دسته: اخبار استانها

نرخ رسمی ۲۷ ارز افزایش یافت

اعتمادآنلاین| بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران، امروز (هفتم مهر) نرخ رسمی ۴۷ ارز عمده را اعلام کرد. طبق این گزارش بهای ۲۷ ارز افزایش یافت و ۹ ارز با کاهش قیمت روبرو شد. بهای بقیه ثابت ماند.

به گزارش ایرنا، براین اساس هر دلار آمریکا نسبت به روزهای گذشته تغییری نداشت و ۴۲ هزار ریال قیمت خورد. هر پوند انگلیس ۵۳ هزار و ۶۴۲ ریال و هر یورو ۴۸ هزار و ۸۷۲ ریال اعلام شد.

همچنین در تابلوی بانک مرکزی، هر فرانک سوئیس ۴۵ هزار و ۲۲۵ ریال، کرون سوئد ۴ هزار و ۶۰۵ ریال، کرون نروژ ۴ هزار و ۳۹۸ ریال، کرون دانمارک ۶ هزار و ۵۶۴ ریال، روپیه هند ۵۷۱ ریال، درهم امارات متحده عربی ۱۱ هزار و ۴۳۷ ریال، دینار کویت ۱۳۷ هزار و ۱۰۴ ریال، یکصد روپیه پاکستان ۲۵ هزار و ۳۷۱ ریال، یکصد ین ژاپن ۳۹ هزار و ۸۶۷ ریال، دلار هنگ‌ کنگ ۵ هزار و ۴۲۰ ریال، ریال عمان ۱۰۹ هزار و ۲۳۴ ریال قیمت خورد.

علاوه بر این، دلار کانادا ۳۱ هزار و ۳۹۷ ریال، دلار نیوزیلند ۲۷ هزار و ۵۵۱ ریال، راند آفریقای جنوبی دو هزار و۴۶۰ ریال، لیر ترکیه ۵ هزار و ۴۷۵ ریال، روبل روسیه ۵۳۷ ریال، ریال قطر ۱۱ هزار و ۵۳۹ ریال، یکصد دینار عراق ۳ هزار و ۵۲۴ ریال، لیر سوریه ۸۲ ریال، دلار استرالیا ۲۹ هزار و ۶۴۵ ریال، ریال سعودی ۱۱ هزار و ۲۰۰ ریال، دینار بحرین ۱۱۱ هزار و ۷۰۳ ریال، دلار سنگاپور ۳۰ هزار و ۵۳۳ ریال، یکصد تاکای بنگلادش ۴۹ هزار و ۴۹۵ ریال، ده روپیه سریلانکا ۲ هزار و ۲۶۸ ریال، کیات میانمار ۳۳ ریال، یکصد روپیه نپال ۳۵ هزار و ۴۶۱ ریال، یکصد درام ارمنستان ۸ هزار و ۷۲۱ ریال، دینار لیبی ۳۰ هزار و ۶۳۷ ریال تعیین شد.

امروز نرخ یوان چین ۶ هزار و ۱۵۸ ریال، یکصد بات تایلند ۱۳۲ هزار ۴۷۳ ریال، رینگیت مالزی ۱۰ هزار و ۷۹ ریال، یک هزار وون کره جنوبی ۳۵ هزار و ۷۸۲ ریال، دینار اردن ۵۹ هزار و ۲۳۹ یال، یکصد تنگه قزاقستان ۹هزار و ۸۰۹ ریال، لاری گرجستان ۱۲ هزار و ۶۱۴ ریال، یک هزار روپیه اندونزی ۲ هزار و ۸۱۷  ریال، افغانی افغانستان ۵۴۷ ریال، روبل جدید بلاروس ۱۶ هزار ۲۴ ریال، منات آذربایجان ۲۴ هزار و ۷۲۱ ریال، یکصد پزوی فیلیپین ۸۶ هزار و ۶۶۲ ریال، سومونی تاجیکستان ۴ هزار  و ۶۸ ریال، بولیوار جدید ونزوئلا ۴ هزار و ۲۰۶ ریال و منات جدید ترکمنستان ۱۲ هزار ریال ارزش‌گذاری شد.

