نویسنده: خبرگزاری ایسنا

به قرقی می‌رسیم، کوچه تاحدی تنگ است که اتوبوس به سختی و با کلی دنده عقب و جلو رفتن می‌تواند دور بزند. بعد از پیاده شدن از اتوبوس به اطراف خیره می‌شوم. کوچه‌های آسفالت شده‌ تنگ را می‌بینم. در انتهای یکی از این کوچه‌های تنگ که راه ورود برای ماشین ندارد، به درون خانه‌ای می‌رویم که دیواهای سیمانی، حیاطی کوچک و یک اتاق ۷۰ متری دارد.

آقای برهانی، مسئول این خانه که بعدا می‌فهمم خیریه است، برایمان توضیح می‌دهد که «این خانه را یک عده خَیر به صورت خودجوش تهیه کردند. به عنوان خیریه در اینجا خانواده‌هایی را تحت پوشش داریم که وضعیت مالی نابسامانی دارند و من چون بومی و ساکن این منطقه هستم این خانواده‌ها را می‌شناسم و معرفی می‌کنم».

 درمورد شغل مردم منطقه قرقی سوال می‌کنم و او می‌گوید: قشر ثروتمند و محدودی که بومی اینجاهستند و زمین و توانایی پرداخت هزینه‌های کارگر و ماشین‌آلات کشاورزی را هم  دارند، مشغول به کشاورزی‌اند و باتوجه به اینکه اینجا بی آبی است، در چندسال گذشته به کشت زعفران روی آوردند که بسیار نتیجه‌بخش نیز بوده است. مابقی افراد مغازه‌هایی مثل سوپرمارکت، تعمیرگاه و… دارند. همچنین قشر زیادی از مردم اینجا کارگرهای روزمزد هستند و برخی نیز ضایعات جمع‌آوری می‌کنند .

کم کم بچه‌های منطقه در حیاط جمع می‌شوند و هرکدام‌شان با توجه به اینکه در کدام گروه سنی هستند، به سمت کلاس‌های آموزشی که برای آنها تدارک دیده شده، راهنمایی می‌شوند. گروهی پیش پزشکان می‌روند تا آموزش لازم درمورد نحوه صحیح مسواک زدن را ببینند و گروهی دیگر به کلاس سفالگری و درست کردن جعبه و… هدایت می‌شوند.

 دختری  که لباس محلی جنوبی پوشیده، نظرم را جلب می‌کند. به سراغ او که درحال سفالگری است، می‌روم. می‌گوید: اسمم سهیلاست. ۱۰ساله‌ام. از زاهدان آمدیم. بابام فوت کرده. چون خاله‌ام اینجا بود، آمدیم اینجا. مادرم مشکل اعصاب دارد. من با دوتا برادر کوچکترم زندگی را راه می‌بریم. کارهای خانه با من است. دوتا برادرهام را می‌فرستم مشهد ضایعات جمع کنند. شبی ۲۰ تا ۳۰ هزارتومن ضایعات جمع می‌کنند. خانه‌مان اجاره‌ای‌ است. با یارانه و همین جمع‌آوری ضایعات خرجمان را در می‌آوریم. می‌پرسم چه شد که خاله‌ات از زاهدان آمد اینجا و ازدواج کرد؟، با لبخند ریزی پاسخ می‌دهد که «خاله‌ام عاشق شد. برای زیارت آمده بود مشهد که با شوهرش که گچ‌کار و کارگر ساختمانی است، آشنا شد و ازدواج کرد و در مشهد ماندگار شد».

همینطور که مشغول حرف زدن با سهیلا هستم، خانم مسنی را  جلوی در حیاط می‌بینم که به امید اینکه غذا یا کمکی از خیریه نصیبش شود، با نگاهی کم فروغ داخل را می‌نگرد. از زیر ماسک نمی‌توان سن‌اش را تخمین زد ولی با چین‌وچروک‌های صورت و حالت بدنش به نظرم می‌رسد که زنی میانسال است. نزدیکش که می‌شوم، خوشحال می‌شود که بالاخره یکی به سمتش آمده، حالش را جویا می‌شوم، می‌گوید: ۵ فرزند دارم و شوهرم معتاد است، سه سالی است که رهایمان کرده و ازش خبری نداریم ولی بعضی‌ها دیدند که کارتن خواب شده. الآن سه پسر دارم و دو دختر. یکی از پسرها کارگر ساختمانی است و آن دوتای دیگر۷ ساله و ۹ ساله هستند و چون بچه‌ان برای کارگری کسی نمی‌بردشان و مجبورند ضایعات جمع آوری کنند. تنها درآمدمان را این سه پسر درمی‌آورند.

هنگامی که سنش را از او می‌پرسم و می‌گوید ۳۵ ساله است. مو به تنم سیخ می‌شود، در ادامه حرف‌هایش هم متوجه می‌شوم که ۱۲ سالگی ازدواج کرده و ۱۴ سالگی بچه دار شده است.

