دسته: مد و زیبایی

وب سایت ایوار – مریم رضایی: تقویم مسیحیان بر اساس فصول و جشن‌های مسیحی مختلف دسته‌بندی شده است.

بعضی از جشن‌های آیین مسیحیت، مانند روز کریسمس در یک زمان مشخص اتفاق می‌افتند، در حالی‌که دیگر جشن‌ها ممکن است در یک طیف زمانیِ گسترده‌تر برگزار شوند و یا تاریخ آن‌ها تغییر کند.

یکشنبه ادونت

اَدوِنت یعنی آمدن و یکشنبه‌ی ادونت یا تجلی (Advent Sunday) در واقع نوید دهنده‌ی آغاز سال مسیحی است.

ایام تجلی در کلیسا‌های غربی از ۴ یکشنبه‌ی پیش از کریسمس شروع می‌شود و تا خود کریسمس ادامه می‌یابد. هدف اصلی این ایام آماده کردن مردم برای ظهور مسیح است که شامل آمادگی برای برگزاری جشن به مناسبت میلاد عیسی مسیح و آمدن او به زندگی مسیحیان می‌شود.

در برخی کلیسا‌ها یکشنبه‌ی تجلی را با روشن کردن پنج شمع نوید می‌دهند. با توجه به این رسم شمع آخر یا پنجم را در روز کریسمس روشن می‌کنند و نماد مسیح به مثابه نور هستی است.

---

روز همه قدیسان

اولین پیروانِ مسیح را قدیس (saint) می‌نامیدند، اما در قرن اول میلادی به مردان یا زنان نیکوکار در دوران گذشته که توسط کلیسا به‌طور رسمی تایید شده باشند، قدیس می‌گفتند. کلیسا تایید می‌کرد که این فرد زندگی پرهیزگارانه و باایمانی داشته است و می‌تواند الهام‌بخش مردم باشد.

روز همه‌ی قدیسان (All Saints’ Day) جشنی است که در اول ماه نوامبر برگزار می‌شود. در این روز بیشتر کلیسا‌های غربی از تمامی قدیسان مطرح و همچنین گمنام تجلیل و تقدیر می‌کنند.

این مناسبت قبلاً با نام آل هالوز دی (All Hallows Day) شناخته می‌شد. هالوز (Hallows) یعنی مقدس و این جشن از شب ماقبلِ روز قدیسان (Eve of All Hallows) شروع می‌شود که همان هالووین است. امروزه کلیسا‌های زیادی این جشن را به نزدیک‌ترین یکشنبه اوایل ماه نوامبر تغییر دادند.

---

روز عروج

مسیحیان بر این باور هستند که عیسی مسیح بعد از تجدید حیات در روز عید پاک در روزی دیگر به نام روز عروج (Ascension Day) به آسمان‌ها صعود کرد. بنا بر دو کتاب اعمال رسولان و انجیل لوقا معمولاً روز عروج ۴۰ روز بعد از عید پاک جشن گرفته می‌شود.

امروزه مسیحیان کاتولیک رومی در انگلیس این روز را در یکشنبه‌ی بعد از عید پاک جشن می‌گیرند. اهمیت عروج مسیح دو جنبه دارد؛ اول پایان حضور زمینی مسیح زنده را نشان می‌دهد و دوم اینکه این روز به‌عنوان عروج روحی او در نظر گرفته می‌شود.

روز عروج متعلق به جشن‌های عید پاک است و شاید به این خاطر که در مقایسه با مفهوم زندگی تازه در عید پاک یا ظهور خدا در روز پنطیکاست (عید پنجاهه)، پیامد ملموسی در زندگی مسیحیان ندارد، محبوبیت آن رو به کاهش است. برخی از مسیحیان عروج مسیح را نه یک رویداد ساده یا جشن بلکه به‌عنوان یک اظهارنظر مذهبی پذیرفته‌اند.

---

روز کریسمس

بیست و پنجم دسامبر زمانی است که مسیحیان غربی روز میلاد مسیح را که معتقد هستند فرستاده و پسر ملکوتی خدا است، جشن می‌گیرند. مسیحیان شرقی ارتدکس جشن زادروز مسیح را در هفتم ژانویه برپا می‌کنند. میلاد مسیح در انجیل عهد جدید متی و لوقا توصیف شده است. در میان مسیحیان بر سر درستی روایت‌ها اختلافاتی وجود دارد.

برخی آن‌ها را تنها حقایق مذهبی می‌دانند و ارزش تاریخی برای این روایات قائل نیستند. انجیل‌ها هم مطلبی درباره‌ی تاریخ ولادت مسیح که توسط پاپ ژولیوس در قرن چهارم میلادی اعلام شد، بیان نمی‌کنند. پاپ ژولیوس به‌منظور مسیحی کردن جشن‌های کافران که در آن موقع از سال رخ می‌داد، بیست و پنجم دسامبر را برای جشن ولادت مسیح برگزید.

داستان میلاد مسیح از طریق نمایش‌های سنتی و به تصویر کشیدن تولد او در اصطبل‌های متفاوت تعلیم داده می‌شود؛ بنا به روایت انجیل لوقا مریم مقدس مسیح را در چنین مکانی به دنیا آورد. امروزه جشن‌های کریسمس دارای عناصری از باور‌های مسیحی، آیین‌های کفرآمیز و سنت‌های محلی است.

---

عید پاک

مسیحیان در روز عید پاک (Easter Day) یا یکشنبه‌ی پاک، بعد از مرگ عیسی در روز جمعه، حیات مجدد او را به‌عنوان مسیح یا مسح شده‌ی خداوند، گرامی می‌دارند و این روز را جشن می‌گیرند.

بنا به روایات، حواریون مسیح دریافتند که عیسی زنده است و به شیوه‌ای دیگر حضور او را حس می‌کنند. تخم‌مرغ‌های عید پاک در حقیقت نماد این زایش دوباره هستند و با هدیه دادن تخم‌مرغ، مسیحیان زندگی تازه‌ای که در دل هستی خداوند وجود دارد را مشاهده و تجربه می‌کنند.

---

ایام ظهور

اپیفانی (Epiphany) کلمه‌ای یونانی به معنی ظهور است. ایام ظهور پایان دوازدهمین روز کریسمس در کلیسا‌های غربی مسیحی محسوب می‌شود و ظهور عیسی را در جهان غیر یهود و کافران جشن می‌گیرد. همان‌طور که در انجیل متی ثبت شده است، این روز با ملاقات سه مجوس، احتمالاً سه مرد دانا، ستاره‌شناس یا مغ‌های ایرانی از مسیح نمود می‌یابد.

متی می‌نویسد که این سه مرد هدایایی به همراه خود آورده بودند که شامل طلا، کندر و مُر می‌شد. با در نظر گرفتن همین هدایا تصور می‌شود این مردان، مجوس بوده‌اند.

این هدایا، نماد‌هایی از طبیعت مسیح هستند؛ مسیحیان طلا را نماد پادشاه در نظر می‌گیرند، کندر که در زمان ستایش خداوند به او تقدیم می‌شود، نماد خداوند یا مرد روحانی است و مُر که برای شفا بخشیدن و مومیایی کردن مردگان بکار گرفته می‌شود، نماد مرگ عیسی است که با فدا کردن جان خود برای بشریت آمرزش و شفاعت به همراه آورد.

---

جمعه نیک

مهم‌ترین رویداد در دین مسیحیت مرگ و تجدید حیات حضرت عیسی است. مسیحیان معتقد هستند عیسی پسر خداوند است و زندگی و آموزه‌های او اصول دین مسیحیت را به وجود می‌آورد. مسیحیان جمعه‌ی نیک (Good Friday) را که مصادف با مصلوب شدن عیسی مسیح است گرامی می‌دارند.

این روز به این دلیل نیک خوانده می‌شود که مرگ عیسی را نمونه‌ای از عشق فداکارانه می‌دانند؛ او بر صلیب جان داد تا جهانیان را شفاعت کند. بنا بر اعتقاد مسیحیان عیسی گناهی نکرد، اما هنگامی‌که به صلیب کشیده شد، گناه تمامی انسان‌ها را به دوش کشید.

مسیحیان در جمعه‌ی نیک درباره‌ی رنج و مرگ مسیح تامل می‌کنند و گاهی با برگزاری مراسمی نظیر به صلیب کشیدن یا تشییع پیکر نمادین مسیح، یاد او را زنده نگه می‌دارند.

---

ایام انابت و چهارشنبه خاکستر

ایام انابت یا لنت (Lent) زمانی است که مسیحیان با عبادت و طلب توبه و گاهی گرفتن روزه برای عید پاک آماده می‌شوند. ایام انابت معمولاً چهل روز طول می‌کشد.

۴۰ در کتاب‌های مقدس یهودی و مسیحی عددی نمادین است و همچنین بنا بر روایت انجیل‌ها به دوره‌ای اشاره دارد که عیسی مسیح در آغاز خدمت خود اقدام به گرفتن روزه کرد. در کلیسا‌های غربی ایام انابت در چهارشنبه‌ی هفتم قبل از عید پاک برگزار می‌شود و به آن چهارشنبه‌ی خاکستر می‌گویند.

در ابن ایام یکشنبه‌ها را حساب نمی‌کنند و روزه گرفتن در یکشنبه‌های رستاخیز ممنوع است؛ اما در کلیسا‌های شرقی ایام انابت یکشنبه‌ها را هم در بر می‌گیرد و این دوره از دوشنبه‌ی هفته‌ی هفتم پیش از عید پاک آغاز می‌شود و درنهایت در جمعه‌ای که ۹ روز به عید پاک باقی مانده است، پایان می‌یابد.

در چهارشنبه‌ی خاکستر برخی کلیسا‌ها نقش صلیبی از خاکستر بر پیشانی مسیحیان می‌کشند که نشان‌دهنده‌ی میل باطنی آن‌ها را برای زندگی بهتر است.

---

یکشنبه مادری

یکشنبه‌ی مادری (Mothering Sunday) چهارمین یکشنبه‌ی ایام انابت مسیحی است و با جشنواره‌ی آمریکایی روز مادر تفاوت دارد. قرن‌ها پیش در چنین روزی مردم به خانه ها‌ی خود یا کلیسا‌های جامع بازمی‌گشتند.

بعد‌ها این رسم به مناسبتی برای گرد هم آمدن خانواده‌ها تبدیل شد. در این روز بچه‌هایی که به‌عنوان خدمتکار دور از خانه کار می‌کردند به دیدار خانواده خود می‌آمدند و هدایایی ازجمله یک نوع کیک میوه‌ای به مادر خود پیشکش می‌کردند.

امروزه این مناسبت دیگر رنگ و بوی مذهبی ندارد و به‌عنوان روز مادر شناخته می‌شود. بچه‌ها در این روز گل، کارت‌پستال و هدیه به مادران خود تقدیم می‌کنند.

---

روز پنطیکاست یا یکشنبه سفید

روز پنطیکاست (Pentecost Day) یا یکشنبه‌ی سفید در تقویم مسیحی جشنی است که هدیه‌ی روح‌القدس یعنی حضور و الهام خداوند را در زندگی مردم گرامی می‌دارد. پنطیکاست سالروز نزول روح‌القدس به حواریون است که آن را هم‌زمان با فستیوال یهودی شاووعوت (Shavuot) جشن می‌گیرند و ۵۰ روز بعد از عید پاک در روز یکشنبه برگزار می‌شود.

قدیس لوقا در کتاب اعمال رسولان و انجیل عهد جدید خود نوشته است که حواریون حضور روح‌القدس را همچون آتش و بادی سهمگین تجربه کردند و پس از آن جرات یافتند تا از زندگی، مرگ و رستاخیز مسیح با مردم سخن بگویند. از این فستیوال همچنین به‌عنوان روز ظهور کلیسای مسیحی یاد می‌کنند.

به‌علاوه این جشنواره را یک‌شنبه‌ی سفید هم می‌نامند و یکی از روز‌های مهم یکشنبه در مسیحیت به شمار می‌رود؛ زیرا مسیحیان در این روز غسل تعمید داده می‌شوند و تعمید یافتگان لباس سفید بر تن می‌کنند.

---

هفته عبادت برای اتحاد مسیحی

هفته‌ی عبادت برای اتحاد مسیحی اولین بار در سال ۱۹۰۸ جشن گرفته شد و در واقع هشت روز طول می‌کشد. این مناسبت، برگزاری جشن اتحاد در میان کلیسا‌های مسیحی جهان است که از هجدهم تا بیست و پنجم ژانویه برپا می‌شود.

