جزیره موزه‌ها که از سال ۱۹۹۹ میلادی در فهرست جهانی یونسکو به ثبت رسیده، از موزه آلتس، موزه جدید، موزه بُده، گالری ملی قدیم و موزه پرگامون تشکیل شده‌ است. در طول جنگ جهانی دوم، پنج ساختمان موزه به اشکال مختلفی آسیب دیدند و در طول سال‌های پس از جنگ دوباره بازسازی شدند.

موزه آلتس قدیمی‌ترین بخش جزیره موزه‌های برلین است. بنای موزه را کارل فریدریش شینکل، معمار آلمانی بین سال‌های ۱۸۲۳ تا ۱۸۳۰ ساخت تا میزبان کلکسیون هنری خانواده سلطنتی پادشاهی پروس باشد. امروزه نیز آثار تاریخی از موزه دولتی برلین در این مکان نگهداری می‌شود. همچنین در چند سال اخیر، بخشی از این موزه، به صورت موقت میزبان آثار هنری یونان، رم و همچنین آثار تاریخی مصر بوده است.

موزه «بده» نیز توسط معماری به نام ارنست فون اینه، طراحی شد. این موزه که سال‌ها با عنوان کایزر فریدریش شناخته می‌شد؛ در سال ۱۹۵۶، به افتخار نخستین موزه‌دار آن، ویلهلم فون بوده، تغییر نام داد. ویلهلم فون به ترکیب کلکسیون‌های هنری باور داشت و به همین دلیل، در این موزه، مجموعه‌هایی منحصر به فرد از تندیس‌ها، سکه‌ها و مدال‌ها وجود دارد.

امروزه در این موزه، آثاری از بیزانتیوم و راونا، قرون وسطی، هنر ایتالیایی و گوتیک به نمایش گذاشته شده است. بی‌شک موزه پرگامون نیز یکی از مهم‌ترین موزه‌های برلین است. در آلمان موزه‌ای شبیه به پرگامون پیدا نمی‌کنید که دانشنامه‌ای از شاهکارهای هنری، فرهنگی و صنایع‌دستی را به نمایش بگذارد.

در این موزه، مجموعه‌ای نفیس از آثار هنری متعلق به یونان باستان، آسیای مرکزی و خاورمیانه، مصر باستان، ایران باستان و همچنین آثاری از هنر اسلامی به نمایش گذاشته شده است. از دیگر بناهای ارزشمند در جزیره موزه‌های برلین، می‌توان به موزه جدید اشاره کرد. این موزه در جنگ جهانی دوم آسیب دید و در سال ۲۰۰۹ بازسازی شد. در موزه جدید، مجموعه‌های متنوعی از اشیاء آنتیک و قدیمی کلاسیک، اشیاء مربوط به مصریان و بسیاری موارد دیگر به نمایش گذاشته شده است.

 گالری ملی قدیم، همآخرین موزه در جزیره موزه‌های برلین است. جایی که توانسته بازدیدکنندگان بسیاری را به سوی خود جذب کند. علاوه بر این‌ها، در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۹ نگارخانه زیمون-جیمز به عنوان مرکز جدید جزیره موزه‌ها افتتاح شد. گالری جیمز سایمون، تالار ورودی جزیره موزه‌ها است و به دست دیوید چیپرفیلد، طراحی و ساخته شده است.

این گزارش توسط بخش پژوهش های فرهنگی رایزنی فرهنگی ایران در آلمان تهیه و در اختیار خبرگزاری مهر قرار داده شده است. 

علیرضا امری کاظمی عضو کمیته علوم زمین و ژئوپارک‌های کمیسیون ملی یونسکو به خبرنگار مهر گفت: در اطلس میراث زمین شناختی که سال ۹۱ چاپ شد، ۳۰ منطقه از کشور را به عنوان مناطقی که پتانسیل قطعی برای ژئوپارک جهانی دارند را مطالعه و در قالب کتابی با همکاری سازمان زمین شناسی معرفی کرده بودیم. این مناطق در استانهای کشور می توانند به ژئوپارک تبدیل شوند ولی هنوز حرکت قطعی در این زمینه ندیده ایم.

