دتوری جوان مستقیماً از باس خارج شد hful تا پر زرق و برق. “من جک پسر ۱۹ ساله بودم، شاگرد قهرمان. من پر از خودم بودم و لستر را زیاد می‌گفتم. من با او در اتاق توزین بودم و گفتم: «می‌خواهم تو را در موزه بگذارم و تو را پر کنم.» همه از او متحجر شده بودند، اما برای من معنایی نداشت. من از ایتالیا آمده بودم، هرگز آن پسر را ندیده بودم، و همیشه عصبانیت را از او بیرون می‌کشیدم.» پیگت یک روز در مسابقه ای در گودوود انتقام خود را گرفت. «از پشت، بولوک هایم را می گیرد و تا جایی که می تواند فشار می دهد. من می گویم: «اوه! ای لعنتی!» او گفت: «این به تو می آموزد که مغرور باشی. بعد خوب شدیم تا اینکه او بازنشسته شد.

او این حکایت را در جهش ایمان می گوید. به او می گویم که کتاب را دوست داشتم. “آیا تو؟” او راضی به نظر می رسد. “من آن را نخوانده ام. خوب است؟” این کتاب توسط بوریس استارلینگ ساخته شده است. “این خسته کننده نیست، اینطور است؟” او با نگرانی می پرسد. برای دتوری، هیچ چیز بدتر از خسته کننده نیست. من درباره آنچه کاترین در مورد سنگ قبرش گفت به او می گویم. او می خندد. او می‌گوید که من تمرکز یک کک را دارم. “من منتظر نیستم!” او می خندد. “خودشه. خوب، چه چیز دیگری می‌خواهید بدانید؟»

او عاشق داستان‌های Piggott خود است. “ما در آلمان برای بستنی در صف ایستاده بودیم و این پسر به او می آید و می گوید: “می توانم امضای شما را داشته باشم؟” او برمی گردد و به من نگاه می کند و می گوید: “من ۲۰ پوند می خواهم” و آن مرد داد. او ۲۰ کوید و او آن را به جیب زد. رفتم: “چند گونه داری، داری!” اما او بود.” طمع بود؟ “نه، او یک ضربه از آن گرفت. او تمام عمرش این کار را انجام داد.”

پیگت، که در سال ۱۹۸۷ به دلیل فرار مالیاتی به زندان رفت، جوکی مورد علاقه ملکه بود. دتوری اغلب اسب های خود را سوار کرده است و رابطه خوبی با او دارد. عکس فوق‌العاده‌ای از او وجود دارد که دست‌هایش را دراز کرده و او در حال خنده است. انگار داره یه جوک کثیف میگه. اما او هنوز نمی تواند با پیگات رقابت کند. “من چهارمین پادشاه جورج خود را در دواین بردم، بنابراین ملکه را می بینم و تعظیم می کنم و می گویم: “این چهارمین پادشاه جورج من بود، خانم.” و او می گوید: “لستر هفت برنده شد.”

زمان حرکت است. او به سمت اصطبل می رود، آواز می خواند، و من سعی می کنم ادامه بدهم. در سال ۲۰۱۲، دتوری به دلیل مصرف مواد مخدر به مدت شش ماه محروم شد. او پس از آن که دیگر جوکی‌ها پیش از او در گودولفین ریسینگ، اصطبل‌های مشهور جهانی متعلق به شیخ محمد بن راشد آل مکتوم، حاکم دبی، به درجه پایینی دست یافتند. قبل از آن، او همیشه شماره ۱ آنها بود. او می گوید که سه سال طول کشید تا پس از ممنوعیت بازگشت. به مدت ۱۸ ماه فکر می کردم جذامی هستم. من فقط نتوانستم سوار شوم.”