مسیحیانی که در نیم‌کره‌ی جنوبی زندگی می‌کنند معمولاً این هفته را در زمان عید پنطیکاست جشن می‌گیرند. هرسال موضوع هفته‌ی عبادت توسط یک کشور به‌خصوص ارائه می‌شود. کشور منتخب متنی را در این زمینه آماده می‌کند و موارد آن متناسب با نیاز کشور‌های دیگر دنیا تغییر می‌کند.

برای نمونه موضوع سال ۲۰۰۹ (مردم خود را آشتی دهید) اعلام شد و کشور منتخب کره‌ی جنوبی بود. کره این متن انجیل را از حزقیال فصل سوم آیه ۱۵-۲۸ انتخاب کرد. خداوند با حزقیال نبی سخن گفت: من ایشان را به‌صورت یک ملّت، متّحد خواهم ساخت… ایشان قوم من خواهند بود و من هم خدای ایشان خواهم بود.

منبع: bolton

وب‌سایت یک پزشک: یک شرکت می‌تواند تمام سرمایه، تمرکز و زمان خود را روی استخدام، مصاحبه و انتخاب بهترین افراد ممکن کند، ولی اگر دارای یک رئیس با ویژگی‌های منفی مانند تندخویی، نادانی و تصمیم‌گیری‌های آنی است؛ این افراد سریعا شرکت را ترک خواهند کرد.

در عوض، اگر شرکت شما دارای رئیس و مدیران رده بالای دارای ویژگی‌های رهبری و مدیریت تیم باشند؛ نه تنها شما شانس استخدام بهترین افراد را خواهید داشت؛ بلکه این افراد در کنار هم کار کرده و یک تیم از افراد بی‌نظیر می‌سازند.

شرکت گوگل بیش از ۱۰ سال روی پروژه‌ای به نام Project Oxygen کار کرده است. هدف از این تحقیق و پروژه، ساختن مدیران کامل و همه‌چیز تمام بوده است. آن‌ها می‌خواهند شاخص‌ها و ویژگی‌های یک مدیر و رئیس کامل را مشخص کرده تا مدیران رده بالای خود را به آن سو سوق دهند. گوگل سال‌ها روی آموزش رفتار‌های کارمندان و مدیران خود کار کرده و نتایج آن را زیر نظر گرفته و مورد ارزیابی قرار داده است. تاثیرات و بهبود‌های محیط کاری ثبت شده و میزان رضایت کارمندان به طور مرتب نظرسنجی شده است.

جالب است نتیجه این تحقیق نسبتا طولانی ۱۰ ساله به اینجا ختم می‌شود که مهارت فنی نقش بسیار کم‌رنگی در ساختن یک مدیر عالی یا رئیس کامل دارند. یک رهبر بیشتر به هوش هیجانی، توانایی درک احساسات و کنترل آن‌ها (هم در خود و هم در دیگران) دارد. به گفته گوگل، ۱۰ رفتاری که یک رئیس ایده‌آل برای رهبری کسب‌وکار‌ها می‌سازند؛ به شرح زیر هستند:

۱. مربی خوبی هستند

بهترین مدیران، به جای حل مشکلات سعی می‌کنند آن‌ها را ندریس کنند. سعی می‌کنند در هنگام حل یک مشکل یا بروز یک بحران، تیم خود را آموزش دهند و به سوی اهداف و مهارت‌های جدیدی هدایت کنند. آن‌ها سعی می‌کنند تجربیات خود را به اشتراک بگذارند و به جای دستور دادند؛ بیشتر مشاوره و مربی‌گری کنند تا تیم فرصت رشد و کسب تجربه داشته باشد.

۲. به تیم قدرت می‌دهند و مدیریت میکرو ندارند

یک مدیر و رهبر واقعی سعی می‌کند از مدیریت میکرو فراری باشد و خودش را درگیر جزییات نکند. در عوض، دوست دارند آزادی بیشتری به کارمندان خود بدهند و آن‌ها را در کشف ایده‌ها و راه‌کار‌های جدید، خطرپذیری و اشتباه کردن کمک کنند. آن‌ها زمینه‌ها، امکانات و ابزار‌های لازم را فراهم کرده و برنامه‌ریزی‌های منعطفی برای محیط کار تدارک می‌بینند.

۳. محیط تیمی با اعتماد به نفس بالا می‌سازند

گوگل در یکی دیگر از تحقیقات و پروژه‌های خود متوجه شد بهترین کلید برای ساختن یک تیم و محیط کار تیمی خوب و منسجم، ساختن یک محیط «امن خودمانی» است.

در تیمی که اعضای آن از نظر روانی احساس امنیت کنند؛ اعتماد به نفس پیدا کرده و دوست دارند به سوی ریسک کردن بروند. چنین تیمی از پرسیدن، خطا کردن، آزمودن و ارائه یک راه‌حل جدید نمی‌هراسد و نگران مجازات یا تنبیه نیست. به عبارت دیگر، تیم‌های بزرگ سعی می‌کنند اعتماد به نفس بیشتری داشته باشند و مدیران بزرگ به این امر بیشتر کمک می‌کنند.

۴. سازنده و هدفمند هستند

بهترین مدیران، ستاره‌های تیم‌ها و کسب‌وکارشان هستند. سعی می‌کنند هم تیمی‌ها خود را کمک و به وضعیت بهتری ببرند. نمی‌هراسند که آستین خود را بالا زده و در حل یک مشکل، رفع خرابی و عیب یک دستگاه و تمیز کردن محیط کاری همکاری کنند. در هنگام نیاز، خودشان درگیر حل مشکل شده و به کارمندان انگیزه می‌دهند.

۵. ارتباط‌گیری خوبی دارند؛ شنونده‌های عالی هستند و اطلاعات‌شان را به اشتراک می‌گذارند

اگر می‌خواهید رهبر و مدیر عالی باشید؛ باید مهارت‌های برقرار کردن ارتباط با دیگران را تقویت کنید؛ شنونده بسیار خوبی باشید و سعی کنید احساسات و شرایط همکاران خود را درک کنید. با آن‌ها همدلی کرده و شفاف رفتار کنید. اطلاعات لازم را با هم‌تیمی‌ها و اعضای شرکت در میان بگذارید و توضیح دهید چرا چنین تصمیمی گرفتید و چه اتفاقی در آینده می‌افتد.

۶. پشتیبان توسعه‌دهنده‌ها هستند و دایم درباره کارایی بحث می‌کنند

مدیران بزرگ همیشه از حرکت به جلو، رشد و توسعه زیرساخت‌ها و بهبود کارایی حمایت می‌کنند. آن‌ها صادقانه نظرات و پیشنهادات خود را مطرح کرده و از شنیدن انتقادات یا بحث درباره نحوه انجام کار‌ها ترسی ندارند. بیشتر موافق سرمایه‌گذاری روی پروژه‌های بنیادین و آینده‌نگرانه هستند و همیشه دوست دارند انگیزه بیشتری به سیستم تزریق شود.

۷. دارای چشم‌انداز و استراتژی روشنی برای تیم هستد

یک رهبر عالی دقیقا می‌داند تیم‌اش اکنون در چه وضعیتی است و به کدام نقطه رسیده است. می‌دانند فردا چه کاری باید انجام دهند و ماه بعد چه برنامه‌ای دارند. دارای چشم‌انداز و استراتژی روشن و مشخص هستند. هریک از افراد تیم می‌داند که چه‌کار باید بکند و چه نقش فردی یا تیمی در رسیدن به این چشم‌اندازد دارد. سعی می‌کنند را ارتباط‌گیری خوب با اعضای تیم، استراتژی‌های خود را تبیین کنند.

۸. دارای مهارت‌های فنی کلیدی برای کمک به تیم هستند

مدیران بزرگ توانایی درک سختی‌ها و چالش‌های کار اعضای شرکت را دارند. می‌دانند کار‌ها چگونه انجام می‌شود و مهارت لازم و کلیدی برای تصمیم‌گیری درباره آن‌ها را دارند. اگر یک مدیر به نحوه چگونگی انجام کار تسلط نداشته باشد؛ پیش از هر تصمیم‌گیری درباره هر تغییر باید با مشاورین خود صحبت کند.

۹. قدرت همکاری موثری دارند

مدیران بد، تیم‌ها را در مقابل خود می‌بینند و طوری تصمیم‌گیری می‌کنند که بدان‌ها ضربه بزنند، ولی مدیران خوب در کنار تیم‌ها هستند و دوست دارند بیشترین همکاری، تشریک مساعی و ارتباطات را داشته باشند. همیشه به دنبال افزایش انگیزه و اعتماد به نفس کارمندان خود هستند و از تشویق کردن آن‌ها دست برنمی‌دارند.

۱۰. تصمیم‌گیر‌های قوی هستند

افرادی که رهبر و رئیس باشند؛ نباید در تصمیم‌گیری متزلزل نشان بدهند و قاطعانه رای دهند. آن‌ها پس از خواندن گزارش‌ها و شنیدن ایده‌ها، نظرات و پیشنهاد‌ها یا دیدگاه‌های اعضای تیم و مدیران میانی خود، با قاطعیت تصمیم می‌گیرند و در پی پیاده‌سازی این تصمیم هستند.

منبع: inc

برترین‌ها: آیا کسی را می‌شناسید که شخصیت کمال گرا داشته باشد؟ شاید از رفتار‌هایی که دارد تشخیص داده باشید که کمال گراست. افرادی که دارای شخصیت کمال گرا هستند لزوما نگاه مثبتی به خود ندارند. البته این موضوع تا حدودی بستگی به این دارد که فرد، کمال گرای سازگار باشد یا کمال گرای ناسازگار که از نظر رفتاری با هم متفاوتند.

بعضی از کمال گرا‌ها به خوبی می‌توانند طبق استاندارد‌ها پیش بروند، اما خیلی از این تیپ‌های شخصیتی اینگونه نیستند. بسیاری از کمال گرا‌ها دارای عملکرد و دست آورد‌های ضعیفی هستند که عجیب به نظر می‌رسد. ما انتظار داریم همه‌ی کمال گرا‌ها در تحصیل و کار و ورزش بسیار خوب عمل کنند، اما در برخی موارد واقعا ضعیف عمل می‌کنند. چرا چنین اتفاقی می‌افتد؟ موفقیت خود را نابود می‌کنند.

بیشتر آدم‌ها کم و بیش تلاش می‌کنند بهترین کار‌هایی که از دست‌شان برمی‌آید انجام دهند. خیلی‌ها با مشکلاتی در زندگی درگیرند که مانع این می‌شود آن اندازه که می‌خواهند خوب و درست عمل کنند. برای یک شخصیت کمال گرا، بهترین بودن تنها راه است، بنابراین با این نگرش و طرز فکر، کمال گرا می‌تواند طی پروسه‌ی تلاش برای بهترین بودن، خودش را نابود کند.

کمال گرا‌ها با چه رفتار‌هایی به خود آسیب می‌زنند؟

تعلل کردن

عجیب به نظر می‌رسد، اما برخی از افراد تعمدا امروز و فردا می‌کنند، زیرا عقیده دارند اگر تحت فشار باشند کامل‌ترند. هرچند این شیوه گاهی جواب می‌دهد، اما در سایر مواقع راهی است به سمت ناموفقیت و افت خلاقیت؛ یعنی درست همان چیزی که بیشتر افراد فکر می‌کنند.

تا آخرین لحظه صبر کردن و امروز و فردا کردن همه‌ی کمال گرا‌ها را به موفقیت نمی‌رساند و آن‌ها بالاخره متوجه رفتار آسیب زننده‌ی خود می‌شوند.

پنهان کردن اشتباهات

خیلی از افراد کمال گرا کارشان را از ترس طرد شدن یا مورد انتقاد قرار گرفتن از دیگران مخفی می‌کنند. این رفتار مانع می‌شود که درس‌های ارزشمند زندگی را یاد بگیرند و رشد کنند. در پایان، تنها چیزی که برایشان می‌ماند چیزی است که تصور می‌کردند درست و کامل است، اما به شکست منتهی شده است.

به اتمام نرساندن کار‌ها

اگر نگاهی به ورزشکاران بیندازید خیلی از آن‌ها را می‌بینید که شخصیت‌های کمال گرا دارند، سالهاست تمرین می‌کنند و به دست آورد‌های بسیار خوبی نیز در عملکرد خود می‌رسند، اما ناگهان همه چیز را کنار می‌گذارند. چرا این افراد در اوج عملکرد خود ناگهان همه چیز را رها می‌کنند؟ زیرا از «شکست» می‌ترسند.