وی بیان کرد: در استان مازندران جلساتی برگزار شده بود و تمایلاتی نشان دادند . در استان خوزستان نیز مطالعه شده بود ولی وارد فاز اجرایی نشدند. در استان لرستان نیز همینطور. درصورتیکه  اگر تلاشی برای تهیه این پرونده ها شود، این مناطق می توانند کاندیدای بعدی ژئوپارک ایران باشند.

وی درباره کمیته ملی ژئوپارک ها گفت: آیین نامه اجرایی کمیته ملی ژئوپارک های ایران توسط سازمان زمین شناسی و چند سازمان دخیل دیگر مانند حفاظت محیط زیست و کمیسیون ملی یونسکو و … تهیه شد. یک سال جلسات متعددی درباره تدوین آیین نامه اجرایی و تقسیم وظایف بین سازمانی داشتیم این آیین نامه به کمیسیون ملی زیربنایی صنعت و محیط زیست ریاست جمهوری برای تصویب رفت ولی به نتیجه نرسید. درحالی که اگر این اتفاق بیفتد، رسما به همه این کمیته استانها معرفی می شد تا برای ساماندهی ژئوپارک های استان شان اقدام کنند. در قشم این اقدام به صورت غیردولتی انجام شد و شبکه ملی ژئوپارک های کشور را با مشارکت ژئو پارک قشم و ارس و طبس تشکیل دادیم.

وی افزود: ژئوپارک های جدید دیگر در کشور نیز هر زمان بخواهند تشکیل شوند باید عضو این شبکه شوند چون این شبکه ارتباط بین ژئوپارک های کشور و ارتقای سطح ژئوپارک ها را به عهده دارد. ولی هنوز در کشور این موضوع جانیفتاده است.

ارزیاب بین‌المللی یونسکو در امور ژئوپارک ها گفت:  هر کشوری در هر سال می تواند دو پرونده ژئوپارک را به یونسکو ارسال کند منتها هر ژئوپارکی باید اول یک سال در سطح ملی کار و تمرین کند و مشکلاتش را برطرف کند و سپس اجازه خواهد داشت تا در سطح جهانی آن را معرفی کند.

به گزارش ایسنا، موزه Eunpyeong History & Hanok Museum در سه طبقه شامل کتابخانه، اتاق آموزش، سالن تاریخ Eunpyeong که در آن میراث فرهنگی منطقه قابل تقدیر است (در طبقه‌های اول و دوم) و نیز سالن نمایشگاه ویژه و سالن نمایشگاه هانوک در طبقه سوم است. پشت بام و نمای بیرون آن نیز جنبه‌ی نمایشگاهی دارد.

منطقه یون‌پیونگ یکی از ۲۵ منطقه سئول در کره جنوبی است که در شمال غربی پایتخت قرار گرفته است و حدود نیم میلیون نفر جمعیت دارد.
هانوک نیز نام خانه سنتی کره ای است که نخستین‌بار در قرن چهاردهم میلادی در زمان سلسله ژوزون طراحی و ساخته شد.

معماری کره‌ای در هانوک درواقع با تفکر درباره زمین و فصل‌ها، موقعیت خانه را در ارتباط با محیط اطراف خود تعریف می‌کند. فضای داخلی خانه نیز بر همین اساس برنامه‌ریزی شده است. به این اصل baesanimsu گفته می‌شود، به این معنی که خانه ایده‌آل با کوهی در پشت و رودخانه در قسمت جلویی ساخته شده است. شکل‌های هانوک البته در منطقه‌های مختلف شبه جزیره کره، متفاوت است. در منطقه‌های سردسیر شمالی کره، هانوک‌ها در یک مربع با یک حیاط در وسط ساخته می‌شوند تا بتواند گرما را بهتر حفظ کنند. در منطقه‌های جنوب کره اما هانوک‌ها بازتر و به شکل  L طراحی شده‌اند.