آیا او را تغییر داد؟ «خدایا، بله. به شدت افسرده بودم و بولیمیک شدم.» آیا او قبلا بولیمیک بود؟ “گاهی، بله، اما نه به بدی آن زمان. بدیهی است که برای یک جوکی معمول است، اما من به غذا به عنوان یک آرامش نگاه می کردم. احساس می‌کردم که بدون کنترل خودم تمام می‌شوم و این یک چیز بسیار ترسناک است وقتی شما یک ورزشکار هستید. داشتم فکر می‌کردم: اگر این روند ادامه پیدا کند، شاید باید تا پایان فصل تمام کنم.» مکث می کند. «یک بار به من گفته شد، اگر اهل ورزش باشی، دو بار می‌میری: یک بار وقتی بازنشسته می‌شوی و یک بار وقتی واقعاً می‌میری.»

اما او بازگشت – و چگونه. او گودولفین را ترک کرد، آزاد شد، دوباره با جان گوسدن مربی فوق‌العاده متحد شد و دومین دربی خود را در شاخ طلایی در سال ۲۰۱۵ برد. «این بهترین هیجانی است که در مسابقات اسب دوانی داشته‌ام. معنی همه چیز بود این بازگشت من بود، بچه هایم به اندازه کافی بزرگ شده بودند که بفهمند، هرگز فکر نمی کردم دوباره چنین اسبی داشته باشم. همه داستان بازگشت را دوست دارند، اینطور نیست؟ او پوزخند می زند.

مسابقه مسابقه ای شاخ طلایی فقط ۳۶۷ روز به طول انجامید، اما او در ۷ مسابقه از ۹ مسابقه خود پیروز شد. وقتی شاخ طلایی را گرفتم، فکر می‌کردم که خدا پس از اتمام مواد مخدر و از دست دادن شغلم، ۱۰ برابر بیشتر به من پس داد.» پس از اینکه گلدن هورن به گل میخ رفت، به دتوری یک اسب شگفت‌انگیز دیگر داده شد که دوباره توسط گوسدن آموزش دیده بود. Enable در ۱۵ مسابقه از ۱۹ مسابقه خود (شامل سه King George VI و دو Arcs) قبل از بازنشستگی در سال گذشته برنده شد.

اسب مورد علاقه او چه بوده است؟ او بلافاصله پاسخ می دهد: «فعال کنید. “به مدت دو روز، وقتی او رفت، گریه کردم.” آیا کاترین هرگز به رابطه خود با اسب ها حسادت می کند؟ “الان نه. فکر می کنم وقتی من عاشق اسب هستم از من لذت می برد. او یک دوستدار حیوانات است چیزی که وجود دارد این است که شما آنقدر به آنها وابسته می شوید که نمی توانید جلوی آن را بگیرید.” فوجیاما کرست، آخرین اسبی که او در روزی که برنده ۷ مجلل شد، مسابقه داد، پس از بازنشستگی به مدت ۱۵ سال با آنها زندگی کرد.

آیا وقتی فیلم اوایل امسال منتشر شد، شوکه شد. راب جیمز در حال خندیدن در حین شوخی سواری بر اسب مرده؟ او خم می شود. “من بودم. وحشتناک بود. چه چیزی در ذهن او می گذشت؟»

در این بیماری همه گیر، دختر بزرگش مسابقه را شروع کرد و آن را دوست داشت. اگر او تصمیم بگیرد به صورت حرفه ای مسابقه دهد، چه احساسی خواهد داشت؟ دوباره، او خم می شود. “خدا را شکر، او در دانشگاه است و پزشکی می خواند.” چرا خدا را شکر؟ او می گوید: «ایمن تر. نه فقط به خاطر مصدومیت، بلکه از نظر احساسی. من دوست ندارم یکی از فرزندانم را به عنوان یک جوکی ببینم که برای پول درآوردن تلاش می کند. زندگی سختی است. همه چیز به من داده است، اما من خوش شانس هستم.” استثنا؟ «بله، درست است. شانس اینکه یکی از بچه های من کاری را که من انجام دادم انجام دهد چقدر است؟ می ترسیدم که بخواهند همین کار را بکنند.”