ترس باعث رفتار‌های ناسالم از جمله نیمه کاره رها کردن کار‌ها می‌شود، در نتیجه تلاش‌ها بی‌نتیجه می‌مانند. موضوع این است که اگر این افراد به تلاش‌های خود ادامه دهند، در آینده موفق خواهند شد، اما هرگز این را نمی‌دانند و برای همین همه چیز را خراب می‌کنند.

توقعات غیرواقعی

اینطور تصور کنید که دو نفر باهم رابطه‌ای برقرار می‌کنند که در آن توقعات زیادی از هم دارند. برای آن‌ها استاندارد‌ها مهم نیست و فقط به این توجه دارند که انتظارات غیرواقعی و عجیب از هم داشته باشند و چنین کاری کاملا اشتباه است. مثلا شخصیت کمال گرا از همسر خود انتظار دارد کامل و بی‌عیب باشد و وقتی چنین چیزی نمی‌بیند (طبیعتا انتظار او برآورده نمی‌شود)، مشکلات شروع می‌شوند. وارد رابطه‌ای شدن و توقعات غیرواقعی داشتن قطعا رفتاری آسیب زننده است.

اجتناب از همه چیز

یک کمال گرا گاهی به این نتیجه می‌رسد که اگر اصلا هیچ کاری نکند، شکست هم نخواهد خورد. بله البته شکست هم نخواهد خورد، زیرا چیزی وجود ندارد که برسرآن رقابت کند و ببازد، اما هیچ لذت و شادی هم وجود ندارد. کمال گرا‌ها به ندرت تصمیم می‌گیرند از یکنواختی خارج شوند و همین باعث می‌شود خیلی از شانس‌ها و فرصت‌ها را از دست بدهند. از همه چیز اجتناب کردن در نهایت موجب اضطراب و افسردگی می‌شود، زیرا فرد کمال گرا تحت فشار‌های زیادی قرار می‌گیرد.

اگر پدر و مادرتان شما را طبق شخصیت کمال گرا بارآورده باشند، تقصیر شما نیست. متاسفانه چنین رفتار‌هایی تا بزرگسالی ادامه پیدا می‌کنند و شما کسی خواهید بود که همه چیز را کامل می‌خواهید و این چیزی نیست که امکانپذیر باشد.

هیچ چیزی همیشه کامل نیست و بیشتر اوقات نمی‌توانید به چیزی که می‌خواهید برسید. تغییر چنین طرز فکری کار سختی است، زیرا والدین شما این سیستم فکری را به شما القاء کرده‌اند و شما یک کمال گرا شده‌اید.

بیش از اندازه تمیز و منظم بودن

نیازی به توضیح نیست که کمال گرا‌ها تمام مدت به تمیزی و نظم در زندگی خود اهمیت می‌دهند. خانه‌های آن‌ها معمولا همیشه تمیز و مرتب است و همه‌ی کارهای‌شان طبق نظم پیش می‌رود و رفتار‌هایی دارند که مشابه رفتار‌های افراد وسواسی است. جنبه‌ی آسیب زننده‌ی چنین رفتار‌هایی این است که هرچند همه چیز این افراد روی نظم و انضباط است، اما خیلی از فرصت‌ها را از دست می‌دهند و دقت و تمرکز بیش از حدشان روی مسائل، خیلی وقت‌ها لذت‌ها را از آن‌ها سلب می‌کند.

چرا کمال گرایی حتی می‌تواند بزرگ‌ترین نقطه ضعف باشد؟

یک کمال گرا هرگز دوست ندارد کاری را انجام دهد که ممکن است در آن نتواند عالی باشد، بنابراین همانطور که گفتیم ممکن است سال‌های بگذرد و دست به هیچ کاری نزند و همواره در انتظار ایده آل شدن شرایط به سر ببرد که در اغلب موارد فقط در خیالات امکانپذیر است.

یک کمال گرا بدون اینکه بداند تمام وقت و انرژی خود را صرف چیزی می‌کند که ممکن است اشتباه یا صرفا جزئیاتی بی‌ارزش باشد. فرد کمال گرا، فرصت ِ برقراری رابطه با افراد جدید و جالب، لذت بردن از هیجانات و غیرمنتظره‌ها و … را از دست می‌دهد، چون ذهن و وجودش همواره درگیر مسائلی است که نسبت به آن‌ها وسواس پیدا کرده و نتیجه‌ای هم نمی‌دهد.

یک کمال گرا هرگز موفقیت‌هایش را جشن نمی‌گیرد و بابت‌شان خوشحالی نمی‌کند، چون انگار از هیچ چیزی راضی نمی‌شود و درک نمی‌کند که حتما کار درستی انجام داده و به اندازه تلاش کرده که موفق شده است. او بیش از اندازه از خود انتظار دارد و موفقیت خودش هم به چشمش نمی‌آید. افراد کمال گرا معمولا در یک ناامیدی مزمن به سر می‌برند و برای همین بسیار مستعد افسردگی‌اند.

افراد کمال گرا معمولا مورد علاقه‌ی دیگران نیستند و کمتر کسی جذب‌شان می‌شود. بیشتر استاندارد‌ها و اصولی که کمال گرا‌ها به آن‌ها پایبندند مورد تمسخر دیگران است. اطرافیان یک کمال گرا این را تجربه می‌کنند که اگر ذره‌ای طبق اصول او رفتار نکنند، مورد خشم و سرزنش قرار می‌گیرند. چه کسی دوست دارد چنین ارتباطی را ادامه بدهد؟!

چگونه می‌توان این رفتار‌ها را متوقف کرد؟

دست از رفتار‌های آسیب زننده برداشتن وقتی که از شخصیت کمال گرایانه ناشی می‌شود بسیار سخت است. اگر اینگونه بزرگ شده باشید، نیاز دارید مکررا به خودتان یادآوری کنید که زندگی خیلی بیشتر از وسواس به خرج دادن برای کامل بودن است. اشتباهات وجود دارند و باید باشند تا بتوانیم از زندگی درس‌های ارزشمند بگیریم.

اگر ترس از شکست دارید باید خودتان را وادار کنید که به جلو پیش بروید و شانس‌های جدید را امتحان کنید. شما چه قوی و موفق بمانید و چه شکست بخورید و به هدف نرسید، همیشه فرصتی برای شروع دوباره وجود دارد.

امروز و فردا نکنید و سعی کنید هر کاری را در اولین فرصت ممکن انجام دهید. در روابط تان نیز سخت نگیرید و درک کنید که هیچکس کامل نیست، حتی شما. اگر برای شکستن چرخه معیوب زندگی‌تان به کمک حرفه‌ای نیاز دارید، افرادی هستند که می‌توانند کمک‌تان کنند. آن‌هایی که شخصیت کمال گرا دارند در واقع دچار یک اختلال شخصیتی هستند و اگر نتوانند به خودشان کمکی بکنند باید کمک حرفه‌ای دریافت کنند.

منابع: learning-mind، themuse

برترین‌ها: آیا کسی را می‌شناسید که شخصیت کمال گرا داشته باشد؟ شاید از رفتار‌هایی که دارد تشخیص داده باشید که کمال گراست. افرادی که دارای شخصیت کمال گرا هستند لزوما نگاه مثبتی به خود ندارند. البته این موضوع تا حدودی بستگی به این دارد که فرد، کمال گرای سازگار باشد یا کمال گرای ناسازگار که از نظر رفتاری با هم متفاوتند.

بعضی از کمال گرا‌ها به خوبی می‌توانند طبق استاندارد‌ها پیش بروند، اما خیلی از این تیپ‌های شخصیتی اینگونه نیستند. بسیاری از کمال گرا‌ها دارای عملکرد و دست آورد‌های ضعیفی هستند که عجیب به نظر می‌رسد. ما انتظار داریم همه‌ی کمال گرا‌ها در تحصیل و کار و ورزش بسیار خوب عمل کنند، اما در برخی موارد واقعا ضعیف عمل می‌کنند. چرا چنین اتفاقی می‌افتد؟ موفقیت خود را نابود می‌کنند.

بیشتر آدم‌ها کم و بیش تلاش می‌کنند بهترین کار‌هایی که از دست‌شان برمی‌آید انجام دهند. خیلی‌ها با مشکلاتی در زندگی درگیرند که مانع این می‌شود آن اندازه که می‌خواهند خوب و درست عمل کنند. برای یک شخصیت کمال گرا، بهترین بودن تنها راه است، بنابراین با این نگرش و طرز فکر، کمال گرا می‌تواند طی پروسه‌ی تلاش برای بهترین بودن، خودش را نابود کند.

کمال گرا‌ها با چه رفتار‌هایی به خود آسیب می‌زنند؟

تعلل کردن

عجیب به نظر می‌رسد، اما برخی از افراد تعمدا امروز و فردا می‌کنند، زیرا عقیده دارند اگر تحت فشار باشند کامل‌ترند. هرچند این شیوه گاهی جواب می‌دهد، اما در سایر مواقع راهی است به سمت ناموفقیت و افت خلاقیت؛ یعنی درست همان چیزی که بیشتر افراد فکر می‌کنند.

تا آخرین لحظه صبر کردن و امروز و فردا کردن همه‌ی کمال گرا‌ها را به موفقیت نمی‌رساند و آن‌ها بالاخره متوجه رفتار آسیب زننده‌ی خود می‌شوند.

پنهان کردن اشتباهات

خیلی از افراد کمال گرا کارشان را از ترس طرد شدن یا مورد انتقاد قرار گرفتن از دیگران مخفی می‌کنند. این رفتار مانع می‌شود که درس‌های ارزشمند زندگی را یاد بگیرند و رشد کنند. در پایان، تنها چیزی که برایشان می‌ماند چیزی است که تصور می‌کردند درست و کامل است، اما به شکست منتهی شده است.

به اتمام نرساندن کار‌ها

اگر نگاهی به ورزشکاران بیندازید خیلی از آن‌ها را می‌بینید که شخصیت‌های کمال گرا دارند، سالهاست تمرین می‌کنند و به دست آورد‌های بسیار خوبی نیز در عملکرد خود می‌رسند، اما ناگهان همه چیز را کنار می‌گذارند. چرا این افراد در اوج عملکرد خود ناگهان همه چیز را رها می‌کنند؟ زیرا از «شکست» می‌ترسند.

ترس باعث رفتار‌های ناسالم از جمله نیمه کاره رها کردن کار‌ها می‌شود، در نتیجه تلاش‌ها بی‌نتیجه می‌مانند. موضوع این است که اگر این افراد به تلاش‌های خود ادامه دهند، در آینده موفق خواهند شد، اما هرگز این را نمی‌دانند و برای همین همه چیز را خراب می‌کنند.

توقعات غیرواقعی

اینطور تصور کنید که دو نفر باهم رابطه‌ای برقرار می‌کنند که در آن توقعات زیادی از هم دارند. برای آن‌ها استاندارد‌ها مهم نیست و فقط به این توجه دارند که انتظارات غیرواقعی و عجیب از هم داشته باشند و چنین کاری کاملا اشتباه است. مثلا شخصیت کمال گرا از همسر خود انتظار دارد کامل و بی‌عیب باشد و وقتی چنین چیزی نمی‌بیند (طبیعتا انتظار او برآورده نمی‌شود)، مشکلات شروع می‌شوند. وارد رابطه‌ای شدن و توقعات غیرواقعی داشتن قطعا رفتاری آسیب زننده است.

اجتناب از همه چیز

یک کمال گرا گاهی به این نتیجه می‌رسد که اگر اصلا هیچ کاری نکند، شکست هم نخواهد خورد. بله البته شکست هم نخواهد خورد، زیرا چیزی وجود ندارد که برسرآن رقابت کند و ببازد، اما هیچ لذت و شادی هم وجود ندارد. کمال گرا‌ها به ندرت تصمیم می‌گیرند از یکنواختی خارج شوند و همین باعث می‌شود خیلی از شانس‌ها و فرصت‌ها را از دست بدهند. از همه چیز اجتناب کردن در نهایت موجب اضطراب و افسردگی می‌شود، زیرا فرد کمال گرا تحت فشار‌های زیادی قرار می‌گیرد.

اگر پدر و مادرتان شما را طبق شخصیت کمال گرا بارآورده باشند، تقصیر شما نیست. متاسفانه چنین رفتار‌هایی تا بزرگسالی ادامه پیدا می‌کنند و شما کسی خواهید بود که همه چیز را کامل می‌خواهید و این چیزی نیست که امکانپذیر باشد.