در این تصویرها، بخش‌های مختلف موزه تاریخ یون‌پیونگ و هانوک را می‌توانید ببینید:

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، موزه Eunpyeong History & Hanok Museum در سه طبقه شامل کتابخانه، اتاق آموزش، سالن تاریخ Eunpyeong که در آن میراث فرهنگی منطقه قابل تقدیر است (در طبقه‌های اول و دوم) و نیز سالن نمایشگاه ویژه و سالن نمایشگاه هانوک در طبقه سوم است. پشت بام و نمای بیرون آن نیز جنبه‌ی نمایشگاهی دارد.

منطقه یون‌پیونگ یکی از ۲۵ منطقه سئول در کره جنوبی است که در شمال غربی پایتخت قرار گرفته است و حدود نیم میلیون نفر جمعیت دارد.
هانوک نیز نام خانه سنتی کره ای است که نخستین‌بار در قرن چهاردهم میلادی در زمان سلسله ژوزون طراحی و ساخته شد.

معماری کره‌ای در هانوک درواقع با تفکر درباره زمین و فصل‌ها، موقعیت خانه را در ارتباط با محیط اطراف خود تعریف می‌کند. فضای داخلی خانه نیز بر همین اساس برنامه‌ریزی شده است. به این اصل baesanimsu گفته می‌شود، به این معنی که خانه ایده‌آل با کوهی در پشت و رودخانه در قسمت جلویی ساخته شده است. شکل‌های هانوک البته در منطقه‌های مختلف شبه جزیره کره، متفاوت است. در منطقه‌های سردسیر شمالی کره، هانوک‌ها در یک مربع با یک حیاط در وسط ساخته می‌شوند تا بتواند گرما را بهتر حفظ کنند. در منطقه‌های جنوب کره اما هانوک‌ها بازتر و به شکل  L طراحی شده‌اند.

در این تصویرها، بخش‌های مختلف موزه تاریخ یون‌پیونگ و هانوک را می‌توانید ببینید:

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، ‌ آکادمی گردشگری چین براساس نظرسنجی که از گردشگران این کشور قبل و بعد از سفر به ایران انجام داده، نتیجه گرفته است: در سال ۲۰۱۸ سطح رضایت مسافران چینی از سفر ایران حدود ۷۹.۲۰ درصد بوده که در بین ۱۰۲ ملیتی که به ایران سفر کرده‌اند رتبه رضایت‌مندی چینی‌ها ۵۹ بوده است. در هشت ماه نخست سال ۲۰۱۹ میزان رضایت چینی‌ها از سفر به ایران ۷۷.۳۸ درصد بوده که رتبه آن در بین ملیت‌های دیگر ۷۸ شده است.

نمودار آماری این گزارش که نسخه‌ای از آن در اختیار ایسنا قرار داده شده، نشان می‌دهد: سطح رضایت‌مندی چینی‌ها از سفر به ایران امسال در مقایسه با سال ۲۰۱۸، کمتر شده است.

در گزارش نظرسنجی آکادمی گردشگری چین آمده است: میانگین رضایت سایر ملت‌ها از سفر ایران ۸۵ درصد بوده که سطح رضایت‌مندی چینی‌ها در سال ۲۰۱۹ از این عدد کمی پایین‌تر بوده و به ۷۷.۳۸ درصد رسیده است.

بیشترین درصد رضایت چینی‌ها از مردم ایران و مهمان‌نوازی آن‌ها و کیفیت غذاهای ایران بوده که بالاتر از سطح میانگین رضای‌تمندی سایر ملیت‌ها است.

چینی‌ها از برخی زیر ساخت‌ها شامل اماکن تاریخی و کاخ‌ها، مراکز خرید، جابه‌جایی‌ها، تصویر مقصد، رقابت‌پذیری قیمت مقصد و تبلیغات دهان به دهان رضایت نسبی داشته‌اند اما درباره مدیریت و برنامه‌ریزی گردشگری میزان رضایت آن‌ها زیر ۷۰ درصد بوده است؛ عددی پایین‌تر از میانگین سطح رضایت سایر ملت‌ها.

