برچسب: قایقرانی

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ رقابت های بازی های آسیایی ۲۰۱۸ اندونزی در حالی امروز دنبال می شود که تا این لحظه دو مدال نقره و یک برنز به جمع مدال های کاروان ایران اضافه شده است.

در روئینگ تک نفره سبک زنان، نازنین ملایی در فینال A با ثبت زمان ۸:۱۹.۲۸ ثانیه در رده دوم قرار گرفت و به مدال نقره رسید.

همچنین در روئینگ تیمی سبک وزن دو نفره زنان، مریم امیدی‌پارسا و نازنین رحمانی با زمان ۷:۴۸.۳۸ بر سکوی دوم آسیا ایستادند و صاحب مدال نقره شدند.

در فینال رویینگ تک‌نفره سبک مردان، محسن شادی که مدعی کسب قهرمانی بود، دستش از مدال کوتاه ماند و پنجم شد.

رقابت های قایقرانی با کسب دو مقام پنجمی دیگر برای ورزشکاران مرد ایران همراه بود.

در فینال رویینگ دو نفره مردان، ایران با ترکیب رضا قهرمانی و امیرحسین محمودپور به مقام پنجم رسید.

همچنین در
فینال رویینگ چهار نفره مردان، ایران با ترکیب بهمن نصیری،‌ سیاوش سعیدی، مجتبی شجاعی و مسعود محمدی پنجم شد.

در رقابت های سنگ نوردی بولدرینگ
الناز رکابی در رده سوم مشترک در کنار ورزشکاران ژاپن و چین تایپه قرار گرفت.

در تپانچه بادی ۱۰ متر، گلنوش سبقت اللهی در مرحله مقدماتی در رده چهارم ایسنا و به فینال راه یافت.

در تیراندازی هم فاجعه دیروز پیش آمده که حذف زهرا نعمتی را به دنبال داشت، جبران نشد و
تیم میکس ایران با ترکیب زهرا نعمتی و صادق اشرفی پس از شکست لائوس، برابر تیم ژاپن با نتیجه ۶ بر صفر شکست خورد و حذف شد.

تیم میکس کامپوند ایران اما با ترکیب نیما محبوبی و فرشته قربانی در مرحله یک
هشتم با شکست  تیم ژاپن رفت به مرحله یک چهارم این بازیها راه یافت.

در رقابت های دوچرخه سواری ماده تایم تریل انفرادی بانوان ماندانا دهقان ششم شد.

در رقابت های جوجیتسو نیز نتایج زیر بدست آمد:

وزن منهای ۵۶ کیلوگرم: مهران ستار به مصاف نماینده ای از تایلند رفت و در پایان با نتیجه ۹ بر صفر شکست خورد.
وزن منهای ۶۹ کیلوگرم: امیرحسین خادمیان در مبارزه نخست برابر حریفی از قرقیزستان شکست خورد.
وزن منهای ۴۹ کیلوگرم:  ناهید پیرهادی مرحله یک چهارم نهایی
برابر حریف کامبوجی شکست خورد و. راهی مرحله شانس مجدد شد تا برای کسب مدال
برنز تلاش کند.

۴۳۲۵۷

با دختران مدال‌آور قایقرانی ایران در بازی‌های آسیایی: ۲ مدال گرفتیم ولی یک پاداش دادند

مهری رنجبر: نتیجه سختی‌های که کشیدند دو مدال بود. مدال نقره. مریم امیدی‌پارسا و و نازنین رحمانی دو دختر پاروزن روئینگ. دومدال نقره روئینگ دو نفره و چهار نفره سهم آن‌ها از جمع ۶۲ مدال بود. هرچند معتقدند باید یکی از مدال‌ها طلا می‌شد. اما نشد. بازی‌های آسیایی برای دختران جوان روئینگ پایان کار نیست. اگر چه نازنین حالا دودل شده برای ماندن یا رفتن. اما شیرینی موفقیت بدجور ان‌ها را برای درخشش غلغلک می‌دهد. این بار در میدانی بزرگ تر از بازی‌های آسیایی.