هیچ چیزی همیشه کامل نیست و بیشتر اوقات نمی‌توانید به چیزی که می‌خواهید برسید. تغییر چنین طرز فکری کار سختی است، زیرا والدین شما این سیستم فکری را به شما القاء کرده‌اند و شما یک کمال گرا شده‌اید.

بیش از اندازه تمیز و منظم بودن

نیازی به توضیح نیست که کمال گرا‌ها تمام مدت به تمیزی و نظم در زندگی خود اهمیت می‌دهند. خانه‌های آن‌ها معمولا همیشه تمیز و مرتب است و همه‌ی کارهای‌شان طبق نظم پیش می‌رود و رفتار‌هایی دارند که مشابه رفتار‌های افراد وسواسی است. جنبه‌ی آسیب زننده‌ی چنین رفتار‌هایی این است که هرچند همه چیز این افراد روی نظم و انضباط است، اما خیلی از فرصت‌ها را از دست می‌دهند و دقت و تمرکز بیش از حدشان روی مسائل، خیلی وقت‌ها لذت‌ها را از آن‌ها سلب می‌کند.

چرا کمال گرایی حتی می‌تواند بزرگ‌ترین نقطه ضعف باشد؟

یک کمال گرا هرگز دوست ندارد کاری را انجام دهد که ممکن است در آن نتواند عالی باشد، بنابراین همانطور که گفتیم ممکن است سال‌های بگذرد و دست به هیچ کاری نزند و همواره در انتظار ایده آل شدن شرایط به سر ببرد که در اغلب موارد فقط در خیالات امکانپذیر است.

یک کمال گرا بدون اینکه بداند تمام وقت و انرژی خود را صرف چیزی می‌کند که ممکن است اشتباه یا صرفا جزئیاتی بی‌ارزش باشد. فرد کمال گرا، فرصت ِ برقراری رابطه با افراد جدید و جالب، لذت بردن از هیجانات و غیرمنتظره‌ها و … را از دست می‌دهد، چون ذهن و وجودش همواره درگیر مسائلی است که نسبت به آن‌ها وسواس پیدا کرده و نتیجه‌ای هم نمی‌دهد.

یک کمال گرا هرگز موفقیت‌هایش را جشن نمی‌گیرد و بابت‌شان خوشحالی نمی‌کند، چون انگار از هیچ چیزی راضی نمی‌شود و درک نمی‌کند که حتما کار درستی انجام داده و به اندازه تلاش کرده که موفق شده است. او بیش از اندازه از خود انتظار دارد و موفقیت خودش هم به چشمش نمی‌آید. افراد کمال گرا معمولا در یک ناامیدی مزمن به سر می‌برند و برای همین بسیار مستعد افسردگی‌اند.

افراد کمال گرا معمولا مورد علاقه‌ی دیگران نیستند و کمتر کسی جذب‌شان می‌شود. بیشتر استاندارد‌ها و اصولی که کمال گرا‌ها به آن‌ها پایبندند مورد تمسخر دیگران است. اطرافیان یک کمال گرا این را تجربه می‌کنند که اگر ذره‌ای طبق اصول او رفتار نکنند، مورد خشم و سرزنش قرار می‌گیرند. چه کسی دوست دارد چنین ارتباطی را ادامه بدهد؟!

چگونه می‌توان این رفتار‌ها را متوقف کرد؟

دست از رفتار‌های آسیب زننده برداشتن وقتی که از شخصیت کمال گرایانه ناشی می‌شود بسیار سخت است. اگر اینگونه بزرگ شده باشید، نیاز دارید مکررا به خودتان یادآوری کنید که زندگی خیلی بیشتر از وسواس به خرج دادن برای کامل بودن است. اشتباهات وجود دارند و باید باشند تا بتوانیم از زندگی درس‌های ارزشمند بگیریم.

اگر ترس از شکست دارید باید خودتان را وادار کنید که به جلو پیش بروید و شانس‌های جدید را امتحان کنید. شما چه قوی و موفق بمانید و چه شکست بخورید و به هدف نرسید، همیشه فرصتی برای شروع دوباره وجود دارد.

امروز و فردا نکنید و سعی کنید هر کاری را در اولین فرصت ممکن انجام دهید. در روابط تان نیز سخت نگیرید و درک کنید که هیچکس کامل نیست، حتی شما. اگر برای شکستن چرخه معیوب زندگی‌تان به کمک حرفه‌ای نیاز دارید، افرادی هستند که می‌توانند کمک‌تان کنند. آن‌هایی که شخصیت کمال گرا دارند در واقع دچار یک اختلال شخصیتی هستند و اگر نتوانند به خودشان کمکی بکنند باید کمک حرفه‌ای دریافت کنند.

منابع: learning-mind، themuse

روزنامه خراسان – الهه توانا: برای آن‌هایی که از روز‌ها و هفته‎ها قبل از سالگرد تولدشان با فکر کردن به جشن و هدیه و غافل‎گیری خوش‎اند، ناراحتی روز تولد چندان قابل درک نیست. شاید حتی متولد‌های غمگین را دست بیندازند یا پشت سرشان بگویند «آخه آدم روز تولدش بُغ می‎کنه؟»

اگر جزو این گروه هستید، خواندن این مطلب به شما کمک می‎کند کسانی را که شبیه شما فکر نمی‎کنند، درک کنید. اگر هم جزو آن‎هایی هستید که سوال این مطلب، مسئله شماست احتمالا جواب‎تان را در گفت‌وگوی من با «سعید بی‎نیاز»، کارشناس‌ارشد روان‎شناسی بالینی پیدا کنید.

دلیل ناراحت شدن در روز تولد چیست؟

از منظر‌های مختلف می‎توان به ماجرا نگاه کرد، اما دیدگاهی که این غم را دقیق‎تر توجیه می‎کند، رویکرد روان‎شناسی وجودی است. این رویکرد می‎گوید همه ما از اضطراب‎هایی طبیعی رنج می‎بریم؛ اضطراب تنهایی، اضطراب مرگ و …. وقتی یک سال دیگر از عمرمان می‎گذرد و به مرگ نزدیک‎تر می‎شویم، تأمل می‎کنیم.

این تأمل که اصولا در موقعیت‎هایی با نشانه گذشت زمان و گذر عمر سراغ‎مان می‎آید، مثل تولد و عید نوروز و تمام شدن سال تحصیلی، طبیعی است؛ اما وقتی به غمی عمیق تبدیل می‎شود، احتمالا نشانه آن است که خیلی از آن‎چه بر ما گذشته‎است، راضی نیستیم.

به این وضعیت در روان‎شناسی وجودی، می‎گویند «زندگی نزیسته»؛ یعنی زنده بوده‎‌ام، اما زندگی نکرده‎ام. این جمله برای هرکس معنای متفاوتی دارد؛ یکی می‎‌خواهد آدم تأثیرگذاری باشد، یکی دنبال آموختن است، هرکس ارزش‎های متفاوتی دارد که وقتی مطابق با آن‎ها زندگی نمی‎کند، اسمش می‎شود زندگی نزیسته. در موقعیت‎هایی مثل سالگرد تولد که این زندگی نزیسته به آدم یادآوری می‎شود، غم بیشتر نمایان می‎شود.

بخشی از قضیه به بیرون از ما برنمی‎گردد؟ در جامعه آدم‎ها براساس دستاوردهای‎شان سنجیده می‎شوند، دستاورد‌هایی که طبق قوانین نانوشته باید در سنین مشخصی کسب شوند.

سوال دقیق و درستی است. ما در خلأ زندگی نمی‎کنیم؛ درخصوص اجتماع‎مان، با ارزش‎ها و کلیشه‎های اجتماعی احاطه شده‎ایم، اما در نهایت این ما هستیم که تصمیم می‎گیریم براساس این کلیشه‎ها زندگی کنیم یا خیر. مثلا درباره پیشرفت مالی در ایران، دچار سندروم «پ پ پ» هستیم؛ منظورم از این اصطلاح خودساخته‎، این است که جامعه از فرد توقع دارد «پول پیش یک خانه را جور کن، بعد یک پراید بخر، بعد پراید را به پژو تبدیل کن و «پ»‌های دیگر».

یا مثلا در زمینه تحصیل، سندروم «ک ک ک» یعنی همان کنکور‌های پیاپی را داریم که فرد به خودش تحمیل می‎کند یا تحمیلش را از سوی اجتماع می‎‏پذیرد. چه کسی گفته ما باید از نردبان‎هایی که اجتماع تعیین کرده، بگذریم؟ وقتی ارزش‎های شخصی فدای این کلیشه‎ها می‎شود، یعنی مثلا کسی که یادگیری برایش مهم است، ولی خودش را اسیر «ک ک ک» می‎کند، عقب ماندن از این کلیشه در موقعیتی مثل سالگرد تولد، اذیتش می‎کند.

طبق گفته شما در خلأ زندگی نمی‎کنیم، پس چطور می‎توانیم درگیر کلیشه‎های اجتماعی نشویم؟

درست است که ما در شعاع ارزش‎های تعیین‎شده از سوی اجتماع قرار داریم، ولی درنهایت این ماییم که تصمیم می‎گیریم. این تصمیم، هزینه هم دارد. سخت است آن‎طوری که اجتماع بر من تحمیل می‎کند نباشم یا بخشی از خواسته اجتماع باشم که با ارزش‎های شخصی‎ام سازگار است، ولی می‎ارزد. ارزشش هم به این است که موقع مرور زندگی‎ام، ببینم روندی که در پیش گرفته‎ام، همانی است که همیشه می‎خواسته‎ام.

اگر به آن سمت قضیه یعنی خوشحالی از تولد دقیق شویم، آیا این جشن گرفتن نوعی واکنش دفاعی دربرابر مرگ نیست؟

غم روز تولد، معمولا ناشی از حسرت است؛ از این‌که برمی‎گردم و زندگی‎ام را نگاه می‎کنم و می‎بینم چیزی نبوده که من می‎خواسته‎ام وگرنه اضطراب مرگ اتفاقا حس سالمی است. لازمش داریم به این دلیل که بدانیم وقت‎مان محدود است، باید کار‌هایی انجام بدهیم و بعد هم برویم.

بدون مرگ و اضطراب مرگ، زندگی بی‎انت‌هایی که هروقت دل‎مان بخواهد کار‌هایی در آن انجام بدهیم، معنی ندارد. درواقع ترس از مرگ، ترس ناسالمی نیست که بخواهیم سرکوبش کنیم. اگر این زندگی را، از وقتی که در اختیار خودمان است یعنی از نوجوانی به بعد، پرشور زندگی کرده‎باشیم جشن گرفتنش عجیب نیست. اما اگر این جشن، بعد از تجربه کردن آن غم باشد می‎توان آن را به‎عنوان واکنشی دفاعی درنظر گرفت.

کسانی که سالگرد تولد، غمگین‎شان می‎کند باید نگران خودشان باشند؟

به‎نظرم می‎شود به‎عنوان یک فرصت به آن نگاه کرد. بخشی از وجودشان دارد هشدار می‎دهد که تو انگار خیلی از آن‎چه از زندگی‎ات گذشته راضی نیستی. به قول خانم «توران میرهادی»، غم بزرگ را به کار بزرگ تبدیل کن.

این جمله البته آن‎قدر در فضای مجازی تکرار شده که به ضد خودش تبدیل شده‎است، ولی این وجهش را که کنار بگذاریم، حرف خیلی درستی است. اندوهی که این افراد تجربه می‎کنند، غم بزرگی است، ولی می‎شود به عاملی تبدیلش کرد که فرد سال‎های پیش رو را با ارزش‎های شخصی‎اش زندگی کند.

اگر می‎توانست مطابق ارزش‎های شخصی‎اش زندگی کند، این کار را نمی‎کرد؟

فقط بحث توانستن نیست؛ باید انتخاب کند و هزینه‎هایش را هم بپردازد. فرض کنیم می‎خواهید با اسکی از نقطه الف به نقطه ب برسید. یکی با بالگرد می‎آید و می‎گوید تو را می‎رسانم. همراهش می‎روید؟ در این مثال چیزی که اسکی کردن به شما می‎دهد، ارزش است و نقطه ب، هدف.

برای پیداکردن ارزش‎ها، باید بفهمیم روند‌هایی که بهمان انرژی و خوشحالی می‎دهد، چه چیز‌هایی هستند و نه هدف‌ها. بعضی‌ها برای خودشان هدف‎های الف و ب و پ را تعیین و تصور می‎کنند با محقق شدن آن‎ها خوشحال خواهند بود. ولی بعد از رسیدن به آن‎ها، ممکن است به این نتیجه برسند که چقدر بی‎معنی بوده‎اند.

