دسته: خراسان رضوی

محمد علی اسلامی در گفت‌وگو با ایسنا عنوان کرد: شهرستان سبزوار که از دیرباز در تولید شیلات در خراسان رضوی پیشگام بوده است طی سال‌های اخیر مزارع تولید خاویار نیز در آن فعال شده است.

وی ادامه داد: هم اینک چهار مزرعه تولید ماهیان خاویاری در  شهرستان سبزوار و یک مرکز نیز در شهرستان داورزن فعال است.

مسئول شیلات جهاد کشاورزی سبزوار اظهار کرد: طی یک سال گذشته از مجموع چهار مزرعه تولید ماهیان خاویاری سبزوار حدود هشت تن  گوشت ماهیان خاویاری تولید شده است.

اسلامی افزود: همچنین برای نخستین بار در خراسان رضوی تولید خاویار در این شهرستان به ثمر نشست و ۲۲ قطعه مولد ماهی خاویار از گونه سیبریکه هر یک به وزن ۲۲.۵ کیلوگرم برای استحصال خاویار از سبزوار به استان مازندران ارسال شد.

وی بیان کرد: همچنین در راستای بهره وری بیشتر از آب قنوات، طرح پرورش ماهی خاویار در قنات روستای کهنه آب سبزوار اجرا شده است.

اسلامی مطرح کرد: در راستای توسعه شیلات و تولید ماهیان خاویاری پروانه تاسیس شهرک آبزی‌ پروری و پرورش ماهیان خاویاری شهرستان سبزوار صادر شده است که عملیات اجرایی این شهرک در مساحت ۶ هکتار با استفاده از آب رودخانه کال شور با ظرفیت اسمی تولید سالانه ۶۰ تن گوشت و ۱.۵ تن خاویار شروع شده است.

مسئول شیلات جهاد کشاورزی سبزوار گفت: علاوه بر حوزه تولید ماهیان خاویاری، سالیانه ۳۳۰۰ تن ماهی سردابی و گرمابی در این شهرستان تولید می‌شود که این میزان یک سوم تولید ماهی خراسان رضوی را شامل می‌شود.

انتهای پیام

شهرام مرصعی در گفت‌وگو با ایسنا، با بررسی شرایط و عوامل موثر بر بازار طلا و ارز اظهار کرد: اساسا وقتی که ما درباره  قیمت و مسائل مربوط به آن صحبت می‌کنیم  در واقع داریم در خصوص اقتصاد و شاخص‌ها و مولفه‌های آن حرف می‌زنیم . تحولات اقتصادی نمی‌توانند ناگهانی و در کوتاه مدت رخ دهند. بلکه بسیار زمان‌بر هستند و در دراز مدت پدید می‌آیند.بنابراین تحولات و بهبودی‌های اقتصادی همیشه با پارامترهایی سنجیده می‌شوند که یکی از ‌آنها زمان‌بر بودنشان است. این که ما هم‌اکنون شاهد کاهش قیمت‌ها هستیم ما را وادار به بررسی عمیق دلایل این کاهش قیمت‌ها و پیش‌بینی  چگونگی روند قیمت‌ها در آینده می‌کند.

وی به عوامل تاثیرگذار در کاهش قیمت ارز و طلا اشاره کرد و گفت :  پیشروی در مذاکرات و احتمال بازگشت برجام، کم شدن تنش‌های سیاسی و اقتصادی و نوید بهبود روابط سیاسی با عربستان، از عوامل موثر بر قیمت طلا و ارز هستند و چون به سیاست مربوط می‌شود میزان اثرگذاری‌اش بیشتر می‌شود. 

رییس انجمن طلا،جواهر، نقره و سنگ‌های قیمتی خراسان‌رضوی افزود: فعلا خبرهای خوبی از مذاکرات و دیگر عوامل ذکر شده به گوش می‌رسد و امیدمان به تعدیل بازار زیاد است اما این رویه قطعا پایدار نخواهد بود زیرا ما برای پایدار ماندن قیمت‌ها در وضعیت مناسب و ارزان باید یک سری اصلاحات عمیق و شدید اقتصادی را به کار بگیریم و متاسفانه در این زمینه شاهد حرکت قابل قبولی نیستیم.

مرصعی همچنین عواملی از جمله تعطیلی‌های بازار در چند وقت اخیر و کاهش تقاضا در بازار را در حرکت نزولی قیمت‌ها تاثیر گذار دانست و افزود : در بازارهای آزاد، عرضه و تقاضا مشخص کننده قیمت نهایی هستند و سیستم عرضه و تقاضا از موثرترین عوامل در تعیین قیمت است. اکنون ما هم در ماه رمضان و هم در تعطیلات هستیم و بازارها بی‌رونق و راکد هستند.