منبع: ایرنا

اگر گشایش‌های سیاسی تصنعی نباشد، موثر است

اعتمادآنلاین| غلامرضا ظریفیان، کنشگر سیاسی اصلاح‌طلب درباره گشایش سیاسی و چارچوب‌های آن توضیح می‌دهد. در ادامه گفت‌وگوی او در این باره را می‌خوانید:

شرایط معیشتی و اقتصادی، آنچنان درگیری‌های جدی برای مردم ایجاد کرده که گویا بحث‌های مربوط به آزادی‌های سیاسی یا حقوق شهروندی در اولویت‌های اول مردم قرار ندارند. با این حال مطالبه‌ای چون رفع حصر همچنان در سطح جامعه مطرح می‌شود. ازسویی گشایش‌هایی هم در این حوزه اتفاق افتاده است. به نظر شما چقدر محتمل است که رفع حصر اتفاق افتد و پی روی آن گشایش‌های سیاسی دیگری نیز رقم بخورد؟

وضعیت جامعه ما به گونه‌ای است که از هر گشایش کوچک و بزرگی استقبال می‌شود. از سویی تصمیم‌گیران هم باید از هر گشایشی که در مسیر تامین رضایت مردم و منافع مردم و بازگشت به خواست مردم باشد، استقبال کنند به هر حال ما اکنون با شرایط سخت اقتصادی و اجتماعی روبرو هستیم همچنین با بحران سلامت هم دست به گریبانیم بنابراین بایداز هر گشودگی استقبال کرد. به خصوص اگر این گشایش در شرایط محصوران باشد که از شخصیت‌های بزرگ این کشور بوده و هستند و رفع حصر آرزوی بسیاری است تا این شخصیت‌های بزرگ به زندگی عادی و جامعه بازگردند و از رنج حصر بیرون بیایند. در گذشته هم برخی گام‌هایی در این عرصه برداشته‌اند و راه‌هایی را باز کرده‌اند اما این راه ابتر ماند و بسته شد ولی به هر حال باید از هر گشودگی در فضای سیاسی استقبال کرد.

اما در مورد عرصه سیاست نمی‌توان هنوز به این نتیجه رسید که گشایش سیاسی در راه است. اخیرا آقای کروبی دیدارهایی داشته‌اند که همین موضوع احتمال رفع حصر را قوت بخشید اما نمی‌توان با استناد به این مسائل به چنین نتیجه‌ای رسید که برنامه‌هایی برای گشایش سیاسی وجود دارد. در واقع نمی‌توان این‌گونه استنباط کرد که ما در عرصه سیاسی خصوصا در انتخابات آینده با فضای بازتری مواجه خواهیم بود. به نظر من هنوز زود است که این‌گونه استنباط کنیم به خصوص که رفتارها و کنش‌ها همگی عکس این استنباط را نشان می‌دهد. برخی اقدامات از جمله طرح اصلاح قانون انتخابات و انقباضی برخورد کردن با مساله جمهوریت و شرایط انفعالی و تعلیق احزاب کشور همگی عکس این برداشت را نشان می‌دهد. همچنین مشکلات معیشتی مردم و مسائل اقتصادی جامعه، نوع نگاهی که بخشی از نمایندگان مجلس دارند و ایده‌ها و طرح‌هایی که به دنبال آن هستند نیز نشان می‌دهد فعلا اولویتی برای گشایش‌های سیاسی در حاکمیت وجود ندارد. اما به هر حال امیدواریم و آرزو داریم که این نوع رویکردها نشانه‌ای بر گشودگی در عرصه سیاسی و البته باقی عرصه‌ها باشد. اگرچه این روزها باید به اقدامات کوچک دل‌خوش بود اما به نظر من برای قضاوت در مورد بازگشت به مسیر قانون اساسی، مسیر رضایت عمومی و ایجاد فضای مناسب برای حضور سیاست‌ورزان دلسوز زود است و این موضوع دور از انتظار به نظر می‌رسد.

البته برای خروج از بن‌بست امروز به جز بازگشت به مبانی اساسی که مردم برای آن انقلاب کردند یعنی آزادی، جمهوریت، اسلام متکی و مبتنی بر حقیقت، حضور حداکثری مردم برای تعیین سرنوشت، توزیع عادلانه ثروت و … راهی وجود ندارد. این انتظار که ما با یکی دو حرکت تصور کنیم گشایشی در کار است، نتیجه‌گیری زودهنگامی است.

اساسا به نظر شما و با نگاهی به مجموعه رفتارهای حاکمیت رفع حصر محتمل است یا خیر؟

رفع حصر در برخی بازه‌های زمانی مطرح شد. پروژه‌ هم تا حدی پیش رفت اما به دلایلی متوقف شد. امروز هم، ‌در چنین شرایطی با توجه به وضعیت جسمی محصورین و شرایط کشور چنین امری محتمل است. به نظر می‌رسد امروز نه تنها در میان اصلاح‌طلبان تمایل و درخواست رفع حصر وجود دارد بلکه در بخشی از اصولگرایان یا حتی میان برخی نیروهای امنیتی که شرایط کشور را رصد می‌کنند، تمایل به رفع حصر وجود دارد و می‌خواهند چنین اتفاقی بیفتد. بنابراین امیدوارم چنین اجماعی که در حال صورت گرفتن است، فرصت رفع حصر را ایجاد کند. احتمال رفع حصر البته به شکل تدریجی بسیار زیاد است.

