اعتمادآنلاین| واشنگتن پست در دیدگاهی نوشت «سازمان ملل به آنچه که ادعا می کند، عمل نمی کند. ». این رسانه آمریکایی اگرچه در این نوشتار اشاره ای به مسئله فلسطین ندارد، اما ناگفته پیداست یکی از آشکارترین مصداقهای ادعاهای بدون عمل این نهاد جهانی، انفعال و سکوت در برابر جنایات صهیونیست هاست.
به گزارش ایرنا، واشنگتن پست در این گزارش به انفعال و سکوت کر کننده سازمان ملل درقبل مسئله فلسطین و جنایات اسرائیل نپرداخته ، اما یکی از بارزترین مصداق های ادعاهای بدون عمل عالی ترین نهاد بین المللی، بی خاصیت و خنثی بودن آن در قبال مسئله فلسطین به ویژه جنایات جاری صهیونیست های علیه مردم فلسطین است؛ سکوت و انفعالی که جرات و جسارتی مضاعف به اسرائیلی ها برای ارتکاب جنایات بیشتر می بخشد.
واشنگتن پست نوشت: سازمان ملل به آنچه که ادعا می کند، عمل نمی کند. روند غیرشفاف و غیردمکراتیک انتخاب دبیرکل سازمان ملل، تصدیق این فرض است.
به نوشته ” جاش راگین” ستون نویس واشنگتن پست، ۷۰ سال از حیات سازمان ملل متحد می گذرد و این سازمان در این دوره هفت دهه ای ، بالاترین مقام اجرایی خود یعنی مقام ” دبیرکل ” را به روش انتخاب کردن برگزیده است. اما روند انتخاب دبیرکل سازمان ملل همیشه غیرشفاف بوده است و از این لحاظ با روند انتخاب ” پاپ” که بوسیله انجمن محرمانه انتخاب کنندگان کلیسای کاتولیک صورت می گیرد قابل مقایسه است.
یک سری تغییرات ساختاری در این سازمان بوجود آمده است اما به هر حال تصمیم بر آن بوده است که ” آنتونیو گوترش ” برای یک دوره دیگر پنج ساله دبیرکل سازمان ملل باشد.
این در حالیست که همه رقبای گوترش برای تکیه زدن به این مقام گله می کنند که سازمان ملل خودش جلوی یک رقابت عادلانه درون سازمان را می گیرد، اما به همه دنیا توصیه می کند که رقابتی سالم و عادلانه در همه شئون برقرار کنند.
در سال ۲۰۱۵ سازمان ملل تصویب کرد که انتخاب برجسته ترین مقام دیپلمات جهان بر مبنای یک انتخابات رقابتی برقرار بشود. یک سال بعد یعنی در سال ۲۰۱۶ تعداد ۱۳ دیپلمات برجسته خودشان را برای احراز این مقام نامزد کردند.
این پروسه خیلی پیچیده بود. شش مرحله انتخابات مخفی درون شورای امنیت انجام شد. “آنتونیو گوترش” در این روند انتخابات مخفی به پیروزی رسید و دبیرکل سازمان ملل شد.
به هر حال آن انتخابات این لطف را داشت که سازمان ملل ادعا کند دارد به سمت گشودگی و شفافیت بیشتر حرکت می کند.
حالا برای انتخابات تعیین دبیرکل سازمان ملل در ۲۰۲۱ تنها یک نامزد رسمی وجود دارد: “آنتونیو گوترش”.
هفته گذشته، جناب دبیرکل در مقر سازمان ملل سخنرانی کرد و اصول و دیدگاههایش را برای دومین دوره دبیرکلی اش ارائه داد. هیچ بحث و جدل و مناظره ای هم گویا در کار نیست.
سازمان ملل اعلام کرده است نامزدی هیچ کاندیدایی را که دولت متبوع آن فرد رسما نامزدی اش را اعلام نکرده باشد تصدیق نخواهد کرد. این یک قانون نیست اما یک سنت در سازمان ملل است.
