سال دیگر میان معادلات سینمای ایران و تجربه‌های جهانی فاصله ایجاد کند.

دیدگاه متفاوت رابرت دنیرو و خواکین فینیکس

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از سینما بلند، مسایل پشت پرده فیلم «جوکر» به اندازه خود فیلم جالب است و با وجود همه مسیری که برای ساخت یک فیلم طی و پولی که هزینه می‌شود، یک فیلم با ماجراهای خاص در روند ساخت خود روبه رو می‌شود.

فیلم «جوکر» که از حضور ۲ بازیگر سرشناس یعنی رابرت دنیرو و خواکین فینیکس بهره برد نیز راحت این ۲ را جلوی دوربین نیاورد.

فینیکس که با بازی در نقش جوکر شخصیت اصلی فیلم را تصویر کرد در بازی در کنار رابرت دنیرو که در نقش شخصیت منفی فیلم یعنی موری فرانکلین بازی کرده با هم در مورد چگونگی طی مسیر اختلاف نظر داشتند.

این اختلاف نظر درباره روخوانی متن فیلمنامه با هم بود. روخوانی فیلمنامه که می‌تواند بخش مهمی از مسیر آشنایی بازیگران با شخصیت‌ها باشد بر مبنای مصاحبه‌ای که اخیراً مجله GQ با فینیکس داشته، نقطه مشکل این ۲ بازیگر بود؛ زیرا فینیکس دوست نداشت در این جلسه روخوانی حضور یابد.

تاد فیلیپس هم در این مورد گفته است که حضور نیافتن فینیکس با واکنش دنیرو روبه رو شد و از کارگردان خواست تا به وی بگوید: او یک بازیگر است و باید اینجا باشد. می‌خواهم همه فیلم را بشنوم و باید همه جمع شویم و متن را روخوانی کنیم.

دنیرو می خواست کل روانشناسی درام را در این جلسه دریابد و ببیند دیالوگ‌هایی که تاد فیلیپس و اسکات سیلور نوشته‌اند چیست اما فینیکس حاضر نبود و در نهایت یک جلسه در دفتر کمپانی دنیرو حاضر شد و پس از خواندن سریع بخش‌های مربوط به شخصیتش از جمع جدا شد.

تاد فیلیپس تاکید کرد که این خودداری برای این بود که فینیکس می‌خواست همه احساس مربوط به «جوکر» تازه و سرصحنه باشد.

وی برای ایفای این نقش نامزدی چندین جایزه معتبر و در نهایت اسکار بهترین بازیگر نقش مرد ۲۰۱۹ را کسب کرد.

«بی‌گاه» به کلمبوس آمریکا

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از مشاور رسانه‌ای فیلم، فیلم سینمایی «بی‌گاه» به کارگردانی پویا اشتهاردی و تهیه‌کنندگی محمد سجادیان به جشنواره کلمبوس آمریکا راه پیدا کرد و در بخش فیلم‌های بلند شصت‌وهشتمین دوره این جشنواره به نمایش درمی‌آید. جشنواره جهانی فیلم کلمبوس به دلیل شیوع ویروس کرونا به صورت آنلاین از ۱۵ تا ۱۹ آوریل مصادف با ۲۷ تا ۳۱ فروردین ماه برگزار می‌شود.

این جشنواره قدیمی‌ترین جشنواره‌ آمریکا است که از سال ۱۹۵۲ آغاز به فعالیت کرده است.

همچنین «بی‌گاه» از ۱۳ تا ۱۹ آوریل در جشنواره بین‌المللی کانزاس نیز به نمایش درمی‌آید.

«بی‌گاه» روایت سربازی بلوچ است که به علت کشیدن سیگار، روز عروسی خواهرش لغو مرخصی شده، «بیگاه» داستانی غیرخطی است که داستان هامین را از کودکی تا به امروز روایت می‌کند. هامین به زبان بلوچی به معنای گرمای خرما پزان تابستان است.

ایمان افشار، شایان افشار، ایوب افشار، مهسا نارویی، آوا آذرپیرا، ملابخش رئیسی و جمعی از بازیگران محلی چابهار در «بیگاه» نقش‌آفرینی می‌کنند و از دیگر عوامل فیلم می‌توان به مدیر فیلمبرداری: رضا حماسی، موسیقی: نوید جابری، مدیر صدابرداری: علی عبدالحسینی، میکس و ترکیب صدا: انسیه ملکی، طراحی صدا: رافائل برنابئو گارسیا، اصلاح رنگ و جلوه‌های بصری: محراب مشهدبان، مدیر تولید: محمدرضا تهرانی، مجری طرح: حسین شیخی، تهیه‌کننده اجرایی: مهدی بهروز، مشاور بین‌الملل: مسعود ایمن‌دوست، عکاس: شهرزاد نجفی و سمانه وجدان و مشاور رسانه‌ای: مهدی سلیمانی برچلویی اشاره کرد.