درست است که تصمیم‌گیر اصلی در مورد رفع حصر حاکمیت است و این موضوع مشخصا به دولت ارتباط ندارد با این حال برخی معتقدند که عزم جدی در دولت برای رفع حصر وجود دارد تا لااقل این موضوع در کارنامه سیاسی دولت که اتفاقا درخشان هم نیست، نقطه عطفی محسوب شود. چقدر با این نگاه هم‌نظر هستید؟ همچنین پیرو مسائلی که اخیرا پیش آمده برخی کارشناسان معتقدند که احتمالا در اواخر دولت حسن روحانی با گشایش‌های سیاسی دیگری نیز مواجه خواهیم بود تا به نوعی بازار گرمی برای صندوق رای سال ۱۴۰۰ صورت گیرد. شما با این نگاه موافقید؟

در اینکه به هر حال رفع حصر از وعده‌های مهم حسن روحانی بود و البته در اینکه گام‌های مهمی هم در این زمینه برداشته‌شد، تردیدی نیست. با این حال باید بدانیم که در این موضوع دولت صاحب‌اختیار نیست. همچنین تصور می‌کنم اگر دولت بخواهد رفع حصر را به اقدامات خود پیوند بزند و آن را جزیی از کارنامه سیاسی‌اش تلقی کند، ممکن است با نتیجه عکس روبرو شود. رقبای آقای روحانی همان‌طورکه در این ۸ سال نشان دادند، مایل نیستند دولت کارنامه موفقی از خود به جای بگذارد بنابراین اگر بدانند رفع حصر با این موضوع پیوند می‌خورد، شاید موانعی را نیز ایجاد کنند تا این اتفاق رخ ندهد.

فارغ از حصر اگر فرض را بر این بگیریم که دولت در حوزه‌های تحت اختیار و امر خود تصمیم به ایجاد گشایش‌هایی بگیرد به نظر شما باید وارد چه حوزه‌هایی بشود؟

آن‌طورکه به نظر می‌رسد مهم‌ترین بحث امروز اقتصاد است و طبیعی است که دغدغه اول دولت هم مقوله معیشت و اقتصاد باشد تا بتواند با همکاری ۳ قوه کاری از پیش ببرد و گشایش‌های اقتصادی ایجاد کند. همچنین امروز مردم با بحران سلامت مواجه و با کرونا درگیرند بنابراین اینکه دولت بتواند چنین بحرانی را کنترل کند هم از اهمیت بسزایی برخوردار است. بنابراین اگر مدیریت در دو حوزه اقتصاد و سلامت تحولی ایجاد شود، مردم دلگرم می‌شوند. علاوه بر این با اینکه همه سیاست خارجی در اختیار دولت نیست اما اگر در عرصه گفت‌وگو توفیقاتی کسب و مجوزهایی برای مذاکره اخذ کند هم در افزایش امید مردم بی‌تاثیر نخواهد بود. در واقع به نظر من دولت بیش از این برای انجام اقداماتی ظرفیت ندارد.

از سویی طبیعتا چون دولت مجری انتخابات است و در این زمینه اختیاراتی دارد باید از حداکثر حقوقش برای دفاع از برگزاری انتخابات آزاد و حضور کاندیداها با گرایش‌های مختلف، استفاده کند. علاوه بر این پروژه نیمه‌کاره حقوق شهروندی نیز باید پیگیری شود. همچنین به نظر من در این ماه‌های پایانی دولت باید راه گفت‌وگوی جدی را اما نه به شکل موسمی با نخبگان عرصه سیاسی و اقتصادی باز کند تا ببیند جامعه چگونه می‌اندیشد.