وی ادامه داد : درنهایت تمام این عوامل موثر و تاثیراتی که بر نزول قیمت‌ها می‎‌گذارند کاملا موقتی است و درازمدت نیستند. اکنون شاید فعالان اقتصادی که نوسان‌گیر هستند زمان خشنودی‌شان باشد چون می‌توانند از نوسانات ایجاد شده در قیمت طلا و ارز استفاده کرده و سود ببرند.

رییس انجمن طلا، جواهر، نقره و سنگ‌های قیمتی خراسان‌رضوی در خصوص  روند نزولی کاهش قیمت‎‌ها و موقتی دانستن این مسئله توضیح داد: ماهیت عواملی که اکنون باعث کاهش قیمت دلار، سکه و طلا شده است کوتاه مدت است. یعنی دلایلی که روند نزولی قیمت را در بازار به جریان می‌اندازد دلایل محکم و دارای اثرگذاری درازمدت نیستند.

انتهای پیام

من مانده بودم و هیاهویی از درونم. هیاهویی آشنا و فراموش شده. هر سال این شب‌ها فرصتی است تا بیدار شود، چیزی بگوید و در درونم آشوبی به پا کند. هر سال کودتا می‌کند، انقلابی رقم می‌زند و همه چیز را زیر و رو می‌کند.

به سمت حرم می‌روم. مهمان امام رئوف شده‌ام. این خانه همیشه شلوغ است، این لحظه‌ها با هر شبی فرق دارد. اشتیاقی زیبا در نگاه همه هست. هوا بهاری بود. میانه اردیبهشت است، عطر باران بر جان گل‌ها مانده بود، هوا خنک است و نسیم ملایمی می‌وزید. این هوا فقط آفریده شده برای بخشیده شدن.

با همین افکار به صحن پا گذاشتم. عشق گوشه گوشه‌ حرم جا خوش کرده بود. همه سرگرم مناجات بودند. در  حال خوب جمعیت غرق شده بودم. دیگر نمی‌دانستم کجا هستم؟ عاشقانی را می‌دیدم که تمنای معراج داشتند. مردی کنار دیواری ایستاده بود و اشک می‌ریخت. پیرزنی روی زمین نشسته بود و مناجات می‌کرد. کودکی دور مادرش می‌گردید. دیگری سر به زیر انداخته بود و شانه‌هایش می‌لرزید. یکی دعا را با سوزی جانکاه می‌خواند. همه غرق عطر رحمت بودند.

کافی بود چشم باز کنی تا پله‌هایی که از صحن حرم به عرش می‌رفت را ببینی، کافی بود چشم باز کنی تا خدا را ببینی. در هوا نفس حق الهی جاری بود، نفسی که انسان را مدهوش می‌کرد. شب، شب رسیدن بود، رسیدن به محبوب و معبود، رسیدن به جایی که سالیان دور، از آن هبوط کرده‌ایم. شب، شب عروج بندگان خالص خدا بود. این شب همان شبی بود که حافظ به آب حیات می‌رسید و مولانا همه جان می‌شد تا لایق جانانش شود.

روی شانه همه دو بال نشسته بود. دو بال که اگر می‌خواستیم تا عرش همراهمان می‌شد. برای رفتن و رسیدن فقط یک تلنگر کافی بود. خدای مهربانمان آغوش گشوده بود. آغوشی گرم‌تر از آغوش مادر و پرمهرتر از آغوش پدر. درهای هفت آسمان گشوده بود. بلوایی در زمین و آسمان به پا بود. اگر چشم باز می‌کردیم همه را می‌دیدیم.

صدای «العفو» بلند بود. دست‌ها رو به آسمان رفته بود، قرآن سایبانمان شده بود، همه به قرآن پناه برده بودیم و آبرو تمنا می‌کردیم. با دست خالی و روی سیاه آمده بودیم و با دستانی پر و چهره‌ای درخشان بازگشتیم. شب، شب معجزه بود.

این شب اما خاطره‌ای تلخ در ذهن خود دارد. سالیان دور، مردی در این شب بار سفر بست. رفت تا خود آسمان، رفت و به وصال معشوق رسید. سالیان دور، همین شب بود که علی، مرد عدالت، از زمین رفت. زمین جای او نبود. کسی او را نمی‌فهمید. عدالت برایمان زیاد بود و همین شد که زمین درگیر نفرینی هزاران ساله شد. نفرینی که با دستان فرزند همان مرد از تن زمینمان پاک می‌شود. امشب علی رفت و همراه او عدالت هم رفت.

همه سیاه پوشیده بودیم. در سوگ مردترین مردان نشسته بودیم، در سوگ عدالت بودیم. همه اشک ریختیم به حال خودمان که علی و عدالتش را نفهمیدیم.

شب، شب اهل دل بود. راهی تا خدا نمانده بود. اصلا دیگر ما و خدا فاصله نبود. دل‌ها آماده و جان‌ها پر از عشق بود. کسی خودش را از خدایش جدا نمی‌دید. همه باور داشتیم الله بخشنده‌ترین معبود جهان است. باور داشتیم دستی را پس نمی‌زند. باورمان نقطه امیدمان بود. ما به خدا امید بستیم و از نو متولد شدیم.