آکادمی گردشگری چین گزارش کرده است: ایران در طرح «یک کمربند ـ‌ یک جاده» واقع شده و موقعیت راهبردی دارد و سطح تعاملات اقتصادی دو کشور در پنج سال گذشته ۷.۳ درصد رشد داشته که در یک بازه پنج‌ساله، گردشگری ورودی از چین به ایران حدود ۲۰.۱ درصد و گردشگری ورودی از ایران به چین حدود ۱.۷ درصد سالانه افزایش داشته است.

سفر ایرانی‌ها به چین ۱۷ درصد و سفر چینی‌ها به ایران حدود ۵ درصد کمتر شده استهمچنین امسال کلا حدود ۸ میلیون نفر مسافر بین دو کشور جا به جا شده است که نسبت به سال گذشته ۱۲.۱ درصد کاهش داشته که کاهش ورودی از ایران به چین حدود ۱۶.۸ درصد بوده و کاهش سفر چینی‌ها به ایران حدود ۴.۷ درصد بوده است (نقطه سر به سر یکساله).

این آکادمی همچنین به بررسی تصویر ذهنی مسافران از ایران پرداخته و در آزمون ارزیابی استاندارد گردشگران مشخص شده که ذهنیت آن‌ها از کلمه ایران قبل از سفر به این کشور برابر با  نفت، انقلاب و امپراتوری پرشیا بوده است.

پیش از سفر بیشترین جست‌وجوی اینترنتی چینی‌ها درباره مسجد نصیرالملک (شیراز)، تخت جمشید (استان فارس) و میدان امام (اصفهان) بوده است.

چینی‌ها پس از سفر به ایران اغلب چنین نظر داده‌اند: ایران بهتر از چیزی است که فکر می‌کردیم. اصفهان خیلی دوست داشتنی است و شهر زنده ای است که با چرخ زدن در این شهر، فرهنگ و زندگی مردم به خوبی نمایان می‌شود.

میدان امام بعد از غروب با توجه به پیک نیک خانواده‌های ایرانی جذابیت خاصی دارد که چینی‌ها می‌توانند از ایشان به‌راحتی عکاسی کنند.

تخت جمشید احساسی تاریخی مشابه دیوار چین دارد. معماری آن و البته سرویس کرایه دوربین سه بعدی احساس عمیقی از تاریخ را منتقل می‌کند.

در این گزارش نظرسنجی به نظر به یکی از گردشگران چینی اشاره شده که گفته است: لغو روادید دلیل اصلی انتخاب یک‌باره ایران به عنوان مقصد بوده است. پیش از سفر اطلاعات زیادی راجع به این کشور پیدا نکرده‌ ولی بعد از بازدید از این انتخاب بسیار راضی بوده و باز هم قصد بازگشت به ایران را دارد.

برخی چینی‌ها نیز نظر داده‌اند: اگر نام ایران به گوش‌تان بخورد ابتدا احساس ناامنی می‌کنید ولی بعد از بازدید در حدی احساس‌تان عوض می‌شود که حتی نمی‌خواهید آن را ترک کنید.

عقیده برخی چینی‌ها بر این است که در بیشتر مسیرهای بین شهری ایران، حمل و نقل با اتوبوس از نظر قیمت و کیفیت خیلی خوب است.

آکادمی گردشگری چین همچنین به استناد نظرهای ثبت شده درباره سختی سفر تنهایی به ایران، برخورد بعضی راننده‌های تاکسی و فروشنده‌ها توصیه کرده است: برای داشتن سفری امن و مطمئن گروهی به ایران سفر کنید.

همچنین اعلام شده است: سیستان و بلوچستان و کرمان ممکن است امن نباشد. قطار (به خاطر ساعات نامناسب حرکت که روی زمان بازدیدها و رسیدن به مقصد اثر می‌گذارد) خیلی توصیه نمی‌شود.

چینی‌ها نظر داده‌اند که مردم ایران نسبت به خارجی‌ها خوش‌قلب هستند اما بیش از حد به یک خارجی توجه نشان می‌دهند.