کرونا مخاطبان مستندهای «هاشور» را ۳۰۰ درصد افزایش داد

 

 

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی، فرزاد توحیدی مدیر شبکه نمایش درخواستی «هاشور» اظهار کرد: طی مدتی که کشورمان گرفتار بحران کرونا شده، میزان مخاطبان مستندهای هاشور ۳۰۰ درصد نسبت به ظرفیت گذشته افزایش یافته است.

وی عنوان کرد: تاکنون حدود ۵۰۰ فیلم مستند روی وب‌سایت «هاشور» بارگذاری شده و یا در مرحله بارگذاری است. از زمانی هم که بیماری کرونا وارد ایران شده و مردم برای جلوگیری از شیوع این ویروس در خانه مانده و از فضای مجازی بیشتر استفاده می‌کنند، میزان مشتریان مستندبین هاشور ۳۰۰ درصد افزایش یافته است.

توحیدی در ادامه درباره دیگر تغییرات رخ داده در این بازه زمانی گفت: پیش از این، بیشتر من یا همکارانم در هاشور برای مذاکره با مستندسازان کشور پیش‌قدم می‌شدیم تا فیلم‌هایشان را در این سامانه‌ قرار دهیم و کمتر خود فیلمسازان در این زمینه اقدام می‌کردند، اما در این دوران پیشنهادهایی از سوی دوستان مختلف داشتیم که علاقمند بودند فیلم‌هایشان روی سایت قرار گیرند.

وی در پاسخ به این پرسش که آیا امکانات ویژه‌ای برای مخاطبان در این روزها در نظر گرفته‌اید، بیان کرد: برخی فیلم‌ها به صورت رایگان در اختیار مخاطبان قرار داده شده‌اند و برخی با تخفیف. ضمن این که ما امسال افزایش قیمتی در بخش خرید اشتراک نداشتیم.

مدیر شبکه نمایش درخواستی «هاشور» درباره بخش «شب‌های مستند» این سامانه گفت: در ابتدا فیلم‌هایی را که تا به‌ حال اکران نشده بودند، برای اکران آنلاین روی سایت قرار می‌دادیم، اما با توجه به درخواست‌های برخی از مستندسازان که فیلم‌هایشان در گروه «هنر و تجربه» یا فضاهای دیگر نمایش داده شده بود، بخشی تحت عنوان «شب‌های مستند» برای سایت در نظر گرفتیم که در این بخش دوستان با خرید بلیت، کدی دریافت خواهند کرد که با آن کد تنها یک بار در بازه زمانی ۲ الی ۴ ماه می‌توانند فیلم مورد نظر خود را تماشا کنند. دوستانی که بلیت تهیه کرده‌اند برای تماشای این فیلم‌ها تنها سه برابر مدت زمان فیلم فرصت تماشا دارند و این امکان برای تمامی مخاطبان ایرانی و خارجی فراهم است که ۶ فیلمی که اکنون در این بخش قرار گرفته‌اند را آنلاین تماشا کنند.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی انجمن سینمای جوانان ایران، فیلم کوتاه «به چیزی دست نزن» به کارگردانی ارغوان حیدراسلام و به نمایندگی از ایران به هفدهمین جشنواره جهانی فیلم کوتاه وین اتریش راه یافت.

این جشنواره یکی‌ از مهم‌ترین جشنواره‌های فیلم کوتاه اروپا، واجد شرایط اسکار، بفتا و جوایز فیلم اروپاست که در این دوره به دلیل شیوع ویروس کرونا به صورت آنلاین برگزار می شود.

عوامل فیلم عبارتند از نویسنده و کارگردان: ارغوان حیدراسلام، بازیگران: مرجان صادقی، آنارام معظمی، فرناز خاکزاد، رهام حیدرعلی، سارا محمدی، هلیا صمدی، روژان فریزهندی، مدیر فیلمبرداری: سروش حضرتی، تدوین: ارغوان حیدراسلام، سروش حضرتی، طراح صحنه و لباس: صدف صالح ایزدخواست، جلوه‌های بصری: حسن نجفی، صداگذار: محدثه تیموری، گریم: رحیمه سروری، صدابردار: پوریا فراهانی، اشکان فرخی، اصلاح رنگ و نور: هوتن حق‌شناس، موسیقی: امیرحسین نوروزی، دستیار کارگردان: فربد شاه‌نظر، منشی صحنه: ریحانه جامی، گروه فیلمبرداری: نرسا بهلولی، مهداد تفضلی، مهدی غفوری، تهیه کننده: ارغوان حیدراسلام، سروش حضرتی، پخش کننده: سینستزیا فیلمز، طراح پوستر: سینا سرمدی.