شب عاشقانه‌ای بود. خدا باز هم از سر عطوفت و عشق فرصت به ما بخشیده بود. باز هم ما را از آن خود می‌کرد.

در مسیر برگشت، نگاه‌ها جور دیگری بود. این بار می‌شد خدا را در عمق چشمان آدم‌ها دید، در چهره‌شان، در لبخندشان و در نگاهشان. دست می‌بردی به آسمان دستانت پر از کرامت الهی می‌شد.

باران نم‌نم می‌بارید و همه از آستان اماممان دور می‌شدیم. نم‌نم باران می‌خواست بگوید،«آی آدم‌ها! این هم از کرم و جود پروردگارتان. خدا باز هم به زمین رحمت فرستاده». نم‌نم باران نشان از پذیرش «العفو»های عاجزانه‌مان بود.

انتهای پیام

قاسمعلی خدابنده درگفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد:  در شرایطی که امکان حضور فیزیکی دانش‌آموزان در ارزشیابی پیشرفت تحصیلی تربیتی فراهم باشد، ارزشیابی دانش‌آموزان مطابق آیین‌نامه‌های مربوط، با مجوز ستاد کرونا و رعایت شیوه نامه‌های بهداشتی حضوری انجام خواهد شد.  همچنین اگر امکان حضور فیزیکی دانش‌آموزان فراهم نباشد، ارزشیابی دانش‌آموزان مدارس روزانه دوره‌های اول و دوم متوسطه به صورت غیرحضوری و با مسئولیت معلم و نظارت مدیر مدرسه انجام خواهد شد.

وی با بیان اینکه «امتحانات هماهنگ استانی پایه نهم متوسطه اول در بازه زمانی اول خرداد ماه الی ۲۵ خرداد ماه سال جاری برگزار خواهد شد»، افزود: امسال در استان  ۴۵۸ حوزه اجرا جهت برگزاری امتحانات نهایی پایه دوازدهم و ۱۵ حوزه تصحیح در نظر گرفته شده است. ۵۳ هزار و ۷۰۰ دانش‌آموز در امتحانات نهایی پایه دوازدهم  و ۸۵ هزار و ۲۴۵ دانش‌آموز در امتحانات هماهنگ استانی پایه نهم شرکت خواهند کرد.

خدابنده در خصوص اهمیت برگزاری پایه‌ نهم و دوازدهم، بیان کرد: به دلیل آنکه فرآیند هدایت تحصیلی در پایان دوره متوسطه اول پایه نهم انجام می‌گیرد و نیز در پایه دوازدهم به دلیل برگزاری آزمون سراسری ورودی دانشگاه‌ها، مراکز آموزش عالی و تاثیر معدل دانش‌آموز، برگزاری امتحانات نهایی این دو پایه  به‌صورت حضوری  خواهد بود.

مدیرکل آموزش و پرورش خراسان رضوی ادامه داد: براساس تصمیم ستاد امتحانات استان مقرر شد  که تعداد دو درس از دروس پایه نهم به شیوه هماهنگ استانی و بقیه دروس به صورت منطقه‌ای طراحی شوند و مابقی پایه‌ها به صورت داخلی و براساس تصمیم شورای مدرسه  انجام شود.

وی تاکید کرد: ارزشیابی دانش‌آموزان دوره ابتدایی در قالب ارزشیابی کیفی توصیفی و به صورت غیرحضوری انجام خواهد شد و نتایج باید حداکثر تا دهم خرداد ماه اعلام شود. با توجه به پایان سال تحصیلی در ۳۱ اردیبهشت، معلمان و مدیران مدارس فرصت دارند تا ۱۰ خرداد در دوره ابتدایی، نتایج نهایی را ثبت کنند.

 خدابنده افزود: با استناد به بند ۱۰ مصوبه ۹۷۷ آموزش و ارزشیابی دروس کارگاهی شایستگی های فنی و همچنین دروس عملی هفت رشته هنری خاص  شامل رشته‌های نمایش، نقاشی، سینما، موسیقی ساز ایرانی، موسیقی ساز جهانی، نقشه کشی معماری و گرافیک در شاخه فنی و حرفه‌ای، استانداردهای مهارتی شاخه کاردانش (داخل و خارج از هنرستان) و دروس کارآموزی/ کارورزی به صورت تراکمی و حضوری با رعایت شیوه‌نامه بهداشتی انجام می‌شود. با توجه به تغییر شرایط مناطق و بر اساس نظر مراجع ذی‌صلاح، تکمیل فرایند آموزش و ارزشیابی حضوری متناسب  با آن پس از تصویب در شورای مدرسه و با هماهنگی اداره آموزش و پرورش منطقه تا ۱۵ مرداد ماه ۱۴۰۰ بلامانع است.