برخی معتقدند اگر گشایش‌های سیاسی هم در اواخر دولت روحانی رخ دهد با توجه به اینکه ماه‌های پایانی است و کارکرد تبلیغاتی هم ندارد، احتمالا کارویژه محول شده به حسن روحانی و دولتش است تا تنور انتخابات را داغ کند. شما تا چه اندازه با این تحلیل موافق هستید؟

ما باید از هر اقدامی که به مشارکت واقعی مردم کمک می‌کند، استقبال کنیم حتی اگر به قول شما یک کارویژه باشد اما باید یک کارویژه درست باشد نه صرفا استفاده ابزاری چرا که بعدا دوباره مردم را دچار سرخوردگی‌ها و ناامیدی‌های عمیق می‌کند. در واقع اگر این گشایش‌ها حقیقی باشد و نه مصنوعی و برای ایجاد بازار گرمی، موثر است. طبیعتا به دلیل شرایطی که ما با آن روبرو هستیم باید از همه ظرفیت‌ها از جمله دولت استفاده کرد تا هم شکاف دولت- ملت کاهش یابد هم ناامیدی انباشته تا حدی ترمیم شود. چرا که اگر این وضعیت تغییری نکند با بحران‌هایی مواجه خواهیم بود که آن بحران‌ها قطعا نه به نفع ملت است و نه به نفع نظام. بنابراین اگر استفاده ابزاری از دولت نشود و گشایش سیاسی تصنعی نباشد اقدام خوبی است. البته مشارکت سیاسی و انتخاباتی اقتضائاتی دارد که باید به آن توجه شود. الان به نظر نمی‌رسد این اقتضائات فراهم شده‌باشد چه آنکه انتخابات میان دوره‌ای مجلس بسیار نگران‌کننده ‌بود. اگرچه با نزدیک شدن انتخابات می‌توان امیدوار بود که فضا تغییر کند اما باید اقتضائات واقعی مشارکت فراهم شود و دولت نقش تزیینی نداشته‌باشد.

منبع: روزنامه اعتماد

کج‌فهم‌ها نمی‌گذارند اقتصاد ایران رشد کند

اعتمادآنلاین| سعید شمس- گره اقتصاد ایران هرچه می‌گذرد کورتر می‌شود و در نتیجه گرانی، بیکاری و گرفتاری اقتصادی مردم را در تنگناهای نگران‌کننده‌ای قرار داده است. از همین رو ۲ سوال مهم پیش می‌آید: اساساً چرا در کشوری که پتانسیل‌ بالایی دارد‌ اقتصاد همیشه دچار حالتی شلخته و به‌هم‌ریخته است و همچنین رعایت کدام بایدها و نبایدهای اقتصادی می‌تواند وضعیت را تا حدودی ترمیم کند؟

مهدی پازوکی، کارشناس اقتصاد، در گفت‌وگو با اعتمادآنلاین در این‌ باره اظهار داشت: وقتی رشد اقتصادی رو به پایین و رشد جمعیت رو به بالا می‌رود، قطعاً به لحاظ علمی توان اقتصادی ضعیف می‌شود و تولید ناخالص ملی کشور کاهش پیدا می‌کند. یکی از تبعات‌ این اتفاق کاهش درآمد سالانه و در نتیجه گسترش فقر خواهد بود.

وی درباره گره‌هایی که اقتصاد ایران را با بحران مواجه کرده، گفت: تحریم‌های ظالمانه و البته شیوع ویروس کرونا موجب شده وضعیت رشد اقتصاد نه تنها در ایران بلکه در کل جهان حالت منفی پیدا کند به طوری که حتی اقتصادهای توسعه‌یافته‌‌ای که تحریم هم نیستند موانع زیادی پیش روی خود می‌بینند.

این استاد اقتصاد دانشگاه علامه طباطبایی با اشاره به خبر رسیدن خط فقر به ۱۰ میلیون تومان عنوان کرد: وقتی ارزش پول ملی پایین می‌آید مبادلات اقلام مورد نیاز در بازارهای جهانی با نرخ‌های بالاتری انجام می‌شود و طبعاً قدرت خرید هم پایین می‌رود. البته باید به این نکته توجه کرد وقتی گفته می‌شود خط فقر زیر ۱۰ میلیون تومان است، یک معلم اگر چهار میلیون درآمد داشته و قیمت خانه‌ای که مالکش است متری پنج میلیون باشد، در واقع قدرت خرید او ۹ میلیون است. با این توضیح که آمار مالکان شهرهای ایران حدود ۶۵ درصد و در روستاها بالای ۹۰ درصد است.

او تصریح کرد: در شرایطی که همیشه تحت تحریم هستیم، باید بدانیم اقتصاد ایران ۲ پتانسیل بسیار عالی دارد که تصمیم‌گیران و گردانندگان امور تا به امروز از آنها استفاده‌ بهینه‌ای نکرده‌اند. این ۲ پتانسیل عبارت است از: انرژی ارزان و نیروی کار انسانی تحصیل‌کرده و ارزان. همین ۲ عامل می‌تواند در ترمیم وضعیت تاثیرگذار باشد. مشکل این است که قدرت در اختیار گروه‌ها و دسته‌هایی قرار دارد که اکثرشان نسبت به منافع ملی و مصلحت عمومی بی‌تفاوت‌اند. این گروه‌ها دچار جهالت و ناآگاهی هستند؛ یعنی فکر می‌کنند با ورود سرمایه‌گذاران خارجی فساد و فحشا در کشور رواج پیدا می‌کند و همه چیز به هم می‌ریزد.

