دسته: سبک زندگی

به گزارش خبرگزاری مهر، علی اصغر مونسان گفت: «کمیته گردشگری و فضاهای ورزشی ستاد ملی مدیریت بیماری کرونا با هماهنگی دستگاه‌های عضو این بیانیه را در آستانه روز طبیعت منتشر کرد.»

او افزود: «در این بیانیه ضمن تأکید بر رعایت مصوبات ستاد ملی مدیریت بیماری کرونا به ویژه طرح فاصله گذاری اجتماعی، از عموم هموطنان در خواست می‌کند تا در راستای همبستگی اجتماعی و کمک به کنترل سریع این بیماری، روز طبیعت را امسال در خانه های خود بمانند.»

وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی تصریح کرد: «در بیانیه منتشر شده بر ضرورت تشدید نظارت های تلفیقی در سطوح ملی و استانی با همکاری پلیس اماکن عمومی ناجا، یگان حفاظت میراث فرهنگی و ناظران ادارات کل استانی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی بر تعطیلی مراکز تفریحی، گردشگری و پذیرایی و رعایت دقیق مفاد پروتکل های ابلاغی از سوی این وزارتخانه و وزارت بهداشت توسط اماکن اقامتی تاکید شده است.»

ر مونسان بیان کرد: «مراکز اقامتی مانند مهمان پذیرها، مسافرخانه ها و حتی هتل ها و هتل آپارتمان ها که بخشنامه ها و پروتکل های ابلاغی را به درستی رعایت نمی کنند باید سریعاً تعطیل و بسته شوند.»

به گزارش خبرنگار مهر، رقیه محمد یاری و شهرزاد دوستی از کارشناسان ارشد پژوهش علوم اجتماعی در مقاله ای با عنوان تجلی مفاهیم والای همدلی و هم اندیشی در آیین های نوروزی به موضوع سیزده به در در شهرستان شهسوار اشاره کرده و نوشته اند:

در فرهنگ اساطیر برای مراسم سیزده به در معانی تمثیلی آورده شده است از جمله شادی و خنده در این روز به معنی فروریختن ادیشه های تیره و پلیدی، روبوسی نماد آشتی و به منزله تزکیه، خوردن غذا در دشت، به آب افکندن سبزه های تازه رسته، نشانه دادن هدیه به ایزد آب، ایزد بانو ناهید و گره زدن سبزه برای باز شدن بخت و تمثیلی از رسم بازی هم یادآور کشمکش ایزد باران و دیو خشکسالی است.

شاید سیزده به در به اندازه جشن نوروز قدمت داشته باشد اما متاسفانه منابع تاریخی در این باره به ندرت وجود دارند و اگر هم وجود داشته باشند شناخت دقیقی به دست نمی دهند. آنچه روشن است پیوند مستقیم این آیین با جشن نوروز یا اعتدال بهاری است. شاید به همین دلیل است که پس از گذشت قرن ها، هنوز این رسم پابرجاست. زیرا انسان بدون طبیعت معنا و مفقهوم زندگی را از دست می دهد. این رسم به انسان امروز یادآور می شود که به هر دلیل حتی اگر نداند یا نخواهد که بداند بازهم روز کشت و کار را گرامی می دارد و به طبیعت می رود تا برای زمین آرزوی سالی خوش و پرباران کند. این روز، روز گرامی داشت طبیعت، پیوند انسان با طبیعت و در واقع جشن طبیعت است.

ویژگی های این جشن عبارت از گردهم آمدن، هم سفره شدن، برپایی برخی آداب و مراسم مثل گره زدن سبزه و طبخ غذاهای ویژه است. تقریباً در همه جای این سرزمین در این روز یک سور همگانی و جمعی ایجاد می شود همه برای رفتن به دامان طبیعت آماده می شوند و تدارک می بینند.

در شهسوار روز سیزده به در از صبح زود زن ها شروع به پختن غذای ظهر می کردند. به نهار مثل شام شب عید رنگین بود. برنج را آبکش می کردند و کشمش و مرغ و خروس را می پختند و لای پلو می گذاشتند. وقتی زن ها مشغول تهیه غذا می شدند مردها تب کشنی بازی می کردند. اهالی حدود ساعت ده تا یازده صبح به صحرا می رفتند و جایی برای نشستن انتخاب می کردند سپس همه افراد قالی، گلیم یا حصیر را در بیابان و یا گوشه باغات روی سبزه ها یا کنار رودخانه پهن میکردند و می نشستند و ناهار را در آنجا می خوردند.

گاهی هم دو سه خانواده دسته جمعی غذا می خوردند و بعد از ظهر دوره گردها از جمله حاجی فیروز می آمد. وی با آوازخوانی و حرکات موزون خانواده ها را شاد می کرد. بعد از صرف چای، کاهو و سرکه می خوردند و تا ساعت سه یا چهار در آن محل می ماندند. سپس اسباب و اثاثیه خود را برای بازگشت به خانه جمع می کردند و سبزه عید را به رودخانه و نهر می انداختند و دخترها هفت یا سه سنگ به رودخانه می انداختند. در این روز برای هر یک از افراد منزل نفری یک تخم مرغ می پختند. بعد از بازگشت به منزل اثاثیه را در منزل می گذاشتند و به محلی که سبزه میدان گفته می شد می رفتند. ضمن خرید وسایل و گردش روی چمن ها که پر از گل نرگس بود، می نشستند.