مسابقات چطور بود؟
مریم: به خاطر برگزاری هر چهارسال یک بار بازیهای آسیایی ، سطح رقابتها خیلی بالا بود. کشور های چین و ژاپن و اندونزی خیلی خوب بودند. اما به خاطر اینکه جاکارتا اولین تجربه ام بود ، استرسم خیلی زیاد بود . خدا را شکر تیجه خوبی گرفتم. با اینکه در روئینگ چهار نفره با اختلاف سه ثانیه طلا را از دست دادیم اما باز هم خیلی خوب بود.
نازنین: خب بازیهای آسیایی از اسمش مشخص است دیگر. همه تیم ها با قدرت بالایی می آیند و همه هم برای مدال می آیند. سطح مسابقات خیلی بالا بود. خیلی خوشحالم که دو مدال نقره گرفته ام. برای خودم به خاطر اینکه خیلی تلاش کرده بودم ارزشش مثل طلا بود. چون فقط خودم می دانم چه زحماتی کشیدم.

اتفاق خاصی افتاد؟
مریم: متاسفانه چون دو‌تا از بچه ها دو‌ ارنج داشتند ا ین اتفاق افتاد. من هم دو ارنجه بودم اما مسابقاتم‌در دو روز متفاوت بود. ولی چون کرمی و جاور یکی ،دو ساعت قبل از فینال چهار نفره بازی داشتند، البته همه تلاششان را در بازی گذاشتند، از طرفی خستگی و‌استرس هم بی تاثیر نبود. هرچند این دلیل اصلی نگرفتن طلا نیست و بچه ها خیلی خوب کار کردند اما نشد.

نازنین: در چهار نفره فکر می کردیم که طلا بگیریم، ولی متاسفانه نشد. اما از نقره ای هم که گرفتیم راضی ام چون فرا تر از توانمان کار کردیم. وقتی خط را رد کردیم من بیهوش شدم و کار به دستگاه اکسیژن رسید. اصلا نمی توانستم راه بروم و به خاطر من مراسم اهدای مدال نیم ساعت عقب افتاد.

یعنی این‌قدر فشار تحمل کردی؟
نازنین: بله خیلی. ما نقره را با جون و دل گرفتیم. در دو نفره خیلی تلاش کردیم. رقیبمان قهرمان جهان بود. مربی تیم چین بعد از مسابقه پیش من و مریم امد و گفت خیلی از سالهای قبل بهتر بودید. او از اینکه ایران بالاخره در دو نفره سبک وزن قوی آمده تعجب کرده بود.

از لحظه‌ای که بیهوش شدی بگو.
نازنین: خیلی حس بدی بود. افتضاح بود. زمانی که به اسکله رسیدیم از هوش رفتم،دیگه هیچی نفهمیدم . بعد چند دقیقه به هوش آمدم و کلا حالم بد بود.

به خاطر استرس زیاد بود؟
نازنین: استرس زیاد ، فشار مسابقه و هم اینکه شب قبل مسابقه درست نخوابیدم. همه چیز دست به دست هم داد تا این اتفاق بییفتد.

پس همه را نگران کردی؟
نازنین: بله مخصوصا خانواده ام که از خبرها و عکس ها متوجه قضیه شده بودند .وقتی به درمانگاه آنجا رسیدیم برادرم به مربی ام مسیج می داد که راستش را بگو چه اتفاقی افتاده

پس حسرتش به دلتان ماند؟
مریم: کسی باید حسرت بخورد که تلاش نکرده ، ما همه تلاشمان را کردیم ،پس حسرتش را نمی خوریم. اما دوست داشتیم طلا بگیریم.

دو‌ نفره چطور بود؟
مریم: در روئینگ دو نفره با نازنین رحمانی خوب رفتیم اما چین قهرمان جهان هایش را فرستاده بود. سطح فینال خیلی بالا بود. ما با خیلی تلاش کردیم اما نشد که چین را رد کنیم. چون واقعا از همه کشور های دیگر بهتر بودند. اما من از نتیجه دو نفره هم راضی بودم. البته فدراسیون هم راضی بود.