با آقای برهانی برای دیدن محل از خیریه بیرون می‌رویم. در مسیر می‌پرسم اجاره خانه در اینجا به چه صورتی است که با جمع‌آوری ضایعات یک خانواده می‌تواند اجاره خانه بدهد؟، برهانی می‌گوید: با ماهیانه ۳۰۰ تا ۶۰۰ هزارتومان به راحتی می‌توان اینجا خانه‌ای ۵۰ تا ۸۵ متری پیدا کرد. اینجا منطقه منفصل شهری است و چون زمین‌ها ارزان‌تر و نزدیک به مشهد است، افراد زیادی به اینجا می‌آیند که اکثرا قشر آسیب‌پذیرند. کسانی که مشکل مالی دارند از شهرها و شهرستان‌های اطراف برای سکونت به اینجا آمده‌اند. مهاجر افغانستانی اینجا زیاد داریم. از زاهدان و زابل هم زیاد مهاجرت کردند به اینجا. حدود ۲۵ تا ۳۰ خانوار اهل تسنن اینجا هستند که از زاهدان آمدند و ۲۰ درصد مهاجرین افغانستانی هستند.

وی درمورد امنیت منطقه قرقی بیان می‌کند: اینجا همه مدل قشر هستند. گاهی دعواهایی اتفاق می‌افتد که دو طرف  اسلحه می‌کشند و شلیک می‌کنند. خیلی اتفاق افتاده؛ مثلا در این دوسال چیزی که من خودم دیدم این است که چهار بار اتفاق افتاده که در دعواها اسلحه کشیدند. اینجا چون حاشیه شهر است، گروه‌های خاصی هم زندگی می‌کنند که مثلا قاچاقچی هستند و هدف‌دار اینجا کار می‌کنند. حاشیه خود قرقی خیلی خانه‌ها پراکنده است. مرغداری، گاوداری و کارخانه‌هایی هستند که عملا نظارتی روی آنها نیست و افراد راحت می‌توانند کارهای خودشان را انجام دهند و پخش مواد مخدر و.. داشته باشند. گاهی اتفاق افتاده که بچه‌ها را دزدیدند. اگر کسی اینجا حجابش خوب نباشد برایش دردسر پیش می‌آید. حتی بوده دختر خانمی را ۱۰-۱۲دوازده نفری دزدیدند چون حجابش خیلی راحت بوده و از حد معمول منطقه فراتر رفته است. دزدی هم که  خیلی زیاد شده. چند شب پیش وسایل ما را از پشت بام خانه‌ام بردند یا باطری ماشینم که دزدیدند. اینجا یک کلانتری دارد. پلیس هم گشت می‌زند ولی حجم دزدی و خلاف اینجا خیلی زیاد است و پلیس به همه آنها نمی‌رسد.حتی پیش آمده که دزدی شده و پلیس از پشت تلفن گفته بگویید «چی سرقت شده، ما گزارش می‌نویسیم». پلیس‌ها حتی نیامدند بازدید کنند و این نشان می‌دهد که برای پلیس هم اینجا سرقت طبیعی شده است.

وی ادامه می‌دهد: همه این موارد بوده ولی درکل کسی که خودش بخواهد زندگی خودش را آرام نگهدارد و کاری به کار کسی نداشته باشد و مسائل امنیتی را رعایت کند، اینجا برای زندگی جای بدی نیست.

در مسیر به کوچه‌های آسفالت شده و خانه‌های آجری می‌نگرم، به بقالی کوچکی که وسایل داخلش از چند قلم شوینده و لوازم ضروری تجاوز نمی‌کند. به ندرت افرادی را می‌بینم که ماسک زده باشند. تقریبا ۹۰ درصد جمعیت بدون ماسک در رفت و آمدند. دختران همه چادر به سر دارند، حتی آنهایی که کم‌سن هستند و مشخص است به سن تکلیف نرسیده‌اند. برخی کفش ندارند و در هوای سرد زمستانی با دمپایی و بدون جوراب در رفت و آمد هستند. به خانمی که در حال خرید از بقالی است و با وسواس خاصی تک تک اجناس را نگاه می‌اندازد که آیا بخرد یا نه، نزدیک می‌شوم و از او درمورد خودش و شرایط منطقه می‌پرسم. می‌گوید: اصالتا اهل فریمان هستیم و با همسرم  آمدیم اینجا. شوهرم کمی عقب مانده و کارگر روزمزد است. اوایل بهتر بود، اما الان که معلولیتش خیلی شدیدتر شده و عصبی است، هیچ جا به او کار نمی‌دهند. پدرومادرم از هم طلاق گرفته بودند و من با عمویم زندگی می‌کردم. عمویم هم در نوجوانی من را داد به شوهرم. از پولی که به شوهرم ارث رسید، اینجا خانه خریدیم. سه تا دختر دارم و یکی از دخترهایم عقب‌مانده است. تا قبل کرونا در خانه مردم کار می‌کردم ولی الان که کار نیست، کمک خرج‌‍مان همین یارانه است. بعضی وقتها هم اگه کار فصلی باشد، میرم زعفران پاک می‌کنم، پسته می‌شکنم و… .