امسال با وجود شیوع بیماری کرونا این آیین برخلاف سالهای گذشته برگزار نمی شود تا همگی در خانه های خود و یا در حیاط خانه این روز را گرامی بدارند.

به گزارش خبرنگار مهر، محمد مکاری کارشناس ارشد مردم شناسی و مدیر گروه زیست محیطی پژوهشکده مردم شناسی در مقاله ای با موضوع نوروز در میان کرمانج های خراسان و با مطالعه موردی در قوچان آیین های نوروزی این منطقه از کشور را مورد مطالعه قرار داده است. در بخشی از این مقاله درباره آیین سیزده به در آمده است:

سیزده آخرین رسم از مراحل گذار شروع سال نو است که بعد از آن روز، مردم شرایط عادی زندگی خود را شروع می کنند و به طور کلی از تب و تاب سال نو فارغ می شوند. در این روز مردم خود را برای رفتن به بیرون از خانه و در دامان طبیعت آماده می کنند. آنان از صبح روز سیزده تا به هنگام عصر در مناطق خوش آب و هوا به تفریح و سرگرمی می پردازند. بازی های گروهی، ورزش کشتی چوخه، رقص های محلی و غیره از جمله بازی ها و ورزش هایی است که مردم مناطق کرمانج نشین و نیز شهر قوچان در روز سیزده به در انجام می دهند. کشتی چوخه در ایام نوروز و خاصه در روز سیزده نوروز با نواختن دهل و سرنا که ازسوی نوازندگان محلی نواخته می شود، شور و حال دیگری به این روز می دهد.

هر جا چمنی و یا خاک نرمی وجود داشته باشد آنجا محل برگزاری این کشتی است. رقص های محلی همچون رقص با چوب بازی، رقص یک قرسه و دور قرسه و چپ و راسته از جمله رقص های آیینی است که در روز سیزده به در از سوی مردان و زنان انجام می شود. در گذشته های نه چندان دور در شهر قوچان محله ای به نام عیدگاه وجود داشت که مردم قوچان روز سیزده را آنجا می گذراندند. ولی در حال حاضر یکی از مراکزی که کانون گردهم آیی مردم در روز سیزده نوروز است، بقعه سلطان ابراهیم است که مردم برای زیارت این امامزاده به آنجا می روند و در دشت های پیرامون این امامزاده به تفریح و سرگرمی می پردازند. از جمله بازی های گروهی که در سیزده به در طرفداران زیادی دارد، می توان به بازی او پشتک و یا او پشتنک و بازی پادشاه ویر و گوگ چمبه اشاره کرد.

عشایر کرمانج شهرستان قوچان معتقدند، در این روز می بایستی از روی آب روان پرید و سبزه ای را که در روزهای قبل از عید پرورش داه اند،؛ به آب انداخت. دختران دم بخت نیز مبادرت به گره زدن سبزه می کنند و معتقدند که با این کار بخت آنان باز خواهد شد. زیارت مرقد مطهر امامزادگان خاصه زیارت مرقصد امامزاده سلطان ابراهیم و همچنین زیارت قبور از جمله رسم های رایج مردم قوچان در روز سیزده است.

از دیگر آیین ها و مراسمی که در فصل بهار در بین عشایر کرمانج و روستاییان قوچان رایج است اینکه در روز ۲۳ یا هفته آخر اردیبهشت مردم دست از کار کشیده و به منطقه باباکمر می روند. بابا کمر در دو کیلومتری جنوب بیگلر در دامنه ای سبز و خرم و حاشیه چشمه ساری قرار گرفته که درختان کهنسال اطراف آن را احاطه کرده است. مردم گروه گروه پیاده و سواره به طرف باباکمر حرکت می کنند و در دامنه های سر سبز این کوه جمه می شوند و با کشتی گرفتن آن روز را سپری می کنند.

بعضی از مردم هم به عنوان نذر و نیاز گوسفندی را نیز قربانی می کنند و در همان جا بین مرم تقسیم می کنند. منطقه باباکمر از نگاه مردم قوچان یکی از مناطق زیارتگاهی محسوب می شود و معتقدند که مزار باباکمر در نقطه ای از کوه است. بنابراین بعد از انجام مراسم جشن و سرور برای زیارت و قرائت فاتحه به پای آن کوه می روند. کرمانج ها در طی سال با برگزاری آیین ها و مراسم، حس همگرایی و وفاق اجتماعی را به نمایش می گذارند، زیرا باورشان زندگی پر از فراز و نشیب سخت و آسان است و بایستی این مصائب و مشکلات معیشت و طبیعت روزگار را در چنین مواقعی از خود دور کرد و از طرفی از حال و روز همدیگر با خبر شد.