رفتن روی سکو چطور بود؟
نازنین: در چهار نفره که به خاطر حال بدم حس اش نکردم خیلی متوجه نشدم ؛اما خدا را شکر که دوتا ارنج داشتم که در هر دو روی سکو رفتم. خیلی حس خوبی است بالاخره نتیجه تمام استرس ها و زحمات و درد هایی که کشیدی را می بینی و خیلی لذتبخش است.

مدال نقره چه فرقی با طلا دارد ؟
نازنین: خیلی دوست داشتم طلا باشد. چون پارسال هم طلا گرفتیم می دانم وقتی پرچمت همزمان با سرود ملی بالا می رود چه حس خوبی دارد و با هیچی عوض نمی شود. دوست داشتیم دوباره این اتفاق بیافتد که نشد

چرا مرادخانی استعفا داد؟
بهناز مراد خانی واقعا مربی خوبی است‌. به جز مربی، روانشناس، پزشک و خواهر همه ما بود. برای ما خیلی تلاش کردند اما او از زندگی اش می زند با وجودی که متاهل اند و دوازده ماه در اردو هستند و چیزی از فدراسیون دریافت نمی کنند. از نظر مالی واقعا ساپورت نمی شوند . به همین دلیل کنار گذاشتند.

نازنین: چون مربی امان خداحافظی کرده و خودم هم دارم به این فکر می کنم که ادامه بدهم یا نه.

یعنی ممکن است ادامه ندهی؟
نازنین: تصمیم صد در صد نگرفته ام اما امکانش هست

چرا؟
نازنین: چون رویینگ خیلی سخت است. ما ۱۲ ماه سال را در اردو بودیم.

از اول که آمدی به سختی کار فکر نکرده بودی؟
نازنین: چرا اما سعی کردم در کنارش زندگیم را داشته باشم و به درسم برسم. اما باز هم می گویم که صد در صد نیست این تصمیم ام.

تا کی تصمیم نهایی را می گیری؟
نازنین: فعلا کمی استراحت کنم بعد تصمیم می گیرم

به مسِئولان فدراسیون هم این موضوع را گفتی؟
نازنین: نه هنوز چون تصمیم نهایی را نگرفتم چیزی نگفتم. اما همانطور که گفتم ما ۱۲ماه در اردو بودیم و خیلی سخت است. تا الان دو نفره برای سهمیه المپیک اعزام شده بود اما هیچ وقت سهمیه نگرفته بود و حتی به فینال هم نرفته بود اما ما سال گذشته طلا رفتیم و امسال هم نقره گرفتیم.

حیف‌ات نمی‌آید بروی؟
نازنین: چرا به خاطر سهمیه المپیک دودل هستم . اگر این موضوع نبود همین الان می رفتم.

خانواده با تصمیمت موافق هستند؟
نازنین: گذاشتن پای خودم. آنها هم مثل خودم هستند . از یک طرف به خاطر دوری خسته شدیم و از طرف دیگر هم بحث سهمیه المپیک را دارند. بیشتر مادرم می گوید سهمیه المپیک را بگیر و بعد کنار بگذار. دیگه ببینیم چه می شود. ما شرایط خیلی خیلی سختی را تحمل می کنیم ، خیلی سخت تر ازبقیه رشته ها. ما در میانه و ابهر پشت سدها تمرین می کنیم و دور افتاده ترین جایی که اصلا آدم نمی بینیم.

تحمل این شرایط برایت سخت است؟
نازنین: سخت که نه چون هدف داشتم. تا الان بازیهای آسیایی بود و من هرجا خسته می شدم فقط به هدفم فکر می کردم. مثلا در یک تمرین صد متر آخر را کم آورده بودم و وقتی به هدف فکر کردم با قدرت ادامه دادم. وقتی به شیرینی بعد هدف و اتفاقات خوب بعد از رسیدن به هدفت فکر می کنی سختی ها شیرین می شود.

