دسته: سبک زندگی

  • واکنش مدیر پایگاه میراث جهانی نقش‌جهان به طرح مسئلۀ برف‌گریزی گنبد شیخ لطف‌الله پس از مرمت

    واکنش مدیر پایگاه میراث جهانی نقش‌جهان به طرح مسئلۀ برف‌گریزی گنبد شیخ لطف‌الله پس از مرمت

    فریبا خطابخش، در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد: با جدیت می‌گویم عکسی که ایسنا از گنبد تهیه‌کرده، فتوشاپ است. از نظر حجم و بُعد کاملاً مشخص است که فتوشاپ است و با مقایسه عکسی که خودم بعد از بارش برف  از گنبد گرفته‌ام می‌توان این را دریافت.

    وی ادامه داد: البته برف همیشه از رأس گنبد تا حدود یک یا دو متر بیشتر نمی‌نشیند، چون در خیز گنبد می‌رود. گنبد مسجد امام هم همین حالت را دارد. در رأس گنبد، همیشه کمی برف می‌نشیند ولی در شکم‌گاه هرگز. خیز گنبد خیلی شدید است و در حد بالا قرارگرفته و ممکن است باد بیاید و بالاخره برف حرکت می‌کند ولی روی ترک مرمت‌شده هم برف نشسته است.

    مدیر پایگاه میراث جهانی نقش‌جهان خاطرنشان کرد: چین‌وچروک‌ها اجازه می‌دهد که برف بر روی قسمت‌های مرمت نشده بنشیند چراکه در این بخش‌ها آن‌قدر خلل و فرج و چین‌خوردگی وجود دارد و کاشی‌ها حرکت می‌کنند که این اتفاق را ممکن می‌کند، ولی آن قسمت از گنبد که کامل مرمت‌شده و هیچ مشکلی ندارد، برف زیاد نمی‌نشیند؛ هرچند بااین‌حال بر روی این قسمت هم برف کمی‌ نشسته بود.

    وی افزود: گچ در قسمت مرمت‌شده آن‌قدر خوب کارشده که باران و برف به آن نفوذ نمی‌کند و آن قسمت که مرمت نشده کاملاً خیس است که این نشان‌دهندۀ آسیب در سایر بخش‌های مرمت نشده است. شب درجه حرارت به زیر صفر می‌رسد و آبی که نفوذ کرده یخ می‌زند و باعث می‌شود به‌مرورزمان ملات زیر کاشی خورد شده و از بین برود و هرچه ملات زیر کاشی از بین برود باعث می‌شود کاشی‌ها از بستر زیری جدا شود و ریزش پیدا کند.

    خطابخش، تصریح کرد: در قسمت مرمت‌شده، زیرسازی درست‌وحسابی انجام‌شده، دوغاب گچی بین لایه‌ها آمده و بندها پرشده است و دیگر نه حرکتی بین کاشی‌ها وجود دارد و نه فاصله‌ای. دیروز هم برف روی قسمت مرمت‌شده نشست و ساعت ۱۰ پاک شد اما این برف در قسمت مرمت‌شده نفوذ کرد درحالی‌که در قسمت مرمت‌شده برف به لایه‌های زیرین نفوذ نکرده است.

    وی در ادامه توضیح داد: علت زیاد بودن برف بر بخش مرمت نشده تا حد زیادی ناشی از این است که بستر زیر آن به خاطر چین‌وچروک آماده این جذب است؛ در ثانی اگر برف ننشیند و رطوبت جذب نشود که خیلی بهتر است، چرا باید بدتر باشد؟

    مدیر پایگاه میراث جهانی نقش‌جهان مثال زد: نقل ما نقل ملانصرالدین شده وقتی با خرش می‌رفت. اگر روی آن می‌نشست به او می‌گفتند چرا نشستی و اگر راه می‌رفت به او می‌گفتند چرا روی خر نمی‌نشینی!؟ یک روز باران می‌بارد و رسانه‌ها می‌گویند چرا خیس نشده و یک روز برف می‌آید و می‌گویند چرا برف ننشسته! کارشناسان خبرۀ میراث پروژه را از نزدیک دیده‌اند و کار هیچ عیب و مشکلی ندارد. سطح، صیقلی شده و گچ خیلی خوبی هم استفاده‌شده است.

    خطابخش یادآور شد: درگذشته بعد از پایان مرمت بر روی سطح مرمت‌شده پیه شتر می‌زدند به این صورت که یک طناب از بالا به پایین آویزان می‌کردند که حالت کشویی داشت و گنبد را چرب می‌کردند تا آب به بستر زیرین نفوذ نکند که فکر ایده آلی بوده است اما الان ما این کار را نکرده‌ایم و تا زمانی که همه ترک‌ها را مرمت نکنیم، نمی‌توانیم این کار را انجام دهیم. ولله که هیچ پوششی هم روی سطح گنبد استفاده‌نشده است اما الان کاشی‌ها را سرجای اصلی خودش بردیم و سطح صاف‌شده و مسلماً نباید باران و برف به آن نفوذ کند.