پازوکی ادامه داد: در واقع این تفکر ناآگاه که بنده به آن جهالت اقتصادی می‌گویم، از ورود شرکت‌های خارجی در ایران ممانعت به عمل می‌آورد. با نگاهی به اقتصاد جاری در کشور ترکیه درمی‌یابیم که هزاران سرمایه‌گذار خارجی در این کشور سرمایه‌گذاری‌ای جدی کرده‌اند، اما در ایران از حضور خارجی‌ها جلوگیری می‌کنند. البته با سرمایه‌دارهای داخلی هم برخوردهایی بازدارنده می‌شود و آنها را به سمت ورود به بازارهای تجاری و ‌اقتصادی کشورهای دیگر هدایت می‌کنند. همین الان فعالان اقتصادی ایران رقمی بالغ بر ۴۰۰ میلیارد دلار در کشورهای دیگر سرمایه دارند که فقط ۱۰ درصد از این مبلغ می‌تواند بخش بزرگی از مشکلات جاری در داخل کشور را رفع و رجوع کند.

او توضیح داد: این در حالی است که اگر بتوانیم همین سرمایه‌گذاران داخلی را به اقتصاد جاری کشور تزریق کنیم، قطعاً اقتصاد ایران شکوفا خواهد شد و حتی با توجه به موقعیت ژئوپلیتیکی کشور‌ می‌توانیم صادرات کشاورزی، مواد معدنی و فراورده‌های نفتی را در خاورمیانه از آنِ خود کنیم. اما کج‌فهم‌ها نمی‌گذارند اقتصاد ایران رشد کند. به عنوان مثال خیلی از افغان‌ها تمایل دارند در ایران فعالیت کنند،‌ اما ما حتی به آنها اجازه باز کردن حساب هم نمی‌دهیم تا به جای ایران، پول‌هایشان را وارد بازار ترکیه کنند.

این کارشناس اقتصاد اضافه کرد: متاسفانه تفکری که می‌پندارد همهِ دنیا می‌خواهند ما را نابود کنند موجب شده تا اقتصاد ایران در بخش‌های مختلف سهمی بسیار کمرنگ در اقتصاد جهانی داشته باشد. این در حالی است که خانم مرکل که یکی از بهترین رهبران جهان است‌ تمام کارخانجات آلمان شرقی را فقط با یک یورو به سرمایه‌گذاران آلمان غربی واگذار کرد و به همین دلیل آلمان در سرمایه‌گذاری موفق شد و الان بین شهروندان آلمان غربی و شرقی هیچ تفاوتی دیده نمی‌شود.

مهدی پازوکی در پایان گفت: وقتی خط تولید پارس ‌الکتریک در ایران تلویزیون رنگی تولید می‌کرد،‌ در کره‌جنوبی حتی تلویزیون سیاه و سفید هم نداشتند. اما امروز سامسونگ  و ال‌جی بازار جهانی تلویزیون را در اختیار خود دارند که این نشان‌دهنده فضای سالم و منطق‌مدارانه فضای تولید و اقتصاد این کشور است. در پایان تاکید می‌کنم،‌ رونق اقتصادی بدون تعامل با دنیا محال است.

چکیده گفت‌وگو با مهدی پازوکی

-رشد اقتصاد در کل جهان حالت منفی دارد

-انرژی ارزان و نیروی کار انسانی تحصیل‌کرده فرصت اقتصادی هستند

-سرمایه‌گذاران داخلی را به اقتصاد جاری کشور تزریق کنیم

-فعالان اقتصادی ایران رقمی بالغ بر ۴۰۰ میلیارد دلار در کشورهای دیگر سرمایه دارند

-رونق اقتصادی بدون تعامل با دنیا محال است

-انرژی ارزان و نیروی کار انسانی تحصیل‌کرده و ارزان ۲ پتانسیل اقتصاد ایران است

ساختار دولت‌داری در ایران ساختاری معیوب است

اعتمادآنلاین| حسن روحانی این روزها چه رویایی را در سر می‌پروراند؟‌ آیا روحانی هم مثل سه رئیس‌جمهوری پیشین در دوران بازنشستگی باید حرف و حدیث و حاشیه‌های آن چنانی را به جان بخرد؟

محمد غرضی، فعال سیاسی، در گفت‌وگو با اعتمادآنلاین در این‌باره اظهار داشت: حسن روحانی هم مثل بقیه روسای دولت‌هایی که پاستور را ترک کردند،‌ مجبور به ترک مسئولیت خواهد شد و احتمالا مثل بقیه آنها به یک گرفتاری خاصی بر خواهد خورد.