/div>

مسابقه یک حرفه تنبیهی است، با سابقه وحشتناک افسردگی در بین جوکی ها. سال گذشته، یک جوکی ۳۶ ساله، جیمز بنکس، پس از از دست دادن خانه خود و ورشکستگی، خودکشی کرد، در حالی که برنده سال ۲۰۰۹ Grand National لیام تردول، ۳۴ ساله، پس از مصرف ترکیبی از داروهای قوی درگذشت. (پزشک نمی‌توانست مطمئن باشد که تردول قصد دارد جان خود را بگیرد.) دتوری می‌گوید: «دوست پسر دوست دخترم خودکشی کرد. “او یک پسر ثابت بود.” او تا حدودی دلیل فقر در مسابقه را به گردن بنگاه‌داران می‌اندازد. «شرکت‌های شرط‌بندی در حال فرار از ورزش من هستند. مسخره است. آنها یک صنعت میلیارد پوندی هستند. آنها پول زیادی از مسابقه به دست می آورند و ما هنوز هم برای همان جایزه ای که در دهه ۸۰ انجام می دادیم مسابقه می دهیم. اگر پول پایین نیفتد، زمانی که به پایین می‌رسد، همه چیز وجود دارد. به همین دلیل است که بچه‌های اصطبل با دوچرخه می‌چرخند و پولی ندارند.»

دتوری در حال گرفتن عکس است. او به عکاس گاردین، تام جنکینز، می‌گوید: «تقویت کن. “من باید به فروش در نیومارکت برسم.” ما به سمت خرهای مینیاتوری حرکت می کنیم.

جنکینز می گوید: «فرانکی، پاشو بذار بالا، لطفا.

«من او می گوید سعی می کنم. من نمی‌خواهم وزن زیادی به او اضافه کنم.» دتوری نباید نگران باشد. الاغ سرش را تکان می دهد و او را می اندازد. او به کاترین نگاه می کند و او می خندد – تقریباً. “این ایده شماست! من می دانم که این ایده شماست!»

و او خاموش است. “من منتظر نیستم. من می‌خواهم لباس‌های غیرنظامی‌ام را دوباره بپوشم.» پرندگان در یک روز زیبای پاییزی آواز می خوانند. او می‌گوید: «وقتی این‌طور است، بهترین مکان در جهان است. “به شما می گویم، اما زمستان ها تاریک است.”

در خانه برگشتم، می پرسم که او در طول سال ها چگونه تغییر کرده است. او به کاترین نگاه می کند. “بد خلق!” او می‌گوید.

او موافقت می‌کند: «فکر می‌کنم تو بدخلق‌تری.»

او به من یک لیوان آب پیشنهاد می‌کند. انگار بهترین Dom Pérignon است. با این حال شما همیشه خیلی خوشحال به نظر می رسید. کاترین می‌گوید: «وقتی سر کار است، عموماً خوشحال است.

من می‌پرسم وقتی بداخلاق است چگونه است.

فریاد می زند.

کاترین می گوید: “فریاد می زند و بعد، خوشبختانه، فقط به اتاقش می رود.”

چاپ کردن در ذره … در آغوش گرفتن Enable پس از برنده شدن در دارلی یورکشایر اوکس در سال ۲۰۱۹. عکس: Simon Cooper/PA

من سه روز محدودیت دارم که در خانه بمانم، سپس باید نقل مکان کنم. من فقط می روم.» او می گوید. “میخوای اتاق غمگین من رو ببینی؟” او با اشتیاق می گوید.

او مرا به آرامگاهی تاریک می برد که هر روز عصر به آنجا بازنشسته می شود. یک تلویزیون بزرگ، یک کابینت جایزه حتی بزرگتر پر از فنجان، و دو مبل بزرگ وجود دارد. «داههه!» با افتخار می گوید. «این اتاق خود من است. نه بچه، نه زن و نه حیوان.» کسی اجازه ورود نداره؟ “خب، فقط رفیق های من!”

وقتی در مورد تعداد جام ها نظر می دهم، می خندد و می گوید هر کشوی خانه پر از جام است. چند تا کشو باز می کنم. همه آنها مملو از غنائم هستند. مانند خانه یک احتکار کننده است – فقط این احتکار کننده فقط غنائم جمع می کند. از او می پرسم مورد علاقه اش کدام است؟ او یک فنجان کوچک به من نشان می دهد. “این اولین برد من بود. نقص الاغ.”