وی گفت: امتحانات مدارس بزرگسالان، آموزش از راه دور، ایثارگران و داوطلبان آزاد پایه نهم نیز به همان شیوه دانش‌آموزان روزانه برگزار خواهد شد. همچنین در خصوص دروس داخلی یا غیرنهایی پایه دوازدهم متوسطه نظری بر اساس نظر ستاد امتحانات استان به تشخیص شورای مدرسه حضوری یا غیرحضوری و توسط معلم با نظارت مدیر مدرسه انجام شود.

مدیرکل آموزش و پرورش خراسان رضوی ادامه داد: در تمام امتحانات حضوری پروتکل‌های بهداشتی، فاصله‌گذاری اجتماعی رعایت  و داشتن ماسک اجباری است.

انتهای پیام

الهه قربانی کارشناس ارشد مطالعات زنان و جامعه‌شناس در پژوهشی‌ میدانی به بررسی تجربه زیسته و شرایط زندگی دختران کار در شهر تهران پرداخته است. او در این پژوهش با حدود ۵۰ نفر از دخترانی که میانگین سنی آنها بین ۶ تا ۱۶ سال بوده است و در خیابان‌ها کار می‌کردند، مصاحبه کرده‌ است. نتایج این پژوهش را در گفت‌وگو با این جامعه‌شناس بررسی کرده‌ایم.

الهه قربانی در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد: نتایج این پژوهش حاکی از آن بود که کودکان دختر به دلایل مختلفی به کار کردن در محیط عمومی و خیابان‌ها روی آورده‌اند. دلایلی مانند فقر و ناتوانی خانواده در تامین معاش، از هم گسیختگی خانوادگی و داشتن والدین بدسرپرست یا بی‌سرپرست و نهادینه شدن موروثی کار در خانواده بدین صورت که درخانواده‌های این دختران کار کردن در خیابان‌ها و محیط عمومی به صورت یک فرهنگ پذیرفته شده از سوی خانواده ‌آنها و یک موضوع کاملا طبیعی و شغل موروثی مطرح بوده است، از جمله عوامل کار دختران است. عامل دیگر مهاجرت بود. بیشتر کودکانی که در شهر تهران با آنها مصاحبه کرده‌ام، مهاجربودند. بیشتر از شمال ایران وارد تهران شده بودند و تعداد زیادی هم افغان و بلوچ بودند. عامل دیگر برای کارکردن دختران در فضای عمومی ناشی از فشار و ترس بود؛ حال ممکن است این فشار و اجبار از ناحیه خانواده باشد یا آنها به منظور حمایت از خانواده با میل خود مشغول به کار شده باشند.

وی در خصوص ساعت کار، حجم و چگونگی کارهایی که کودکان انجام می‌دادند، گفت: ساعت کار این دختران مانند انسان‌های بزرگسال بود از صبح حدود ساعت ۱۰ تا بعد از ظهر وگاهی پاسی از شب، مشغول به کار بودند، اما نوع و حجم کارهایی که انجام می‌دادند سبک‌تر بود. این کودکان غالبا خانوادگی و به همراه اعضاء خانواده برای کارکردن می‌رفتند و محل کار بچه‌ها ثابت بود و دررابطه با بچه‌های ایرانی یکسری مالکیت محل نیز وجود داشت مثلا همه می‌دانستند که فلان خیابان محل کار فلان کودک است و کسی حق ندارد وارد قلمرو و محل کار او شود، مخصوصا بچه‌های افغان.

قربانی افزود: کودکان بعد از اتمام کار در یک‌ مکان خاصی می‌ایستند و یک نفر با ماشین یا موتور دنبال‌شان می‌آید. بچه‌هایی که داخل پارک و مترو بودند غالبا دو سه نفری با هم دوست بودند و در اطراف خیابان، پارک و مترو در نزدیکی یکدیگر کار و از یکدیگر حمایت می‌کردند و به واسطه رابطه دوستانه‌ای که داشتند گاهی نیز با همدیگر دعوا می‌کردند. خانه‌هایشان نیز نزدیک هم بود و از خانواده‌های همدیگر اطلاع داشتند؛ بنابراین افرادی که در هنگام کار، خانواده‌هایشان نزدیک‌ آنها نبود اصولا یک رابطه دوستانه برقرار می‌کردند. البته تمامی روابط دوستانه این کودکان قومیتی بود، آنها براساس قومیتی که دارند گروه تشکیل می‌دادند؛ یعنی کودک افغان با افغان و کودک ایرانی با ایرانی دوست می‌شدند. بچه‌های ایرانی و افغان اصلا رابطه خوبی باهم نداشتند و کودکان افغان به شدت مورد اذیت و آزار کودکان ایرانی قرار می‌گرفتند.