دلیلش هم این است که راه را با بالگرد، رفته‎اند. برای همین، معتقدیم پیداکردن ارزش‏ها مهم است، اما چطور این کار را بکنیم؟ بعد از مشخص کردن هدف‎ها، وجه مشترک همه‎شان را شناسایی کنیم. وجوه مشترک، همان ارزش‎هاست. این کار به کمک گرفتن از یک متخصص نیاز دارد.

اگر غم عمیقی را تجربه می‎کنم، یک درمانگر وجودی می‎‏تواند به من کمک کند ارزش‎هایم را پیدا کنم و به اجرای آن‎ها متعهد شوم. حسرت‎ها به‎هرحال وجود دارند، ولی وقتی مطابق ارزش‎های شخصی زندگی کنیم، افتخار‌ها بر افسوس‎ها غالب خواهند بود.

روزنامه خراسان – الهه توانا: برای آن‌هایی که از روز‌ها و هفته‎ها قبل از سالگرد تولدشان با فکر کردن به جشن و هدیه و غافل‎گیری خوش‎اند، ناراحتی روز تولد چندان قابل درک نیست. شاید حتی متولد‌های غمگین را دست بیندازند یا پشت سرشان بگویند «آخه آدم روز تولدش بُغ می‎کنه؟»

اگر جزو این گروه هستید، خواندن این مطلب به شما کمک می‎کند کسانی را که شبیه شما فکر نمی‎کنند، درک کنید. اگر هم جزو آن‎هایی هستید که سوال این مطلب، مسئله شماست احتمالا جواب‎تان را در گفت‌وگوی من با «سعید بی‎نیاز»، کارشناس‌ارشد روان‎شناسی بالینی پیدا کنید.

دلیل ناراحت شدن در روز تولد چیست؟

از منظر‌های مختلف می‎توان به ماجرا نگاه کرد، اما دیدگاهی که این غم را دقیق‎تر توجیه می‎کند، رویکرد روان‎شناسی وجودی است. این رویکرد می‎گوید همه ما از اضطراب‎هایی طبیعی رنج می‎بریم؛ اضطراب تنهایی، اضطراب مرگ و …. وقتی یک سال دیگر از عمرمان می‎گذرد و به مرگ نزدیک‎تر می‎شویم، تأمل می‎کنیم.

این تأمل که اصولا در موقعیت‎هایی با نشانه گذشت زمان و گذر عمر سراغ‎مان می‎آید، مثل تولد و عید نوروز و تمام شدن سال تحصیلی، طبیعی است؛ اما وقتی به غمی عمیق تبدیل می‎شود، احتمالا نشانه آن است که خیلی از آن‎چه بر ما گذشته‎است، راضی نیستیم.

به این وضعیت در روان‎شناسی وجودی، می‎گویند «زندگی نزیسته»؛ یعنی زنده بوده‎‌ام، اما زندگی نکرده‎ام. این جمله برای هرکس معنای متفاوتی دارد؛ یکی می‎‌خواهد آدم تأثیرگذاری باشد، یکی دنبال آموختن است، هرکس ارزش‎های متفاوتی دارد که وقتی مطابق با آن‎ها زندگی نمی‎کند، اسمش می‎شود زندگی نزیسته. در موقعیت‎هایی مثل سالگرد تولد که این زندگی نزیسته به آدم یادآوری می‎شود، غم بیشتر نمایان می‎شود.

بخشی از قضیه به بیرون از ما برنمی‎گردد؟ در جامعه آدم‎ها براساس دستاوردهای‎شان سنجیده می‎شوند، دستاورد‌هایی که طبق قوانین نانوشته باید در سنین مشخصی کسب شوند.

سوال دقیق و درستی است. ما در خلأ زندگی نمی‎کنیم؛ درخصوص اجتماع‎مان، با ارزش‎ها و کلیشه‎های اجتماعی احاطه شده‎ایم، اما در نهایت این ما هستیم که تصمیم می‎گیریم براساس این کلیشه‎ها زندگی کنیم یا خیر. مثلا درباره پیشرفت مالی در ایران، دچار سندروم «پ پ پ» هستیم؛ منظورم از این اصطلاح خودساخته‎، این است که جامعه از فرد توقع دارد «پول پیش یک خانه را جور کن، بعد یک پراید بخر، بعد پراید را به پژو تبدیل کن و «پ»‌های دیگر».

یا مثلا در زمینه تحصیل، سندروم «ک ک ک» یعنی همان کنکور‌های پیاپی را داریم که فرد به خودش تحمیل می‎کند یا تحمیلش را از سوی اجتماع می‎‏پذیرد. چه کسی گفته ما باید از نردبان‎هایی که اجتماع تعیین کرده، بگذریم؟ وقتی ارزش‎های شخصی فدای این کلیشه‎ها می‎شود، یعنی مثلا کسی که یادگیری برایش مهم است، ولی خودش را اسیر «ک ک ک» می‎کند، عقب ماندن از این کلیشه در موقعیتی مثل سالگرد تولد، اذیتش می‎کند.

طبق گفته شما در خلأ زندگی نمی‎کنیم، پس چطور می‎توانیم درگیر کلیشه‎های اجتماعی نشویم؟

درست است که ما در شعاع ارزش‎های تعیین‎شده از سوی اجتماع قرار داریم، ولی درنهایت این ماییم که تصمیم می‎گیریم. این تصمیم، هزینه هم دارد. سخت است آن‎طوری که اجتماع بر من تحمیل می‎کند نباشم یا بخشی از خواسته اجتماع باشم که با ارزش‎های شخصی‎ام سازگار است، ولی می‎ارزد. ارزشش هم به این است که موقع مرور زندگی‎ام، ببینم روندی که در پیش گرفته‎ام، همانی است که همیشه می‎خواسته‎ام.

اگر به آن سمت قضیه یعنی خوشحالی از تولد دقیق شویم، آیا این جشن گرفتن نوعی واکنش دفاعی دربرابر مرگ نیست؟

غم روز تولد، معمولا ناشی از حسرت است؛ از این‌که برمی‎گردم و زندگی‎ام را نگاه می‎کنم و می‎بینم چیزی نبوده که من می‎خواسته‎ام وگرنه اضطراب مرگ اتفاقا حس سالمی است. لازمش داریم به این دلیل که بدانیم وقت‎مان محدود است، باید کار‌هایی انجام بدهیم و بعد هم برویم.

بدون مرگ و اضطراب مرگ، زندگی بی‎انت‌هایی که هروقت دل‎مان بخواهد کار‌هایی در آن انجام بدهیم، معنی ندارد. درواقع ترس از مرگ، ترس ناسالمی نیست که بخواهیم سرکوبش کنیم. اگر این زندگی را، از وقتی که در اختیار خودمان است یعنی از نوجوانی به بعد، پرشور زندگی کرده‎باشیم جشن گرفتنش عجیب نیست. اما اگر این جشن، بعد از تجربه کردن آن غم باشد می‎توان آن را به‎عنوان واکنشی دفاعی درنظر گرفت.

کسانی که سالگرد تولد، غمگین‎شان می‎کند باید نگران خودشان باشند؟

به‎نظرم می‎شود به‎عنوان یک فرصت به آن نگاه کرد. بخشی از وجودشان دارد هشدار می‎دهد که تو انگار خیلی از آن‎چه از زندگی‎ات گذشته راضی نیستی. به قول خانم «توران میرهادی»، غم بزرگ را به کار بزرگ تبدیل کن.

این جمله البته آن‎قدر در فضای مجازی تکرار شده که به ضد خودش تبدیل شده‎است، ولی این وجهش را که کنار بگذاریم، حرف خیلی درستی است. اندوهی که این افراد تجربه می‎کنند، غم بزرگی است، ولی می‎شود به عاملی تبدیلش کرد که فرد سال‎های پیش رو را با ارزش‎های شخصی‎اش زندگی کند.

اگر می‎توانست مطابق ارزش‎های شخصی‎اش زندگی کند، این کار را نمی‎کرد؟

فقط بحث توانستن نیست؛ باید انتخاب کند و هزینه‎هایش را هم بپردازد. فرض کنیم می‎خواهید با اسکی از نقطه الف به نقطه ب برسید. یکی با بالگرد می‎آید و می‎گوید تو را می‎رسانم. همراهش می‎روید؟ در این مثال چیزی که اسکی کردن به شما می‎دهد، ارزش است و نقطه ب، هدف.

برای پیداکردن ارزش‎ها، باید بفهمیم روند‌هایی که بهمان انرژی و خوشحالی می‎دهد، چه چیز‌هایی هستند و نه هدف‌ها. بعضی‌ها برای خودشان هدف‎های الف و ب و پ را تعیین و تصور می‎کنند با محقق شدن آن‎ها خوشحال خواهند بود. ولی بعد از رسیدن به آن‎ها، ممکن است به این نتیجه برسند که چقدر بی‎معنی بوده‎اند.

دلیلش هم این است که راه را با بالگرد، رفته‎اند. برای همین، معتقدیم پیداکردن ارزش‏ها مهم است، اما چطور این کار را بکنیم؟ بعد از مشخص کردن هدف‎ها، وجه مشترک همه‎شان را شناسایی کنیم. وجوه مشترک، همان ارزش‎هاست. این کار به کمک گرفتن از یک متخصص نیاز دارد.

اگر غم عمیقی را تجربه می‎کنم، یک درمانگر وجودی می‎‏تواند به من کمک کند ارزش‎هایم را پیدا کنم و به اجرای آن‎ها متعهد شوم. حسرت‎ها به‎هرحال وجود دارند، ولی وقتی مطابق ارزش‎های شخصی زندگی کنیم، افتخار‌ها بر افسوس‎ها غالب خواهند بود.

برترین‌ها: شاید فکر کنید برای اینکه شیک و پولدار به‌نظر برسید، حتما باید لباس‌ها و اکسسوری‌های گران‌قیمت بخرید. هرچند که مسلما خرید اجناس گران، از ملزومات این مسئله است، اما راه‌های دیگری نیز برای انجام این کار وجود دارد؛ حقه‌های کوچکی که به‌راحتی و با هزینه کم می‌توان انجام داد؛ از تمیز بودن لباس‌ها گرفته تا استفاده از رنگ‌هایی که به لباس، جلوه و کیفیت بالاتری می‌بخشند.

بسیاری از این راهکار‌ها را برند‌های معروف و لاکچری همچون The Row ارائه داده‌اند؛ راهکار‌هایی که باعث می‌شوند که استایلتان کلاسیک و شیک، گاهی هم پیچیده و همیشه طبق مد به‌نظر برسد. ما در این مطلب، راهکار‌های ارزان‌قیمتی را در این زمینه به شما آموزش می‌دهیم. با ما همراه باشید.

لباس‌های اتوکشیده بپوشید

یکی از بهترین راه‌های پولدار و شیک به‌نظر رسیدن، این است که لباس‌های کاملا اتوکشیده بپوشید و مناسب‌ترین شیوه برای اینکه این خصوصیت را نشان دهید، پوشیدن لباس‌هایی است که قابلیت چروک شدن دارند. در این صورت، علاوه بر اینکه استایلی شیک خواهید داشت، اینگونه به‌نظر می‌رسد که ترسی از هزینه‌های اتوشویی ندارید؛ البته نیازی هم نیست که هربار هزینه‌های گزاف بابت اتوشویی بپردازید؛ تنها کافی است یک‌بار کمی هزینه کنید و یک اتوبخار خوب بخرید (اگر اتوبخار ایستاده باشد، بهتر است).

---

لباس‌های رنگ روشن بپوشید

پوشیدن یک دست لباس تماما سفید یا کرم (درکل رنگ روشن) باعث می‌شود که استایلتان شیک به‌نظر برسد، زیرا بقیه اینگونه تصور می‌کنند که ترسی از کثیف شدن لباستان و تحویل آن به خشک‌شویی ندارید یا اینکه فقط با اسنپ رفت‌وآمد می‌کنید، نه وسایل نقلیه عمومی.

---

کفش‌های پاشنه‌بلند بپوشید

اگر همیشه کفش‌های پاشنه‌بلند بپوشید، اینگونه به‌نظر می‌رسد که همیشه با اسنپ یا تاکسی تلفنی رفت‌وآمد می‌کنید یا ماشین شخصی دارید؛ البته بهتر است که در این صورت زیاد پیاده‌روی نکنید، وگرنه به کمرتان فشار وارد خواهد شد.