    وی اظهار کرد: بااینکه افراد بیایند و از سطح گنبد آزمایش بگیرند و ببینند آیا چیزی به‌جز گچ در ملات وجود دارد یا اینکه روی سطح گنبد پوشش آب‌گریز استفاده‌شده است یا خیر مسئله‌ای نداریم، بیایند و آزمایش کنند.

    انتهای پیام

  • واکنش عجیب مدیر پایگاه میراث جهانی نقش‌جهان به عکس ایسنا

    واکنش عجیب مدیر پایگاه میراث جهانی نقش‌جهان به عکس ایسنا

    فریبا خطابخش، در گفت‌وگو با ایسنا در اظهاراتی عجیب ادعا کرد: با جدیت می‌گویم عکسی که ایسنا از گنبد تهیه‌کرده، فتوشاپ است!!!

    این در حالی است که صحت و اصالت عکس مورد اشاره از سوی مسئولان عکس ایسنا مورد تایید قرار گرفته و هم‌چنین خبرگزاری‌های دیگری غیر از ایسنا نیز روز گذشته عکس‌هایی را با همین محتوا بر خروجی‌های خود ارسال کردند.

    از سوی دیگر گزارش میدانی خبرنگار ما از میدان نقش جهان نیز حکایت از تعجب کسبه اطراف مسجد شیخ لطف الله از  مشاهده اتفاق روز گذشته در گنبد این مسجد دارد.

    وی ادامه داد: البته برف همیشه از رأس گنبد تا حدود یک یا دو متر بیشتر نمی‌نشیند، چون در خیز گنبد می‌رود. گنبد مسجد امام هم همین حالت را دارد. در رأس گنبد، همیشه کمی برف می‌نشیند ولی در شکم‌گاه هرگز. خیز گنبد خیلی شدید است و در حد بالا قرارگرفته و ممکن است باد بیاید و بالاخره برف حرکت می‌کند ولی روی ترک مرمت‌شده هم برف نشسته است.

    مدیر پایگاه میراث جهانی نقش‌جهان خاطرنشان کرد: چین‌وچروک‌ها اجازه می‌دهد که برف بر روی قسمت‌های مرمت نشده بنشیند چراکه در این بخش‌ها آن‌قدر خلل و فرج و چین‌خوردگی وجود دارد و کاشی‌ها حرکت می‌کنند که این اتفاق را ممکن می‌کند، ولی آن قسمت از گنبد که کامل مرمت‌شده و هیچ مشکلی ندارد، برف زیاد نمی‌نشیند؛ هرچند بااین‌حال بر روی این قسمت هم برف کمی‌ نشسته بود.

    وی افزود: گچ در قسمت مرمت‌شده آن‌قدر خوب کارشده که باران و برف به آن نفوذ نمی‌کند و آن قسمت که مرمت نشده کاملاً خیس است که این نشان‌دهندۀ آسیب در سایر بخش‌های مرمت نشده است. شب درجه حرارت به زیر صفر می‌رسد و آبی که نفوذ کرده یخ می‌زند و باعث می‌شود به‌مرورزمان ملات زیر کاشی خورد شده و از بین برود و هرچه ملات زیر کاشی از بین برود باعث می‌شود کاشی‌ها از بستر زیری جدا شود و ریزش پیدا کند.

    خطابخش، تصریح کرد: در قسمت مرمت‌شده، زیرسازی درست‌وحسابی انجام‌شده، دوغاب گچی بین لایه‌ها آمده و بندها پرشده است و دیگر نه حرکتی بین کاشی‌ها وجود دارد و نه فاصله‌ای. دیروز هم برف روی قسمت مرمت‌شده نشست و ساعت ۱۰ پاک شد اما این برف در قسمت مرمت‌شده نفوذ کرد درحالی‌که در قسمت مرمت‌شده برف به لایه‌های زیرین نفوذ نکرده است.

    وی در ادامه توضیح داد: علت زیاد بودن برف بر بخش مرمت نشده تا حد زیادی ناشی از این است که بستر زیر آن به خاطر چین‌وچروک آماده این جذب است؛ در ثانی اگر برف ننشیند و رطوبت جذب نشود که خیلی بهتر است، چرا باید بدتر باشد؟

    مدیر پایگاه میراث جهانی نقش‌جهان مثال زد: نقل ما نقل ملانصرالدین شده وقتی با خرش می‌رفت. اگر روی آن می‌نشست به او می‌گفتند چرا نشستی و اگر راه می‌رفت به او می‌گفتند چرا روی خر نمی‌نشینی!؟ یک روز باران می‌بارد و رسانه‌ها می‌گویند چرا خیس نشده و یک روز برف می‌آید و می‌گویند چرا برف ننشسته! کارشناسان خبرۀ میراث پروژه را از نزدیک دیده‌اند و کار هیچ عیب و مشکلی ندارد. سطح، صیقلی شده و گچ خیلی خوبی هم استفاده‌شده است.