در تقویم رسمی کشور روز ۱۳ فروردین به عنوان روز طبیعت نامگذاری شده است هر چند در بین عموم مردم با عنوان «سیزده‌به‌در» شناخته می‌شود که بخشی از آیین و سنت نوروز به شمار می‌آید. ایرانی‌ها بعد از دو هفته جشن و تعطیلی نوروز، در سیزدهمین روز فروردین به دل دشت و صحرا می‌زنند و در کنار خانواده و فامیل، دوستان و آشنایان اوقات خوشی را می‌گذرانند.

البته امسال به دلیل گستردگی ویروس کرونا، برگزاری سنت سیزده‌به‌در ممنوع و به همه شهروندان ایرانی توصیه شده است که به منظور مراقبت از جان خود و دیگران در خانه بمانند. شاید این قرنطینه‌های خانگی روشی برای زیر سئوال بردن خرافات درباره نحسی روز ۱۳ فروردین باشد.

بنابر معتقدات عامیانه ایرانیان در اثر قاجار، در روز سیزدهم فروردین احتمال داشت؛ خانه‌ها ویران شود بنابراین برای در امان ماندن از خطرات این روز و برای محافظت از خود در برابر اتفاقات شوم احتمالی در سال جدید، نخستین سیزدهم هر سال را از خانه بیرون می‌رفتند و به گردش و نشاط می گذراند تا آن نحسی و بلا را از خود، خانه و شهرشان به در کنند.
به گفته سجاد آیدنلو نویسنده مقاله « سابقه و سبب برگزاری سیزده بدر و سنت های ایرانی»، احتمالاً در اعتقاد به نحس بودن عدد ۱۳ و روز سیزدهم، ۱۲ تایی بودن شمار برج‌های فلکی در نجوم قدیم و برخی اخبار و احادیث دینی به ویژه در عصر قاجار که روز سیزدهم ماه های ایرانی را شوم و بد دانسته؛ تاثیر داشته است.

البته باید به این نکته توجه کرد که در باورهای زرتشتی، روز سیزدهم فروردین، نماد هزاره سیزدهم بوده که در باورهای ایرانی زمان پایان عمر ۱۲ هزار ساله جهان و آغاز ویرانی و نابودی است، بنابراین رو سیزدهم فروردین، نگران‌کننده و منحوس دانسته می‌شد.
البته این باور وجود دارد که سابقه سیزده‌به‌در به ایران باستان می‌رسد و علت اصلی چنین روزی آن است که مردم نه برای جشن و سرور بلکه برای برگزاری مراسم‌ دینی و خواندن دعا و نیایش به بیرون از شهر می رفتند.

نبرد ایزد باران با دیو خشکسالی 
البته روز ۱۳ فروردین، روز نبرد ایزد باران با دیو خشکسالی نیز دانسته می‌شود. می‌دانیم در ایران باستان تمامی روزهای ماه نام مخصوص خود را داشتند. ۱۳ فروردین ماه، «تیشتَر» یا ایزد باران نامیده می‌شد. برای همین هم ایرانیان باستان که عادت داشتند برای نوروز، هفت نوع قلعه شامل گندم، جو، نخود، لوبیا، ارزن، عدس و ماش را در سینی‌های بزرگ سبز می‌کردند؛ در روز سیزدهم فروردین، سبزه‌ها را به آب روان می‌سپردند.
در مقاله «سیزده‌به‌در؛ پیروزی اسب سفید بر اسب سیاه» نوشته علی جلالی آمده است: تیشتر در منابع زرتشتی ایزد باران دانسته شده است که پدید آورنده آب‌‎ها، رودها، دریاچه‌ها و دریاها، درهم شکننده جادوگران و پاسدار آریایی‌هاست که بیشتر به صورت اسبی سفید و زیبا با گوشه‌های طلایی وارد دریا می‌شود و در آنجا با «اپوشه» دیو خشکسالی که در قالب اسبی سیاه و ترسناک تجلی می‌یابد؛ روبه‌رو می‌شود. این دو سه روز می جنگند که بر اساس باور ایرانیان باستان، باید برای تیشتر قربانی می‌دادند او پیروز شود تا آنها دچار خشکسالی نشوند.

سابقه سیزده‌به‌در 
سابقه سیزده‌به‌در از جمله مباحثی است که اتفاق نظر درباره آن وجود ندارد اما به گفته سجاد آیدنلو اخیرترین متنی که به سیزده‌به‌در اشاره کرده به دوره قاجار برمی‌گردد و تا قبل از این دوره متن مکتوبی وجود ندارد که به به طور مستقیم به سنت سیزده‌به‌در اشاره کرده باشد.

نکته پراهمیت آن است که در دوره قاجار علاوه بر خاطرات ناصرالدین‌شاه در سفرنامه‌های نویسندگان ایرانی و خارجی اشاره شده است که سیزده‌به‌در با جدیت و اهتمام بالا از سوی مردم و دربار اجرا می‌شده و مردم در این روز حتما برای گردش و تفریح به باغ‌ها و تفرجگاه‌ها می‌رفتند و بر این باور بودند که باید برای دور شدن از نحسی این روز، حتما باید خانه خود را ترک کنند و با حضور در طبیعت از شومی سال جدید در امان بمانند.