این چهره سیاسی که در دولت‌های جنگ و سازندگی حضور داشته است، در ادامه سخنانش گفت: دولت‌ها همچنین در ایام پایانی دوره، به محض اینکه با مشکل یا بحرانی روبرو می‌شدند،‌ به دیدار رهبری رفته و از ایشان تقاضای کمک می‌کردند. مقام معظم رهبری هم معمولا طرف‌های مقابل را دعوت به همراهی با دولت‌مردان می‌کردند.

وی افزود: از مشروطه تا به امروز معمولا دولت‌ها نمی‌توانستند کشور را اداره کنند و تنها راه خود را پناه بردن به قدرت سیاسی می‌دیدند. قدرت سیاسی هم برای دوری از حاشیه‌‌ها و هزینه‌سازی‌های احتمالی معمولا دولت‌ها را سر جای خود نگه می‌داشتند. به عنوان مثال با وجود اشتباه‌های فراوان دولت هویدا، محمدرضا پهلوی او را عزل نکرد.

او تصریح کرد: مدیریت هشت ساله روسای دولت در جمهوری اسلامی، برای کشور و برای مردم دستاورد و حتی برای خودشان آورده‌ چندانی نداشت تا معلوم شود ساختار دولت‌داری در ایران ساختاری معیوب و مملو از اشکال و اشتباه است.

کاندیدای انتخابات یازدهمین دوره ریاست‌جمهوری تاکید کرد: مشخصا آقای روحانی هم برای پیروزی در انتخابات از اعتبار چهره‌هایی چون مرحوم هاشمی رفسنجانی، سیدمحمد خاتمی، سیدحسن خمینی و آقای ناطق نوری استفاده کرد و توانست رای‌های لازم را برای رئیس‌جمهور شدن به دست بیاورد.

چکیده گفت‌وگو با محمد غرضی

-دولت‌ها تنها راه خود را پناه بردن به قدرت سیاسی می‌بینند

-از مشروطه تا به امروز معمولا دولت‌ها نمی‌توانستند کشور را اداره کنند

-مدیریت هشت ساله روسای دولت آورده‌ چندانی نداشت

اگر ترامپ نتیجه انتخابات را نپذیرد چه می‌شود؟

اعتمادآنلاین| دونالد ترامپ در روزهای گذشته اظهاراتی کرده است که به تقویت شائبه‌ها درباره احتمال نپذیرفتن نتیجه انتخابات سوم نوامبر (۱۳ آبان) از سوی او در صورت باخت در برابر رقیبش «جو بایدن» منجر شده است.

بسیاری از کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند در انتخابات امسال، روند شمارش آرا در اصلی‌ترین ایالت‌های محل رقابت (battleground states) کند خواهد بود و به‌احتمال زیاد، آرای زیادی محل مناقشه خواهند بود.

از طرف دیگر، مرگ اخیر یکی از قضات دیوان عالی آمریکا به‌معنی این است که تصمیم‌گیری درباره هر مناقشه‌ای در این خصوص به‌معنی موکول کردن سرنوشت انتخابات به دادگاهی است که یک عضو کمتر دارد و یا اکثر اعضای آن منصوبان ترامپ هستند.

اگر نتیجه انتخابات، نزدیک باشد و به مناقشه کشیده شود، نظام انتخاباتی آمریکا که اشکالات زیادی درباره آن از مدت‌ها قبل مطرح شده است بیش از هر زمان دیگر به چالش کشیده خواهد شد.

ترامپ در ماه‌های گذشته بارها سلامت این انتخابات را به چالش کشیده و به‌خصوص از برگزاری آن به‌صورت پستی انتقاد کرده است تا بسیاری این احتمال را مطرح کنند که او در حال زمینه‌چینی برای اعلام پیروزی در روز انتخابات است.

رئیس‌جمهور آمریکا شب گذشته در تجمعی در جمع هوادارانش گفت: ما برنده می‌شویم، نمی‌بازیم مگر اینکه تقلب کنند، نگاه من این‌طور است. نمی‌توانیم اجازه بدهیم تقلب کنند، کشورمان در خطر است، چون این آدم‌ها کشورمان را نابود می‌کنند.»