پلو زعفرانی، روسری زنان ایرانی، نان‌های بزرگ، مردم خونگرم و مهمان‌نواز، سرزمین زیبا، مسجد صورتی، چشم‌های رنگی، واقعی و زیبا، قصه هزار و یک‌شب از جمله عباراتی است که به عقیده برخی گردشگران چینی تداعی‌کننده ایران است.

این گزارش براساس نظرهای ثبت شده نتیجه گرفته است: برای سفر به ایران ۱۰ روز کافی بوده و این کشور طبیعت زیبایی ندارد. به عقیده فعالان گردشگری ایران و چین، بیان چنین دیدگاهی درباره طبیعت ایران ناشی از کوتاهی بخش دولتی در معرفی مناسب جذابیت‌های متعدد و متنوع ایران است.

انتهای پیام

محمد حسن طالبیان با بیان این‌که در حاشیه نشست ۲۴ ام کمیته میراث بشری ناملموس یونسکو رایزنی‌های فرهنگی بین‌المللی برای تهیه پرونده‌های مشترک با کشورهای ترکیه، روسیه، عراق، آذربایجان، تاجیکستان، پاکستان، ازبکستان و افغانستان انجام شده است، به ایسنا توضیح داد: تهیه پرونده‌های مشترک میراث ناملموس با کشورهای همسایه در اولویت برنامه‌های ثبت جهانی میراث ناملموس وزارتخانه میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری قرار دارد.

او با اشاره به این‌که سهمیه ملی کشورهای عضو کنوانسیون پاسداری از میراث فرهنگی ناملموس برای ثبت جهانی محدود به یک پرونده برای هر دو سال است، افزود: راهبرد ما تاکید بر تهیه پرونده‌های مشترک است.

وی تهیه پرونده‌های مشترک میراث بشری ناملموس با دیگر کشورها را عاملی برای توسعه دیپلماسی فرهنگی ایران دانست.

یلدا به اجلاس ۱۴۰۰ می‌رسد

مصطفی پورعلی – مدیر کل دفتر ثبت آثار تاریخی این وزارتخانه – نیز درباره‌ی نتایج این رایزنی‌ها گفت: بر اساس هماهنگی‌ها و اقدامات انجام شده، قرار شد تا چهار پرونده مشترک برای اجلاس میراث ناملموس که سال آینده برگزار می‌شود، از سوی ایران همراه با دیگر کشورها به یونسکو ارائه شوند.

او توضیح داد: پرونده‌ی «مینیاتور» به صورت مشترک با کشورهای «ترکیه، آذربایجان و ازبکستان»، پرونده‌ی «جشن مهرگان» به صورت مشترک با کشور «تاجیکستان»، آیین  «زیارت کلیسای تادیوس مقدس» به صورت پرونده‌ای مشترک با کشور «ارمنستان» و «هنر ساختن و نواختن عود» به صورت مشترک با کشور «سوریه» بررسی می‌شوند که این پرونده ها ابتدای سال جاری به یونسکو ارسال شده‌اند.

وی همچنین از ارائه‌ی پرونده‌ی «یلدا» به کمیته‌ی میراث ناملموس بشری یونسکو برای اجلاسِ میراث ناملموس یونسکو در دو سال آینده (۱۴۰۰شمسی ) خبر داد.

در بیست و چهارمین اجلاس میراث ناملموس یونسکو که در روزهای گذشته در بوگاتو کلمبیا برگزار شد، کشورمان چهاردهمین اثر ناملموس خود یعنی «مهارت ساختن و نواختن دوتار» را در فهرست میراث جهانی ناملموس به ثبت رساند.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، استودان لانه طاوس را کمتر از سه دهه قبل در مرودشت استان فارس کشف کردند، محوطه‌ای تاریخی از دوره‌ی هخامنشیان که به اعتقاد باستان‌شناسان، اثری تلفیقی از گوردخمه‌ و تابوت‌های سنگی است، هر چند این مجموعه‌ی هخامنشی به شماره ۲۸۲۴۱ در ۱۳ بهمن ۱۳۸۸ در فهرست آثار ملی کشور ثبت شد، اما حضور گاه و بیگاه حفاران و قاچاقچیان آثار تاریخی در این محوطه‌ی ارزشمند، آن را در معرض تخریب کامل قرار داده است.