    خطابخش یادآور شد: درگذشته بعد از پایان مرمت بر روی سطح مرمت‌شده پیه شتر می‌زدند به این صورت که یک طناب از بالا به پایین آویزان می‌کردند که حالت کشویی داشت و گنبد را چرب می‌کردند تا آب به بستر زیرین نفوذ نکند که فکر ایده آلی بوده است اما الان ما این کار را نکرده‌ایم و تا زمانی که همه ترک‌ها را مرمت نکنیم، نمی‌توانیم این کار را انجام دهیم. ولله که هیچ پوششی هم روی سطح گنبد استفاده‌نشده است اما الان کاشی‌ها را سرجای اصلی خودش بردیم و سطح صاف‌شده و مسلماً نباید باران و برف به آن نفوذ کند.

    وی اظهار کرد: بااینکه افراد بیایند و از سطح گنبد آزمایش بگیرند و ببینند آیا چیزی به‌جز گچ در ملات وجود دارد یا اینکه روی سطح گنبد پوشش آب‌گریز استفاده‌شده است یا خیر مسئله‌ای نداریم، بیایند و آزمایش کنند.

    انتهای پیام

  • یادی از بنیانگذار «باستان‌شناسی نو»

    یادی از بنیانگذار «باستان‌شناسی نو»

    به گزارش ایسنا، جامعه باستان­شناسی ایران در دوازدهمین سال‌مرگ “رابرت بریدوود – یکی از بنیانگذاران باستان‌شناسی نو یا «باستان‌شناسی روندگرا» – نوشت: «۱۲ سال پیش در چنین روزی (۲۵ دی ماه ۱۳۸۱\ ۱۵ ژانویه ۲۰۰۳) رابرت بریدوود متولد ششم مرداد ۱۲۸۶/ ۲۹ جولای ۱۹۰۷) یکی از بنیان­گذاران باستان­‌شناسی نو یا باستان­‌شناسی روندگرا در سن ۹۵ سالگی در شیکاگو درگذشت. لیندا بریدوود، همسر، همراه و همکار او در ۶۶ سال زندگی و فعالیت حرفه‌ای نیز به فاصله‌ی چند ساعت در سن ۹۳ سالگی در همان بیمارستان درگذشت.

    رابرت و لیندا بریدوود در راه تغییر باستان­‌شناسی از رشته­‌ای با هدف جمع‌­آوری اشیا برای موزه­ ها، به رشته­‌ای که تغییرات فرهنگی را در طول تاریخ زندگی انسان مطالعه می‌کند، تلاش و کمک فراوانی کردند. اهمیت فعالیت‌های آنها بیش از همه در این بود که این دو باستان­شناس رهیافت نوینی را در مطالعه‌ی یافته‌­های کوچک و پراکنده‌ای که تا آن زمان باستان­‌شناسان از اهمیت آن‌ها غافل بودند و به صورت سنتی دور ریخته می‌شدند به کار بستند.

    رابرت و لیندا بریدوود جزو نخستین باستان­‌شناسانی بودند که در گروه کاوش، بطور گسترده‌ای از متخصصان رشته‌های دیگر مانند گیاه­‌شناسی، جانورشناسی و زمین ­شناسی استفاده کردند.

    در سال ۱۳۲۶ (۱۹۴۷) او به همراه همسرش لیندا با هدف آزمایش فرضیه‌ی گوردون چایلد درباره‌ی انقلاب نوسنگی و یافتن شواهد کشاورزی اولیه، پژوهش خود را در کردستان عراق آغاز کرد. آنها در این پژوهش برای نخستین‌بار با کمک متخصصان علوم دیگر به مطالعه‌ی بقایای گیاهی، دانه‌های سوخته و بقایای جانوری پرداختند.

    رابرت و لیندا بریدوود

    این دو به همراه همکاران­شان پس از یک سال جستجو توانستند محوطه­‌ای را پیدا کنند که در آن زمان قدیمی­ ترین روستا محسوب می‌­شد: محوطه‌ی جارمو در اقلیم کردستان عراق در نزدیکی مرز کردستان ایران با ۸۸۰۰ سال قدمت و دربردارنده‌ی نخستین شواهد پرورش حیوانات اهلی و کشاورزی.

    بریدوود در سال‌های ۱۳۳۸-۱۳۳۹ (۱۹۵۹-۱۹۶۰) برای آزمایش فرضیه‌ی خود درباره‌ی نخستین مراحل اهلی شدن حیوانات و گیاهان در مناطق مرتفع جنوب غرب آسیا، جایی که شرایط طبیعی برای روند اهلی شدن و روند تغییر از روش زندگی شکارگردآوری به یک‌جانشینی بیش از هر جای دیگری مهیا بود، راهیِ دشت کرمانشاه و اسلام ­آباد غرب (شاه­آباد) در ایران شد.