پاداش را پای سکو گرفتید؟
مریم: پاداش را همان شب بعداز در مراسمی گرفتیم. اما متاسفانه ما فکر می کردیم ۲۰۰۰ دلاری که می دهند نفری است اما نصف کردند. برای چهار نفره نفری ۱۰۰۰ دلار و دونفره هم ۲۰۰۰ دلار به دو‌نفر دادند که خیلی ناراحت شدیم. اعتراض کردیم و گفتیم فکر می کردیم نفری می دهند اما گفتند وزارت این طور تصمیم گرفته .ما واقعا ناراحت شدیم ، اما کاری نمی شد کرد. نباید ورزش ما را تیمی حساب کنند چون نمی شود گفت که ورزش ما تیمی است. چون ما تا آخرین لحظه تک نفره تمرین می کنیم و همانقدر هم زحمت می کشیم. کلا هم ۴ نفریم در یک قایق نفر اضافه نداریم. ما همه جا این درخواست را داشتیم چون بی انصافی است. درخواست ما این است که جایزه را کامل به ما بدهند.

نازنین: یکی از بحث هایمان هم این بود که رشته ما را مثل بسکتبال ،فوتبال و والیبال که تیمی است و تعدادشان زیاد است حساب نکنند. آنها شاید بیشتر از ۲۰ نفر باشند و نفرات ذخیره دارند. ما نهایتا ۴ نفریم و هر ۴ نفر با هم قایق را هدایت می کنیم. تا آخر ین لحظه در قایق های تک نفری تمرین می کنیم. می شود گفت رشته های ۲ و ۴ نفره ما سخت تر از تک نفره است چون نفرات پشتی و جلویی باید با هم هماهنگ باشند اگر یک دهم ثانیه کسی زودتر پارو بزند مشکل ساز می شود. تمرکزمان خیلی باید بیشتر باشد که مدال بگیریم. به نظرم کمی نا حقی است که بگویند ما تیمی هستیم. ما یک جورایی انفرادی هستیم حتی سخت تر از انفرادی. تکنیک های رویینگ خیلی سخت است. بدتر اینکه ما که دو مدال گرفتیم درواقع پاداش یک مدال را می گیریم.

چرا؟
نازنین: یک مدال را حساب می کنند و از آن یکی هم فکر می کنم در حد دو سکه بدهند. با اینکه مدال ها در جدول رده بندی کاروان تاثیر دارد واگر من و مریم دو مدال نمی گرفتیم حالا مدال های نقره ۱۷ تا بود اما برای پاداش یکی را حساب می کنند.حتی می شود فکر کرد یکی را قایقرانی گرفته یکی را تیر اندازی اما ما برای هر دوتا اش تلاش کردیم و جان دادیم.

با آقای صالحی امیری هم این گلایه را مطرح کردید؟
مریم: بله آقای صالحی امیری آنجا بودند و به ایشان گفتیم و گفتند ببینیم چه می شود ما هم همه جا این را می گوییم.

نازنین: آقای صالحی امیری گفتند که پیگیری می کنیم. یک روز به آزادی می روند که تازه شرایط اش بهتر از جاهایی که ما می رویم و گفته بودند در این شرایط چگونه تمرین می کنید. چون قایقرانی هم مثل رشته های سالنی نیست که در گرما و سرما کولر و بخاری بزنند. پارسال هم همیشه گرما زده می شدیم و در سرما هم همیشه تمرین کردیم . فکر کنید سرد باشد آب هم به تنتان بخورد.

می‌خواهی در سبک وزن بمانید ؟
مریم: خودم نمی خواهم در سبک وزن بمانم.من برای مسابقات ۵۵ کیلو شدم در حالی که قانون این است که ۵۷ کیلو باشیم اما در چهار نفره یکی دوتا از بچه ها وزنشان بالا بود و‌باید به آنها وزن قرض می دادیم تا قایق مان حفظ شود. واقعا برایم سخت است چون قدم ۱۷۸ است و چیز دیگری هم نداشتم که آب کنم. خیلی سخت بود. قبل از عید رژیم را شروع کردم و تمریتنات سختی هم داشتیم.

چطور وزن کشی کردید؟
مریم: یک‌یا دو ساعت قبل از مسابقات ما وزن کشی می کردیم. به همین خاطر ما جدای از استرس بازی ،استرس وزن را هم داشتیم.