 دوباره میروم داخل خانه‌ای که به عنوان خیریه درنظر گرفته شده، می‌بینم که رنگ آمیزی سفال حسابی بچه‌ها را سرحال آورده، نگاهم را می‌دوزم به دانشجوهای جوان که در حیاط درحال رنگ آمیزی دیوار هستند و حسابی سرتاپایشان رنگی شده. به اسم این اردوی جهادی که «باران تویی» فکرمی‌کنم، به اینکه هرکدام از این افراد، قطرات بارانند که بر کویر خشکسالی می‌بارند. یاد این جمله می‌افتم «باران باش. ببار و نپرس پیاله‌های خالی از آن کیست؟».

انتهای پیام 

حجت‌الاسلام‌ احمد مروی در مراسم اهدای احکام خدام حرم مطهر رضوی که در تالار ولایت حرم مطهر امام رضا(ع) برگزار شد، ضمن تبریک فرارسیدن سالروز ولادت بقیه الله الاعظم حضرت مهدی(عج) به آیه شریفه «هُوَ الَّذی أَرسَلَ رَسولَهُ بِالهُدی وَدینِ الحَقِّ لِیظهِرَهُ عَلَی الدّینِ کُلِّهِ وَلَو کَرِهَ المُشرِکونَ» اشاره و اظهار کرد: این آیه شریفه در سوره‌های توبه، صف و با اندکی تغییرات در سوره مبارکه فتح آمده است. در این آیه خداوند متعال وعده‌ بهره‌مندی تمام انسان‌ها و حاکمیت کلی اسلام بر سرتاسر عالم را می‌دهد که بر اساس روایات بسیاری این آیه به ظهور حضرت مهدی(عج) اشاره دارد.

وی با بیان اینکه ما وظیفه داریم خود را در صف منتظران حقیقی حضرت قرار دهیم، به بیانات مقام معظم رهبری پیرامون انتظار اشاره و عنوان کرد: معظم له در جلسه‌ای فرمود از خود بپرسیم اگر امروز در دوران فرج حضرت مهدی(عج) بودیم چه می‌کردیم. دین داری، پاکیزگی، تهذیب نفس، روابط انسانی، کسب و کار، اخلاق، آداب و رسوم و تمام شئون زندگی ما منطبق با آئین و دستورات اسلام بود؟ حال فرض کنیم در دوران ظهور هستیم و همان سبک زندگی که در دوران فرج می‌خواهیم داشته باشیم را اجرا و در یک کلمه زندگی مؤمنانه آن دوران را به سهم خود، امروز اجرایی کنیم.

مروی افزود: منتظر حقیقی کسی است که در دوران غیبت اصلاح و تحول مثبت به سوی نیکی‌ها را در خود ایجاد و سبک زندگی مؤمنانه را دنبال کند تا در عصر ظهور نیز در کنار حضرت باشد.

تولیت آستان قدس رضوی با اشاره به ثواب و فضیلت «انتظار» در روایات خاطرنشان کرد: تأکیدات وارد شده در روایات در خصوص منتظر ظهور بودن به سبب معنای بلند «انتظار» است. انتظار تنها یک حالت روحی نیست. انتظار حقیقی باید در راه و روش زندگی فردی و اجتماعی منتظر تأثیرگذار باشد.

وی به این تعبیر امام خمینی(ره) که «آستان قدس رضوی مرکز ایران است» اشاره کرد و گفت: منظور این سخن امام راحل این است که این آستان نورانی باید مرکز و کانون اشاعه اخلاق اسلامی، معرفت، تهذیب نفس و تربیت صحیحی دینی در کشور باشد و همه خیرات، برکات و معارف دین از آستان قدس به کل کشور تعمیم یابد.

مروی با اشاره به جایگاه رفیع معنوی حرم مطهر رضوی عنوان کرد: پیامبر گرامی اسلام تنها برای دو تن از حضرات معصومین(ع) لفظ(بضعه) پاره تن خود را به کار بردند که یکی از آن‌ها حضرت فاطمه‌ زهرا(س) و دیگری امام رضا(ع) است.

تحقق زیارت متعالی رسالت مهم آستان قدس رضوی

تولیت آستان قدس رضوی در بخش دیگری از سخنان خود یکی از اصلی‌ترین وظایف آستان قدس را فراهم آوردن زیارت متعالی برای زائران معرفی و عنوان کرد: باید شرایط زیارت متعالی برای زائران چه از حیث محتوا و چه شکل و ظاهر فراهم شود که سازمان علمی و فرهنگی و معاونت تبلیغات اسلامی عهده دار تحقق بعد محتوایی آن هستند، اما تحقق زیارت متعالی از حیث شکل و ظاهر بر عهده خدام حرم مطهر است.