---

لباس‌های ابریشم و کتان بپوشید (پلی‌استر نپوشید)

بهتر است به‌جای اینکه هربار برای خرید لباس‌های پلی‌استر که ارزانتر هستند، هزینه کنید، یک‌بار هزینه لباس‌های گرانتر از جنس ابریشم و کتان را بپردازید که شیکتر هستند، هیچگاه از مد نمیفتند و به‌دلیل جابجایی هوا، بدن، درون آن‌ها زیاد عرق نمی‌کند و درصورت تعریق، بوی چندان بدی نمی‌گیرد.

---

در روز‌های پاییزی، با خود چتر حمل کنید

چتر شیک و آراسته و کمی بزرگ، یکی از راهکار‌های شیک و پولدار به‌نظر رسیدن است؛ به‌خصوص چتر‌هایی که دسته عصایی چوبی دارند. حمل چتر علاوه براینکه به استایل شما جلوه‌ای خاص می‌بخشد، درصورت بارش باران و برف در آب‌وهوای غیرمنتظره پاییز و زمستان، لباس شما را از کثیف و چروکیده شدن و خودتان و مو‌ها و آرایشتان را از شلخته شدن نجات می‌دهد.

---

یک کیف دستی کوچک بردارید و آن را برروی آرنجتان حمل کنید

کیف‌های کوچک دستی با دسته‌های کوتاه، مدل‌ها و جنس‌های مختلفی دارند و برند‌های متفاوتی، آن‌ها را تولید می‌کنند. بسیاری از این کیف‌ها گران‌قیمت هستند، زیرا معمولا از چرم یا پوست اصل تهیه می‌شوند، اما اگر اهل بازارگردی باشید، با کمی گشت‌وگذار می‌توانید کیف‌های ارزان‌قیمت‌تری بخرید که از چرم مصنوعی تهیه شده‌اند.

بهتر است این نوع کیف‌ها را همراه با لباس‌هایی استفاده کنید که چندان گشاد نیستند یا حداقل آستین‌های دست‌وپاگیری ندارند تا بتوانید آن را برروی آرنجتان حمل کنید.

---

ساعتی جذاب و شیک به دستتان ببندید

وقتی کسی از شما ساعت را می‌پرسد یا خودتان بر سر قرار یا میز شام می‌خواهید ببینید ساعت چند است، بسیار بهتر و شیک‌تر است که ساعتی مچی در دست داشته باشید و زمان را از روی آن چک کنید تا اینکه گوشی خود را از کیف دربیاورید؛ بنابراین بهتر است که به دنبال ساعتی زیبا باشید.

نیازی نیست که حتما هزینه‌های گزاف بپردازید و ساعت مارکدار به دستتان ببندید؛ می‌توانید ساعت‌های فیک باکیفیت (های‌کپی) نیز تهیه کنید. به یاد داشته باشید که ضدآب بودن ساعت، نقش مهمی در جذابیت آن ایفا می‌کند.

---

به‌جای کاپشن، اورکت یا بارانی اندازه تنتان بپوشید

پوشیدن یک اورکت یا بارانی که فیت (کاملا اندازه) تنتان است، سطح شیک‌پوشی شما را افزایش می‌دهد؛ به‌خصوص اگر کتتان بلند باشد.

---

وسیله زیادی با خود حمل نکنید

امروزه کیف‌های دستی کوچک، دیگر تبدیل به یک آیکون خاص شده‌اند که هر خانمی حداقل یکی از آن‌ها را در کمد لباس‌هایش دارد. اگر دوست دارید که شیک و پولدار به‌نظر برسید، بهتر است که کیف‌های بزرگ را کنار بگذارید و از حمل کردن لوازم اضافه نیز پرهیز کنید. هرچه کیف کوچکتر، بهتر؛ مثلا جی‌جی حدید اکثر اوقات با کیف‌هایی از منزل خارج می‌شود که تنها برای یک کارت اعتباری و رژلب جای دارند.

---

مراقب مو‌های خود باشید

مو نقش مهمی در شیک بودن و پولدار نشان دادن شما دارد؛ بنابراین موهایتان همیشه باید تمیز، مرتب، براق و درخشان باشد. اگر موهایتان رنگ دارد، مرتبا رنگش را تجدید کنید و اجازه ندهید که ریشه موهایتان مشخص شود (مگر اینکه این مدل رنگ مو، دلخواه خودتان باشد که در آن‌صورت هم باید مرتب باشد).

همیشه به موهایتان مدل بدهید و آن را مرتب کنید. برای این کار نیازی نیست که هزینه‌های گزاف سالن‌های آرایشی را بپردازید، بلکه تنها به یک سشوار، اتوی مو و تعدادی نرم‌کننده و کاندیشنر احتیاج دارید. یادتان باشد که هرازچندگاهی، دم مو‌های خود را که دوشاخه یا وز شده، کمی کوتاه کنید.

---

ناخن‌هایتان را مرتب نگاه دارید

برای داشتن ظاهری شیک و ثروتمند و باکلاس، ناخن‌هایتان را همیشه تمیز و مرتب نگاه دارید، اجازه ندهید ناخن‌ها از حد مطلوب کوتاهتر یا بلندتر شوند، ناخن‌ها را مرتبا سوهان بکشید و اگر علاقه چندانی به لاک زدن ندارید، می‌توانید از برق ناخن استفاده کنید. یادتان باشد که پوست اطراف ناخن را بگیرید و آن قسمت را همیشه تاحدی مرطوب نگاه دارید.

---

کیفیت را فدای کمیت نکنید

همیشه قانون یک‌سوم را به یاد بسپارید. یک‌سوم چیز‌هایی را که استفاده می‌کردید، بخرید، درعوض، سه برابر برای خریدتان خرج کنید. یعنی به‌جای اینکه شش پیراهن ارزان ۴۰ هزار تومانی از فروشگاهی ارزان بخرید، دو پیراهن ۱۲۰ هزار تومانی از فروشگاهی بهتر بخرید.

---

لباس‌ها و اکسسوری‌های ساده و مینیمال بخرید

لباس‌های ساده مانند شلوار‌ها و کفش‌های مشکی ساده را راحت‌تر می‌توان با سایر لباس‌ها ست کرد. درمورد جواهرات نیز بهتر است ساده‌تر‌ها را انتخاب کنید. جواهرات بسیار بزرگ و براق، معمولا تقلبی به‌نظر می‌رسند.

درکل اگر لباس‌های ساده‌تری داشته باشید، می‌توانید دفعات بیشتری آن‌ها را بپوشید، بدون اینکه چندان به چشم بیاید؛ اما اگر لباس‌های پرزرق‌وبرق را چندین بار بپوشید، به‌راحتی به چشم می‌آیند و مردم متوجه می‌شوند که لباس دیگری ندارید.

---

لباس جین تیره بپوشید

شاید فکر کنید تنها زمانی شیک و پولدار به‌نظر می‌رسید که لباس‌های رسمی و کلاسیک بپوشید، اما اینگونه نیست. شما با پوشیدن لباس جین هم می‌توانید شیک و جذاب به‌نظر برسید؛ به‌شرطی که لباس‌های جین تیره‌ای بپوشید که کاملا اندازه تنتان است. جین‌های تیره، براق‌تر هستند و گرانتر به‌نظر می‌رسند.

---

رنگ‌های خنثی را با یکدیگر ست کنید

لباس‌هایی که رنگ خنثی دارند، معمولا گرانتر به‌نظر می‌رسند؛ رنگ‌هایی مثل رنگ شتری، سفید، مشکی، بژ و صورتی روشن. شما می‌توانید با ترکیب توناژ‌های مختلف رنگ‌های خنثی، استایلی شیک و لاکچری بسیازید؛ بدون اینکه هزینه‌های گزافی بابت خرید لباس‌هایتان و کیف و کفش بپردازید.

---

دندان‌های سفید و مرتب داشته باشید

دندان‌های سفید مرواریدی و لبخند زیبا از نشانه‌های افراد پولدار و باکلاس و شیک است. درست است که هزینه‌های دندانپزشک در ایران بسیار گزاف است، اما این نکته را در نظر بگیرید که اگر دندان‌های مرتب و زیبایی نداشته باشید، هرچقدر هم که برای خرید لباس‌ها و اکسسوری‌های شیک هزینه کنید، بازهم چیزی کم خواهید داشت و ظاهرتان جلوه خوبی نخواهد داشت.

اگر به‌خوبی از دندان‌هایتان مراقبت کنید، روزی دو بار مسواک بزنید و روزی یک بار هم از نخ دندان استفاده کنید، کمتر به دندانپزشک احتیاج پیدا خواهید کرد. امروزه برای سفید کردن دندان‌ها هم راهکار‌های ارزانتری مثل خمیردندان‌های سفیدکننده مخصوص وجود دارد.

منابع: whowhatwear ،wikihow ،wikihow.life

وب‌سایت فرادید: در کشور ما جاذبه‌های گردشگری فراوانی وجود دارد که یکی از این جاذبه‌ها روستا‌هایی هستند که دارای نقاطی بکر و طبیعت زیبا هستند که همواره نظر مسافران را برای گذراندن تعطیلات جذب می‌کند.

اما در این بین روستا‌هایی نیز هستند که ویژگی‌هایی منحصر به فرد دارند مثل شیوه سخن گفتنشان و یا رسم الخطشان؛ روستایی در قزوین، روستای زرگر، که مردمانس رومانیانی صحبت می‌کنند به لاتین می‌نویسند، ولی ایرانی هستند.

روستای زرگر؛ زبان رومانو، خط لاتین

هم ایرانی‌اند هم اروپایی، هم فارسی می‌دانند هم ترکی؛ صورتشان هم شبیه آریایی‌هاست، هم شبیه گلادیاتور‌ها و وایکینگ‌ها، قدشان بلند است و مهربانی‌شان همچون محبت مردم ایل به مهمان‌ها.

مسلمان شیعه‌اند، کارشان دامداری و کشاورزی؛ به سبک همه روستاییان، مرغ و خروس و غاز هم نگه می‌دارند؛ بعضی زن‌ها که هنرمندتر از دیگرانند نیز خودشان نان می‌پزند و در مشک، دوغ و کره می‌گیرند و پنیر و ماست می‌بندند.

این مردم، اما یک راز دارند، یک نکته مبهم تاریخی که مرموزشان می‌کند. مردم روستای «زرگر» زبان مادری‌شان «رومانو» است؛ به زبانشان زرگری هم می‌گویند، اما نه از آن زرگری‌هایی که بعد از هر حرف، «ز» می‌گذارند و زبانشان می‌شود «دزرزوز».

داستان زبان رومانو بیشتر شبیه افسانه است. زرگری‌ها خودشان هم دقیقا نمی‌دانند متعلق به کجای جهان هستند و چه شد که به ایران آمدند و شدند رومانوی شیعه کشاورز ایرانی که به زبان ترکی هم مسلط است.

قدیمی‌های روستا یادشان است که در زمان جوانی‌شان پیرمردی در زرگر بود که تمام حساب و کتاب‌هایش را به زبان روسی می‌نوشت، اما بعد از مرگ او نوشتن به زبان روسی ورافتاد؛ حالا این مردم همه‌شان به زبان رومانو حرف می‌زنند و به لاتین می‌نویسند.

مسافرانی از فرانسه و انگلیس

بچه‌های تحصیلکرده زرگر چند سال پیش چند لغت به زبان رومانو در اینترنت منتشر کردند و از تمام مردم دنیا خواستند که اگر این لغات را می‌شناسند به ایران بیایند. چند ماه بعد سه مسافر از فرانسه و انگلیس به روستای زرگر آمدند و در حالی که شادی‌کنان، ساز و دهل می‌زدند از این‌که همزبان‌هایشان را در ایران پیدا کرده‌اند دست از پا نمی‌شناختند.

زرگری‌ها می‌گویند این سه مرد از تجار بزرگ کشورشان بودند که ایتام زیادی را حمایت می‌کردند و اهل کار خیر بودند؛ اما تعجب می‌کردند از این‌که زرگر‌های ایران، زبان رومانو را با زبان فارسی و ترکی آنچنان آمیخته‌اند که اصالت زبان به آن شکل که در اروپا تلفظ می‌شود از بین رفته است. رومانو‌های اروپایی متعجب بودند از این‌که چرا رومانو‌های ایران مثل ۱۸ هزار همزبان شناخته شده خود در اروپا، تشکیلات ندارند و در نشست سالانه آن‌ها در ترکیه حضور ندارند و آواره و بی‌سروسامانند.