این کارشناس ارشد مطالعات زنان در خصوص نوع کارهایی که کودکان انجام می‌دادند، گفت: یک تقسیم‌بندی کاری بین دخترها و پسرها وجود داشت. شغلی مثل زباله گردی یا جمع کردن ضایعات را به هیچ عنوان به دخترها نمی‌دادند. دخترها به کارهایی مانند دستفروشی، فال فروختن، اسپند دود کردن، وزنه همراه خود داشتن برای وزن کردن، آدامس و گل فروختن و… مشغول می‌شدند ولی زمانی‌که از کودکان حتی آنهایی که دست فروشی می‌کردند، می‌پرسیدم شغل‌تان چیست، می‌گفتند که گدایی می‌کنیم و با عنوان گدایی کردن شغل‌شان را معرفی می‌کردند و بین دستفروشی و گدایی تفاوتی قائل نمی‌شدند.

وی افزود: درمورد اولین‌بار که این کودکان به سرکار رفتند، همه آنها می‌گفتند که در ابتدا خیلی برای‌شان سخت بوده و به شدت خجالت می‌کشیدند و به سختی این کار را انجام دادند و کم کم با شغل‌شان کنار آمده‌اند. اصلا به این صورت نبوده که سریع وارد خیابان شوند وکارشان را شروع کنند بلکه زمان برده است تا با این شرایط و شغل‌شان کنار بیایند و آن را هضم کنند، یکی از بچه‌ها می‌گفت «تا زمانی که می‌خواستم بروم سر کار، دستهایم را گذاشته بودم روی صورتم و تمام مدتی که در خیابان بودم، دست‌هایم را طوری گرفته بودم که کسی صورتم را نبیند چون خیلی خجالت می‌کشیدم».

قربانی درخصوص آزارهایی که کودکان کار دختر در خیابان تجربه می‌کنند، گفت: اکثر بچه‌ها می‌دانستند که در معرض خطر قرار دارند و خیلی از دزدیده شدن و اینکه بلایی سرشان بیاید، می‌ترسیدند. تمام بچه‌هایی که از آنها مصاحبه گرفتم از دزدیده شدن آگاهی داشتند و از همدیگر حمایت می‌کردند؛ مثلا اگر احساس می‌کردند مورد مشکوکی وجود دارد به دوستان‌شان گوشزد می‌کردند و اطلاع می‌دادند، حتی در برخی موارد دخترها خودشان را شبیه پسرها می‌کردند، موهایشان را کوتاه می‌کردند و تا جایی که می‌توانستند لباس پسرانه می‌پوشیدند تا امنیت بیشتری داشته باشند. کودکان درمورد آزارهای جنسی خیلی سخت صحبت می‌کردند ولی کاملا همه می‌دانستند که برای کدام دوستشان چه اتفاقی افتاده است و زمانی که با مطلعین و معتمدین صحبت می‌کردم گفته می‌شد که آزارجنسی خیلی بین کودکان کار رایج است.

وی افزود: آزار کلامی یکی دیگر از آزارهایی است که کودکان کار هرروز در فضای عمومی تجربه می‌کنند. بچه‌ها به واسطه حضور طولانی که در خیابان دارند، روزانه مورد آزار قرار می‌گیرند. بچه‌های کار با متلک شنیدن خیلی آشنا هستند و برای‌شان طبیعی شده ولی همچنان این موضوع به شدت آزارشان می‌دهند و دوست ندارند در خیابان نگاه تحقیرآمیزی نسبت به آنها شود. این کودکان هوش هیجانی بسیار بالایی دارند و باوجود سن کم کاملا نسبت به شرایط آگاه هستند و با یک سری شرایط و تمهیداتی مانند پای‌بندی به مذهب و روابط درون گروهی که برای خودشان به وجود می‌آورند در پی تامین امنیت خود در خیابان هستند.

قربانی خاطرنشان کرد: این بچه‌ها به طرق مختلف سعی می‌کردند که دوست پیدا کنند یا گروه تشکیل بدهند و از این طریق می‌توانستند با کار کردن‌شان در خیابان کنار بیایند. تشکیل گروه به بچه‌ها احساس رضایت و خوشحالی می‌داد و باعث می‌شد احساس تنهایی نکنند. گروه دوست‌ها از همدیگر حمایت می‌کردند و از این طریق در برابر خطراتی که  به آن آگاه بودند، احساس قدرت می‌کردند. آنها می‌گفتند «آدم هیچی نداشته باشد ولی خدا را داشته باشد» و با این افکار سعی می‌کردند بر شرایط سخت فعلی غلبه کنند و راه نجاتی برای خود بیابند.