وی به بیان نکاتی پیرامون تحقق زیارت متعالی پرداخت و با بیان اینکه تکریم زائران یکی از نخستین لازمه‌های تحقق آن است، تصریح کرد: تمام حضرات معصومین از اخلاق نیکو برخوردار بودند، پارسایی و رفتار توأم با تواضع، احترام و محبت این حضرات با دیگران باعث تبدیل دشمنان کینه توز به دوستان و یاران نزدیک می‌شد، خادمان رضوی نیز باید تکریم و رفتار توأم با احترام را سرلوحه خود قرار دهند.

مروی بر رعایت نظم و سهولت تردد در حرم مطهر تأکید و تصریح کرد: در اعمال محدودیت‌های ترددی در حرم مطهر باید ابتدا زائران در نظر گرفته شوند، ما حق نداریم باعث سردرگمی زائران شویم، اگر اجباری برای مسدودسازی مسیری وجود دارد باید راه‌های جایگزین و افرادی برای راهنمایی زائران در نظر گرفته شوند.

وی با تأکید بر اینکه حرم مطهر متعلق به زائران است، گفت: تمام تصمیمات در حرم مطهر باید حول محور خدمت به زائر اتخاذ و هر امری که موجب ایجاد اختلال در تسهیل زیارت می‌شود باید از میان برداشته شود.

تولیت آستان قدس رضوی انضباط را یکی دیگر از لازمه‌های تحقق زیارت متعالی برشمرد و عنوان کرد: حرم مطهر باید نماد منضبط ترین نهاد دینی باشد، بر اساس اسناد شاید آستان قدس رضوی در کشور، اولین دستگاهی بوده که دیوان، نظم، نسق و انضباط داشته و در این زمینه پیشتاز بوده است؛ این پیشتازی همچنان باید حفظ شود.

وی عنوان کرد: برخورد با مردم در حرم مطهر باید متناسب با شأن و منزلت زائر حضرت رضا(ع) باشد و اگر زائری سؤالی دارد باید با سعه صدر و حوصله توسط خدام پاسخ داده شود، البته لازمه پاسخگویی صحیح خدام این است که مسئولان حرم نیز خادمان را در جریان مسائل قرار دهند.

مروی در بخش پایانی سخنان خود ضمن درخواست از خادمان بارگاه حرم مطهر امام رضا(ع) برای مشارکت فعال در امور، اظهار کرد: خادمان به دلیل ارتباط مستقیم با زائران بهترین شناخت را از مشکلات احتمالی در خدمت‌رسانی‌ها دارند، از این رو خادمان نقدها و پیشنهادهای خود را برای بهبود هرچه بیشتر شرایط خدمت رسانی به زائران بارگاه منور رضوی حتماً به مدیران حرم مطهر منتقل کنند.

بر اساس اعلام آستان نیوز، وی با بیان اینکه ارائه طرح و پیشنهادات توسط خدام باید به عنوان یک معیار برای ارتقا رتبه آن‌ها در نظر گرفته شود، گفت: تمام خدام باید نسبت به مشکلات احساس مسئولیت کنند و خود را در رفع آن‌ها سهیم بدانند.

تولیت آستان قدس رضوی از تلاش خادمان و مسئولان حرم مطهر در اجرای دستورالعمل‌های بهداشتی تقدیر و عنوان کرد: در ایام کرونا دستورالعمل‌های بهداشتی در حرم مطهر با نظم و دقت اجرایی و ماسک و مواد ضدعفونی کننده میان زائران توزیع شد، به طوری که نه تنها هیچ شکایتی در این خصوص وجود نداشت بلکه تمجیدها و تقدیرهای بسیاری از سوی اشخاص مختلف را به دنبال داشت.

انتهای پیام

عطا صحرایی در گفت‌وگو با ایسنا با اشاره به فضای هنری شهر مشهد در استقبال از بهار ۱۴۰۰ و مجسمه‌های قرار گرفته در سطح شهر، اظهار کرد: فعالیت خانه هنرمندان در سال‌های اخیر قابل ستایش است؛ به گونه‌ای که علاوه بر این‌که در زمینه مجسمه‌ها و المان‌های موقت خوب عمل شده است، در خصوص مجسمه‌های دائم نیز تمرکز پیدا کرده و سیاست‌گذاری جدیدی در پیش گرفته‌ شده است. به طور کلی در چند سال اخیر از فعالیت خانه بهار و جشنواره‌ها و فراخوان‌هایی که اعلام می‌کند، بسیار لذت برده و سیاستی که دنبال می‌کنند را می‌پسندم.