در دهه‌ها و سال‌های اخیر به دنبال رواج عقل‌گرایی در جوامع از جمله ایران، این تفکر که روز ۱۳ فروردین نحس است؛ تغییر کرده و گروه‌های مختلف جامعه بیشتر برای خوشگذرانی و تفریح سنت سیزده‌به‌در را اجرا می‌کنند تا بهانه‌ای باشد برای دورهمی، خوردن آش رشته و کاهو و سکنجبین و بازی‌های گروهی و رقص‌های محلی. 

امسال کرونا فرصت دورهمی و تفریح سیزده‌به‌در را از ایرانی‌ها گرفت اما بستری برای زیر سئوال بردن خرافه نحس بودن ۱۳ فروردین فراهم کرد. چون این روز زمانی نحس می‌شود که بدون توجه به توصیه‌های پزشکی وارد طبیعت شویم و دورهمی تشکیل بدهیم و جان خود و دیگران را به خطر بیاندازیم. کرونا فرصتی را فراهم کرد تا شعر ابوالقاسم حالت را تکرار کنیم که
«سیزده نحسی ندارد/نحسی از رفتار توست
هر زیان کاید به بار/از زشتی رفتار توست»

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، شبکه‌ی قطار شهری روسیه در سال ۱۹۳۵، یعنی بیش از ۸۰ سال پیش کلید خورد. در آن زمان، استالین، دیکتاتور معروف اتحاد جماهیر شوروی، تصمیم گرفت که این پروژه را از یک‌سو، به نماد قدرت و توسعه در جامعه‌ی کمونیستی بلوک شرق تبدیل کند، ازسوی دیگر، پس از پایان کار، آن‌را به نماد قدرشناسی در قبال انسان‌هایی تبدیل کند که به‌پای حزب کمونیسم، تا پای جان از هیچ کوشش و ایثاری دریغ نمی‌کنند. به همین دلیل، هنوز در نقطه‌هایی از ایستگاه‌های خاص، نمادها و تصویرهای مربوط به بانیان و عاملان اجرای این پروژه‌ی بزرگ و دشوار در آن زمان، به‌چشم می‌خورد.

برخی از ایستگاه‌های مترو در این دو شهر، بویژه مسکو، عملا شکل گالری‌های هنری را پیدا کرده‌اند که نه‌تنها آثاری هنری در گونه‌های نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری را در خود جای داده‌اند، بلکه با حفظ مؤلفه‌های تاریخی همچون لوسترها، به یکی از جاذبه‌ها و مقصدهای مورد توصیه برای گردشگرانی که به این شهرها سفر می‌کنند تبدیل شده‌اند. در این ایستگاه‌ها سنگ مرمرهای تراش‌خورده به‌وفور یافت می‌شوند و نیز چلچراغ‌هایی که در طراحی، هر فردی را به‌یاد خورشید در زیر زمین می‌اندازند.

اما در سنت‌ پترزبورگ، هرچند شکل و شمایل ساختار مترو و ایستگاه‌های آن، در کل به ساختار مترو مسکو شباهت بسیار دارد؛ اما علاوه بر این‌که تعداد و طول خط‌ها در این شهر شمالی روسیه محدودتر است، یک تفاوت دیگر نیز عمق بسیار زیاد ایستگاه‌های مترو در این شهر، نسبت به مسکو و دیگر شهرهای جهان است. درواقع با توجه به آن‌که این شهر در منطقه‌ای دلتایی و در محاصره و مجاورت آب‌ها (در قالب رودخانه و دریا) قرار گرفته است، به‌اجبار، خطوط و برخی ایستگاه‌های آن در عمق بسیار زیاد زمین قرار گرفته‌اند؛ تا عملا کار حفاری و محافظت از آن، مقدور باشد. همچنین در برخی از ایستگاه‌ها، محل توقف قطار و مسافران، در محفظه‌هایی طراحی شده است تا از ریزش آب جلوگیری شود.

در سن‌پترزبورگ که گفته می‌شود شمالی‌ترین شهر بالای یک میلیون نفر جمعیت جهان است، محل زندگی چهره های خاص، ازجمله در حوزه فرهنگ و ادبیات، از جاذبه های تاریخی و گردشگری محسوب می شوند. آپارتمان پوشکین که در کنار کانالی در نزدیکی مجموعه‌ی موزه‌ی هرمیتاژ (کاخ تابستانی کاترین کبیر) قرار دارد، امروزه در قامت موزه، پذیرای گردشگران از نقاط مختلف جهان است. البته مجسمه‌ای از پوشکین در مقابل موزه‌ی هنرهای معاصر پوشکین نیز نصب است که عده‌ای در سایت‌های فارسی‌زبان، آن‌را به‌اشتباه، به‌عنوان خانه‌ی پوشکین ثبت کرده‌اند. آپارتمان پوشکین در سنت‌پترزبورگ نیز به‌شکل موزه‌ای از وسایل شخصی این شاعر بنام و روایتی از زندگی تراژیک او حفظ شده است. همچنین در یکی از خیابان‌های منشعب از سر دیگر خیابان معروف نووسکی که آن‌هم به‌نام پوشکین نامگذاری شده نیز مجسمه‌ی یادمان او در میدان‌گاهی قرار دارد.