هفدهمین جشنواره جهانی فیلم کوتاه وین اتریش از ۲۸ می تا ۲ ژوئن ۲۰۲۰ برابر با ۸ تا ۱۳ خردادماه به صورت آنلاین برگزار می شود.

آغاز ثبت‌نام کارگاه‌های آموزشی آنلاین جشنواره «طلوع پارس»

 

 

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی جشنواره ملی «طلوع پارس»، کارگاه‌های تخصصی جشنواره ملی فیلم کوتاه داستانی و مستند «طلوع پارس» در ۲ بخش مقدماتی و پیشرفته در رشته‌های بازیگری، فیلمسازی، فیلمنامه‌نویسی، فیلمسازی مستند و از ایده تا تولید فیلم کوتاه برنامه‌ریزی شده‌ است.

بهروز افخمی، فرهاد توحیدی، مهتاب نصیرپور، مهرداد اسکویی، بیژن کیا و مسعود احمدی از جمله اساتیدی هستند که در این کارگاه‌های تخصصی آنلاین حضور دارند.

متقاضیان شرکت در کارگاه‌های تخصصی آنلاین سومین جشنواره ملی فیلم کوتاه داستانی و مستند «طلوع پارس» می‌توانند از امروز یکشنبه ۲۴ فروردین ۹۹ به پایگاه‌های اینترنتی جشنواره به نشانی www.toloofilm.com و www.rasanama.com مراجعه کرده و ضمن اطلاع از جزئیات، اقدام به ثبت‌نام اینترنتی کنند.

با توجه به شیوع بیماری کرونا و ضرورت در خانه ماندن، همه فرآیندها و مراحل این رویداد فرهنگی به صورت دیجیتال و در بستر سایت جشنواره انجام خواهد شد و شرکت در کارگاه‌های آموزشی نیز برای علاقه مندان به صورت کاملا رایگان است.

یکی از اهداف این رویداد هنری گسترش دانش فیلمسازی، به روزرسانی استعدادهای هنری و فراهم کردن فرصتی برای انتقال تجربیات اساتید است.

سومین جشنواره ملی فیلم کوتاه داستانی و مستند «طلوع پارس» به دبیری حمیدرضا عوض‌دخت اردیبهشت ۹۹ برگزار می‌شود.

میثم شاه بابایی کارگردان سینمای مستند که این روزها مشغول ساخت مستندی با محوریت ویروس کرونا است، در گفتگو با خبرنگار مهر درباره این اثر گفت: ساخت این فیلم با نام موقت «می‌نویسم نامت را» از زمان شروع قرنطینه آغاز کردیم. به این نحو که پیش از این در نوروز و تعطیلات غالباً افراد عزم سفر می‌کردند اما در این شرایط ویژه، درصد زیادی از مردم مجبور بودند در خانه بمانند و سفر نکنند. یعنی حتی دیگر قادر به انجام کارهای عادی که پیش‌تر انجام می‌دادند، نیستند.

وی ادامه داد: از همین رو به نظرم برای بررسی این موضوع نیاز به یک نگاه جامع داشتیم که مواجهه با خود و سفر درون را به تصویر بکشیم که این کار ساده و سهلی نبود. در فضای مجازی می‌بینیم آدم‌ها از اینکه با خودشان مواجه شوند، واهمه دارند. بُعد دیگر این مساله این است که برخی حتی در ایام و شرایط قرنطینه تلاش می‌کنند همچنان مهمانی‌های خود را برگزار کنند و کار خودشان را هم توجیه می‌کنند در حالی که این امر، یک تعریف منفی از تعهد می‌دهد، یعنی این افراد عملا بی‌تعهدی به خودشان را نشان می‌دهند.

فرد «بی‌تعهد» از مبتلا به «کرونا» بیمارتر است

این مستندساز افزود: «می‌نویسم نامت را» قصه‌های مرتبط با بیمارستان و بیماران را روایت نمی‌کند، چون فردی که بی‌تعهد است از فردی که کرونا دارد، بیمارتر است. به همین ترتیب تلاش می‌کنم در این فیلم به سفری در درون و مرور خویشتن، بپردازیم و تصویری از این موقعیت را ارایه دهیم. بیشتر قصه این فیلم در خانه‌ای می‌گذرد که فردی در آن در قرنطینه است.