    او در تعدادی از محوطه‌­های روباز و غارهای متعلق به دوران موستری تا دوره‌ی حلف کاوش و بررسی کرد. از منظر یافتن شواهدی برای شروع دوره‌ی نوسنگی، تپه­‌های آسیاب و سراب مهمترین محوطه­‌هایی بودند که تنها بخش‌هایی از آن‌ها در اوایل سال ۱۳۳۹ (۱۹۶۰) کاوش شدند. عزت‌الله نگهبان و رضا مستوفی‌فرد از جمله باستان­شناسان ایرانی بودند که در جریان پژوهش بریدوود در ایران با او همکاری کردند.

    اگرچه بریدوود پس از سال ۱۳۳۹ (۱۹۶۰) فعالیتش را در ایران ادامه نداد، اما شاگردان او همچون فرانک هول، کنت فلانری و رابرت مک کورمیک آدامز به پژوهش‌­های باستان­ شناختی در ایران ادامه دادند و آثار ماندگاری از خود به جای گذاشتند.

    هنگامی که بریدوود پژوهش خود را در ترکیه آغاز می‌کرد در جمله‌ای معروف گفت: «در جایی از میان صدها محوطه‌ی پیش از تاریخی در جنوب غرب آسیا در حدود ۱۲ هزار سال پیش، یک انسان، حقیقتی فوق‌العاده را درک کرد، این واقعیت که علف­‌هایی که قبلا برای خوردن جمع‌آوری کرده بود سال بعد در جایی که دانه‌ها ریخته شده بودند، دوباره رشد کردند! هنگامی که انسان یک‌جانشین شد، وقت پیدا کرد تا به جز تهیه غذا به امور دیگر از جمله ارتباطش با دیگر انسان‌ها، ارتباطش با محیط اطراف و نیروهای فوق انسانی بیشتر فکر کند».

    «انسان پیش از تاریخی» از جمله کتاب‌­های بریدوود است که نخستین بار در سال ۱۳۲۷ (۱۹۴۸) و بعدها با ویرایش­های گوناگون بارها به چاپ رسید. لیندا بریدوود کتاب «کاوش در ماورای دجله» را در سال۱۳۳۲ (۱۹۵۳) منتشر کرد. آن‌ها در انتشار کتاب­های متعددی از جمله «کاوش در دشت آنتیوک» (۱۹۶۰) با هم همکاری کردند.»

    انتهای پیام

  • رخت سفید بر تن تنها بافت خشتی زنده جهان

    رخت سفید بر تن تنها بافت خشتی زنده جهان

    بافت تاریخی قریب ۷۰۰ هکتاری یزد که به عنوان اولین بافت خشتی و زنده دنیا در فهرست آثار جهانی نیز به ثبت رسیده، جلوه‌گر معماری زیبا و اندیشمندانه این مرز و بوم است به طوری که چشم هر گردشگری را محو جذابیت‌های خود می‌کند.
    این بافت سراسر خشت و گلی که در قلب شهر کویری یزد واقع شده، این روزها و پس از سال‌های متمادی با بارش برفی مناسب، پیراهن سپید بر تن کرده و بر زیبایی‌اش دوچندان افزوده است.

    بیش از گردشگران، مردم این شهر میهمان‌نواز که سال‌ها چشمشان به بافت تاریخی شهرشان در لباس عروسی نیفتاده بود، از این اتفاق شادمان شده‌اند و از دیدن گنبدها، مناره‌ها و بادگیرهای خشتی پوشیده از برف شهرشان به وجد آمده‌اند.
     

    انتهای پیام

  • دیزنی‌لندگردی با حقوق ۴۰۰۰ دلاری

    دیزنی‌لندگردی با حقوق ۴۰۰۰ دلاری

    این شرکت که «اوشن فلوریدا» نام دارد اعلام کرد، داوطلبی که در آزمون استخدامی‌اش قبول شود به مدت سه هفته در آوریل و مه آینده (اردیبهشت و خرداد ۱۳۹۹) باید تمامی بازی‌های موجود در آن، غذای سروشده و برنامه‌های تفریحی موجود در تمامی مراکز سیاحتی اورلندو از جمله دیزی‌لند را آزمایش کند و گزارش کاملی در این رابطه به شرکت ارائه کند.

    او در این سفر می‌تواند با یک همراه در تمامی این مراکز حضور پیدا کند و از بلیت‌های وی‌آی‌پی برای عدم معطلی در صفوف بلیت هم استفاده کند. همچنین علاوه بر سه هزار پوندی (۳۹۰۰ دلاری) که به عنوان حقوق دریافت می‌کند از مخارج روزانه هم بهره‌مند می‌شود.

    این فرد خوش‌شانس همچنین باید یک ساعت گام‌شمار و دستگاه شمارنده ضربان قلب را نیز همیشه به همراه خود داشته باشد و از تمامی نقاط تفریحی فیلم و عکس تهیه کند.

  • برف بخشی از گنبد شیخ لطف الله را سفید نکرد!

    برف بخشی از گنبد شیخ لطف الله را سفید نکرد!