خانه‌ی «آنا آخماتوآ» – شاعر دوره‌ی حکومت استالین – و همسرش نیکلای پونین که از مبارزان آن زمان بوده نیز در نزدیکی آپارتمان پوشکین اما در باغی به‌نسبت مجلل قرار دارد. این موزه هم روایت زندگی این شاعر شناخته‌شده را به مخاطب ارایه می‌کند. اما در سوی دیگر خیابان چندکیلومتری و البته محوری نووسکی در سنت پترزبورگ و در نزدیکی خیابان و مجسمه‌ی یادمان پوشکین، خانه‌ی  «فئودور داستایووسکی»، نویسنده‌ای است که در میان مخاطبان ایرانی یکی از مشهورترین روس‌هاست. در خانه‌ی او نیز که در نبش دو خیابان فرعی قرار گرفته، علاوه بر کلاه و بارانی و دیگر وسایل شخصی، میز نویسندگی داستایووسکی را هم با ادوات نگارش او از نزدیک می‌توان دید

کلیساهای سنت پترزبورگ هم از جاذبه های جدی آن هستند. کلیسای جامع اسحاق (ایساک)، از کلیساهای معروف روسیه است که در شهر سنت پترزبورگ قرار دارد. این کلیسا با بنایی عظیم و با گنبدی طلایی، در ابتدای قرن هجدهم، به سبک کلاسیک روسی ساخته و در قرن نوزدهم توسط معماری فرانسوی تجدید بنا شده است. این کلسیا به‌عنوان بزرگ‌ترین کلیسای روسیه، ظرفیت پذیرش ۱۴ هزار عابد را دارد و گردشگران برای تماشای شهر سنت‌ پترزبورگ از نمای بالا، پس از تهیه‌ی بلیت، حدود ۵۰۰ پله را برای بالا رفتن به سطوح فوقانی آن می‌توانند طی کنند. این کلیسا نیز به‌جز زمان برگزاری برخی مناسبت‌ها و عیدهای مذهبی، کارکرد موزه‌ای دارد.

کلیسای کازان، دیگر کلیسای مطرح در سنت‌پترزبورگ و روسیه است که ساختمان اولیه‌ی آن در ابتدای قرن نوزدهم توسط معماری روس بنا شده است. گویا چند سال بعد، پس از شکست لشگر ناپلئون بناپارت از روس‌ها، غنیمت‌های جنگی و پرچم‌های لشگر مغلوب در این کلیسا جمع‌آوری می‌شود.

پیکر قهرمان روسیه در آن جنگ نیز در این کلیسا دفن شده و مردم روسیه او را بسیار تکریم و سنگ مزارش را زیارت می‌کنند. تندیس‌های نصب شده در ورودی کلیسا نیز به همین قهرمان و یکی از سردارهای آن دوره مربوط است. کلیسای کازان کارکرد مذهبی خود را حفظ کرده و مردم هر روز برای انجام اعمال مذهبی به آن می‌توانند وارد شوند. درواقع سیاست دوره‌ی کمونیستی این بوده که برخی کلیساها یا مسجدها را از کارکرد مذهبی صرف خود خارج کرده، آن‌ها را در مقام موزه، کتابخانه و امثال این‌ها درآوردند. درواقع گردشگران هم در این میان، با حفظ شئونی، مجال می‌یابند که از زیبایی‌های داخلی کلیسا دیدن کنند.

اما کلیسای مطرح دیگر، کلیسای ناجی سنت پترزبورگ یا خون ریخته شده است. این کلیسا که دقیقا مشابه کلیسای سنت باسیل (واسیل مقدس) مسکو ساخته شده، مانند بیشتر کلیساهای یادشده است که گردشگران باید برای ورود به آن و تماشای زیبایی‌های معماری و تزئینی‌شان، ورودیه بپردازند.

کلیسای “بناشده بر خون” یا “قیام مسیح” از دیگر نام‌های این کلیسای ساخته شده در اواخر قرن نوزدهم است. گفته می‌شود «ساخت بنای کلیسا در سال ۱۸۸۳ به‌دستور الکساندر سوم، به‌عنوان یادبودی برای پدرش، تزار الکساندر دوم و در محل ترور او شروع شد.

تزار الکساندر دوم همان کسی بود که در سال ۱۸۶۱ قانون منع رعیت‌داری در روسیه را تصویب کرد. روند پیشرفت کار قدری کند بود و سرانجام در سال ۱۹۰۷ و در دوره‌ی نیکلاس دوم ساخت کلیسا به پایان رسید.