ما پشت میز آشپزخانه برگشتیم و او از اینکه چقدر خوش شانس بوده تعجب می کند. سال گذشته، دتوری با رکورد پیگات در هفت پیروزی پادشاه جورج ششم برابری کرد. آیا او این فرصت را داشته است – «به ملکه بگویم؟ نه.» آیا او فکر می کند می تواند جای پیگات را به عنوان جوکی مورد علاقه او بگیرد؟ او می گوید شانسی نیست. او به من از بازدید از قلعه ویندزور می گوید. «بعد از شام، می‌روید برای نوشیدنی در سالن بزرگ با تمام نقاشی‌ها.» او می گوید ملکه مستقیماً به سمت او رفت. او می‌گوید: «او بازویم را می‌گیرد و می‌گوید: «برو لستر مرا بیاور!»» او می‌داند جایش را می‌داند.

او در مورد کارهایی که ملکه برای ورزشش انجام داده صحبت می‌کند. او فقط دوست دارد در مورد مسابقه صحبت کند. او پست مسابقه‌ای خود را روی میز خواهد داشت و وقتی دونده دارد، ۱۰۰% همه مسابقات را تماشا می‌کند.» او می توانست مفسر باشد؟ «بله، او می‌توانست از پیتر اوسولوان بگیرد.» او می خندد. “گوش کن، ما خیلی خوش شانسیم. او رئیس کشوری است که دنیا او را دوست دارد و هرگز پایش را اشتباه نگذاشته است. داشتن او در ورزش من، دانستن آن در مورد آن، باورنکردنی است.» مکثی می کند و آب گرانبهایش را می خورد. اکنون همه در مسابقه‌ها همین ترس را دارند. وقتی ملکه دیگر آنجا نباشد چه اتفاقی می‌افتد؟» آیا او به عنوان یک سفیر غیرقابل جایگزین است؟ “کاملا.” او خاطرنشان می کند که او به ندرت رویال آسکوت یا دربی را از دست داده است. “پس، کجا می خواهید چنین شخصی را پیدا کنید؟”

در مورد او، او هیچ برنامه ای برای بازنشستگی ندارد. به او یادآوری می‌کنم که پیگات تا ۵۹ سالگی ادامه داد. «در مورد من، یا با مصدومیت بیرون می‌روم یا به این دلیل که هیچ‌کس مرا تحمل نمی‌کند. نه به این دلیل که می خواهم متوقف شوم. آنها می گویند: “لعنت به آن، بیا از شر حرومزاده قدیمی خلاص شویم.” ههاهاها! می‌توانید با موسسه خیریه اختلال خوردن Beat با شماره ۰۶۷۷ ۸۰۱ ۰۸۰۸ تماس بگیرید. در ایالات متحده، انجمن ملی اختلالات خوردن در ۸۰۰-۹۳۱ است. -۲۲۳۷. در استرالیا، Butterfly Foundation به شماره ۱۸۰۰ ۳۳ ۴۶۷۳ است. سایر خطوط کمک بین المللی را می توانید پیدا کنید در امید اختلال خوردن

در بریتانیا و ایرلند، سامری ها را می توان از طریق شماره ۱۱۶ ۱۲۳ یا از طریق ایمیل jo@samaritans.org یا jo@samaritans.ie. در ایالات متحده، خط حیات ملی پیشگیری از خودکشی 1-۸۰۰-۲۷۳-۸۲۵۵ است. در استرالیا، خدمات پشتیبانی بحران Lifeline 13 ۱۱ ۱۴ است. سایر خطوط کمک بین المللی را می توان در befrienders.org

Leap of Faith اثر فرانکی دتوری (HarperCollins، ۲۰ پوند) در ۲۸ اکتبر منتشر می شود. برای حمایت از گاردین و آبزرور، کپی خود را به guardianbookshop.com. هزینه های تحویل ممکن است اعمال شود