    وزرای خارجه ایران و استونی دیدار کردند/ برجام محور رایزنی‌ها

    به گزارش خبرنگار مهر، برفی که به‌تازگی در اصفهان باریده، روی بخش مرمت شده گنبد شیخ لطف الله ننشست. این تصویری بود که در چند روز اخیر پس از بارش برف در استان اصفهان بین تصاویر کاربران فضاهای مجازی و رسانه‌ها منتشر شده بود و تعجب کاربران را برانگیخت.

    هر چند یکی از کارمندان روابط عمومی وزارت میراث فرهنگی، تصویر منتشر شده از گنبد شیخ لطف الله را فتوشاپ و غیرحرفه‌ای دانست، اما تصاویر دیگر از زوایای مختلف نشان می‌دهد که این تصویر نه‌تنها فتوشاپ نیست بلکه تصویری واقعی از اثرات یک مرمت پر از سوال و جنجال است.

    مرمتی که چند وقت پیش انجام شده بود و دقیقاً همین بخش از گنبد را با رنگی متفاوت از بخش‌های دیگر به نمایان گذاشت. مرمت انجام‌شده از دید مسئولان مرتبط با میراث فرهنگی در وزارتخانه مذکور تأیید شده بود و از دید کارشناسان خارج از این وزارتخانه رد می‌شد.

    تا اینکه حالا در روزهایی که برف گنبد را سفیدپوش کرده، می‌شود اثر مرمت‌ها را ملاحظه کرد. کارشناسان مرتبط با موضوع مرمت آثار تاریخی نظرات متفاوتی در این‌باره اعلام کرده‌اند.

    حبیب مشکین‌فام‌فرد پژوهشگر عایق‌های رطوبتی نانو گفته است شاید از عایق‌های رطوبتی نانو یا پوشش‌های آب‌گریز استفاده شده باشد که در این صورت برای نانو مواد، تفاوتی نمی‌کند آجر جدید یا قدیمی باشد و در هر صورت تأثیر آب‌گریزی خود را خواهد گذاشت اما موضوع این است که الان در سطح مرمت‌شده، حتی روی لعاب کاشی‌ها نیز مات است، درحالی‌که مواد نانو سطح لعاب کاشی را به این صورت که مشاهده می‌شود، کدر نمی‌کند و بنابراین عایق‌های رطوبتی نانو عامل مات و کدرشدن کاشی نیست ولی با توجه به ترکیب‌های مختلف موجود در بازار، ممکن است سطح رنگ سطح آجر را هم تغییر دهد.

    حسین رایتی مقدم از مرمت‌گران با سابقه هم  در گفتگو با خبرنگار مهر این موضوع را رد کرد و گفت: استفاده از نانو، با هر مزیتی که ممکن است داشته باشد، مورد تأیید نیست. چون نانو اثر موقت دارد و مرتب باید تکرار شود پس تاثیرش مناسب نیست. مهمتر آنکه باید ۵۰ سال بگذرد تا بفهمیم چه‌تأثیری داشته است. بنابراین چنین آزمایش‌هایی را نمی‌توان روی آثار جهانی انجام داد.

    امکان استفاده از نمک و نفت یا الکل

    محمدحسن محبعلی استاد پیشکسوت مرمت و مشاور عالی پروژه گنبد شیخ لطف الله نیز که به‌تازگی از این گنبد بازدید کرده، به خبرنگار مهر گفت: اینکه برف روی این بخش از گنبد ننشسته خیلی عجیب است. احتمالاً زیرسازی انجام شده، اشتباه است چون متوجه شدم کاشی‌ها بعد از مرمت بلند شده‌اند. در صورتی‌که کاشی‌ها سالم هستند. احتمالاً از نانو یا مواد شوینده یا الکل ۱۰ درصد یا بنزین و نفت و شاید هم نمک برای تمیز کردن کاشی‌ها استفاده شده و این مواد هستند که باعث شده‌اند برف روی کاشی نماند.

    وی گفت: این که برف روی گنبد نباشد شاید اتفاق خوبی است ولی باید علت را پیدا کرد. اگر این مواد و یا اقدامات دیگر مرمتی باعث جلوگیری از تنفس بنا شده باشد و یا به مرور زمان آسیب بزند، اشتباه بزرگی است و باید آن را حل کرد. چون این مصالح باید بتوانند رطوبت را پس بزنند؛ نه اینکه حفظ کنند.

    این استاد مرمت درباره تغییر رنگ بخش‌های مرمت‌شده نسبت به بقیه بخش‌های گنبد نیز گفت: در طول سال‌های زیاد، آلودگی روی کاشی‌ها و آجرهای گنبد نشسته است. مرمت‌گران کاشی‌های این بخش را تمیز کرده‌اند و این آلودگی حذف شده است. برخی تصور کردند که کاشی‌ها یا جدید هستند و یا از مصالحی استفاده شده که این تغییر رنگ را به وجود آورده است. در صورتی که این طور نیست.