درواقع منع برده‌داری تنها جان «آبراهام لینکولن» را در آمریکا نگرفت، بلکه یکی از تزارهای روسیه را هم به‌شکل مشابهی به کام مرگ فرستاد. از این رو، کلیسای یادشده که به‌عنوان یادبود تزار شهید و در محل ترور او ساخته شده، کلیسای «خون ریخته‌شده» نام گرفته است. کاشی‌کاری‌ها و نقاشی‌های درون این کلیسا برای گردشگران بسیار جذابیت دارند.

در سنت‌پترزبورگ و حوالی آن، کلیساهای دیگری هم قرار دارند؛ ازجمله کلیسایی در شهر پتروف، مقابل کاخ سلطنتی پتر کبیر که تاحدودی شبیه به کلیسای واسیل مقدس در مسکو یا کلیسای خون ریخته‌شده در سنت‌پترزبورگ ساخته شده است. این کلیسا چند سالی متروکه بود و سپس بازسازی شد.

کلیسای موجود در قلعه‌ی پترو پاول سنت پترزبورگ، از جهتی، جزو مهم‌ترین کلیساهای روسیه است. قلعه‌ی پتر و پاول را نخستین ساختمان و اثر معماری شهر سنت پترزبورگ می‌دانند که در ابتدای قرن هجدهم با هدف کنترل رودخانه و دسترسی به دریای بالتیک، در یکی از جزیره‌گون‌های این شهر، توسط معمارانی ایتالیایی و آلمانی بنا شد.

علاوه بر اینها، در کنار مجموعه گردشگری خیابان نووسکی و کاخ های تزارهای روسیه چون پتر، موزه مشهور هرمیتاژ، از جاذبه های درجه یک جهانی سنت پترزبورگ به حساب می آید.

انتهای پیام

به گزارش خبرنگار مهر، برگزیدگان پویش “سین هشتم سلیمانی” اعلام شدند.

این پویش در آستانه سال جدید و با توجه به سنت دیرین ایرانیان در چیدن سفره هفت سین در ابتدای سال جدید شمسی، به همت خبرگزاری مهر با مشارکت سازمان فضای مجازی بسیج برگزار شد.

شرکت کنندگان با ارسال تصویری از سفره هفت سین خود مزین به عکس سردار سرافراز حاج قاسم سلیمانی، در این پویش شرکت نمودند.

ارسال عکس برای این پویش که از نخستین روز سال ۹۹ آغاز شده تا پایان روز دهم فروردین ادامه داشت و امروز با پایان رأی گیری، نفرات برتر اعلام شدند.

براساس این گزارش، بیش از ۱۸۰۰۰ نفر به ربات‌های این پویش در پیام رسان های مختلف پیام دادند که در مجموع بالغ بر ۱۲۶۰۰ تصویر ارسال شد.

همچنین ۷۷۳۷۵ نفر در رأی گیری این پویش شرکت کرده و در مجموع ۱۳۲۶۳۶ رأی به عکس‌های مختلف داده شد.

گفتی است در ابتدا ۸ سفر خانوادگی به مشهد مقدس بعنوان جایزه منتخبان پویش در نظر گرفته شده بود که با توجه به استقبال قابل توجه مردم، ۸ سفر به کرمان و زیارت مزارمطهر سردار سلیمانی نیز به آن افزوده شد.

براین اساس افراد زیر به ترتیب حائز بیشترین آرا شدند:

۱. عباس علی اکبرزاده از رودسر، روستای سالو محله

۲. هانیه منافی از قزوین، شهرصنعتی البرز

۳. بهزاد پرتوی از تهران

۴. کیومرث میرسالاری از خرم آباد

۵. کمیل دیده بان از آستارا

۶. بنت الهدی پیروزی از بادرود

۷. مریم فراهانی از فراهان

۸. سید ایمان هاشمی از کرمان

۹. سیدجواد توکلی از تهران

۱۰. سید ذبیح الله رحیمی از دره شهر

۱۱. فاطمه کابلی از نکا

۱۲. مریم جباری از تهران

۱۳. علی اسدی پور از یزد

۱۴. زهرا احمدی از رزن

۱۵. ابوالفضل محمدی از اصفهان

۱۶. سید محسن محسن پور از بهشهر

به گزارش ایسنا، یکی از شرکت‌های معدنی فعال در سواد کوه مازندران، درست در روز یکم فروردین امسال برای بهره‌برداری بیشتر از معدن سنگ خود، اقدام به انفجار در عرصه و حریم درجه یک محوطه غار اسپهبد خورشید کرد، آن‌هم در شرایطی که برای قطع زنجیره‌ی انتقال ویروس کرونا فعالیت‌های نه چندان مهم در کشور تعطیل شده‌اند، اما متاسفانه برخی از شرکت­های معدنی بدون تعطیلی و بی­ وقفه به اقدامات خود در این محوطه به سنگ‌شکنی در دل کوه‌ها مشغول هستند.

مهدی ایزدی – معاون میراث فرهنگی اداره کل میراث فرهنگی استان مازندران – در گفت‌وگو با ایسنا می‌گوید: این اداره کل از سال گذشته با طرح شکایت از معدن‌کارانی که در عرصه و حریم مجموعه غار دژ اسپهبد خورشید فعالیت دارند، پیگیر است تا همه‌ی پروژه‌های آن محدوده متوقف شود، هر چند در حال حاضر هیچ معدنی در عرصه‌ی غار اسپهبد فعال نیست.