آوای آواره

رومانو‌ها حتی آن‌ها که تشکیلات منظمی دارند، آواره‌اند. این مردم معلوم نیست که از چه سرزمینی آمده‌اند و چه اتفاقی افتاد که در جهان پراکنده شدند. «سرهنگ» از بقیه مردم آبادی به تاریخچه رومانو‌ها مسلط‌تر است. او خودش در زمان جنگ ایران و عراق، چند بی‌سیم‌چی زرگر داشت که پیام‌های بسیار مهم را به آن‌ها می‌سپرد تا عراقی‌ها از آن سردرنیاورند؛ که سر هم در نمی‌آوردند و عاقبت نیز نفهمیدند که این زبان چه زبانی است.

سرهنگ می‌گوید هیچ‌کس غیر از زرگر‌ها از زبان رومانو سردر نمی‌آورد و هیچ‌کس مطمئن نیست این مردم از چه آب و خاکی ریشه گرفته‌اند؛ اما روایتی هست که می‌گوید رومانو‌ها طایفه‌ای هستند که قرن‌ها پیش از مرز‌های شمال ایران وارد شده‌اند و، چون زندگی عشایری داشته‌اند در بخش‌های مختلف ایران پخش شده‌اند و بتدریج یکجانشین شده‌اند و کشاورزی و دامداری را پیشه خود کرده‌اند.

رومانو‌ها اصالتا ایرانی‌اند

روایتی دیگر، اما می‌گوید رومانو‌ها اصالتا ایرانی‌اند و به خاطر شجاعتشان، جزو سربازان قزلباش شاه‌عباس صفوی بوده‌اند. عده‌ای نیز معتقدند، چون زرگر‌ها جنگجو و دلیرند هیچ وقت با حکومت‌های وقت، سرسازش نداشته‌اند و برای این‌که حکومت‌ها از خطرشان مصون باشند آن‌ها را در دنیا پخش کرده‌اند؛ هر چند این عده نمی‌گویند که چه حکومتی، در چه زمانی و از کدام سرزمین چنین تصمیمی گرفته است.

برای همین زرگر‌ها همیشه دو به شک زندگی می‌کنند؛ آن‌ها گاه خودشان را مردمانی از کشور رومانی می‌دانند و گاه از یونان و گاه زبان رومانو را ملاک قرار می‌دهند تا بگویند ریشه در کشور ایتالیا دارند. معتقدان به این روایت می‌گویند که در جنگ ایران و روم، ۲۰۰ نفر از رومانو‌ها به دست پادشاه ایران اسیر شدند، اما، چون اندام‌های ورزیده و قوی داشتند مورد عفو پادشاه قرار گرفتند و در نزدیکی قزوین ساکن شدند.

وقتی زرگر‌ها به زبان رومانو با هم حرف می‌زنند فردی که شنونده است، حتی کلمات را هم تشخیص نمی‌دهد چه رسد به معنی‌شان؛ اما این‌ها که مردمی با محبت مردمان ایل‌اند سرعت حرف‌زدنشان را کم می‌کنند و شمرده شمرده کلمات را ادا می‌کنند تا غیر رومانو‌ها هم چیزی بفهمند.

«قمیل» همان «کمل» انگلیسی‌ها و شتر ما فارسی زبان‌هاست که زرگر‌ها «ک» آن را «ق» تلفظ می‌کنند. «فاملا» هم همان «فمیلی» انگلیسی زبان‌هاست که ما به آن خانواده می‌گوییم. «پپری» و «سمنتی» هم می‌شود ادویه و فلفل و سیمان که دیکته و تلفظش شباهت زیادی به کلمات انگلیسی دارد. زرگر‌ها زبانشان را هم به حروف لاتین می‌نویسند؛ شاید برای همین است که اصرار دارند بگویند اجدادشان مردمی از مردمان رم بوده‌اند.

وفاداری به خانواده، عشق به وطن

زنی که شوهرش می‌میرد هرگز ازدواج نمی‌کند، مردی نیز که همسر دارد هرگز به سراغ زنی دیگر نمی‌رود و اگر کسی خلاف کند، از روستا طرد می‌شود یعنی اگر چه جسمش در روستاست، اما کسی اعتنایی به او نمی‌کند. این رسم زرگرهاست که مردمش خیلی روی آن تعصب دارند. آن‌ها نه اهل طلاق‌اند و نه اهل بی‌وفایی و خیانت؛ این هم یک رسم برآمده از ایل است.

سرهنگ می‌گوید جوان‌های زرگر، چون از بیماری‌های ارثی و مادرزادی می‌ترسند کمتر با دختران و پسران هم روستا ازدواج می‌کنند، اما حتی وقتی با غریبه‌ها وصلت می‌کنند باز هم از زبان رومانو حفاظت کرده و نسل به نسل منتقلش می‌کنند. افتخار سرهنگ به این است که زرگر تنها روستای رومانوزبان ایران است که زبان زرگری را زنده نگه داشته و سرنوشتش مثل نسل فراموش شده رومانو‌ها در شهریار، قوچان، بیله‌سوار و خوی نشده است.

با این‌که افسانه‌ها، زرگر‌ها را به سرزمین‌های دور و نزدیک نسبت می‌دهد و آن‌ها را به نقاطی از اروپا مربوط می‌کند، اما با این حال آن‌ها عاشق ایرانند و خودشان را ایرانی می‌دانند (حتما رمز ماندگاری آن‌ها نیز همین است).

اگر چه آن‌ها صورتشان هم شبیه آریایی‌هاست و هم شبیه گلادیاتور‌ها و وایکینگ‌ها، ولی آن‌ها هر جا که باشند با همان خط لاتین‌شان می‌نویسند: meen iranisom (من ایرانی هستم)، kato dayatar oyolom (اینجا از مادر متولد شدم) و irani boot manga (و کشورم را دوست دارم).

برترین‌ها: شاید فکر کنید برای اینکه شیک و پولدار به‌نظر برسید، حتما باید لباس‌ها و اکسسوری‌های گران‌قیمت بخرید. هرچند که مسلما خرید اجناس گران، از ملزومات این مسئله است، اما راه‌های دیگری نیز برای انجام این کار وجود دارد؛ حقه‌های کوچکی که به‌راحتی و با هزینه کم می‌توان انجام داد؛ از تمیز بودن لباس‌ها گرفته تا استفاده از رنگ‌هایی که به لباس، جلوه و کیفیت بالاتری می‌بخشند.

بسیاری از این راهکار‌ها را برند‌های معروف و لاکچری همچون The Row ارائه داده‌اند؛ راهکار‌هایی که باعث می‌شوند که استایلتان کلاسیک و شیک، گاهی هم پیچیده و همیشه طبق مد به‌نظر برسد. ما در این مطلب، راهکار‌های ارزان‌قیمتی را در این زمینه به شما آموزش می‌دهیم. با ما همراه باشید.

لباس‌های اتوکشیده بپوشید

یکی از بهترین راه‌های پولدار و شیک به‌نظر رسیدن، این است که لباس‌های کاملا اتوکشیده بپوشید و مناسب‌ترین شیوه برای اینکه این خصوصیت را نشان دهید، پوشیدن لباس‌هایی است که قابلیت چروک شدن دارند. در این صورت، علاوه بر اینکه استایلی شیک خواهید داشت، اینگونه به‌نظر می‌رسد که ترسی از هزینه‌های اتوشویی ندارید؛ البته نیازی هم نیست که هربار هزینه‌های گزاف بابت اتوشویی بپردازید؛ تنها کافی است یک‌بار کمی هزینه کنید و یک اتوبخار خوب بخرید (اگر اتوبخار ایستاده باشد، بهتر است).

---

لباس‌های رنگ روشن بپوشید

پوشیدن یک دست لباس تماما سفید یا کرم (درکل رنگ روشن) باعث می‌شود که استایلتان شیک به‌نظر برسد، زیرا بقیه اینگونه تصور می‌کنند که ترسی از کثیف شدن لباستان و تحویل آن به خشک‌شویی ندارید یا اینکه فقط با اسنپ رفت‌وآمد می‌کنید، نه وسایل نقلیه عمومی.

---

کفش‌های پاشنه‌بلند بپوشید

اگر همیشه کفش‌های پاشنه‌بلند بپوشید، اینگونه به‌نظر می‌رسد که همیشه با اسنپ یا تاکسی تلفنی رفت‌وآمد می‌کنید یا ماشین شخصی دارید؛ البته بهتر است که در این صورت زیاد پیاده‌روی نکنید، وگرنه به کمرتان فشار وارد خواهد شد.

---

لباس‌های ابریشم و کتان بپوشید (پلی‌استر نپوشید)

بهتر است به‌جای اینکه هربار برای خرید لباس‌های پلی‌استر که ارزانتر هستند، هزینه کنید، یک‌بار هزینه لباس‌های گرانتر از جنس ابریشم و کتان را بپردازید که شیکتر هستند، هیچگاه از مد نمیفتند و به‌دلیل جابجایی هوا، بدن، درون آن‌ها زیاد عرق نمی‌کند و درصورت تعریق، بوی چندان بدی نمی‌گیرد.

---

در روز‌های پاییزی، با خود چتر حمل کنید

چتر شیک و آراسته و کمی بزرگ، یکی از راهکار‌های شیک و پولدار به‌نظر رسیدن است؛ به‌خصوص چتر‌هایی که دسته عصایی چوبی دارند. حمل چتر علاوه براینکه به استایل شما جلوه‌ای خاص می‌بخشد، درصورت بارش باران و برف در آب‌وهوای غیرمنتظره پاییز و زمستان، لباس شما را از کثیف و چروکیده شدن و خودتان و مو‌ها و آرایشتان را از شلخته شدن نجات می‌دهد.

---

یک کیف دستی کوچک بردارید و آن را برروی آرنجتان حمل کنید

کیف‌های کوچک دستی با دسته‌های کوتاه، مدل‌ها و جنس‌های مختلفی دارند و برند‌های متفاوتی، آن‌ها را تولید می‌کنند. بسیاری از این کیف‌ها گران‌قیمت هستند، زیرا معمولا از چرم یا پوست اصل تهیه می‌شوند، اما اگر اهل بازارگردی باشید، با کمی گشت‌وگذار می‌توانید کیف‌های ارزان‌قیمت‌تری بخرید که از چرم مصنوعی تهیه شده‌اند.

بهتر است این نوع کیف‌ها را همراه با لباس‌هایی استفاده کنید که چندان گشاد نیستند یا حداقل آستین‌های دست‌وپاگیری ندارند تا بتوانید آن را برروی آرنجتان حمل کنید.

---

ساعتی جذاب و شیک به دستتان ببندید

وقتی کسی از شما ساعت را می‌پرسد یا خودتان بر سر قرار یا میز شام می‌خواهید ببینید ساعت چند است، بسیار بهتر و شیک‌تر است که ساعتی مچی در دست داشته باشید و زمان را از روی آن چک کنید تا اینکه گوشی خود را از کیف دربیاورید؛ بنابراین بهتر است که به دنبال ساعتی زیبا باشید.

نیازی نیست که حتما هزینه‌های گزاف بپردازید و ساعت مارکدار به دستتان ببندید؛ می‌توانید ساعت‌های فیک باکیفیت (های‌کپی) نیز تهیه کنید. به یاد داشته باشید که ضدآب بودن ساعت، نقش مهمی در جذابیت آن ایفا می‌کند.

---

به‌جای کاپشن، اورکت یا بارانی اندازه تنتان بپوشید

پوشیدن یک اورکت یا بارانی که فیت (کاملا اندازه) تنتان است، سطح شیک‌پوشی شما را افزایش می‌دهد؛ به‌خصوص اگر کتتان بلند باشد.

---

وسیله زیادی با خود حمل نکنید

امروزه کیف‌های دستی کوچک، دیگر تبدیل به یک آیکون خاص شده‌اند که هر خانمی حداقل یکی از آن‌ها را در کمد لباس‌هایش دارد. اگر دوست دارید که شیک و پولدار به‌نظر برسید، بهتر است که کیف‌های بزرگ را کنار بگذارید و از حمل کردن لوازم اضافه نیز پرهیز کنید. هرچه کیف کوچکتر، بهتر؛ مثلا جی‌جی حدید اکثر اوقات با کیف‌هایی از منزل خارج می‌شود که تنها برای یک کارت اعتباری و رژلب جای دارند.