    محبعلی گفت: من به‌عنوان مشاور عالی انتخاب شدم و به رئیس پایگاه میراث نقش جهان گفتم که باید چند گمانه در این بخش بزنید تا متوجه شوید چرا کاشی‌ها برآمده اند تا علت آن را در زیرسازی‌ها پیدا کنیم. باید داربست‌ها را به این منظور دوباره وصل کنند. اکنون دو ترک از ۱۶ ترک گنبد مرمت شده است و امیدوارم برخی بدسلیقگی‌ها در ادامه کار ایجاد نشود.

  • پیاده روی روزانه گوریل با ژست دیدنی برای بازدیدگنندگان +تصاویر

    پیاده روی روزانه گوریل با ژست دیدنی برای بازدیدگنندگان +تصاویر

    «کیوو» گوریل ۱۶ ساله از سال ۲۰۰۴ میلادی در باغ وحش دون زندگی می‌کند و با توجه به تغذیه مناسب وزنی معادل ۱۹۰ کیلو داشته و بسیار سرحال است.

    اکنون ژست‌های «کیوو» که روی پاهایش بلند شده و همچون انسان در قفس خود مقابل تماشاچیان قدم می‌زند توجه بسیاری از بازدید کنندگان باغ وحش را به خود جلب کرده است.

    «فیلیپ نالینگ» از مدیریت باغ وحش در این باره گفت: «کیوو گوریلی دوست داشتنی است که هر روز ساعاتی را به پیاده روی در قفسش می‌گذراند و مدل راه رفتن این حیوان، کیوو را دوست داشتنی‌تر کرده است.»

    پیاده روی روزانه گوریل با ژست دیدنی برای بازدیدگنندگان +تصاویر
    پیاده روی روزانه گوریل با ژست دیدنی برای بازدیدگنندگان +تصاویر
    پیاده روی روزانه گوریل با ژست دیدنی برای بازدیدگنندگان +تصاویر
    پیاده روی روزانه گوریل با ژست دیدنی برای بازدیدگنندگان +تصاویر
  • مشاهدات پروفسور سایمون بل، از طراحی شهری تهران +تصاویر

    مشاهدات پروفسور سایمون بل، از طراحی شهری تهران +تصاویر

    پروفسور سایمون بل، پژوهشگر حوزه شهری و استاد دانشگاه ادینبورگ انگلستان، تور یک‌روزه‌ای در تهران داشت و تهران را دید.

    متن زیر گزارش مشاهدات یک روزه اوست که می‌خوانید.

    فضا‌هایی را دیدم که معلوم نبود برای فرودگاه است، یا تهران!

    در اتحادیه اروپا قانونی تصویب شده است به نام “کمربند سبز”. این کمربند برای شهر دو فایده بزرگ دارد؛ یکی اینکه محدوده و مرز شهر را مشخص می‌کند و اجازه بزرگ شدن بیش از حد را نمی‌دهد و دوم اینکه با ایجاد نوار سبز، کمک بزرگی به محیط زیست شهری می‌کند و الزاما باید شهر به سمت درون رشد کند، این یک قانون کلی برای قاره اروپاست. اما وقتی من از فرودگاه امام به سمت شهر تهران حرکت کردم، فضا‌هایی را دیدم که معلوم نبود برای فرودگاه است، یا تهران! و اصلا مربوط به کدام شهر است؟! و کاملا مشخص بود که محیط اصلا تحت کنترل نیست و مدیر ندارد و بزرگ‌ترین عیب این بود که اصلا معلوم نبود که شهر کجا تمام می‌شود و اصلا مرزی وجود ندارد.

    مشاهدات پروفسور سایمون بل، از طراحی شهری تهران +تصاویر

    هفده مدل کفپوش متفاوت در یک خیابان!

    وحدت، یک اصل مهم در طراحی شهری است، ولی اصلا در شهر تهران چنین چیزی مشاهده نمی‌شود. من در یکی از خیابان‌های اصلی شهر (انقلاب – آزادی)، تعداد کفپوش‌ها را شمردم و به عدد ۱۷ رسیدم، همین جا دیگر از ادامه شمارش خسته شدم و دیگر ادامه ندادم. شما با اینکار هزینه نگهداری را بالا می‌برید و در هنگام تعویض، گاهی اوقات خسته می‌شوید و سریع پیاده رو را آسفالت می‌کنید. در مرکز شهر ادینبورگ فقط یک مدل کفپوش برای تمامی پیاده رو‌ها استفاده شده است. نکته دیگر اینکه، سنگفرش‌های پیاده رو‌ها باید در مقابل بارش برف و باران طوری عمل کند که آب، یا جذب شود و یا به سمت پوشش گیاهی هدایت شود. اما متاسفانه من این تکنولوژی را در شهر تهران ندیدم و سیستم موجود در مواقع بارانی موجب آب گرفتگی معابر و خیابان‌ها می‌شود.

    مشاهدات پروفسور سایمون بل، از طراحی شهری تهران +تصاویر

    شما فقط در خیابان راه می‌روید؟!