او از نخستین نتایج این پیگیری‌ها را صدور دستور دادستان مبنی بر تعطیلی فعالیت معادن‌کاران در این محدوده می‌داند و ادامه می‌دهد: از سوی دیگر چون تاریخ صدور مجوز فعالیت برخی از این معدنکاران قبل از تصویب حریم مصوب منطقه بوده است، دادستان مجبور به اجازه‌ی فعالیت آن‌ها شد تا در اسرع وقت جابجایی معادن و تعطیلی کامل آن‌ها اتفاق بیفتد.

وی اضافه کرد: جابجایی معادن باید از طریق منابع ملی و طبیعی انجام شود اما میراث فرهنگی در هر صورت پیگیر است تا هر چه سریع‌تر این اتفاق رخ دهد.

وی با تاکید بر این‌که فعالیت معادنی که باعث انفجار در محدوده غار دژ اسپهبد شده‌اند در طول روزهای گذشته متوقف شده است، ادامه می‌دهد: نیروهای یگان میراث فرهنگی جلو ادامه‌ی فعالیت آن‌ها را گرفتند، اما هنوز در نقاطی که جزو حریم مجموعه است و با محوطه فاصله دارد، برخی بهره‌برداری‌ها به دستور دادستانی به طور موقت و با تایید ضابطه‌های میراث فرهنگی ادامه دارد تا سریع‌تر مکان جدیدی برای آن‌ها جایگزین شود.

ایزدی با بیان این که نمی‌توان آسیب وارد شده به محوطه را در شرایط کنونی تخمین زد، تاکید می‌کند: وقتی سنگی از یک محوطه‌ی تاریخی جابجا می‌شود، نمی‌توان آسیب وارد شده به آن را حتی به ریال هم تخمین زد.

انتهای پیام

۱۲ فروردین ۱۳۹۹ / ۱۶:۰۲

مگر جز آن است که خاطره‌هایمان با قصه‌ها و حکایت‌ها پیوند می‌خورد و مگر جز آن است که آرزوهای دور و درازمان را با داستان‌ها پیوند می‌زنیم تا روح حضور خویش را در آن‌ها بازیابیم، تا هر آنچه را نایافتنی است، بدان‌ها دست یابیم؟ با نگاه به این عکس‌ها، تنهایی‌ها، سرخوردگی‌ها، شادمانی‌ها و تلخی‌های گریزناپذیرمان را در تار و پود قصه‌ها می‌ریزیم و با چشم‌اندازی خوش‌بینانه، مزرع سبزی را از قالب فرسوده ناملایمات بیرون می‌کشیم تا حدیثی دیگر از طلوعی دیگر را زمزمه کنیم؛ حدیثی با رنگ و لعاب زندگی، با خاطراتی از شهر عشق و شعر و ادب.

اینجا یکی از پرجاذبه‌ترین مقاصد گردشگری ایران است که هر سال بویژه در نوروز انبوه گردشگران ایرانی و خارجی روانه آن می‌شوند. جذابیت‌های باستانی و طبیعی آن همانند رباینده دل‌هاست که از دیدن آن سیراب نخواهید شد. شیراز پر از زیبایی‌های تاریخ و فرهنگ ایرانی است و هر کسی را وسوسه می‌کند تا سفری به‌یادماندنی به این شهر داشته باشد؛ سفری در دالان تاریخ، از عظمت و شکوه ایران‌باستان تا معماری‌های بی‌بدیل دوران زندیه و قاجار؛ سفری با عطر بهارنارنج و طعم فالوده شیرازی و نوای شعر اصیل فارسی.

نوروز ۹۸ با تمام دشواری‌هایی که سیل فروردین به شیراز و شهروندانش تحمیل کرد، شهر مملو از گردشگر بود؛ اما نوروز ۹۹ حکایتی متفاوت دارد. حالا پای مرگ و زندگی خود و اطرافیانمان در میان است. به جای مهمانانِ هرسالۀ شیراز، امسال کرونا مهمان این شهر است؛ مهمان ناخوانده‌ای که به تمام ایران و به تمام جهان سفر کرده است.

حالا مدتی است از کمپین «در خانه می‌مانیم» صحبت می‌کنیم؛ کمپینی که باید همه‌مان رعایت کنیم. شیرازی‌ها معروفند به مهمان‌نوازی؛ اما این مهمان‌نوازی را گذاشته‌اند برای روزهایی نه‌چندان دور که دیگر خبری از شیوع ویروس نیست و «کرونا» خاطره‌ای است که تجربه‌های نه‌چندان ارزانی را برایمان آورده بود. تا رسیدن آن روزها، شیراز هم مثل جاهای دیگر، برای تداوم زندگی، از مهمان‌نوازی معذور است؛ ولو به قیمت گردِ غربتی که مدتی روی دیدنی‌هایش می‌نشیند.