وی با اشاره به موضوع مجسمه خود، ادامه داد: این المان در ارتباط با محیط زیست و صرفاً آلودگی هوا طراحی و ساخته شده است. آلودگی هوا یکی از دغدغه‌های مهم در محیط زیست محسوب می‌شود. عنوان این اثر «ماسک فیلتردار» در نظر گرفته شده است؛ چراکه ماسک فیلتردار در اوج و نهایت آلودگی و در شرایط فوق شیمیایی مورد استفاده قرار می‌گیرد. بنابراین به کار بردن این عنوان در واقع وخامت اوضاع و شرایط را نشان می‌دهد.

صحرایی با بیان این‌که «این المان شامل دو بخش فلزی با سبک مدرن و بخش فیگوراتیو با سبک رئال است»، تصریح کرد: من همواره در طراحی آثار دارای ذهنیتی رئال و مدرن هستم. بخش فلزی المان در واقع نماد و استعاره‌ای است از آنچه بشر در طول زمان و به ویژه در عصر تکنولوژی ساخته است. این موضوع به صورت تعدادی لوله در المان نشان داد می‌شود که این لوله‌ها، زیرساخت‌های تمدن امروزی و عصر تکنولوژی هستند. این لوله‌ها که به یکدیگر تنیده شده‌اند، همانند هزارتویی به نظر می‌رسد که به یکدیگر گره خورده‌ و به تعبیری تبدیل به معضلی شده‌اند که نمی‌توان تنیدگی و پیچیدگی آن را حل کرد. همچنین بخش فیگوری که در قسمت بالایی المان نشسته است، در واقع نمادی از انسان‌ها است که عامل تمام این اتفاقات به شمار می‌روند.

وی خاطرنشان کرد: معتقدم که ما انسان‌های روی کره زمین هیچ کار دیگری به جز تخریب محیط زیست انجام نمی‌دهیم. به این ترتیب انسانی با ماسک فیلتردار در بالای مجسمه نشسته و از بالا نظاره‌گر چیزی است که خودش ساخته است.

این هنرمند مجسمه‌ساز افزود: نکته مهم دیگری که در این فیگور وجود دارد این است که رنگ به کار رفته در لباس و خود فیگور در واقع بیانگر آلودگی‌ها است، به طوری که حتی در قسمت فلزی اثر نیز زنگار مشاهده می‌شود. در واقع المان رنگ نشده و زنگ زده است. به نوعی سعی کرده‌ام‌ که فرسایش این عصر را نشان دهم. حتی فیکساتیو (تثبیت‌کننده‌ای) نیز برای مجسمه استفاده نشده است تا در بلندمدت زنگار آن افزایش پیدا کند و این زنگار حتی مجسمه را از بین ببرد. به عبارتی این اتفاق به سست بودن فعالیت‌های بدون برنامه‌ریزی در زمینه محیط زیست اشاره می‌کند.

وی بیان کرد: بنابراین آلودگی‌ها، زنگار و چرک‌های قسمت پایینی المان در لباس فیگور و تا قسمت سینه فیگور ادامه می‌یابد. در قسمتی از سینه فیگور خط شکسته‌ای طراحی شده که در واقع سایه‌ ساختمان‌هایی است که بشر ساخته و سایه آن‌ها در لباس فیگور دیده می‌شود. به عبارتی بشر از طرفی در بلندای ساختار قرار دارد و از طرفی دیگر سایه ساختمان‌های دیگر بروی فیگور نقش بسته و به نوعی انسان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

صحرایی گفت: از این خط که در قسمت سینه فیگور قرار دارد تا بالای سر آن، رنگ کاملاً صاف، تمیز و بدون آلودگی به کار رفته است. با توجه به این که من همیشه در طول زندگی انسان امیدواری بوده‌ام و انسان‌ها همواره به امید زنده هستند، بنابراین این امید در رنگ  تمیز و بدون آلودگی این قسمت از المان نمود پیدا کرده است. از این رو این رنگ‌های روشن امیدی است که برای انسان باقی مانده و باید برای آن تلاش کند و به دنبال چاره‌ای برای رهایی از این شرایط باشد.

وی خاطرنشان کرد: گشایش و رهایی از چنین وضعیت و ساختاری تحت تأثیر عوامل بسیاری مانند دانشمندان فعال در این حوزه، جامعه، همکاری سیاستمداران و… قرار دارد تا بتوانیم این ۱۰ یا ۱۵ درصد از امید باقی مانده را ثابت نگه‌داشته و تخریب را متوقف کنیم و یا رنگ روشن که استعاره‌ای از امید است را افزایش دهیم.

این هنرمند مجسمه‌ساز اضافه کرد: در پشت مجسمه نیز مانیتور سازمان محیط زیست که شاخص و درصد آلودگی هوا را نشان می‌دهد، دیده می‌شود. این مجسمه با ارتفاع ۴ متر و نیم در بلوار وکیل‌آباد و روبه‌روی اداره کل محیط زیست استان نصب شده است.