سیاوش آریا – فعال و کنشگر میراث فرهنگی استان فارس-  در گفت‌وگو با ایسنا، به حضور حفاران و قاچاقچیان آثار تاریخی در محوطه‌ی «لانه طاوس» اشاره می‌کند و می‌گوید: تجهیزات و دست اَفزارهای حرفه‌ای حفاران آثار تاریخی، آسیب‌های زیادی به این گوردخمه و استودان تاریخی آن وارد کرده‌اند.

او با بیان این‌که به نظر می‌رسد قاچاقچیان اَموال تاریخی – فرهنگی به اَنگیزه‌های پوچِ کشفِ گنج، یکی از گوردَخمه‌های «لانه طاووس» با بیش از دو هزار سال قدمت را شکسته‌اند، ادامه می‌دهد: با توجه به شواهد موجود به نظر می‌رسد، قاچاقچیان آثار تاریخی با پیکور برقی و پتک، داعش‌وار به جان این گوردخمه افتاده‌اند، در حال حاضر سنگ‌های جدا شده‌ی بزرگ و کوچک درون گوردخمه‌ها به حال خود رها شده‌اند.

وی با اشاره به نزدیکی این محوطه‌ی تاریخی به مَرودشت و نزدیکی آن به دفتر یگان حفاظت میراث فرهنگی منطقه و پررفت و آمد بودن این جاده‌ی بین شهری اظهار می‌کند: در این محوطه‌ی تاریخی، چهار گوردَخمه در نزدیک یکدیگر قرار گرفته‌اند، سه گوردخمه در نزدیکیِ یکدیگر و در یک راستا قرار گرفته‌اند و گوردخمه‌ی دیگر، درست رو به روی آن‌ها و در سمت دیگرِ سینه‌ی کوه تراشیده شده است، همچنین داخل تعدادی از این گوردخمه‌ها، به کاه‌دانی و زباله‌دانی تبدیل شده‌اند و برخی دیگر نیز به جایگاهی برای کارتن خواب‌ها درآمده است و هنوز هم جای تکه تکه های کارتن را می توان از نزدیک دید که مایۀ شگفتی و افسوس فراوان است.

او می‌گوید: بر اساس آن‌چه که در پرونده‌ی ثبتی این مجموعه نوشته شده است؛ «همه گوردخمه‌ها را فراهخامنشی یا پس از هخامنشی تاریخ گذاری کرده‌اند.» اما به باور کارشناسان بهتر است که گاه‌نگاری‌ها را دقیق‌تر انجام داده و آن‌ها را از یکدیگر جدا کنیم. در واقع این گوردخمه ها در دو بازه‌ی زمانی تراشیده شده‌اند. یک دوره را بی‌گمان باید دوره‌ی فراهخامنشی دانست و دوره‌ی دیگر نیز که همزمان با با دوره‌ی اشکانیان است را می‌توان دوره‌ی پارسی نام‌گذاری کرد.

گور دخمه و تابوت‌های سنگی در دوران باستان برای تدفین مردگان مورد استفاده بوده‌اند. بر اساس اعتقادات مردم باستان، به‌خصوص در دوران هخامنشی، فراهخامنشی و ساسانیان، اجساد مردگان ابتدا بر بلندای یک کوه یا صخره قرار داده می‌شد و پس از مدتی که تنها استخوان‌های جسد باقی می‌ماند، این بقایا درون گوردخمه یا تابوت‌های سنگی دفن می‌شد. به همین دلیل این نوع از قبور را “استودان” می‌نامیدند. این کلمه به معنی محل گذاشتن استخوان کاربرد داشته است.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، مدیرعامل انجمن توسعه گردشگری چهارباغ خراسان خبر درگذشت کهنسال‌ترین نوازنده دوتار شمال خراسان را اعلام کرد.