---

مراقب مو‌های خود باشید

مو نقش مهمی در شیک بودن و پولدار نشان دادن شما دارد؛ بنابراین موهایتان همیشه باید تمیز، مرتب، براق و درخشان باشد. اگر موهایتان رنگ دارد، مرتبا رنگش را تجدید کنید و اجازه ندهید که ریشه موهایتان مشخص شود (مگر اینکه این مدل رنگ مو، دلخواه خودتان باشد که در آن‌صورت هم باید مرتب باشد).

همیشه به موهایتان مدل بدهید و آن را مرتب کنید. برای این کار نیازی نیست که هزینه‌های گزاف سالن‌های آرایشی را بپردازید، بلکه تنها به یک سشوار، اتوی مو و تعدادی نرم‌کننده و کاندیشنر احتیاج دارید. یادتان باشد که هرازچندگاهی، دم مو‌های خود را که دوشاخه یا وز شده، کمی کوتاه کنید.

---

ناخن‌هایتان را مرتب نگاه دارید

برای داشتن ظاهری شیک و ثروتمند و باکلاس، ناخن‌هایتان را همیشه تمیز و مرتب نگاه دارید، اجازه ندهید ناخن‌ها از حد مطلوب کوتاهتر یا بلندتر شوند، ناخن‌ها را مرتبا سوهان بکشید و اگر علاقه چندانی به لاک زدن ندارید، می‌توانید از برق ناخن استفاده کنید. یادتان باشد که پوست اطراف ناخن را بگیرید و آن قسمت را همیشه تاحدی مرطوب نگاه دارید.

---

کیفیت را فدای کمیت نکنید

همیشه قانون یک‌سوم را به یاد بسپارید. یک‌سوم چیز‌هایی را که استفاده می‌کردید، بخرید، درعوض، سه برابر برای خریدتان خرج کنید. یعنی به‌جای اینکه شش پیراهن ارزان ۴۰ هزار تومانی از فروشگاهی ارزان بخرید، دو پیراهن ۱۲۰ هزار تومانی از فروشگاهی بهتر بخرید.

---

لباس‌ها و اکسسوری‌های ساده و مینیمال بخرید

لباس‌های ساده مانند شلوار‌ها و کفش‌های مشکی ساده را راحت‌تر می‌توان با سایر لباس‌ها ست کرد. درمورد جواهرات نیز بهتر است ساده‌تر‌ها را انتخاب کنید. جواهرات بسیار بزرگ و براق، معمولا تقلبی به‌نظر می‌رسند.

درکل اگر لباس‌های ساده‌تری داشته باشید، می‌توانید دفعات بیشتری آن‌ها را بپوشید، بدون اینکه چندان به چشم بیاید؛ اما اگر لباس‌های پرزرق‌وبرق را چندین بار بپوشید، به‌راحتی به چشم می‌آیند و مردم متوجه می‌شوند که لباس دیگری ندارید.

---

لباس جین تیره بپوشید

شاید فکر کنید تنها زمانی شیک و پولدار به‌نظر می‌رسید که لباس‌های رسمی و کلاسیک بپوشید، اما اینگونه نیست. شما با پوشیدن لباس جین هم می‌توانید شیک و جذاب به‌نظر برسید؛ به‌شرطی که لباس‌های جین تیره‌ای بپوشید که کاملا اندازه تنتان است. جین‌های تیره، براق‌تر هستند و گرانتر به‌نظر می‌رسند.

---

رنگ‌های خنثی را با یکدیگر ست کنید

لباس‌هایی که رنگ خنثی دارند، معمولا گرانتر به‌نظر می‌رسند؛ رنگ‌هایی مثل رنگ شتری، سفید، مشکی، بژ و صورتی روشن. شما می‌توانید با ترکیب توناژ‌های مختلف رنگ‌های خنثی، استایلی شیک و لاکچری بسیازید؛ بدون اینکه هزینه‌های گزافی بابت خرید لباس‌هایتان و کیف و کفش بپردازید.

---

دندان‌های سفید و مرتب داشته باشید

دندان‌های سفید مرواریدی و لبخند زیبا از نشانه‌های افراد پولدار و باکلاس و شیک است. درست است که هزینه‌های دندانپزشک در ایران بسیار گزاف است، اما این نکته را در نظر بگیرید که اگر دندان‌های مرتب و زیبایی نداشته باشید، هرچقدر هم که برای خرید لباس‌ها و اکسسوری‌های شیک هزینه کنید، بازهم چیزی کم خواهید داشت و ظاهرتان جلوه خوبی نخواهد داشت.

اگر به‌خوبی از دندان‌هایتان مراقبت کنید، روزی دو بار مسواک بزنید و روزی یک بار هم از نخ دندان استفاده کنید، کمتر به دندانپزشک احتیاج پیدا خواهید کرد. امروزه برای سفید کردن دندان‌ها هم راهکار‌های ارزانتری مثل خمیردندان‌های سفیدکننده مخصوص وجود دارد.

منابع: whowhatwear ،wikihow ،wikihow.life

برترین‌ها: تاریخ کهن و قدمت بالای کشور ایران در شکل‌گیری جاذبه‌های گردشگری تاریخی نقشی اساسی دارد. با بررسی شهر‌ها و استان‌های مختلف کشور می‌توان با جاذبه‌های تاریخی کوچک و بزرگی روبه‌رو شد که در پس هر کدام از آن‌ها حکایات و ماجرا‌های تاریخی حتی تا هزاران سال پیش نیز وجود دارند.

در این میان برخی از این جاذبه‌های گردشگری تاریخی از حیث اهمیت و مستند بودن خود در ابعاد بین‌المللی و یا داخلی به ثبت رسیده‌اند، بنابراین به عنوان یک ایرانی باید اطلاعاتی کامل در رابطه با این اماکن تاریخی داشت و اهمیت آن‌ها را به خوبی دریافت. در این مطلب تصمیم داریم به یکی از جاذبه‌های گردشگری تاریخی کشورمان سر بزنیم و به طور کامل با آن آشنا شویم: مجموعه بیستون!

درباره مجموعه بیستون

مجموعه بیستون درواقع یکی از ارزشمندترین محوطه‌های باستانی در ایران است که با طول ۵ و عرض ۳ کیلومتر در قسمت شرقی استان کرمانشاه و با فاصله تقریباً ۳۰ کیلومتری شهر کرمانشاه قرار گرفته است.

این مجموعه محوطه‌ای است که کتیبه‌های تاریخی آن از سال ۱۳۸۵ در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است و از این نظر در ابعاد بین‌المللی از توجه و اهمیت بسیاری برخوردار است.

منطقه بیستون دارای دشت بیستون و همین‌طور کوه مقدسی است که از گذشته‌های دور اهمیت بسیاری داشته است، چراکه پادشاهان از مسیر‌های نزدیک به آن به سرزمین‌های مختلف سرکشی می‌کردند. در این محوطه کتیبه‌ها و آثار مهمی از دوران پیش از تاریخ گرفته تا زمان اسلامی را شامل می‌شوند.

چیزی حدود ۲۸ مورد از این آثار تابه‌حال به ثبت ملی رسیده‌اند و به همین دلیل نیز می‌توان گفت که اهمیت تاریخی این منطقه خیلی بیشتر از چیزی است که فکر می‌کنیم.

بیستون مجموعه‌ای از چندین اثر تاریخی است که از میان آن‌ها می‌توان به کتیبه‌های داریوش بزرگ، مجسمه هرکول، بقایای سد پل ساسانی، سراب بیستون، بنا‌های ایلخانی، بنا‌های صفوی، غار‌های باستانی، نقش برجسته گودرز و بلاش، کاروانسرای شاه عباسی و… اشاره کرد که همگی در کنار هم عظمت تاریخی بزرگی را از دوره‌های زمانی مختلف گرد هم آورده‌اند. در ادامه به معرفی برخی از آن‌ها می‌پردازیم.

---

غار شکارچیان

یکی از جاذبه‌های دیدنی مجموعه بیستون غار شکارچیان است. این غار به عنوان اولین پناهگاه شهرت دارد و از جنبه شکاری اهمیت زیادی داشته است. شواهد نشان می‌دهد که شکارچیان برای شکار خود در این غار پنهان می‌شدند و به‌محض نزدیک شدن طعمه به چشمه به آن حمله می‌کردند. گفته می‌شود که غار شکارچیان قدیمی‌ترین میراث از مجموعه بیستون به شمار می‌رود.

علاوه بر این در محوطه و مجموعه بیستون غار‌های مهم دیگری از جمله مر تاریک، مر آفتاب، مر دودر و هم‌چنین غار خر یا مر خر نیز وجود دارند.

---

کتیبه داریوش بزرگ

یکی از مهم‌ترین بخش‌های مجموعه بیستون، کتیبه داریوش بزرگ است که خود یکی از معتبرترین اسناد تاریخی دنیا به شمار می‌آید. در این کتیبه پیروزی داریوش بزرگ بر گئومات مغ شرح داده شده است. این نقش برجسته در ارتفاع ۱۰۰ متری بر روی صخره‌های کوه بیستون تراشیده و حکاکی شده است.

داریوش بزرگ با به ثبت رساندن این کتیبه سعی داشته داستان‌هایی را حکایت کند که مربوط به زمان به قدرت رسیدنش هستند. در این نقش برجسته می‌توان با تصویر داریوش روبه‌رو شد، به‌گونه‌ای که لباسی فاخر به تن کرده و تاجی کنگره‌دار بر سر خود گذاشته است.

داریوش بزرگ در این کتیبه خودش را به طور کامل معرفی می‌کند و از شاهان بزرگ هخامنشی می‌گوید. او سعی داشته که به طور کامل در رابطه با نحوه به دست گرفتن حکومت و البته سرکوب شورشگران نیز سخن بگوید.

---

مجسمه هرکول

این مجسمه نیز یکی‌دیگر از قسمت‌های مهم مجموعه بیستون را شامل می‌شود. مجسمه هرکول، فردی تنومند و قدبلندی را نشان می‌دهد که بر روی پهلوی چپ خود لم داده است. او دست راستش را بر روی پای خود قرار داده و در دست چپ نیز پیاله‌ای از شراب دارد.

سر این مجسمه در سال ۱۳۸۰ کنده و دزدیده شد، اما بعد از گذشت چند سال کشف شده و دوباره به جای اصلی خود بازگردانده شد. جالب است بدانید که در قسمت پشتی این مجسمه کتیبه‌ای دیده می‌شود که به زمان سلوکیان باز می‌گردد.

---

نقش برجسته مهرداد دوم

یکی دیگر از آثار ارزشمندی که در مجموعه بیستون وجود دارد نقش برجسته مهرداد دوم است که در نزدیکی سنگ‌نوشته داریوش قرار دارد. این اثر مربوط به دوره اشکانیان است و نشان‌دهنده مهرداد دوم، شاه اشکانی است که روبه‌روی ۴ مرد دیگر قرار دارد.

کتیبه‌ای که در کنار این نقش برجسته وجود دارد به خط یونانی و معرفی‌کننده اشخاصی است که در این نقش برجسته دیده می‌شوند.

---

فرهاد تراش

قطعاً وقتی صحبت از کوه بیستون می‌شود، داستان شیرین و فرهاد به ذهن همه ما خطور می‌کند. یکی از مهم‌ترین قسمت‌های مجموعه بیستون که در دامنه کوه بیستون قرار دارد اثری است که در دل خود معما‌ها و روایات بسیاری را جای داده است. در این منطقه دیوار بزرگی قرار دارد که به نام‌های فرهاد تراش، فراتاش و یا تخت فرهاد مشهور است.

برخی‌ها معتقدند که این دیوار درواقع به قصد نوشتن وصیت‌نامه داریوش اول ساخته شده است، برخی می‌گویند که این مکان برای نوشتن داستان‌های تاریخی خسرو پرویز ساسانی بنا شده، اما خیلی‌های دیگر معتقدند که این دیوار اثر فرهاد کوه‌کن، شخصیت داستان شیرین و فرهاد نظامی گنجوی است.

---

گردشگری مجموعه بیستون

از آنجا که مجموعه بیستون به دلیل اهمیت بالای خود سالانه میزبان هزاران گردشگر و بازدیدکننده است در اطراف این مجموعه امکانات گردشگری بسیاری برای مسافران فراهم شده است.

هتل‌های پارسیان، لاله بیستون، داریوش کرمانشاه، آزادگان، کوروش و… نمونه‌هایی از هتل و محل‌های اقامتی هستند که می‌توانند راحتی و آسایش مسافران را فراهم آورند. لازم به ذکر است که زمان بازدید از محوطه بیستون همه‌روزه از ساعت ۸ صبح تا ۸ شب امکان‌پذیر خواهد بود.