انتهای پیام

آیدا فاروقی در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد: امروز و فردا در مناطقی از استان، همچنان بارش‌ها ادامه خواهد داشت که این بارش‌ها، بیشتر در مناطقی از شمال غرب و شرق و همچنین در مشهد، در مرکز استان خواهد بود. بارش‌ها بیشتر به صورت باران بوده و در ساعاتی از شب، با توجه به اینکه شاهد کاهش دمای هوای شبانه هستیم، بارش‌های پراکنده برف، به خصوص برای دامنه‌های هزارمسجد پیش‌بینی می‌شود. 

وی ادامه داد: انتظار می‌رود کمینه دما، یعنی دمای هوای شبانه، امشب و فردا شب در مناطق مستعد سردسیر به کم‌تر از صفر درجه سانتی‌گراد برسد. از سه‌شنبه ظهر نیز روند افزایش دمای هوا در استان آغاز می‌شود که تا پایان هفته ادامه خواهد داشت. 

کارشناس اداره کل هواشناسی خراسان رضوی تاکید کرد: امشب در مشهد، شاهد بارش پراکنده باران خواهیم بود و اواخر امشب و فردا صبح، در ییلاق‌ها و مناطق کوهستانی، بارش‌های پراکنده و خفیف  برف خواهیم داشت.

انتهای پیام

همچنان عاشق سیم‌های دوتارش است. روی ویلچرش نشسته و از خاطراتش می‌گوید؛ از این که پدرش مخالف تار زدن او بوده و مردم هم در آن دوران به چنین جوانِ اهل موسیقی مطرب می‌گفتند و آزرده خاطرش می‌کردند؛ اما عثمان از آن‌ها ناراحتی‌ای به دل ندارد و آن توهین‌ها را به حساب فضای فرهنگی آن زمان می‌گذارد.

برای ساز زدنش استادی نداشته؛ صدای ساز را شنیده و ابزارش را در دست دیگران دیده و به آن علاقه‌مند شده و شروع به ساز زدن کرده؛ به گفته خودش ساز زدن را از خدا یاد گرفته و لطف خدا بوده است.

پدر عثمان مخالفت جدی با ساز زدن او داشته و به همسرش گفته که این پسر “غربتی” است و او را به خانه راه ندهد؛ اما در روزی که صدای موسیقی عثمان که در وصف پیامبر اسلام(ص) آواز می‌خوانده را می‌شنود، نظرش تغییر می‌کند. عثمان با بغض و دلتنگی برای پدرش می‌گوید: “در یکی از روزها در حال ساز زدن بودم که ناگهان پدرم درب اتاق را باز کرد، ناگهان از جا پریدم، آن زمان بچه‌ها از پدرهایشان حساب بیشتری می‌بردند و مثل الان نبود. پدرم وقتی ترسِ من را دید گفت نترس نترس من اطلاع نداشتم که تو چنین پسری هستی که درباره پیغمبر آواز می‌خوانی، هر چه تا الان خرج کرده‌ای حلالت و از این پس هم هرچه دارم را خرج موسیقی‌ات کن”. از نظر استاد محمد پرست، تمام دوتار ذکر خدا است و مدام از خدا یاد می‌شود.

عثمان با دستش به پیشانی‌اش اشاره می‌کند؛ در طول گفت‌وگویمان با او، چندین بار و به طور دقیق به یک نقطه از پیشانی‌اش اشاره می‌کند. پدر عثمان پس از این که وارد اتاق شده و با آواز خواندن پسرش درباره حضرت محمد(ص) مواجه شده، پیشانی عثمان را محکم بوسیده است.

چهار کلاس سواد دارد و پس از مدرسه به کار کردن پرداخته است؛ از دامداری پدرش تا باز کردن مغازه خواروبار فروشی و پس از آن هم خریدنِ اتوبوس. می‌گوید “مگر من کی هستم؛ از دامداری پدرم شروع کردم و الان انقدر مردم من را دوست دارند، این لطف خدا است”. در مغازه خوار و بار فروشی‌اش که البته خودش به آن “دکان داری” می‌گوید، همه چیز داشته. با خریدن اتوبوس هم با دریافت کرایه هر نفر ۱۵ ریال، مسافرانِ مسیرِ خواف-مشهد را به مقصدشان می‌رسانده است.

فرزندش دو تار استاد را در کنار ویلچرش قرار می‌دهد؛ عثمان در حین مصاحبه طاقت نمی‌آورد و دو تار را از سمت راست ویلچر بر می‌دارد و در آغوشش می‌گیرد. شیفته دو تارش است. به قول خودش وقتی در حال نواختن است «وارد عالَم دیگری» شده و «دگرگون» می‌شود.