در این تصاویر، تفاوت حال و هوای نوروز ۱۳۹۸ و نوروز ۱۳۹۹ را خواهید دید. شوری که بود، سکوتی که هست، امیدی که باقی‌ست.

با توجه به شیوع ویروس کرونا و توصیه های اکید مسئولین جهت مهار و جلوگیری از انتشار ویروس کرونا تصمیماتی از قبیل تعطیلی بازارها، بوستان ها، هتل ها، رستوران ها، وضع مقررات منع رفت و آمد های برون شهری گرفته شد. از اولین روزهای سال ۹۹ تمامی پاساژها، فروشگاه‌ها، دست فروش‌ها و بازار سرپوشیده و اماکن گردشگری و تاریخی سمنان بجز فروشگاه‌هایی که کالاهای اساسی عرضه می‌کنند و در روز های اخیر نیز تمامی پارک ها و تفرجگاه‌ها بطور کامل بسته شدند و اغلب مردم فقط برای خرید کالاهای مورد نیاز خود از خانه خارج می‌شوند و بعضاً تردد غیر ضروری نیز در شهر مشاهده می شود.

۱۲ فروردین ۱۳۹۹ / ۱۵:۱۹

خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ: حسن شاه‌محمدی (البرز پژوه)

در کنار کارهای پایانی سال، خانواده‌های کلاکی برای استقبال از عید نوروز، پختن شیرینی توتک را نیز انجام می‌دهند. بنا به رسمی دیرینه در روستای کلاک کهن و دیگر مناطق کرج در گذشته اقدام به پخت و تهیه این شیرینی می‌شد. در حال حاضر با وجود انواع شیرینی‌های سنتی و خارجی، خانواده‌هایی که به سنت‌ها پایبندند، به تهیه و پخت آن اقدام می‌کنند.

این نان شیرینی خوشمزه با کیفیت با سابقه چند صد ساله است که در گذشته به علت نبود شکر از شیره توت در پخت آن استفاده می‌شد. به همین علت نیز نام آن را توتک گذاشته‌اند. شیرینی توتک تنها سوغات مردم کرج در گذشته در مورخ ۲۳/‏۰۴/‏۹۷‬ به شماره ۱۵۷۷ به ثبت آثار ملی ایران رسیده است.

توتک و اگردک از شیرینی‌های مخصوص کلاک است. اگردک در جشن‌های عروسی و توتک چنانکه گفته شد مخصوص عید نوروز بوده است. البته در دیگر ایام سال هم بنا به نیاز پخت می‌شدند، اما این پخت‌ها در غیر از موعد موسوم رسمیت نداشتند.

پختن نان و توتک در هفته‌های پایانی سال تمام فضای روستا را عطرآگین می‌کرد، هر خانواده بنا به و سعی که داشت مقداری خمیر آرد گندم تهیه میکرد. پختن توتک همراه با شادی و شعف بود اما کاری پر زحمت به شمار می‌رفت، بنابراین نیاز به کمک چند نفر داشت. غالباً این وظیفه بر گردن خانم‌های خانه و خانم‌های همسایه و فامیل بود که به یاری یکدیگر می‌شتافتند بخصوص اینکه این کمک و همیاری به صورت متقابل بود. کار پختن توتک یک کار تجربی و تقریباً کار «آبجی نانواها» بود که در این کار تبحر زیادی داشتند.

برای تهیه خمیر ۳۰۰ الی ۴۰۰ عدد توتک از ابتدا صبح زود کار شروع می‌شد. مواد لازم برای تهیه این خمیر عبارت بودند از: آرد گندم، روغن، شکر، آب و مایه خمیر. در طشتی چوبی (لاوک) آنها را به نسبت معین مخلوط می‌کردند تا خمیر به دست آید. خمیر را آنقدر ورز می دادند تا خمیر ور آمده (عمل تخمیر انجام بگیرد) کم کم با گرم کردن تنور – که با هیزم و خار و خاشاک روشن می‌شد – کار پختن را آغاز می‌کردند.

ابزار کار برای پختن شیرینی نیز از این قرار بود: یک سفره پهن سفید، تخته و وردنه، شانه، توکان (ظرف فلزی دسته بلند)، میله فلزی بلند که یک سر آن پهن و سر دیگر آن حالت قلاب داشت برای گرفتن یا جدا کردن نان در داخل تنور و وسیله‌ای گرد مانند بادگیر درب سماور زغالی که در آن زمان رایج بود که برای شکیل شدن شکل ظاهری قرص شیرینی توتک استفاده می‌شد.

چانه را با وردنه روی تخته مخصوص پهن کرده و توسط دندانه‌های شانه روی آن را به صورت ضربدر نقش می‌بستند، سپس محصول را به بدنه تنور می‌چسباندند تا پخته شود.

قطر این نان شیرینی خوش مزه حدود ۱۴ الی ۱۵ و ضخامت آن حدود ۱/۵ سانتیمر است. همانطور که گفته شد در خانواده اصیل کرجی به پاس حفظ سنت‌های قدیمی از میهمانان نوروزی خود در کنار دیگر شیرینی‌های رایج با شیرینی توتک هم پذیرایی می‌کنند.