او بار دیگر تأکید کرد که چنانچه به‌نظر او تقلبی در انتخابات صورت گرفته باشد از تحویل قدرت به رقیبش جو بایدن امتناع خواهد کرد. وی گفت: « «ما خواستار انتقال قدرت به‌صورتی بسیار دوستانه هستیم ولی نمی‌خواهیم علیه ما تقلب شود و [نمی‌خواهیم] در حالی که می‌دانیم که در هزاران هزار رأیی که سرنوشت متفاوتی را رقم می‌زدند تقلب صورت گرفته است احمق‌بازی در بیاوریم و بگوییم “اوه، بیایید قدرت را انتقال دهیم.”»

چنین اظهاراتی این احتمال را که ترامپ باخت در انتخابات را نخواهد پذیرفت بیش از هر زمان دیگر به واقعیت نزدیک می‌کند. طولانی بودن روند شمارش آرا و نزاع‌های احتمالی بر سر آرای پستی در سرنوشت‌سازترین ایالت‌ها (مانند آریزونا، میشیگان، پنسیلوانیا و ویسکانسین) در انتخابات سال جاری عواملی هستند که اگر ترامپ قصد عملی کردن تهدیدهایش را داشته باشد به مدد او خواهند آمد.

از آنجا که طرفداران دموکرات‌ها بیشتر احتمال دارد به‌صورت پستی رأی بدهند، نتایج روز انتخابات یعنی ۳ نوامبر احتمالاً به‌نفع ترامپ خواهد بود و جو بایدن با اضافه شدن نتایج رأی‌های پستی که در روزهای بعد اعلام خواهد شد حاشیه اختلاف خود با ترامپ را کمتر خواهد کرد و ممکن است از او سبقت بگیرد، از طرف دیگر، آرای پستی در مقایسه با آرای حضوری بیشتر احتمال دارد توسط مسئولان برگزاری انتخابات رد شوند.

بسیاری از کارشناسان در آمریکا از جمله گروهی به‌نام «Transition Integrity Project» (پروژه انتقال سالم قدرت) در گزارشی ابراز نگرانی کرده‌اند چنانچه نتیجه انتخابات با اختلاف قاطع به‌نفع بایدن نباشد، احتمال بروز درگیری‌های خشن بعد از انتخابات وجود دارد. در صورت پیروزی قاطع بایدن احتمال بروز درگیری‌های خشن در آمریکا وجود دارد.

کابوس ترامپ برای بایدن

اگر انتخابات آمریکا طبق روال هر دوره پیش برود، روز سوم نوامبر، «روز برگزاری انتخابات» است و از تاریخ ۵ نوامبر تا ۱۲ دسامبر، هر ایالت باید بنا به قوانین داخلی خود نتایج انتخابات را تأیید کند. روز ۱۴ دسامبر، گزینشگران رئیس‌جمهور (الکتورها) رأی خودشان به هر کاندیدا را به صندوق می‌اندازند و نامزدی که ۲۷۰ رأی الکترال یا بیشتر به دست بیاورد در همین روز به‌عنوان رئیس‌جمهور منتخب معرفی می‌شود. روز ۲۰ ژانویه سال ۲۰۲۱ رئیس‌جمهور جدید و معاون او سوگند یاد می‌کنند.

در صورتی که کشمکش‌ها بر سر آرا فارغ از شدت یا کم و کیف آن در ضرب‌الاجل‌های مهم ۱۴ دسامبر و ۲۰ ژانویه به پایان برسند، پیروز انتخابات مشخص می‌شود و نامزد بازنده مجبور به ترک کاخ سفید خواهد بود و سرانجام چنین خواهد کرد.

اما در انتخابات سال جاری، مجموعه‌ای از عوامل مختلف از شرایط اقتصادی گرفته تا سر باز کردن شکاف‌های نژادی، طبقاتی و اجتماعی، کنار اثرات بسیار مرگبار شیوع کرونا و ویژگی‌های شخصیتی عجیب ترامپ، احتمال وقوع سناریوهایی دیگر را هم مطرح کرده است.

با آنکه جو بایدن و دموکرات‌ها درباره احتمال زورآزمایی ترامپ برای ماندن در قدرت در صورت باخت در انتخابات ابراز نگرانی کرده‌اند، تحلیلگران می‌گویند این بدترین سناریوی ممکن نیست و حالت بدتر این است که او بخواهد با سوءاستفاده از قدرت خود و شکاف‌های قانونی، پیروزی جو بایدن را در هاله‌ای از ابهام فرو ببرد.