این کارشناس ارشد مطالعات زنان با بیان اینکه بچه‌هایی که من با آنها در ارتباط بودم به دلیل مشکلات خانوادگی، نظیر حاشیه نشینی، فقر، مهاجرت و.. برای رفع نیازهای اولیه خانواده‌شان کار می‌کردند، گفت: یکی از موضوعاتی که باعث ناراحتی بچه‌ها بود، این نکته است که مردم فکر می‌کنند این بچه‌ها برای کسی کار می‌کنند. بچه‌ها می‌گفتند که «مردم فکر می‌کنند یک نفر هست که ما برایش کار می‌کنیم، همه فکر می‌کنند ما برای نجیب کار می‌کنیم». نجیب یک شخصیت در سریال تلویزیون بوده است که در آن چند نفر کودک کار برایش کار می‌کردند. قطعا این باندها و گروه‌ها وجود دارند، ولی بچه‌هایی که من با آنها در ارتباط بودم همواره می‌گفتند ما خودمان خیلی مشکلات داریم و برای کسی کار نمی‌کنیم.حقیقت هم این است که این بچه‌ها ثروتمند نیستند و بخاطر بدبختی و شرایطی که دارند، کار می‌کنند و پولی که به دست می‌آوردند را به زخم زندگی می‌زنند.

وی افزود: در مصاحبه‌هایی که داشتم، کودکان خیلی از نحوه برخورد مردم با آنها ناراحت بودند. غالبا اظهار می‌کردند که مردم بدشان می‌آید که به آنها نزدیک شویم و شکایت می‌کردند که چرا با ما اینگونه رفتار می‌کنند، ما بخاطر مشکلات‌ و بی‌پولی کار می‌کنیم و خودمان هم دوست نداریم کار کنیم اما هیچ راه حل دیگری برایمان وجود ندارد.

قربانی با بیان اینکه کودکان کار به شدت از خانواده‌های خود حمایت می‌کنند، گفت: این بچه‌ها به شدت از خانواده‌های خود حمایت می‌کردند و اصلا دوست نداشتند از خانواده‌هایشان جدا شوند. آنها بدترین اتفاق زندگی خود را جدایی از پدر ومادرشان می‌دانستند و همواره می‌ترسیدند که مبادا بخاطر بیماری یا رفتن به بهزیستی و… خانواده خود را از دست بدهند و علی‌رغم تمام مشکلاتی که مادرو پدرشان برای آنها به وجود آوردند باز هم اصلا نمی‌خواستند که از خانواده خود جدا شوند.

وی افزود: تمامی بچه‌ها با مواد مخدر آشنایی کامل داشتند. تقریبا ۸۰ درصد یکی از والدین یا هر دو اعتیاد داشتند. این کودکان دقیقا مواد مخدر را می‌شناختند و مصرف کردن آن را مشاهده کرده بودند. یک مورد کودک ۸ ساله‌ای را شاهد بودم که معتاد شده بود زیرا زمانی که پدرش مصرف می‌کرده دود را زیاد استشمام کرده است و کم کم اگر در کنار پدرش نمی‌نشسته بدن درد می‌شده است. یکی دیگر از مسائلی که در ارتباط با این بچه‌ها وجود داشت، بیماری‌های بدی بود که داشتند. تمامی بچه‌ها از مشکل دندان درد رنج می‌بردند و حالت تهوع و سردرد بیماری مشترک بین آنها بود.

این کارشناس ارشد مطالعات زنان با بیان اینکه والدین این کودکان بسیار کم سن و سال بودند و به ندرت به ۴۰سال می‌رسیدند، گفت: ازدواج و فرزندآوری در سنین پائین یک مسئله بسیار رایج در این خانواده‌ها است. کودکان از ۷ و ۸ سالگی به اسم همدیگر می‌شدند و نهایتا در ۱۴سالگی ازدواج می‌کردند. اکثر روابط خانوادگی بدین صورت بود که یک مرد دو همسر داشت و تعداد بچه‌هایی که داشتند زیاد بود. تعداد فرزندها از ۴یا ۵ نفر شروع می‌شد. محل زندگی آنها غالبا یک اتاق کوچک بود و همه با هم در یک اتاق زندگی می‌کردند. روابط پدر و مادر، خوابیدن بچه‌ها، آشپزی و غذا خوردن و… همه در همان اتاق بود. آنها غالبا درون گروهی ازدواج می‌کنند؛ مثلا با پسرخاله و پسر عمو و.. ازدواج می‌کنند و زمانی هم که ازدواج می‌کنند نیز به خانه جدیدی نمی‌روند؛ مثلا به خانه پدر شوهر یا پدر زن می‌روند و در همان فضای محدود با مابقی اعضاء خانواده زندگی می‌کنند؛ بنابراین اصلا آن ازدواجی که مدنظر ما است که زوجین مستقل می‌شوند و به منزل جدا می‌روند در انتظار آنها نیست.