نازنین: ما هم استرس مسابقه را داشتیم هم وزن وهم پاروها یعنی سه تا استرس داشتیم که باید آنها را مدیریت می کردیم

وزن کشی اذیت نمی کرد؟
نازنین: فکر کنید روز قبل مسابقه غذا نخورید. روز مسابقه هم به خاطر وزن کشی دوباره پارو بزنی که وزن پایین تر بیاید یک صبحانه مختصر بخورید. اما من این سری از عید حدود ۶ ماه زمان رژیمم را طولانی تر کردم که راحت تر باشم ولی واقعا سخت بود چون روزهای آخر وزنم پایین نمی آمد و مجبور بودم شام نخورم و آخرشب ها هوازی کار کنم و حتی آب بدنم را کم کنم. در کرمانشاه پیش سه دکتر می رفتم و می گفتند نمی شود و می گفتند درصد چربی ات خیلی کم است و آسیب می زند. یکی از دکتر ها خیلی رک به من گفت درصدی به چشم و قلبت آسیب میزند. تازه آن موقع ۶۱ کیلو بودم و برای مسابقه ۵۵ کیلو. اما ورزش چیزی است که نمی شود با منطق جلو رفت. روئینگ اینقدر سخت است که اگر بخواهید با منطق پیش بروید باید به این فکر کنید که این کار را نکنم که آسیب نبینم و …

آینده کاری‌ات را چطور می‌بینی؟
مریم: اگر خدا بخواهد می خواهم از حالا برای المپیک شروع کنم. چون کار سختی داریم و۶ ماه قبل از المپیک انتخابی دارد و از آسیا هم دو سهمیه بیشتر نمی دهند ؛یک دو نفره و یک تک‌نفره سنگین. تلاشم می کنم سهمیه تک نفره سنگین را بگیرم.اگر بخواهم در سبک وزن بمانم دیگر پنجاه و نه کمتر می روم. دیگر کمتر از آن نمی خواهم باشم.

بعد از برگشتت با دو مدال خاطره ای از مردم داری؟
مریم: دفتر شما چون در طرح ترافیک‌است نمی شد با ماشین بیایم و با اسنپ به اینجا آمدم. از آنجایی که دیوار خانه امان پر از بنرهای تبریک شده ،راننده یک نگاه به بنر ها کرد، یعد یک‌نگاه به من کرد و گفت تبریک می گویم و کلی خوشحال شد. زنگ زد به همسرش و او هم کلی تبریک گفتند تا اینجا رسیدیم.

از این‌که مدال‌هایت به چشم نمی‌آید ناراحت می‌شوی؟
مریم: در کل سال نسبت به ورزش های دیگر دیده نمی شویم. من سال قبل سه مدال در آسیا گرفتم. دو طلا و یک نقره اما کسی صدایش در نیامد با اینکه اولین باری بود که در آسیا همچین اتفاقی می افتاد. چند ماه بعد از ما فوتسال قهرمان شد ودیدید که همه جا پیچید. اما ما را کسی ندید که خیلی ناراحت کننده بود. آنها هم زحمت کشیدند اما واقعا رویینگ خیلی رشته سختی است چون هم از نظر جسمی و هم ذهنی خیلی تحت فشار هستید. ما در مسافت ها روزی سی کیلومتر پارو می زدیم و در سرما و گرما خیلی سخت بود. یعنی برف می بارید و ما پارو می زدیم. ما نسبت به رشته های سالنی خیلی بیشتر اذیت می شویم. در شهرستان ها نمی شود تمرین کرد. یعنی هرکس نمی تواند در شهر خودش تمرین کند. پیست فقط در تهران است. ۴ ماه هم در میانه بودیم که اردوی خوبی بود.