ابهام‌های موجود در قانون اساسی و مفاد بسیار قابل‌تفسیر در قانونی به‌نام «قانون شمارش آرای الکترال» امکان اینکه مناقشه بر سر پیروز انتخابات را بتوان حتی تا روز تحلیف کش داد فراهم می‌کند. در قانون مذکور شرایط مربوط به انتخاب الکتورها (گزینشگران رئیس‌جمهور) برای جلسه مجمع گزینندگان شرح داده شده است، اما به‌گونه‌ای که حداقل شخصیتی مانند ترامپ امکان سوءاستفاده کامل از آن را داشته باشد.

یکی از مفاد «قانون شمارش آرای الکترال» این است که الکتورهای انتخاب‌شده در هر ایالت، در اولین دوشنبه بعد از دومین چهارشنبه ماه دسامبر باید دیدار کنند و رأی خودشان را به یکی از دو نامزد انتخاباتی بدهند. در انتخابات سال جاری این روز، روز ۱۴ دسامبر خواهد بود.

چه خواهد شد؟

اما اگر امسال، بنا به مشکلاتی مانند شمارش رأی‌گیری‌های پستی یا جدال‌های قضائی بر سر آرا در تاریخ مذکور، هنوز سرنوشت آرای الکترال مربوط به برخی از ایالت‌ها نامعلوم باشد چه می‌شود؟ یک تفسیر از قانون شمارش آرای الکترال این است که در چنین شرایطی هر فردی که در روز ۱۴ دسامبر تعداد آرای الکترال بیشتری داشته باشد، رئیس‌جمهور ایالات متحده خواهد بود.

از الآن می‌توان انتظار داشت اگر روز ۱۴ دسامبر سرنوشت آرای الکترال در برخی ایالت‌ها نامعلوم باشد احتمال اینکه وزنه آرا به‌سمت ترامپ سنگینی کند بیشتر است تا به‌سمت جو بایدن. از آنجا که طرفداران ترامپ بیشتر تمایل دارند حضوری رأی بدهند تا پستی، رأی‌های طرفداران او کمتر ممکن است وارد روال‌هایی زمان‌بر و نامعلوم شود.

لذا با توجه به جمیع این شرایط و این‌که ترامپ تمایل داشته باشد در روند شمارش آرای پستی اخلال ایجاد و آن را تا حد ممکن آهسته کند نه‌تنها عجیب نیست بلکه رفتاری است که از او انتظار می‌رود.

البته این تنها سناریوی ممکنی نیست که ترامپ اگر بخواهد ماندن در قدرت به هر قیمتی را انتخاب کند به آن متوسل شود؛ او ممکن است با اعلام پیروزی در شب سوم نوامبر یا تبانی با قانون‌گذاران ایالتی برای جایگزین کردن الکتورهای جمهوری‌خواه با الکتورهای دموکرات در برخی ایالت‌ها هم دنبال آن باشد که خود را پیروز انتخابات معرفی کند.

این‌که ترامپ کدام روش را انتخاب خواهد کرد مسئله‌ای است که به خودش بستگی دارد، اما در هر صورت، نتایجی که چنین تصمیمی به‌همراه خواهد آورد از پیش مشخص است.

تشدید خشونت‌ها

انتخابات نوامبر در شرایطی برگزار می‌شود که تفرقه‌ها و شکاف‌ها در آمریکا به‌خصوص در سال‌های حضور ترامپ در کاخ سفید به اوج خود رسیده‌اند. خشونت‌های گروه‌های سفیدبرترپندار در چارلستون، ال‌پاسو و پیتزبورگ و بروز تظاهرات‌های خشن در سراسر ایالت‌های آمریکا بعد از قتل «جرج فلوید» را می‌توان مشت‌های نمونه خروار از جامعه‌ای انباشته از خشم دید.

در چنین شرایطی، باور عده یا گروهی به اینکه روند برگزاری انتخابات منصفانه نبوده است می‌تواند مانند جرقه‌ای در انبار باروت عمل و دوری افزایش‌یابنده از خشونت‌ها را ایجاد کند. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند یکی از پایه‌های چنین خشونتی که عدم اعتماد به نتایج انتخابات است در زمان حاضر وجود دارد. در یک نظرسنجی اخیر، یاهونیوز و یو‌گاو اعلام کردند تنها ۲۲ درصد از آمریکایی‌ها فکر می‌کنند انتخابات سوم نوامبر منصفانه و آزاد خواهد بود.

اگر ترامپ در چنین فضایی ادعا کند که انتخابات از او دزدیده شده است، خشونت‌ها تنها در آمریکا تشدید خواهند شد.

منبع: تسنیم

اعتمادآنلاین|

اعتمادآنلاین|