عثمان رمز موفقیتش را نوکری نکردن برای کسی بجز مردم می‌داند؛ می‌گوید: “من دروغ نگفتم، دزدی نکردم، خیانت نکردم، چاخان نکردم” و از همه مهم‌تر که «پول» نگرفته است. از نظر او پول زندگی مردم را اداره می‌کند اما هیچ وقت به سمت پول نرفته و طبق دستور خدا و رسولش کار کرده است.

از محبوبیتش می‌گوید، از سفرهای خارجی که به کشورهایی از جمله آلمان، آمریکا، روسیه، ژاپن، انگلیس و… رفته. از تهران، مشهد و دیگر شهرهای داخلی هم یاد می‌کند. محبت تک تک مردم را به یاد دارد. اگر چه در روزگاران قدیم که تازه ساز را آغاز کرده بوده، بعضی از مردم او را با صفات خوبی یاد نمی‌کردند اما عثمان از آن زمان‌ها گذر کرده و به محبوبیتی که الان نزد مردم دارد، می‌بالد. 

عثمان محمدپرست پس از دوتار، ویولن و برخی سازهای دیگر را هم نواخته؛ با حسی که به قول خودش «دیوانگی»ست از لحظاتِ نواختنِ سه‌گاه، شور، همایون و… با دوتارش برایمان صحبت می‌کند. می‌گوید: “خیلی‌ها باور نمی‌کنند اما من با همین دوتارم چنین چیزهایی را نواخته‌ام؛ چیزهایی که با شش تار و … می‌زنند را با همین دو تار می‌زنم”.

تمام دیوارهای خانه استاد را انبوهِ تقدیرنامه‌ها، لوح‌ها، عکس‌ها و… پوشانده است؛ تا جایی که دیگر قاب‌ها را روی زمین و با تکیه بر دیوارها قرار داده‌اند. فرزندان، نوه‌ها و نتیجه‌های عثمان در خانه‌اش هستند. بهمن ۱۳۷۷ همسرش فوت کرده است. نام فرزندانش را می‌گوید با «شجاعت» گذاشته و پای این کارش هم ایستاده است. او اهل سنت است و می‌گوید: “نام فرزندانم را جواد، حسین، رضا، فاطمه، حمیرا و زهرا گذاشتم و پای آن هم ایستادم و از کسی هم نترسیدم”. سه فرزند دیگرش احمد، الله یار و محمود هستند.

عثمانِ محمدپرستِ ۹۴ ساله بسیار مهمان‌نواز، با همان تواضع همیشگی و البته تواضعی که همیشه در بین اساتید موسیقی کهن‌مان وجود دارد، کمی برایمان ساز زد. با دستانی که دیگر رگ‌هایش به وضوح دیده می‌شوند؛ شاید مثل آن روزها در اوج نتواند، ساز بزند اما، دست‌هایی که هشت دهه روی سیم‌های دوتار حرکت کرده‌اند، آن هم اینقدر با صلابت مگر می‌شود به فراموشی سپرد یا برای فراز و فرود تعیین کرد، آری این دست‌ها حتی در ۹۴ سالگی هم می‌توانند هنرنمایی کنند.

یکی از نوه‌ها هم مسیر پدربزرگ را رفته است؛ نوه‌ در کنار استاد می‌نشیند و شروع به نواختن می‌کند که با تشویق کردن‌ها و «احسنت» گفتن‌های پدربزرگ، همراه می‌شود. همچنان شور دارد؛ با صدایی که کلمات را گسسته گسسته ادا می‌کند، “محمل لیلی به سرعت می‌بری ای ساربان/ گر بدانی حال مجنون ناقه را پی می‌کنی” را می‌خواند و با دوتارِ نوه‌اش همراهی می‌کند. عثمان به دلیل این‌که در دوران خودش و در شهرستان کوچک‌شان رفتار خوبی با کسانی که ساز می‌زدند، نمی‌شده است، فرزندانش را به مسیر موسیقی هدایت نکرده است.

عثمان با همت خیران و مردم، بانیِ ساخت ۹۲۰ مدرسه شده است. با دوتارش به همه چیز رسیده و با همین سیم‌های دوتار آبرومند شده و از زندگی‌اش رضایت دارد. خدا را شاکر است اما می‌گوید «خدا به او آن‌قدر لطف داشته که نمی‌تواند شکر نعمت‌هایش را به جای آورد.»

انتهای پیام

 غلامعلی رخصت در گفت و گو با ایسنا در خصوص رشد اقتصادی و موانع تولید در خراسان رضوی اظهار کرد: در حال حاضر در کشور در شرایطی هستیم که واردات کالاهای مصرفی با دلار ۲۵ هزارتومانی توجیه اقتصادی ندارد. از طرفی نیاز کشور باید تامین شود بنابراین باید به تولید داخل رو بیاوریم، این مساله خوب است اما تامین مواد اولیه برای سال ۱۴۰۰ با مشکل مواجه خواهد شد.