برای خودت چه افقی داری؟
دوست دارم کاری که تا حالا کسی نکرده را انجام دهم . مدال المپیک رویینگ را من می گیرم. تا حالا کسی به فینال A هم نرسیده اما فکر نمی کنم در این دو سال بشود این کار را کرد. شاید در المپیک بعدی بشود به این امر رسید. حالا باید ببینیم می مانیم یا نه

۲۵۶ ۴۱

صحبت‌های تلخ یک ملی‌پوش:برای امرار معاش مسافرکشی می‌کنم

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ سعید اکبری مجری برنامه “سلام صبح بخیر” امروز در این برنامه برای بررسی مشکلات ملی پوشان قایق سواری در آستانه کسب سهمیه المپیک ۲۰۲۰ توکیو به گفتگو با علی اوجاقی ملی پوش کانوی ایران پرداخت.
اوجاقی در ابتدا درباره مشکلات این رشته گفت: در حال حاضر در همه رشته ها مسائل و مشکلاتی وجود دارد. در بحث قایقرانی مشکلاتی است که فدراسیون روی آنها کار می کند. از جمله بحث مالی. از لحاظ امکانات و قایق و پارو همه چیز خوب است.
وی افزود: یک سری قایق های ایرانی است که در کشور تولید می شود و بد نیست. جنس این قایق ها کربن است. قایق های خارجی که در اردوها داریم مناسب است و می شود با آنها تمرین کرد. ما در مسابقات قایق ها را اجاره می کنیم.
این ملی پوش کانو یادآور شد: کشورهای اروپایی قایق هایشان را با ماشین خودشان به محل مسابقات می آورند ولی ما به دلیل فاصله زیادی که با محل مسابقات داریم قایق ها را اجاره می کنیم.
اوجاقی درباره شرایط برای کسب سهمیه المپیک توضیح داد: کار ما واقعا سخت شده است و ما بعد از بازی های آسیایی چند ماه تعطیل بودیم و تکلیف فدراسیون مشخص نبود. حالا آقای سهراب پور آمده اند و دارند کار می کنند. ایشان از جنس ورزش هستند. ولی کار ما مثل همه رشته ها خیلی سخت است چون شرایط اقتصادی اصلا خوب نیست.
وی تاکید کرد: ورزشکاران به یک حقوق خوب نیاز دارند. اگر ما حقوق مناسب داشته باشیم، بهتر است. حقوق ما یک تومان و زیر یک تومان است. ۷۵۰ هزار تومان حقوق می گیریم که به موقع هم پرداخت نمی شود. سه ماهی است که حقوق نگرفته ایم.
این ملی پوش کانو ادامه داد: من همزمان مربی گری هم می کنم و چند شاگرد گرفته ام و پاره وقت بعد از تمرین با ماشین هم کار می کنم. وقتی درآمد ورزش حرفه ای کم است باید این کارها هم باشد چون ما مکمل احتیاج داریم و تجهیزات ورزشی مان هم باید تامین شود.
اوجاقی درباره برنامه کاری اش گفت: ۹ صبح به تمرین می روم و تا ۱۱ سر تمرین هستم. بعدش معمولا شاگرد دارم. بعد از ظهر هم بعد از تمرین دو سه ساعتی با ماشین کار می کنم. ساعت ۱۰ به بعد به خانه برمیگردم.شرایط خیلی سخت است و خانمم هم درک می کند.
وی تصریح کرد: پیگیر کارهای استخدامی ام در وزارت ورزش هستم. خانه هم ندارم و مستاجرم. کار من خیلی سخت شده است. آدمهای سخت برای روزهای سخت ساخته شده اند. از آقای سماواتی صاحبخانه ام هم تشکر می کنم که خیلی لطف کردند و خانه ام رهنی است و اجاره هم نمی دهم.
این عضو تیم ملی کانو درباره مربی نیز اظهار کرد: چندماهی است که مربی نداریم. از مربی قبلی مان که دوست داریم برگردند برنامه می گیرم و تمرین می کنم. به هر حال نزدیک چنین مسابقاتی باید تمرین کنیم و فدراسیون هم به فکر است.