من از دولت یا دولتمردی مطلقاً دفاع نمی‌کنم چون اصلاً سیاسی نیستم اما باید انصاف‌مان را قاضی کنیم و ببینیم چه اتفاقی رخ داده است. بعضی از این حضرات و شبکه‌ها می‌گفتند چون جیب مردم خالی است به فروشگاه‌ها حمله نمی‌کنند اما این حرف‌ها درست نیستوی افزود: در طی این سال‌ها، ما در جریانات اجتماعی، هیجاناتی را از سر گذرانده‌ایم. رسانه‌های خارجی نیز با بزرگ‌نمایی‌هایی به نقد سیاست‌ها و جریانات داخلی می‌تاختند چراکه تعریف «حقیقی» نسبت به حال و روز ایران از منظر آن‌ها یا وجود نداشت و یا با سیاستی برای تزریق ناامیدی در بستر جامعه ما روبه‌رو بود اما پس از کرونا این تعریف تغییر کرد. چراکه عملکردها قابل رویت بود و دیدیم مثلاً بعضی از اقلام ضروری مثل دستمال کاغذی، دستکش، الکل، مواد شوینده و… در فروشگاه‌های ایران به وفور وجود داشت و این فروشگاه‌ها از سوی مردم هم مورد هجوم قرار نگرفت.

کارگردان «می‌نویسم نامت را» ادامه داد: این پویایی نسبی فرهنگ در جامعه ما را به نمایش می‌گذارد. در این زمینه می‌شود کشورهای دیگر را با خودمان مقایسه کنیم و ببینیم که ما تفاوت‌های بسیار زیادی با آن‌ها داشتیم. من دائما با دوستانی در آلمان، آمریکا، استرالیا و آفریقای جنوبی ارتباط دارم و این موضوع را پیگیری می‌کنم. مواجهه مردم ایران در این زمینه درخشان بوده است. نمی‌خواهم سوتفاهم شود؛ من از دولت یا دولتمردی مطلقاً دفاع نمی‌کنم چون اصلاً سیاسی نیستم اما باید انصاف‌مان را قاضی کنیم و ببینیم چه اتفاقی رخ داده است. بعضی از این حضرات و شبکه‌ها می‌گفتند چون جیب مردم خالی است به فروشگاه‌ها حمله نمی‌کنند اما این حرف‌ها درست نیست.

شاه بابایی در بخش دیگر از صحبت‌هایش با بیان اینکه قصه «می‌نویسم نامت را» اصلا ربطی به ترددهای خیابانی مردم ندارد، عنوان کرد: خانواده من در شمال کشور زندگی می‌کنند ولی آخرین دیدار من با آن‌ها به ۲ ماه پیش برمی‌گردد اتفاقا قبل از این جریانات وقتی زمزمه‌های قرنطینه پیش آمد در نظر داشتم به دیدارشان بروم اما عامل بازدارنده‌ای وجود داشت و آن تعهد اجتماعی است که باعث شد در خانه بمانم. البته همین ماندن منجر به ساخت فیلم مذکور شد که برایم جای خوشحالی دارد.

«کرونا» فرصت خونمایی را از خیلی‌ها گرفت

این کارگردان ضمن اشاره به این نکته که با شیوع بیماری کرونا به گونه‌ای همه در یک شرایط یکسان قرار گرفته‌اند، بیان کرد: من نگاه جنسیتی به هیچ شخصی ندارم و نخواهم داشت ولی باید در این موضوع کمی تعمق کرد. خانه نشینی  مجال دیده شدن و نمایش خویشتن از سر سرمستی را از برخی ستاند. فردی که نمایش‌هایی از این دست ملاک و ارزش زندگی‌اش بود امروز چه اتفاقی برایش رخ می‌دهد؟ به هر حال مجال نمایش و دیده شدن از دست رفت و با بیماری کرونا گویا همه یکسان شدند. البته نه تنها مردم ایران بلکه همه در سراسر جهان و در هر طبقه‌ای.

شاه بابایی توضیح داد: پیش از ساخت «می‌نویسم نامت را» با تصاویر با شکوهی از رقصیدن‌ها، همدلی‌ها و لحظات نابی که تکرار شدنش شاید با اندوهی دیگر همراه باشد، مواجه شدم. ابتدا دستان یکایک این رزم‌جویان درمانی را می‌بوسم اما نمایش آن به عقیده من کار رسانه‌های جمعی و سراسری است اما از منظر و دیدگاه آغشته به هنر، مطلقاً ایده خلوت و مواجهه با تنهایی فردی، برایم اولویت داشت.

وی در پایان اظهار کرد: معتقدم «می‌نویسم نامت را» یک فیلم صرفا مستند نیست، بلکه یک اثر سینمایی است. فیلم از منظری مستند، داستانی را روایت می‌کند. به زعم من، سینمایی که موقعیتی حقیقی را به تصویر می‌کشد، درامی را در بطن خود دارد که مخاطب جذب آن موقعیت و درام خواهد شد. در این پروژه تمام عوامل به صورت آنلاین من را در هدایت فیلم همراهی می‌کنند.