رئیس کمیسیون صنعت اتاق بازرگانی صنایع، معادن و کشاورزی خراسان رضوی  ادامه داد: تولید کننده‌ داخلی نیازمند مواد اولیه است و نمی‌تواند نیاز خود را تامین کند. تولیدکننده گاهی مواد اولیه را در بورس با ۴۰ درصد افزایش قیمت خرید  می‌کند. افزایش قیمت به واحد صنعتی تحمیل شده و مصرف کننده باید پاسخ آن را بدهد.

وی بیان کرد: اگر بخواهیم کشور را درست اداره کنیم باید تمام امکانات پتروشیمی‌ها در اختیار صنایع پایین دستی قرار گیرد. کالای پتروشیمی که از نفت تولید می‌شود در اختیار صنایع پایین دست پتروشیمی قرار گرفته تا ارزش افزوده قابل توجه ایجاد کنند. نگرانی اکثر واحدهای صنعتی ما این است که سهمیه به آنها داده می‌شود یا خیر.

رخصت در مورد زیرساخت‌های موجود در استان برای تولید خاطر نشان کرد:  هیچ استانی در کشور جایگاه خراسان رضوی از نظر وسعت و حجم ورود زائر را ندارد. اما چرا استان در بخش تولید جایگاه هشتم کشور را دارد؟ مدیران صنعتی در استان‌های دیگر تلاش می‌کنند تا  استانشان جایگاه بالاتری را به دست آورد. در اکثر شهرک‌های صنعتی استان مشکل زمین، تامین آب، برق و گاز وجود دارد. با این مسائل نمی‌توان جایگاه استان را بهبود بخشید.

وی با اشاره به اینکه « بررسی آمارها سهم ناچیز استان از تولید را نشان می‌دهد»، تصریح کرد: این مساله به این خاطر است که صنایع ما اکثرا کوچک هستند. جایگاه ما باید بالاتر از این باشد. در استانی مانند اصفهان صنایع بزرگ قرار دارند. در استان واحدهای صنعتی بزرگ وجود ندارند و این موضوع باعث می‌شود تا درآمدی با حجم کمتر داشته باشیم.

رئیس کمیسیون صنعت اتاق بازرگانی صنایع، معادن و کشاورزی خراسان رضوی  ادامه داد: امروز سرمایه‌گذاران با سرمایه‌های بزرگ وجود دارند اما زمین وجود ندارد. امروز با مشکل ماشین‌آلات  نیز رو به‌رو هستیم. یک بازوی صنایع مواد اولیه و بازوی دیگر صنایع ماشین‌آلات است.

وی ادامه داد: باید در نظر داشته باشیم که نمی‌توانیم با ماشین‌آلات قدیمی کالای با کیفیت ایجاد کنیم. با تکنولوژی‌های گذشته نمی‌توانیم حجم تولید بالایی داشته باشیم. همچنین صنایع نیازمند نیروی انسانی دانش‌محور هستند. خوشبختانه در بخش نیروی انسانی شرایط بهتری داریم.

وی گفت: امروز اگر می‌خواهیم به فرمایشات مقام معظم رهبری در بحث تولید توجه بیشتری داشته باشیم باید در سال ۱۴۰۰ انقلاب اساسی در نگاهمان ایجاد کنیم و تولید را جدی‌تر گرفته و معضلات را حل کنیم. واحدهای صنعتی نباید گرفتار سنگ اندازی‌های مدیران دولتی و چالش‌های اجتماعی باشند بلکه باید به تولید و توسعه فکر کنند. برخی سیاست‌های  بانک مرکزی در یکسال ونیم گذشته به عنوان معضل واقعی واحدهای تولیدی بوده است. بانک مرکزی یک دیدگاه و واحد صنعتی دیدگاه خود را دارد. باید موضوع به گونه‌ای بررسی شود که هم منافع کشور و هم منافع تولید کنندگان خرد حفظ شود.

رخصت افزود: امیدوار هستیم که در سال ۱۴۰۰ با توجه به انتخابات پیش رو در خرداد ماه شرایط تولید در کشور به سمت بهتری پیش رود. همچنین بهبودی در ارتباط بانکی ایران و اروپا ایجاد شود که واحدهای صنعتی هزینه‌های گزافی که بعدا به تولید و مردم منتقل می‌شود پرداخت نکنند. شرایط کشور ما بسیار برای صادرات مناسب است. صادر کننده واقعی می‌ترسد تا صادرات انجام دهد. ما مشکلات بانک مرکزی را قبول داریم اما بیش از حد  سختگیری‌ها در حال انجام است. با برنامه‌ریزی درست هم هدف بانک مرکزی و هم هدف بخش خصوصی تامین می‌شود. در حال حاضر مشکل ارزی بزرگترین مشکل واحدهای صنعتی در تامین مواد اولیه و ماشین الات است.

انتهای پیام