اوجاقی یادآور شد: من به عنوان یک عضو کوچک تیم اینجا صحبت می کنم و بچه هایم قهرمان آسیا و جهان هستند و من به نمایندگی از آنها می گویم شرایطمان خیلی سخت است. کسانی که دوست دارند و می توانند به ورزش کمک کنند بیایند. اسپانسرها کمک کنند. برخی دیگر هم مثل من متاهل هستند و منبع درآمدی ندارند. ورزشکاری داریم که متاهل است و خانمش شهرستان است و خودش به اینجا آمده و تمرین می کند. دارد می جنگد و نمی خواهد موقعیتش را از دست بدهد.
وی در پاسخ به اینکه برای مسابقات چقدر پاداش می گیرند، گفت: در کشورهای دیگر جایزه ای داده نمی شود و هر مسابقه ای باشد وزارت جوایز را می دهد. این عکس من و عادل مجللی در ۲۰۰ متر دو نفره مدال گرفتیم. مجللی اولین مدال مسابقات جهانی کانو را هم گرفته است. تجربه خیلی خوبی بود و مدال با ارزشی برای من بود. این مسابقات کاپ جهانی بود و پاداشی به ما نبودند. حتی در بعضی از این مسابقات سهمیه المپیک هم هست. اما طبق قانون وزارت جایزه به مسابقات قهرمانی آسیا، قهرمانی جهان، بازی های آسیایی و المپیک تعلق می گیرد.
این قایق ران در پاسخ به اینکه آیا با قهرمانی در این مسابقات پاداشی به او تعلق گرفته توضیح داد: بله با تاخیر پاداش ها پرداخت شد. در بازی های آسیایی من به خاطر صدم ثانیه سوم شدم و اگر دوم می شدم کار استخدامم هم راحت تر انجام می شد. برای برنز قهرمانی آسیا هم ۱۰ سکه دادند تا ۲۰۱۷ سکه می دادند اما حالا قیمت سکه بالا رفته و حواله می دهند.
در ادامه اکبری خطاب به وزیر ورزش از وضعیت نامناسب ورزشکاران گفت و از اوجاقی درباره اینکه با این حقوق ۷۰۰ هزار تومانی چه می کند پرسید.
اوجاقی پاسخ داد: درآمد مربی گری من خیلی بهتر است. آن حقوق چند ماه یک بار واریز می شود و در روند زندگی احساس نمی شود و با مربی گری و مسافرکشی خرجم را در می آورم. چند بار شده که از کارمندان وزارت ورزش مسافر سوار کرده ام. آنها هم خیلی ناراحت شده اند. چند روز پیش بازی پرسپولیس بود و با ماشین داخل استادیوم آمدم و حراست هم گیر نداد. خبرنگاری که سوار ماشین بود گفت من کارت خبرنگاری ام را نشان ندادم. به شوخی گفتم اگر ناراحتی برگردیم. ولی او خیلی ناراحت شد که ملی پوشم. البته گفت دمت گرم که کار می کنی. من هم کار را عار نمی دانم.
وی در پاسخ به اینکه آیا در خارج از ایران هم پیش می آید ملی پوشی مسافرکشی کند، گفت: شاید بعضی ها باور نکنند اما در مسابقات جهانی از هم رشته ای های ما امضا می گیرند. اما وقتی در کشور خودت شرایط را اینگونه می بینی از این همه تفاوت یک ورزشکار خارجی و ایرانی ناراحت می شوی. من اهل حواشی نبوده ام و همیشه سرم پایین بوده و کارم را کرده ام. اما حالا شرایط واقعا به خاطر سهمیه المپیک خیلی سخت شده است.
اوجاقی در این باره که آیا پیشنهاد خارجی داشته، تصریح کرد: دروغ نگویم یک پیشنهاد داشته ام. کشور ترکیه به من گفت بیا و حقوقش به پول ایران ماهیانه بالای ۱۰ میلیون تومان می شود. ولی من نمی توانستم کشورم را رها کنم. به جایی رسیده ام که بعضی وقتها خیلی فکر کرده ام اما باز هم نمی روم.
این ملی پوش کانو در پایان گفت: به مسئولان و وزیر و آقای داورزنی می گویم در استخدام قهرمانان سختگیری ها را کنار بگذارند تا ورزشکار خیالش راحت باشد بعد از اینکه دوران ورزشی اش تمام می شود یک کار خوب دارد. از پدر و مادر و خواهرهایم و خانمم که این مدت به بنده کمک کرده و از من حمایت کرده. از برنامه شما هم ممنونم که باعث شد حداقل یک سری حرفها را بزنیم و امیدواریم مثمر ثمر باشد.