وی افزود: بچه‌ها با نیروی راهنمائی رانندگی رابطه خوبی داشتند و از آنها نمی‌ترسیدند و نیروهای راهنمائی-رانندگی یک نیرو حمایتگر برای آنها در خیابان بود، اما از سایر ارگان‌ها مخصوصا شهرداری و بهزیستی می‌ترسیدند و با دیدن آنها فرار می‌کردند. ترس از بهزیستی به شدت بین بچه‌ها رایج بود و اولین عامل ترس برای آنها مخدوش شدن هویت دخترانه‌شان بود. آنها می‌گفتند «بهزیستی ما را می‌گیرد موهایمان را کوتاه و کچل‌مان می‌کند». این بچه‌ها از کچل شدن به شدت می‌ترسیدند و درست است که از خانواده‌های بسیار سطح پائینی بودند و با وجود کج کارکردی‌هایی که خانواده‌های آنها داشتند و پدرومادر مجبورشان می‌کردند که در خیابان و شرایط بد کار کنند، اما باز هم کودکان از اینکه از پدرومادر خود جدا شوند ابراز نگرانی می‌کردند و می‌گفتند «ما دوست نداریم به بهزیستی برویم، برایمان سخت است که خانواده‌مان جدا شویم چون ما از گوشت و خون همدیگر هستیم» .

قربانی خاطرنشان کرد: وظایف خانه‌داری نیز به عهده همین کودکان بود. آنها بعد از کار بیرون به منزل می‌آمدند و مشغول کارهای خانه از قبیل ظرف شستن، غذا درست کردن، جارو کردن و… می‌شدند.

وی با بیان اینکه این کودکان اعتقادات مذهبی قوی‌ای دارند، گفت: دختر خوب در نظر آنها دختری است که حجاب کامل دارد و موهایش به صورت کامل داخل باشد. آنها عاشق عاشورا و تاسوعا بودند و خیلی به مراسم مذهبی علاقه داشتند. این دختران خیلی دریا دل و بخشنده بودند. باوجود اینکه صبح تا شب در خیابان بودند ولی اگر یکی از دوستان‌شان به مشکل می‌خورد و از آنها توقع کمک می‌کرد به راحتی بخشنده بودند و آن پول را در اختیارش قرار می‌دادند و بسیار بچه‌های مهربان و قلب پاک و حمایتگری بودند.

این کارشناس ارشد مطالعات زنان گفت: دختران به شدت دوست داشتند که شرایطی برای‌شان مهیا شود که دیگر مجبور نباشد به خیابان بیایند و اگر شرایط کار مثل کارگاه برایشان فراهم می‌شد، خیلی بیشتر از آن رضایت داشتند و علاقه بسیار زیادی به کارهایی مانند فرش‌بافی، دوختن لباس و… داشتند. اکثر بچه‌ها بی‌سواد بودند و خیلی کم پیش می‌آمد که به کلاس پنجم برسند؛ مثلا من دختر یازده ساله‌ای را می‌دیدم که در حد کلاس اول تحصیل کرده بود، اما کودکان کار افغانی بیشتر درس می‌خوانند و بسیار می‌دیدیم که تا مقطع هفتم و نهم تحصیل کنند.

انتهای پیام

نعمتی بود که تا از آن محروم نشدیم قدرش را ندانستیم؛ سال‌ها بی‌آنکه اوج عظمتش را درک کنیم زیر بال و پرش زندگی می‌کریم، دلشکسته به آغوشش می‌کشیدیم و در پناهش راز و نیاز می‌کردیم و چه سبک بال آن تکه بهشت را ترک می‌گفتیم. تا آنکه برای مدتی از آغوشش محروم شدیم، شاید برای این‌که قدرش را بیش‌تر بدانیم.   

حافظه تاریخی ما یادآور شب‌های قدری است که لیاقت حضور در مضجع شریف علی‌بن‌ موسی‌الرضا(ع) را نداشتیم و از پشت درهای بسته، فنس‌ها و میله‌های آهنین، با فاصله در کوچه و خیابان‌های اطراف حرم مطهر رضوی، در زیر باران به نیایش و درخواست عفو و بخشش از خداوند متعال می‌پرداختیم. شب‌هایی که آرزو می‌کردیم هرچه زودتر ویروس منحوس کرونا شهر و کشورمان را ترک کند تا بتوانیم با خیال راحت و با آرامش هرچه تمام‌تر در صحن‌های با عظمت ولی‌نعمتان، بهترین شب‌های سال را سحر کنیم. شب‌هایی که پیش از افطار قرآن و سجاده به دست، با کارتن‌ها و زیراندازهایی که همراه داشتیم سعی داشتیم که در نزدیک‌ترین کوچه‌ی مجاور حرم بنشینیم، افطار کنیم، دعا بخوانیم و تا سحر قرآن بر سر بگیریم.

سال گذشته در این شب‌ها، دلمان لک‌زده بود برای یک زیارت چند دقیقه‌ای؛ دیدن بارگاه ملکوتی‌اش از نزدیک، راز و نیاز با او و شنیدن صدای نقاره‌ها تا آرامشی که آن را گم کرده بودیم بار دیگر به وجودمان بازگردد. اما شب‌های تلخی برای ما اهالی مشهد بود، چراکه شیوع بیماری کرونا درهای حرم مطهر امام رضا(ع) را بسته بود. اتفاقی که انتظارش را نداشتیم، اما تصمیمی بود که به منظور حفظ سلامتی زائران صورت گرفت و باعث شد که لیالی قدر را هم از پشت درهای بسته و یا از طریق برنامه‌هایی که به صورت زنده از صداوسیما پخش می‌شد به سحر برسانیم.