رضا سلیمان نوری گفت: استاد رمضان سلمانی بردری دوتارنواز و یکی از گنجینه‌های موسیقی شمال خراسان روز گذشته (۲۱آذرماه) به دیار باقی شتافت و امروز پس از تشییع پیکر در باغ بهشت قوچان به خاک سپرده شد.

وی افزود: آن مرحوم ۵ آذر ماه ۱۳۰۷ خورشیدی در روستای «بردر» در ۵ کیلو متری جنوب غربی باجگیران خراسان رضوی به دنیا آمد. پدرش استاد محمدحسین بردری از نوازندگان چیره دست دوتار بوده و نسب مادرش مریم به روستای باغان شیروان می رسد. او دارای ۳ فرزند دختر و ۳ فرزند پسر بود.

این فعال میراث فرهنگی خراسان ادامه داد: استاد رمضان سلمانی از  شاگردان برجسته  دوتارنواز نامی و بخشی کامل اوایل قرن معاصر خراسان مرحوم رحیم خان بخشی بود و بیش از ۸۰سال سابقه  دوتارنوازی و مقام نوازی داشتو در بین نوازندگان خراسان بیش از همه سنت های استاد خود را رعایت می کرد.

سلیمان‌نوری گفت: انگشت‌گذاری دقیق، ویبره‌های شیرین و منحصر به فرد دوتاری، روایت شفاف مقام های سازی و آوازی، پنجه های ترکیبی و ریز منحصر به فرد از ویژگی های تکنیکی این هنرمند بود. او در جشنواره‌های متعددی شرکت داشته و موفق به دریافت دیپلم افتخار و عناوین دیگر شده بود.

مدیرعامل انجمن توسعه گردشگری چهارباغ خراسان ادامه داد: نکته جالب درباره این هنرمند درگذشته دوتار خاص او بود که به روایت خودش بیش از ۱۴۰ سال قدمت داشت. او درجایی در مورد پیشینه این دوتار گفته بود؛ «این دوتار در ابتدا متعلق به طاهر نوازنده  قوچانی ساکن کهنه اوغاز شیروان بوده که از فیروزه می آورد. پس از مدتی طاهر دوتار را به ۸ کیلو روغن زرد و ۸ قرآن به کربلایی نوروز آهنگر می‌فروشد و با گذر او از بردر پسر عموی من دوتار را می خرد و بعد به دست پدرم محمد حسین و سپس به دست من رسید.»

وی افزود: رمضان سلمانی با همه  چیره دستی اش در دوتارنوازی، خواننده نبود. قبل از انقلاب به همراه برادرش «لاچین» به استودیوی برنامه کردی در مشهد رفت و مرحوم هاشم صادقی آهنگ زیبای «اللی خانی» را که با صدای لاچین و نوازندگی رمضان اجرا شده ضبط کرد. وی بهترین خواننده ای که به همراه نوازندگی او خوانندگی می کرده را امام وردی ابراهیمی از بردر می داند و طنین کلام برادرش لاچین را بی مانند می دانست.

سلیمان نوری خاطر نشان کرد: نمونه اثر صوتی و تصویری استاد رمضان سلمانی در دو پرونده موسیقی ثبت شده در فهرست نمونه میراث ملموس یونسکو در کنار آثار اساتیدی چون مرحوم سمندریان و مرحوم حاج قربان سلیمانی و استاد عثمان محمدی دوست استفاده شده است.

این فیلم که مرحوم رمضان سلمانی نوازنده آن است، به عنوان یکی از اسناد پرونده‌ی ثبت جهانی «موسیقی بخشی شمال خراسان» که سال ۱۳۸۹ به یونسکو ارائه شده بود، همراه با پرونده‌ی آن، در سایت یونسکو قرار گرفت.