” وولکان بازکر” رئیس مجمع عمومی هفته گذشته گفت که نامزدی هیچ کاندیدایی به رسمیت شناخته نخواهد شد مگرآنکه رئیس مجمع عمومی و رئیس شورای امنیت نامه ای به مجمع بفرستند و شخص را تائید کنند. در نتیجه آب سردی بر امید چندین نامزد غیررسمی احراز این مقام ریخته شد.
با این حساب؛ این بار هم رای گیری برای تعیین مقام دبیرکل بعدی سازمان ملل بدون جلسه توجیهی و بدون مناظره انجام خواهد شد.
بدین ترتیب فرصت از دست رفت و دیگر نمی توان سنجید که آیا سازمان ملل به وظیفه و ماموریتش درست عمل می کند، آیا منابع خودش را به درستی مدیریت می کند و آیا به درستی خودش را برای آینده آماده می کند یا نه.
این توضیحات را ” آرورا آکانکشا” کارمند ۳۴ ساله سازمان ملل که در فکر نامزدی برای احراز مقام دبیرکلی است گلایه می کند که اگر سازمان ملل اجازه برگزاری انتخابات رقابتی را ندهد، اصول خودش را زیر پا گذاشته است و حمایت دو قشر از رای دهندگانش یعنی زنان و جوانان را از دست داده است.
این کارمند زن سازمان ملل توضیح می دهد؛ سازمان ملل بیشتر از ۱۰۰ باب آژانس و نهاد دارد که فقط دوباره کاری می کنند و پول را در سازمان جابجا می کنند. همه اینها در حالیست که تمام مشکلاتی که این سازمان مامور حل و فصل کردن و به سامان کردنشان است به قوت خود باقیست و بلکه روز به روز بدتر و بدتر می شود، از جمله مشکل پناهندگان.
در مواردی هم که تلاشهایی از سوی سازمان ملل صورت گرفته است این تلاشها تماما شکست خورده است چون این فرهنگ جا افتاده در سازمان است که بیشتر از آنکه عمل کند، لفاظی می کند.
سازمان ملل تا به امروز ۹ تا دبیرکل به خود دیده است و هشت بار هم دست به اصلاح خودش زده است. این یعنی اینکه همه به جز مقام درجه اول سازمان، سعی در اصلاح سازمان داشته اند.
رسم مرسوم سازمان ملل تا به امروز برای حل مشکلات بین المللی فقط پیروی از همان مدل تجاری گزارش نویسی و برگزاری کنفرانس بوده است. اما وقتی پای عمل در میان است، کاری درست و حسابی و واقعی صورت نمی گیرد.
یکی از بدترین کارنامه های سازمان ملل، سوء مدیریتش در شیوع کووید-۱۹بوده است. البته سازمانهای دیگر جهانی هم در این زمینه بسیار بد عمل کرده اند منتها سازمان ملل در میان همه شان بدترین بوده است.
در ارتباط با همه گیری جهانی کووید-۱۹، آژانس های سازمان ملل از جمله “سازمان بهداشت جهانی” خیلی دیر و کُند وارد میدان شدند و شیوع همه گیری در جهان را خیلی دیر اعلام کردند. نه به موقع اطلاع رسانی شد و نه امکان دسترسی همه کشورهای جهان به ابزار و روشهای درمانی مهیا شد و نه آنکه امکان آن ایجاد شد که یک پاسخ جهانی با جنبه های متفاوت به همه گیری داده بشود از واکسن گرفته تا زنجیره عرضه.
حالا سازمان ملل یک مهر تائید برای دوره دوم ریاست “آنتونیو گوترش” بر این سازمان زده است.
بدین ترتیب سازمان ملل به راحتی روند دموکراتیک آزاد و منصفانه برای انتخاب دبیرکل را دور زده است و حتی به تعهد به صراحت اعلام شده خودش برای اعاده برابری جنسیتی و فراگیری جوانان را هم نادیده می گیرد.
با این حساب معلوم شد که تحولی در سیاستهای سازمان ملل ایجاد نشده است. این سازمان جهانی صرفا” یک پاسبان و نگهبان باقی خواهد ماند و قصد مدرن کردن خود و اصلاح کردن خود را ندارد در حالیکه بشدت نیازمند این تحولات است.