۲۵۴ ۲۵۱

مهری رنجبر:آن هم با شرط جدیدی که فدراسیون جهانی روئینگ برای سهمیه گذاشته است. سهمیه به شرط مدال طلا.با این حال  فرزام با اطمینان می گوید:« ما در تک نفره های سنگین وزن  شانس سهمیه داریم.»
*کار را برای انتخابی المپیک استارت زدید،اردوچطور است؟
بچه ها بعداز  ریکاوری دو هفته ای ، به اردو برگشتند تا این بار برای انتخابی المپیک اماده شوند. در فرصت ۵ ماهه پاروزنان طبق برنامه با شدت تمرین می کنند برای  اردیبهشت ماه سال آینده و موفقیت در انتخابی. چرا که این رقابتها با حضور قایقرانان روئینگ اسیا و اقیانوسیه خیلی متفاوت است.

*به سهمیه بچه ها امیدوارید؟
ما قبلا در المپیک لندن و ریو سهمیه گرفته ایم و شک ندارم برای توکیو هم سهمیه می یگریم . اما شرایط برای گرفتن سهمیه امسال سخت تر است. چرا که طبق قوانین جدید روئینگی های زن و مرد برای سهمیه  چهار ماده با هم رقابت می کنند و هر کشور نهایت دو سهمیه می گیرد به شرط مدال طلا. همه کشورها هم برای قهرمانی و سهمیه برنامه دارند. این الزام کار را سخت تر می کند،چرا که ما قبلا با مدال  نقره سهمیه گرفته ایم ،نه طلا .حالا باید همه تلاش پاروزنان برای دو مدال طلا باشد.

*در چه موادی شانس سهمیه داریم؟
در تک نفره سنگین وزن و  دو نفره سبک وزن.البته دو نفره سنگین وزن بدون شانس نیستیم اما با شرط مدال طلا  باید بیشتر تلاش کنیم. دو نفره مردان هم شانس دارد و من موقع سفر ارنج های مطمئن را انتخاب می کنم.

*از حالا ترکیب تیم برای انتخابی المپیک مشخص است؟
تاحدود زیادی مشخص شده چه پاروزنانی شاخص تر هستند. هرچند ۹۰ درصد ترکیب مسافران معلوم است ، اما اعتقاد دارم هر قایقرانی شاخص ها را پشت سر بگذارد  می تواند به اردو بیاید و در انتخابی ها شرکت کند.

*وضعیت عاقل حبیبیان برای آمدن به اردو به کجا رسید؟
عاقل خیلی دوست دارد به اردو بیاید . اما او در این ماه درگیر به دنیا امدن فرزندش است و استخدامش در وزارت ورزش . بنابراین برای برگشت به اردو باید تا حدودی مشکلاتش حل شود. اگر مسائل را هماهنگ کند می تواند به اردو برگردد و برای انتخابی اماده شود.

*بچه های ما همیشه مشکل پارو و قایق کهنه را دارند، این مشکل همچنان ملی پوشان  را در انتخابی به دردسر نمی اندازد؟
ما برای قهرمانی آسیا مشکل پارو و قایق را داشتیم اما برای سهمیه المپیک با شاخص می آییم. هرچند قایق ها قدیمی است اما می توانیم کار را جلو ببریم. قایق تمرینی بچه های ما برای ۸ سال پیش است در حالی که تولید کننده ها قایق هایی جدید طراحی  و تولید کرده اند که حتی روی سرعت بچه ها هم تاثیر می گذارد. وقتی پاروزنان با قایق های جدید تمرین نکرده اند و فرصت زیادی قبل از مسابقه برای عادت به انها ندارند در مسابقه به دردسر می افتند، به همین خاطر ما مجبوریم برای مسابقات  قایق هایی با سرعت پایین تر را کرایه کنیم . اما تیم های کره ، ژاپن ، چین و هنگ کنگ با قایق های به روز تمرین می کنند و در رقابت تنگا تنگ کار را برای بچه ها سخت می کنند . بچه های ما در این مواقع باید  فاصله را با رقبا بیشتر کنند تا دردسر نداشته باشند.

۲۵۱ ۲۵۱