انتهای پیام

علیرضا امری کاظمی، عضو کمیته علوم زمین و ژئوپارک‌های کمیسیون ملی یونسکو به خبرنگار مهر گفت: ژئوپارک ارس در دو سه سال گذشته فعالیت های چشم گیری  در راستای ساماندهی و درگیر کردن جامعه محلی و آموزش های وابسته به ژئوپارک انجام داده و فعالیت های در زمینه آشکار بودن ژئوپارک در منطقه و بحث همیاران را پیش برده است و اغلب کارهای که لازم بوده را انجام داده است. اکنون منتظر هستیم تا ارزیابان برای بازدید از آن به ایران بیایند.

 ارزیاب بین‌المللی یونسکو در امور ژئوپارک ها گفت:  این پرونده اوایل اذرماه از طریق کانال رسمی ما که کمیسیون ملی یونسکو در ایران است برای کمیته جهانی ارسال شد. دو ماه طول می کشد تا مورد ارزیابی قرار گیرد بعد از آن اعلام می کنند که اگر این پرونده مورد تایید باشد، برای اعزام ارزیابان و بازدید میدانی و چک کردن صحت مطالبی که در پرونده آمده، افرادی را به ایران می فرستند. این بازدید از خرداد ماه سال دیگر تا مرداد انجام خواهد شد در این مدت سه روز را که انتخاب و هماهنگ شده در ژئوپارک می مانند تا از آن بازدید کنند.

وی درباره محدودیت ها و مزیت های مرزی بودن ژئوپارک ارس نیز گفت: محدودیت آن در این است که هر فعالیت عمرانی را  به دلیل قوانین مرزبانی نمی توان انجام داد. اما مزیتش هم این است که کسی نمی تواند تخریبی در آنجا انجام دهد و یا به سایت ها آسیبی بزند و یا ساخت وساز غیرمجازی انجام دهد. تنها تهدید ژئوپارک ارس عوامل داخلی است نه عوامل بیرونی. سازمان منطقه آزاد ارس باید بتواند از نظر بودجه و اعتبار و ساختار مدیریتی این ژئوپارک را حمایت کند. همچنین در چارت سازمانی خود باید بخشی را به عنوان ژئوپارک داشته باشد. خواسته یونسکو این است که سیستم مدیریتی رسمی و مشخص و با ثباتی برای ژئوپارک وجود داشته باشد این مدیریت می تواند در قالب یک معاونت و یا مدیریت مستقل باشد. مراحل اداری آن هم زمان بر است امیدوارم مراحل اداری آن را دبیرخانه شورای عالی مناطق آزاد انجام دهد و این چارت را تایید کند.

وی بیان کرد: تعدادی از ژئوپارک های دنیا بین چند کشور همسایه مشترک هستند. این پرونده ها به دلیل همکاری بین المللی و افزایش صلح و دوستی بین دو کشور و نزدیک شدن ملت ها مورد توجه یونسکوست و از ژئوپارک های مشترک به خوبی استقبال می کند در ارس هم این پتانسیل وجود دارد و با آذربایجان جمهوری نخجوان و ارمنستان هم مرز است بنابراین می تواند از این مزیت استفاده کند متنها کشورهای همسایه کاری روی ژئوپارک شان انجام نداده اند پیشنهاد ما این است که ارس پرونده خود را پیش ببرد و بعد از اینکه پرونده آنها عملی شد و در حد جهانی قابل طرح بود و با ارس برابری می کرد آن موقع اگر مساحت بخشی که در آن کشور هست، تا ده درصد مساحت ارس باشد، ارس می تواند تقاضای گسترش بدهد. یعنی اگر مساحت ژئوپارکی که در آن کشور مدنظر هست، ۱۰ درصد باشد، این دو کشور می توانند پرونده جدیدی تدوین و ارسال کنند . شبیه به این هست که انگار ژئوپارکی تا کنون نبوده و از اول می خواهند ژئوپارک ارس را تعریف کنند.

امری کاظمی گفت: موضوعات زمین شناسی و جغرافیا از مرزهای سیاسی و اداری تبعیت نمی کند و خواستگاه زمین شناسی همه آنها یکسان است.