    متاسفم که این را می‌گویم، ولی دلم برای سالمندانتان سوخت.
    نکته دیگر اینکه شما مبلمان شهری دارید، ولی مبلمان شهری که اصولی باشد و به افراد سرویس بدهد اصلا در شهر تهران وجود ندارد. من حدود سه ساعت در شهر تهران پیاده روی کردم، اما اصلا مبلمان شهری برای نشستن پیدا نکردم، افراد سالمند در این قضیه اصولا حذف می‌شوند، چون فضایی برای استفاده آن‌ها با توجه به ویژگی‌هایی که این قشر از جامعه دارد اصلا وجود ندارد.

    تهران، شهر ماشین سوار‌ها

    مشاهدات پروفسور سایمون بل، از طراحی شهری تهران +تصاویر

    اولین چیزی که در تهران برای من جلب توجه کرد این بود که بیشترین چیزی که در خیابان دیده می‌شود، ماشین است، ناخودآگاه وقتی ماشین هست، آلودگی صوتی هم هست و در کنارش آلودگی هوا نیز وجود دارد. این‌ها علاوه بر زشت کردن تصویر شهر، تأثیرات بسیار بدی در روحیات شهروندان دارد.

    درست است که همه شهر‌ها باید خیابان‌های اصلی داشته باشد و ماشین‌ها در آن تردد کنند، اما این دلیل نمی‌شود که تمام خیابان‌های ما بشود ماشین رو، باید یک سری از خیابان‌ها به عابر پیاده سرویس بدهد و این می‌تواند به صورت یک پیاده رو تمام عیار باشد و یا یک خیابانی که فقط حمل و نقل عمومی در آن انجام شود؛ و این موضوع اصلا در شهر تهران وجود ندارد. در کل شهر تهران، تنها مکانی که در آن تا حدودی به افراد پیاده توجه شده است خیابان پانزده خرداد است.

    معلولین در تهران باید در پرش از روی موانع تخصص پیدا کنند

    مشاهدات پروفسور سایمون بل، از طراحی شهری تهران +تصاویر

    من ساکن شهر ادینبورگ هستم، در این شهر دسترسی به فضای باز برای تمامی افراد از جمله سالمندان و معلولان کاملا امکان پذیر است و جزئیات به دقت بررسی شده است. موتورسوار‌ها و رانندگان اتومبیل‌ها به هیچ وجه وارد پیاده رو نمی‌شوند و تمامی پیاده رو‌ها دارای یک رمپ مخصوص جهت عبور معلولان است، ولی من در کمال تعجب دیدم که در شهر تهران در ابتدای بسیاری از پیاده رو‌ها موانعی کار گذاشته شده تا موتورسوار‌ها و ماشین‌ها امکان ورود نداشته باشند. هر چقدر فکر کردم که معلولان چطور از این موانع عبور می‌کنند به نتیجه نرسیدم. همچنین در پیاده رو‌ها سنگفرش‌هایی تعبیه شده است برای هدایت نابینایان، ولی به هیچ وجه اصول اجرایی بین المللی در آن به کار نرفته است.

    روشنایی، فقط برای تصادف نکردن ماشین‌ها

    مشاهدات پروفسور سایمون بل، از طراحی شهری تهران +تصاویر

    یکی از موارد زیبایی شناسی در حوزه شهری، روشنایی است. اما در شهر تهران، روشنایی فقط برای این است که ماشین‌ها با هم تصادف نکنند. همه روشنایی برای خیابان هاست و هیچ روشنایی برای پیاده رو‌ها و درختان موجود در پیاده رو‌ها و عناصر طبیعی وجود ندارد. این موضوع بسیار خطرناک است.
    اماکن تاریخی تهران، فریز شده و متروک است.

  • ساکنان “دبی” ۳ هزار سال پیش بازیافت می‌کردند!

    ساکنان “دبی” ۳ هزار سال پیش بازیافت می‌کردند!

    به گزارش ایسنا و به نقل از آی‌ای، “بازیافت” برای افرادی که حدود سه هزار سال پیش در دبی زندگی می‌کردند، روشی برای تسهیل زندگی بوده است.

    باستان شناسان اشیایی ساخته شده از مس، برنز و آهن را کشف کرده‌اند که مورد بازسازی و بازیافت قرار گرفته بوده‌اند تا به عنوان ابزار مورد استفاده قرار گیرند.

    دکتر “کارول جوچنیویچ” و گروهی از باستان شناسان دریافتند که افرادی که سه هزار سال پیش زندگی می‌کرده‌اند، از سرامیک‌ها و بقایای کشتی‌های شکسته برای تبدیل اشیاء به ابزار استفاده می‌کرده‌اند و این یعنی بازیافت کنندگان باستانی اشیاء فلزی را به ابزارهای جدید تبدیل می‌کرده‌اند.