اما گویا دعاهایمان در احیای سال گذشته اثر کرد تا بتوانیم امسال، این شب‌های عزیز را در این حرم منور به سر ببریم و در میان تکه‌ای از بهشت، هدیه الهی را بر سر بگیریم و بابت گناهان و اشتباهاتی که مرتکب شده‌ایم از او طلب عفو و بخشش کنیم. هرچند که ویروس منحوس کرونا همچنان در بین ما هست و روز به روز جان هموطنان عزیزمان را می‌گیرد، اما با رعایت شیوه‌نامه‌های بهداشتی، با همراه داشتن ماسک و الکل توانستیم اولین شب قدر امسال را در کنار امام مهربانی‌ها پشت سر بگذاریم؛ شبی که سراسر رحمت بود.

هرچند ‌که شامگاه گذشته، در شب نوزدهم ماه مبارک رمضان ماسک‌ها راه تنفس‌مان را بسته بود، اما رایحه‌ای خوش دل‌هایمان را غرق خود کرده بود، هرچند که الکل بر دست داشتیم، اما عطر الهی بر دست‌هایمان ریخته شد و هرچند که از عزیزانمان فاصله گرفته بودیم و هنگام دعا دست در دست یکدیگر نداشتیم، اما دعای خیرمان همراه یکدیگر بود و صدایمان به عرش رسید. صدایی که خواسته‌ها و آرزوهای یک ملت بود؛ صدایی که علاوه بر طلب عفو و بخشش از خداوند متعال، رهایی ایران از بیماری کرونا و تعجیل در ظهور منجی عالم بشریت، حضرت مهدی(عج) را طلب می‌کرد.

به امید این‌که در شب‌های‌ قدر امسال، دعاهایمان همانند سال گذشته اثر کند و در شب‌های قدر سال آینده بتوانیم در زیر سایه حضور حضرت حجت، در جوار بارگاه ملکوتی هشتمین خورشید شیعیان، بهترین شب‌های عمرمان را رقم بزنیم و خدا را بابت تمام نعمت‌هایی که به ما عطا کرده شکر کنیم.

انتهای پیام

احمد ظریفیان در گفت‌وگو با ایسنا، در خصوص آمار رد صلاحیت‌ کاندیداهای حزب کارگزاران خراسان رضوی در انتخابات شوراها، اظهار کرد: ما از ابتدا با معرفی افراد متخصص حزبمان دعوت کردیم تا در انتخابات شورای شهر حضور داشته باشند، اما متاسفانه جمع کثیری از این افراد رد صلاحیت شدند. 

وی با بیان اینکه فقط سه نفر از اعضای حزب کارگزاران خراسان رضوی توانستند برای حضور در انتخابات شورای شهر مشهد تایید صلاحیت شوند، اضافه کرد: آقای مجتبی بهاروند، عضو فعلی شورای شهر مشهد یکی از این سه نفر است. 

دبیر حزب کارگزاران سازندگی در خراسان رضوی با تاکید بر اینکه ما همیشه خود را عضوی از جریان اصلاح‌طلبی می‌دانیم، بیان کرد: علی‌رغم اینکه حزب کارگزاران از توانایی‌های حزبی برخوردار است و نقش ما در شورای شهر فعلی بسیار پررنگ بوده، اما با این وجود خود را از جریان اصلاح‌طلبی جدا نمی‌بینیم و در خصوص ارائه لیست نیز باید دید جریان اصلاح‌طلبی چه تصمیمی خواهیم گرفت. 

ظریفیان عنوان کرد: برای ششمین دوره انتخابات شوراها در حال تدوین برنامه، جمع‌بندی تجربیات چند ساله شورای شهر، پررنگ کردن نقاط قوت و بررسی ضعف‌ها هستیم و برای مواردی که لازم باشد، آمادگی پاسخگویی نیز داریم. لذا ما در حال برنامه‌ریزی برای شرکت پرقدرت در انتخابات شوراها هستیم. 

وی ابراز عقیده کرد: قطعا آن دسته از اعضای حزب ما که برای حضور در ششمین دوره انتخابات شوراها رد صلاحیت شدند، به این نتیجه اعتراض خواهند کرد. این افراد به دلایلی بسیار غیرمنطقی رد صلاحیت شده‌اند. ما تلاش بسیاری کردیم تا بتوانیم افراد متخصص حزبمان را برای حضور در انتخابات متقاعد کنیم و حالا هم قطعا به دلیل این تعداد زیاد رد صلاحیت‌شدگان، به شورای عالی نظارت بر انتخابات شوراهای استان اعتراض خواهیم کرد.

انتهای پیام