    “جوچنیویچ” گفت: این یک واقعیت جالب است که چند هزار سال پیش، ساکنان این منطقه فرآیند بازیافت را انجام می‌داده‌اند. کشتی‌های سرامیکی شکسته دور انداخته نمی‌شده‌اند، در عوض آنها فقط کمی تغییر یافته و به عنوان ابزار استفاده می‌شده‌اند.

    باستان شناسان دریافتند که این ابزارها با استفاده از سرامیک به دست آمده از یک نوع خاک رس ساخته شده است.

    محققان در این اکتشاف علاوه بر ابزارهای بازسازی شده، ۲۶۰۰ اشیاء فلزی شامل سلاح، تزئینات، جواهرات و مجسمه را پیدا کردند. اغلب آنها سه هزار سال پیش ساخته شده‌اند، اما برخی از آنها حتی می‌توانند چهار هزار سال قدمت داشته باشند.

    این اشیا که در مرکز متالورژی شیخ محمد بن راشد آل مکتوم حاکم دبی نگه داری می‌شوند، در سال ۲۰۰۲ کشف شده‌اند.

    داستان کشف آنها از این قرار است که حاکم دبی هنگام پرواز بر فراز این منطقه با هلیکوپتر، می‌بیند که برخی از تپه‌ها به طرز عجیبی مزین به سنگ‌های سیاه هستند و وقتی این سایت را بازرسی کردند، دریافتند که این سنگ‌های سیاه حاصل از ذوب فلز هستند و محققان متوجه شدند که فلزات در مقیاس بزرگ در این منطقه ذوب شده‌اند.

    این سایت باستان شناسان را از سراسر جهان از جمله استرالیا، لهستان، اسپانیا و آلمان به خود جلب کرده است و تحقیق و اکتشاف در آن همچنان ادامه دارد.

    انتهای پیام

  • «پرو» چند گردشگر خاطی را دیپورت می‌کند

    «پرو» چند گردشگر خاطی را دیپورت می‌کند

    به گزارش ایسنا و به نقل از گاردین، مقامات کشور «پرو» روز سه‌شنبه اعلام کردند گردشگرهایی از کشورهای شیلی، برزیل، فرانسه به طور پنهانی وارد ویرانه‌های «ماچو پیچو» شدند، باعث سقوط تخته سنگی از معبد خورشید این مجموعه تاریخی شدند و به آن آسیب رساندند.

     قرار است یکی از گردشگران آرژانتینی که به عنوان یکی از عاملان اصلی این تخریب شناخته شده است همچنان در «پرو» بماند تا در برابر جرائم آسیب رساندن به میراث فرهنگی «پرو» پاسخ‌گو باشد.

    این بنای سنگی رازآلود چند صد ساله، مدت‌هاست که حیرت گردشگران را برانگیخته است، اما اخیرا با بحران آسیب‌های جدی توسط گردشگران مواجه شده است.

    چندی‌پیش  نیز طرح ساخت و ساز چندین میلیارد دلاری یک فرودگاه که به منظور کوتاه کردن زمان مسافرت گردشگران عازم به این منطقه ارائه شده است،انتقادات بسیاری را به دنبال داشت.  منتقدین این پروژه معتقدند برنامه ساخت فرودگاه در این منطقه بسیار کوته‌بینانه است و در بلندمدت آینده این مکان تاریخی را به خطر می‌اندازد.

    مجله تخصصی «انشنت اوریجینز» نیز  در قالب گزارشی به خطرات جدی که آینده «ماچو پیچو» را در پی  بحران انباشته شدن زباله تهدید می‌کند، پرداخته بود.

    «ماچو پیچو» که از آن به عنوان شهر گمشده «اینکا» ها نام برده می‌شود، حدود سال ۱۴۵۰ میلادی در ارتفاعات امپراتوری اینکاها ساخته شد. این دژ در ۵۰ مایلی «کوسکو» پایتخت «اینکاها» قرار دارد و به همین دلیل هرگز مانند سایر شهرهای «اینکاها» پیدا و ویران نشده است.

    در طول قرن‌ها، جنگل‌های اطراف این مجموعه رشد کرده و آن را پوشانده است و به همین دلیل از نظرها پنهان مانده و تنها عده معدودی از وجود آن اطلاع داشته‌اند.

    در بیست‌وچهارم ژوئیه ۱۹۱۱ میلادی، «ماچو پیچو» به وسیله «هیرام بینگام»، تاریخ‌شناس آمریکایی در یک سخنرانی در دانشگاه ییل به دنیای غرب معرفی شد. او به‌وسیله راهنمایی محلی‌هایی که گه‌گاه به سایت مراجعه می‌کردند به آن‌جا هدایت شد.

    «‌ماچو پیچو»‌ به عنوان میراث جهانی یونسکو در سال ۱۹۸۳ میلادی به ثبت رسید و به عنوان یک شاهکار خالص معماری و نشانه‌ای منحصربه‌فرد از تمدن «اینکاها» اکنون به عنوان یکی از عجایب هفت‌گانه جدید شناخته می‌شود.

    انتهای پیام